Malarka wiosennych łąk. Leśne pejzaże. Tom 1

Hej książkoholicy ❤️

Upały dają się we znaki? Co ciekawego czytacie?

Ja topię się, rozpływam i nie wiem co jeszcze. Spale się i zostanie sam popiół. Dla mnie jest naprawdę za gorąco 🤣

Na te upały polecam Wam przepiękną historię Joanny Szafrańskiej pt. ,,Malarka wiosennych łąk"

Zacznę od tego, że książka posiada szorstką okładkę. Mega 😍To pierwsza moja pozycja z taką okładką i naprawdę jest to duże i przyjemne zaskoczenie. Do tego kolorystyka i sam pomysł na nią bardzo mi się podoba.

Główną bohaterką jest Maria, której marzeniem jest własna galeria. Jednak w momencie, kiedy zostaje zdradzona i skrzywdzona przez najbliższą osobę, traci wiarę w ludzi i w siebie. Przestaje tworzyć i zamyka się w sobie. Za namową dawnej przyjaciółki przyjeżdża do siedliska w Granicach, a tam diametralnie zmienia się jej spojrzenie na świat. Dodatkowo sekrety starego domu wzbudzają w niej ciekawość i chęć rozwiązania zagadki.

Kim jest malarka wiosennych łąk? Koniecznie przeczytajcie, aby się dowiedzieć.

Kochani pióro autorki otula swoją delikatnością, a historia płynąca z książki ukazuje, co jest w życiu ważne. To też artystyczny przekaz dotyczący człowieka, który potrzebuje natury jak niczego innego w życiu, aby odnaleźć swój wewnętrzny spokój. Tutaj właśnie widzimy, jak główna bohaterka zmienia swoje otoczenie, w tym ludzi, aby dostrzec małe rzeczy dające wielką radość z życia.

Autorka wprowadziła sielski nastrój, dzięki opisom natury. Uspokajają, dają wytchnienie i nadzieję na to, że w życiu zawsze po burzy wychodzi słońce. Zazwyczaj dzieje się to w najmniej oczekiwanych momentach.

Poza tym znajdziemy tu tajemnicę starego domu, która dodaje całości smaku, a w nas wzbudza ekscytację. Autorka ukazuje również relacje bohaterki z tamtejszymi mieszkańcami.

Całość jest naprawdę przepiękną historią. Najbardziej zachwycałamnie natura, którą autorka ukazała na kartkach swojej opowieści. Rozpływałam się, uśmiechałam, chłonęłam każde słowo. Takiej książki potrzebowałam. Bohaterowie realnie przedstawieni ze swoimi perypetiami. Myślę, że dla zwolenników obyczajówek, w tym natury będzie to idealna pozycja.

Joanna Szarańska potrafi pisać piękne historie. A tutaj mamy przykład kolejnej, emocjonalnej, uczuciowej i takiej rozgrzewającej powieści. Będzie trochę smutku, trochę nostalgii i pokrzywdzenia przez los, jednak jest to książka pełna nadziei. Ale dla mnie to zawsze najbardziej komfortowe książki, w którym można się zatracić.

Jak to w takich powieściach bywa, nie obejdzie się bez trudności, przeszkód i złych spojrzeń innych ludzi. Mimo niełatwego tematu i dużego ładunku emocjonalnego, książkę czyta się bardzo przyjemnie i jest to rodzaj takiej powieści, od której ciężko się oderwać. Autorka umiejętnie prowadzi narrację, wszystko jest spójne i namacalne. Bohaterowie mają swoją przeszłość, swoją traume, muszą z nią żyć i z nią walczyć.

To historia o samotności, tęsknocie i dawaniu drugiej szansy. Ciepła, klimatyczna i pełna uroku. Spodziewajcie się na dużych emocji i czytajcie.

Odkąd tylko pamiętam w mojej duszy gra artystyczna melodia. Kocham vintage, hand made, przedmioty z duszą i wszystko co inne, niebanalne, wyjątkowe. Stara skrzynia na poły zjedzona przez korniki, kartka z kalendarza sprzed dziesiątek lat na której ktoś zapisał jedno imię z maleńką przy nim łzą, czy ptasie pióro znalezione podczas spaceru...

Mak który swą siłą istnienia zakwitł pośrodku betonowego chodnika...

Opowieści starej, zdawało by się szalonej zielarki, w których tyle życiowej prawdy , bez fałszu i ozdobników...

