Leśna polana. Leśna trylogia. Tom 1

Jak zawsze bardzo fajny pomysł na fabułę książki. Wciąga od pierwszej do ostatniej strony, a po przeczytaniu chce się więcej. Właśnie takie książki lubię najbardziej. Historia trzech kobiet (i trzech mężczyzn), ciekawie splecione losy, zaskakujące wydarzenia. Kobieca książka, która na pewno spodoba się niejednej z nas :) Polecam :)

Pierwsza część trylogii skupiającej się na losach trzech kobiet – przyjaciółek, które próbują odnaleźć spokój po trudnych przeżyciach. Michalak buduje opowieść wokół dramatycznych wydarzeń z przeszłości i pokazuje, jak siła kobiecej przyjaźni pomaga w przetrwaniu najgorszych chwil. To książka, w której przeplatają się miłość, cierpienie i nadzieja, a malownicze opisy przyrody dodają jej dodatkowego uroku.

Naprawdę super książka i cała seria. Szybko i lekko mi się czytało. Serdecznie polecam!

"Leśną Polanę" zaczęłam czytać jako powieść w odcinkach, którą pani Kasia dodaje na swoim blogu. (tutaj wklejam link dla chcących podczytywać jeśli nie posiadają książki w wersji papierowej

[Adres usunięty]

Po kilku odcinkach już wiedziałam, że ta książka to mój kolejny "must have" i nie omieszkam się pochwalić, że mam i ja. Dodatkowo w cudownej Księgarnii Autorska zapakowano mi ją przepięknie.

Nachwaliłam się już więc do sedna.

"Leśna Polana" Katarzyny Michalak to książka otwierający nowy cykl tej autorki. Jest to powieść obyczajowa, w której fabułę pisarka wplotła wydarzenia z XX-wiecznej historii Polski.

Trzy przyjaciółki, jeden stary dom pośrodku lasu. I tajemnica…

Czy wszystkie życiowe porażki i niegodziwości można tłumaczyć trudnym dzieciństwem? Jeśli tak, to trzej bracia Prado – Wiktor, Marcin i Patryk – mogliby się stoczyć na samo dno i obwiniać tego, który zamienił pierwsze lata ich życia w piekło: swojego ojczyma.

Trzy przyjaciółki – Gabrysia, Majka i Julia – też nie miały najłatwiej. O Majce i Julii rodzice zapomnieli, a Gabriela od najmłodszych lat musiała dbać o siebie i o przybranego ojca, którego ubeckie tortury pozbawiły zdrowia i sił.

Pierwszy tom Leśnej Trylogii opowiada o dramatycznych losach Gabrieli i Wiktora, których łączy miłość, ale dzieli Zło bezwzględne i okrutne, nie cofające się przed niczym…

Jest jednak zakątek, w którym ich drogi muszą się przeciąć: mały domek, ukryty gdzieś w lesie, w otoczeniu wiekowych świerków: Leśna Polana.

Są już tak blisko tego miejsca…

Tak blisko odnalezienia powtórnie siebie i swojej miłości…

Ale Zło nie odpuszcza.

Nigdy.

Muszę z niekłamanym podziwem przyznać, że jest to znakomicie rozplanowana powieść. Mimo, że o miłości, brak w niej słodkiego przerysowania. Kiedy zaczynałam ją czytać spodziewałam się czegoś zupełnie innego, bardziej podobnego do spokojnych wyważonych powieści autorstwa pani Kasi, jakie czytałam wcześniej. Zwrot akcji przeszedł moje najśmielsze oczekiwania, zaskoczył i zaszokował, a jednocześnie bardzo mocno zainteresował zwłaszcza, że to co opisuje działo się naprawdę w Polsce. Napisana świetnym piórem. Dochodziło do mnie jej każde słowo, nie znalazłam w niej momentów, które chciałoby się czym prędzej przeskoczyć, ominąć. Od początku do końca interesująca i poruszająca.

Recenzja na: [Adres usunięty]

Moim zdaniem lektura dla mało wymagających czytelniczek.Nie porwała mnie ,chyba książki p.Michalak nie są dla mnie bo jest to nie pierwsza książka która nie przypadła mi do gustu.

[Adres usunięty]

Leśna polana, otwiera nową trylogię autorstwa Katarzyny Michalak. Z jednej strony poznajmy trzy przyjaciółki: Gabrysię, Majkę oraz Julię, które poznały się w zakładzie psychiatrycznym, gdzie połączyła je silna więź. Kobiety odbywały tam leczenie i dochodziły do siebie po trudnych przejściach. Gabrysia - najstarsza z przyjaciółek jest kosztorysantką, która marzy o zakupie domu na leśnej polanie. Dom przypomina kobiecie, o wielu pięknych chwilach, wiąże ze sobą cudowne wspomnienia. Jednakże zakup domku wiąże się z jedną zasadniczą przeszkodą, mianowicie brakiem odpowiedniej gotówki. Gabrysię wychowywał przybrany ojciec, którego torturowano i nad którym znęcano się w X Pawilonie, katowni UB... Biorąc pod uwagę Majkę, kobieta nie ma na co narzekać, świetnie zarabia w swojej korporacji. Stać ją na bardzo dobry samochód, luksusowe i ekskluzywne ciuchy i na drogi apartament z pięknym widokiem na Wisłę. A Julka? Julka zazwyczaj pomieszkuje u swoich kochanków, którzy z reguły są dwa razy od niej starsi... Po kilku tygodniach świadczenia usług swoim „ukochanym” mężczyzną Jula musi poszukiwać pomocy u przyjaciółek... Mimo, że każda z kobiet jest inna, są dla siebie wspaniałymi, szczerymi i pomocnymi przyjaciółkami.

***

Z drugiej zaś strony poznajemy trzech braci zajmujący się obrotem nieruchomościami: Wiktora, Marcina i Patryka Prado, którzy mają tego samego, przybranego ojca, można powiedzieć kata, sadystę i psychopatę! Mimo iż, w żyłach braci nie płynęła ta sama krew, to nie ma to dla nich większego znaczenia, są dla siebie wspaniałymi braćmi. Wiktor jako najstarszy, (mimo iż każdy z mężczyzn jest już dorosły) troszczy się o swoich młodszych przybranych braci. Łączył silny, intensywny i głęboki rodzaj braterstwa.

***

Drogi Gabrieli i Wiktoria kiedyś się połączyły, jednocześnie na polu zawodowym, jak i gruncie prywatnym. Eksplodowało silne uczucie, pojawiły się również wspólne plany na resztę życia, a także myśli o zamieszkaniu w uroczym domku na Leśnej Polanie. Jednak w życiu nie zawsze jest tak kolorowo, i marzenia o wspólnej przyszłości przerwało zło i mroczna przeszłość... Czy ta miłość ma jeszcze szansę odżyć? A jak cała historia łączy trzy przyjaciółki z trzech braci? Jeżeli chcecie poznać więcej szczegółów, to koniecznie musicie przeczytać książkę.

***

Leśna Polana – Katarzyny Michalak to chyba jedna z lepszych książek Autorki. Całość bardzo mi się podobała i wzbudziła we mnie dość sporo emocji. Przede wszystkim w momencie, kiedy pojawiały się fakty historyczne, zaczerpnięte z rzezi na Wołyniu i z X Pawilonu – katowni UB. Te fragmenty były bardzo przejmujące, trzymające w napięciu, powodujące ciarki na plecach. Ponadto, kiedy autorka poruszała wątek dzieciństwa braci Prado... Te opisy również były mocne i powodowały lekkie zmiażdżenie. Mimo iż, książka jest momentami wstrząsająca, to naprawdę nie sposób się oderwać i przejść obojętnie obok miażdżących opisów. Intensywna dawka emocji! Całość czyta się szybko i płynie, bez zakłóceń.