I księżyc. Ten który zadziwia swym pięknem wywołując dreszczyk na skórze...

Tak, chyba właśnie to, że tak odbieram ten świat sprawiło , że zachwyciłam się tą książką.

"Malarka wiosennych łąk"Joanny Szarańskiej to nasycona uczuciami opowieść o tym co w życiu piękne.

Maria, której sensem życia było malowanie, po tym jak została oszukana przez jedną z najbliższych jej osób, utraciła wiarę w siebie i ludzi. Przestała malować a co za tym idzie jej życie zaczęło z każdym dniem tracić sens. Los jednak zechciał by to się zmieniło i by znów zaczęła malować, umieszczając na drodze Malarki stare siedlisko w małej miejscowości Granice.

Stary dom z pięknym, sielskim ogrodem i lokalna społeczność wniosą wiele do życia zagubionej kobiety. Na strychu starego domu, zupełnie przypadkiem Maria odnajduje mnóstwo przedmiotów z duszą. Stare skrzynie i pudła kryją w sobie pewną magię a brulion który wpada w jej ręce nosi w sobie wiele tajemnic i pytań na które kobieta próbuje odnaleźć odpowiedzi. Pomocna w tym okazuje się poznana stara Krystynka, miejscowa dziwaczka kochająca naturę i dokarmiająca okoliczne bezdomne koty. Znajomość z tą kobietą daje Marii wiele do myślenia i do tego by dostrzec w prozie życia to obok czego często przechodźmy niedostrzegajac.

A przecież świat ma tyle barw...

Maria jest malarką i marzy o rozwinięciu skrzydeł. Jednak przez zdradę bliskiej osoby traci wiarę w ludzi i przestaje malować. Niespodziewanie pewnego dnia otrzymuje telefon od swojej koleżanki, z którą nie widziała się od lat. Ta zaprasza ją do siedliska usytuowanego w przepięknej scenerii. Maria urzeczona domem postanawia wynająć go na kilka dni. Czas spędzony w Granicach pozwala jej odzyskać spokój ducha i wiarę we własne możliwości. Przy okazji będzie jej dane poznać historię tajemniczej malarki wiosennych łąk.

Nie trzeba wiele by się nią zauroczyć. Nie trzeba wiele by delektując się nią przepaść bez reszty. Wystarczy tylko usiąść w wygodnym fotelu i zagłębić się w tej historii. Wtedy otworzą się przed nami drzwi do krainy, którą wykreowała dla nas autorka. Nawet nie spostrzeżemy się, kiedy przez nie przejdziemy a wtedy Maria i jej historia stanie się nam niezwykle bliska. Ja w pewnym momencie zaczęłam traktować ją niczym bliską koleżankę, którą z chęcią bym wysłuchała. Tak samo było z Krystynką, która ujęła mnie swoją wielką empatią wobec zwierząt. Gorąco popierałam jej działania mające na celu poprawę ich dobrostanu. Wiem, że na wsiach są bardzo potrzebne takie Krystynki, które dadzą impuls do zmian w obchodzeniu się z naszymi milusińskimi. Cieszę się niezmiernie, że w niniejszej książce został poruszony tak ważny temat. Oby taka forma edukacji zagościła w książkach na stałe.

Malarka wiosennych łąk kusi historią złożoną z emocji, smaków, zapachów, kolorów i nuty tajemnicy. W niezwykle lekki i sugestywny sposób opowiada o życiu zwykłych ludzi. Dzięki książce możemy poznać historię poruszającą najdelikatniejsze struny naszego serca. Gorąco ją polecam !

Nie ma wśród polskich czytelników literatury obyczajowej kogoś kto nie znałby pióra Joanny Szarańskiej. To wyjątkowa autorka, która pisze przejmujące opowieści oraz pozwala nam w pełni utożsamić się z losami bohaterów. Jej najnowsza lektura "Malarka wiosennych łąk" otwierająca serię Leśne pejzaże porywa nas od pierwszych stron nietuzinkowym klimatem.

Proza życia łączy się tutaj ze śpiewem ptaków oraz nieskrępowanym spokojem. W nastrojowej, kameralnej i bardzo klimatycznej opowieści autorka chwyta dzień, uczy nas by cieszyć się małymi rzeczami i serwuje historię, w której każdy z nas potrafiłby odnaleźć się bez problemu. Codzienne sprawy, trudne decyzje, kłody rzucane pod nogi staną się motywem przewodnim fabuły, która pozwoli jednocześnie wczytać się w to co ukryte między wierszami.