***

Cieszę się, że w Leśnej Polanie zostały poruszone dotkliwe i ciężkie tematy, jak: trudne dzieciństwo, brak rodziców, utrata najbliższych, przeżywanie tortur, depresja, próby samobójcze, przemoc, uzależnienie od seksu. Zdecydowanie pozostawia to w czytelniku większy oddźwięk, niż cukierkowate sceny. Podziwia Panią Kasię, za skomponowanie takiej fabuły, i takich bohaterów, których życie nigdy nie rozpieszczało. Książka skończyła się oczywiście w najmniej oczekiwanym momencie... Na szczęście druga część jest już na rynku, a ja jestem w trakcie lektury. Jestem ciekawa co spotka bohaterów i jak potoczą się ich dalsze losy. Zachęcam bardzo do przeczytania Leśnej Polany, przeżyjcie tę historię wspólnie z bohaterami i stwórzcie swoją osobistą refleksje. Polecam.

Znam możliwości autorki. Wiem, że lubi komplikować życie swoim bohaterom, wystawiać ich na ciężkie próby. Ba! Nawet wysyłać ich na tamten świat. Ale czegoś takiego po prostu się nie spodziewałam!!!

Jeżeli do tej pory wahałam się, która z powieści Pani Michalak zasługuje na miano mojej ulubionej, teraz nie mam już żadnych wątpliwości :-)

Książkę przeczytałam, stop - zmęczyłam w ogromnych bólach, na raty już kilka dni temu. Ociągałam się jak mogłam z napisaniem kilku zdań o tej lekturze, ponieważ generalnie nie lubię żle pisać o książkach. Jednak czasami nie da się żle nie napisać. I to jest właśnie taki przypadek.

Jest coś dobrego w Leśnej polanie. To okładka, piękna, nastrojowa, odrobinę tajemnicza. Zdecydowanie odstaje od niej treść, infantylna, przewidywalna, słodka, aż zęby bolą.Niestety, ale na obietnicach się kończy. Temat choć lekki można było przy odrobinie starań uczynić niezłą historią. Niestety, ale Katarzyna Michalak z tej okazji nie skorzystała. Nie wiem doprawdy jakim cudem udało się autorce w jednej przeciętnie grubej powieści zamknąć tyle lukru, pisania o niczym, infantylizmu. Jestem pod wielkim wrażeniem.

Słownictwo jakiego używają bohaterowie można podzielić na trzy grupy - przesłodzone rozmowy przyjaciółek, bluzgi niesamowite innych osób i najlepsze (w negatywnym tego słowa znaczeniu) moim zdaniem rozmowy braci. Panowie w wieku tuż przed i po 30-tce używają słownika niczym infantylni gimnazjaliści. W pewnym momencie zapytałam męża, czy męźczyźni w jakiejkolwiek sytuacji tak rozmawiają. Powiedział, że nie, że to część kobiet tak sobie to wyobraża. No cóż, ja do nich nie należę.

Nie przemawiają do mnie skrajne sylwetki bohaterek. Jak pokrzywdzona to maksymalnie, jak lubiąca seks to bez mała dziwka, seksoholiczka. Nie wiem, czy autorka zdaje sobie z tego sprawę, ale ludzie są różni, różnie się zachowują, mają różne potrzeby, reakcje, a świat nie dzieli się na biały i czarny. Takie opinie może mieć dziecko w przedszkolu.

Do tego dochodzi kwestia korekty, a raczej moim zdaniem jej braku. Literówki, błędy, powtórzenia są na porządku dziennym. I bynajmniej nie są to pojedyncze przypadki.

Podsumowując - Leśna polana to jedna z najgorszych książek, jakie miałam okazje przeczytać,a przy tym zmarnowany potencjał. Michalak porusza wiele ważnych i trudnych tematów. Jednak sposób w jaki to czyni całkowicie dyskredytuje książkę, czyniąc ją w niektórych momentach szkodliwą (przykładem może być bohaterka, która podejrzewa, iż jest w ciąży i pije alkohol). Doprawdy nie rozumiem dlaczego ta książka cieszy się tak dobrymi opiniami. Jedno jest pewne, po kolejną nowość autorstwa Katarzyny Michalak z pewnością nie sięgnę.

Proponuję Państwu pierwszą z trzech historii pt. „Leśna Polana”- Katarzyny Michalak, bestsellerowej pisarki opowiadającej poruszające historie, ale także autorka odnajduje się w literaturze sensacyjnej oraz fantasy.

Leśna Polana to historia miłości, która nie może mieć szczęśliwego zakończenia, bowiem młodym bohaterom chce przeszkodzić ktoś, kto jest zły, okrutny i bezwzględny.

Trzy przyjaciółki: Gabrysia, Majka i Julka poznają się w zakładzie zamkniętym, gdzie bardzo się polubiły i były sobie jak siostry.

Pierwsza z nich - Gabrysia miała w miarę normalne dzieciństwo. Wychowywał ją przybrany ojciec, którego torturowano w X Pawilonie, katowni UB i był mocno schorowany.

Gabrysia, aby pomóc ojcu brała jak najwięcej zleceń, ponieważ była kosztorysantką.

Majka zaś zarabiała świetnie w swojej korporacji.

Stać ją było na dobry samochód, drogie ciuchy i jeszcze droższy apartament z widokiem na Wisłę.

Miała też niesamowicie bogatych rodziców, lecz w zamian nie mogła od nich domagać się pomocy, uwagi, czy obecności.

A Julka była sierotą.

Dalsza część powieści to historia trzech braci: Wiktora, Marcina i Patryka Prado, którzy mają wspólnego, przybranego ojca, a raczej KATA!

W żyłach braci nie płynęła ta sama krew, ale to przecież nie miało żadnego znaczenia. Łączył ich zupełnie inny rodzaj braterstwa. Na śmierć i życie.

Jaka historia łączy dziewczyny z chłopcami?

Czy Wiktor odnajdzie miłość swojego życia?

Co Wiktora łączy z domkiem na leśnej polanie?

Te pytania – zagadki pozostawię bez odpowiedzi, dla Czytelnika.

Autorka powieści oprócz historii miłosnej wplotła także fakty historyczne, zaczerpnięte trochę z rzezi na Wołyniu i trochę z X Pawilonu- katowni UB.

Bardzo przejmująca książka, trzymająca w napięciu i wyciskająca łzę w oku.

Jeśli nie czytaliście o mordzie na Wołyniu – to bardzo polecam, ale tutaj autorka też bardzo szczegółowo opisała znęcanie się nad niewinnymi oficerami polskimi.

Torturowanie ich, a równocześnie przenoszenie tej niewinności i agresji do domu na biedne i nieszczęśliwe dzieci jest niedopuszczalne.

Książka tak bardzo wstrząsająca, że nie sposób się oderwać, bo jak można przejść obojętnie obok katowanych, niewinnych dzieci, których trauma trwa do końca życia.

Historia ta nie ma zakończenia, bo jak już pisałam będzie kontynuacja w dalszych częściach: Czerwona jarzębina i Błękitne sny.

Okazuje się, że nie tylko zagraniczni pisarze są bestsellerowi, ale mamy nasze polskie perełki takie jak Pani Kasia. Ona jest po prostu najlepsza nie tylko w Polsce, ale także na całym świecie.

Zachęcam bardzo, czytajcie tę powieść i przeżywajcie ją wspólnie z bohaterami, ale uczulam: przygotujcie dużo chusteczek, bo będzie dużo płaczu!

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Zazwyczaj wydawnictwa wspaniale i trafnie dobierają okładki książek do ich treści. No właśnie... zazwyczaj. Biada tym, którzy sięgną po "Leśną Polanę" nie przeczytawszy krótkiej recenzji z tyłu książki. Mogą się nieźle rozczarować... Ta myśl towarzyszyła mi niemal do końca lektury, chyba po to, żebym nie zapomniała o tym tutaj wspomnieć. Trudno ocenić, czy jest to zabieg pożądany, przemyślany.