Maria, kobieta o artystycznej duszy, malarka z powołania, nie spodziewała się, że pewnego dna zostanie wystawiona na wielką próbę. Ktoś bardzo dla niej ważny nadszarpnął jej zaufanie i sprawił, że straciła wiarę w ludzi. Na szczęście gdy jedno się kończy, drugie się zaczyna i tak Maria trafia do siedliska w Granicach, by uroki natury na nowo rozbudziły w niej pasję i pozwoliły wziąć do ręki pędzel. W między czasie pozna tajemnicę innej kobiety, po której pozostał jedynie tajemniczy notatnik, ale szybko okaże się, że obie historie są ze sobą powiązane w zaskakujący sposób.

Nutka tajemnicy, mnóstwo dobrych, serdecznych emocji oraz nadzieja na lepsze jutro kierują fabułą, w której najważniejszą częścią jest poznawanie samego siebie. Losy głównej bohaterki nie należą do najłatwiejszych, ale jednocześnie nie stanowią też tragedii nie do pokonania - każdy z nas w pewnym momencie zawodzi się na drugiej osobie i kwestią czasu jest podniesienie się na nogi. Autorka pokazuje nam więc jak walczyć o siebie, o swój indywidualizm oraz hart ducha, kieruje nas w stronę przyszłości i udowadnia, że tylko to co nas otacza, subtelne detale oraz ulotne momenty, nadają naszemu życiu sens.

"Malarka wiosennych łąk" to urokliwa powieść osnuta nutą tajemnicy. Sztuka łączy się z historią starego domu a przeszłość upomina się o uwagę konkurując z teraźniejszością. Joanna Szarańska zaskakuje pomysłem oraz wykonaniem, chociaż już dawno powinniśmy się przyzwyczaić, że w rękach tej autorki drzemie ogromny talent. To seria dedykowana kobietom, pełna magii chwili, wyjątkowego klimatu oraz wartych zapamiętania bodźców do działania.

Do moich komfortowych pozycji książkowych właśnie dołączyła „Malarka wiosennych łąk” autorstwa niekwestionowanej mistrzyni w tworzeniu przytulnych historii, Joanny Szarańskiej.

Biorąc tę powieść do rąk zupełnie nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Oczywiście, wiedziałam, jak pisze Asia, znam dobrze jej twórczość, która zresztą nigdy przenigdy mnie nie zawiodła. W tym przypadku nie miałam jednak żadnych oczekiwań, z wyjątkiem tego, że pozwoli mi przetrwać bezsenną noc. Nie zastanawiałam się nad fabułą. Ba! Nie przeczytałam nawet opisu! Wyobrażacie sobie? Zauroczył mnie tytuł książki i jej okładka, łącznie z oszałamiająco przyjemną w dotyku fakturą (mam bardzo mocno rozwinięty zmysł dotyku). Byłam wręcz pewna, że między oprawą ukryta jest opowieść, która mnie ukocha.

I tak też się stało :)

Dawno nie przeczytałam historii równie przytulnej, wietrzącej głowę, a przede wszystkim o tak mocnym artystycznym ładunku (!). „Malarka wiosennych łąk” jest bowiem przepełniona sztuką, wolnością, wymykaniem się konwenansom, oczekiwaniom. To opowieść, która z uporem maniaka wbija czytelnikowi do głowy: „Hej! Nigdy nie jest za późno na ŻYCIE! Żyj!”.

Nie znałam Joanny Szarańskiej od tej strony :) Oczywiście, pisarka jest artystką, maluje słowem, tka z nich nowe rzeczywistości, wyraża za ich pośrednictwem siebie. Odkryłam jednak, poprzez lekturę najnowszej powieści autorki, jak niezwykle wrażliwą i artystyczną duszę posiada, jak wiele widzi, odczuwa, przeżywa. Asia jak nigdy wcześniej dała temu wyraz w „Malarce wiosennych łąk”, powieści tak delikatnie snutej, eterycznej, pełnej zachwytów, opisów doznań. A dopełnia ją przepiękny, momentami niemal poetycki język.

To jedna z piękniejszych powieści, jakie wyszły spod pióra Asi. Co ciekawe, i mam nadzieję, że nie zdradzę Wam tym za dużo, autorka faktycznie widziała TEN dom. Ta miłość nie jest fikcją literacką :) A teraz cicho sza…

Przeczytajcie :)