Katarzyna Michalak to pisarka poruszająca się jak ryba w wodzie w różnych gatunkach literatury. Na prawdę na próżno się silić, aby przyporządkować ją do jednego typu. Z każdą kolejną publikacją zdobywa nowe rzesze czytelniczek, a jej powieści osiągają wysokie miejsca w rankingach na stronach księgarń.

Najnowsza książka: "Leśna Polana" wydana przez Znak Literanova to lektura trudna, ostra, brutalna, lecz nie brakuje w niej również pięknych, chwytających mocno za serce romantycznych scen oraz silnej, trzymającej przy życiu, przyjaźni. Wbrew temu co sugeruje cudowna zielona ilustracja na okładce, na próżno oczekiwać cukierkowej fabuły. Bohaterów niniejszej książki Katarzyny Michalak nie sposób nie szanować. Przede wszystkim za siłę i chart ducha.

Czy smutne, pełne lęku, bólu dzieciństwo przekreśla szczęśliwą dorosłość? Czy dziecko wychodzące z domu bez wzorca ma jakiekolwiek szanse, by stworzyć dom, rodzinę, spełnić marzenia, skoro było poniewierane i wpajano mu, że jest beznadziejne? Wiktor, Patryk i Marcin doświadczyli ziemskiego piekła. Najgorszego z możliwych. Gdy ich matki odeszły, chłopcy pozostali pod "opieką" ojczyma. Adolf Kuchta jest znany pod dobrze do niego pasującą ksywą "Hitlerek". Ogromną przyjemność sprawia mężczyźnie widok krwi i cierpienia ludzi. Nie ma sumienia. Pozbawiony jakichkolwiek ludzkich porywów, znęca się nad przybranymi synami. Wiktor, jako najstarszy z braci, gorąco postanawia wyrwać swoje rodzeństwo i siebie z rąk Kuchty. Jednak zanim mali bohaterowie ujrzą piękno świata, upłynie dużo czasu... Zastanawiający jest fakt, dlaczego kobiety, godziły się na takie traktowanie: ostre zbliżenia seksualne, psychiczne znęcanie a następnie pozostawiły dzieci w rękach tego mężczyzny. Czemu nie zabrały dzieci? Czy na prawdę jego uroda zdołała przysłonić podłe cechy charakteru? Ciężko jest w to wszystko uwierzyć, a książkę w momentach, w których występuje Adolf czyta się z otwartymi ustami. Dosłownie.

Dlaczego trzy piękne kobiety trafiły do szpitala psychiatrycznego? Julia, Majka i Gabriela. Wszystkie z olbrzymim bagażem ciężkich doświadczeń życiowych, wszystkie strachliwe, płochliwe. Czy znajdą miłość? Czy one na prawdę jej potrzebują?

Nie jedna z kobiet czytających "Leśną Polanę" zapragnie takiej przyjacielskiej więzi, jaką stworzyły bohaterki. Ta nić sympatii jest w ich życiu bardzo ważna. Poniekąd zastępuje im ona rodzicielskie ciepło, troskę i miłość. Podczas lektury odniosłam jednak wrażenie, iż najbardziej spragnioną opieki oraz troski jest Gabriela. Smutna, poraniona przez los kobieta pozostała ogołocona z wszelkich marzeń. Pewnego dnia straciła miłość swojego życia czyli to, co ceniła nade wszystko. Jej szczęście może powrócić, a przynajmniej sama zainteresowana tak sądzi, tylko w jednym miejscu na ziemi. W domku stojącym na Leśnej Polanie do serca Gabrysi ponownie zapuka radość życia a nad jej głową zaświeci słońce.

Dwa intrygujące motywy przewodnie w książce w pewnym momencie stykają się. Jest to zabieg jak najbardziej ciekawy. Czytelnik mimowolnie sięga w wyobraźni jeszcze dalej i przed autorką rozmyśla nad tym, co otrzyma w drugim tomie. "Leśna Polana" ma swój tymczasowy finał w takim momencie, że po przeczytaniu ostatniej strony mamy olbrzymią ochotę natychmiast sięgnąć po kontynuację. Niestety, trzeba na nią poczekać. Miejmy nadzieję, że nie będzie to bardzo długi czas. Kiedy rozpoczęłam lekturę i zorientowałam się, że po raz kolejny marzeniem bohaterki jest dom umieszczony na odludziu... dopadło mnie zniechęcenie do dalszego czytania. Ogólnie rzecz ujmując przepadam za twórczością Katarzyny Michalak, lecz jej mocne przywiązanie do ... domów powoduje u mnie już niesmak. Sporym zaskoczeniem było także to, iż nie trzymam w ręku romansu (ta konsternacja wynikła przez okładkę). Teraz, kiedy mogę spojrzeć na całość... było warto przeczytać tę publikację. Trzyma w napięciu, wywołuje gigantyczne emocje, ściska za serce, wzbudza rozczulenie. Jeśli Katarzyna Michalak nie przekonała jeszcze wszystkich, że żadnych tematów się nie boi, udowodni to w "Leśnej Polanie".

Gabrysia szuka ostoi w życiu. Jednym z jej marzeń jest piękny domek, z którym wiąże najwspanialsze wspomnienia. Niestety życie nie jest dla niej łatwe, a na przeszkodzie jej marzeń stoją pieniądze. Kobieta przy swoim boku ma dwie ukochane osoby, jakimi są jej drogie przyjaciółki Maja i Julia. Te dwie kobiety trzymają ją przy życiu oraz pomagają jej w trudnych chwilach. Jednak i one mają swoje problemy... Przeszłość upomina się o swoje miejsce w życiu Gabrieli. Kobieta jeszcze nie wiem, że nad jej życiem zbierają się dobre oraz złe chmury. Zalążkiem niektórych z nich są trzej bracia, którzy ponownie wracają do Polski. Co wydarzyło się w przeszłości kobiety? Jakie sekrety skrywają jej przyjaciółki? Czy jej marzenie o domku się spełni?

"Opadł na kanapę pokonany przez samego siebie. Pod powiekami poczuł palące łzy. Strach przed miłością, czy raczej jej utratą, mimowolnie zaszczepił braciom. Nie kochaj, bo będziesz cierpiał. Ile mieli lat, gdy spotkał Gabrysię? Dwadzieścia trzy. Widzieli jego rozpacz. Widzieli, jak codziennie wychodzi w środku nocy, by chociaż spojrzeć w okna jej domu. Słyszeli jak czasami walił pięścią w poduszkę, albo dla odmiany wgryzał się we własną pięść, by powstrzymać szloch. "

Jak tylko mam okazję, zapał oraz wolny czas, wtedy chętnie sięgam po książki autorki. Zawsze patrzę na jej pozycje z wielkim optymizmem, ponieważ Pani Katarzyna tworzy bardzo emocjonalne książki. Leśna polana prezentuje znany mi schemat autorki, który większość jej czytelników lubi, a druga część szczerze nie znosi. Jak czytamy w internecie, autorka ma wielu wiernych fanów, ale niekiedy też hejterów. Ja osobiście pisarkę lubię, a jej lektury czyta mi się szybko oraz z wielką przyjemnością. Historie wychodzące spod jej pióra są bardzo oryginalne oraz ponadczasowe.

Pani Katarzyna prezentuje styl, w którym bardzo szybko lawiruje pomiędzy wydarzeniami i bohaterami. Z jednej strony czytamy o wydarzeniach jednego z bohaterów, po czym wydarzenia przeskakują do innej postaci. Nie jest to zła technika, lecz dla niewytrwałych czytelników, może powodować małe zamieszanie. Ja mimo wszystko lubię ten chaos, który zawsze rozumiem oraz w którym się odnajduję.

Leśna polana skupia się na losach trzech przyjaciółek (po tragicznych przejściach), oraz trzech braci. Każde z nich ma własne demony z którymi się zmaga, oraz przeszłość, której nie toleruje. Mimo jednak tego, wszyscy się wspierają - co jak dla mnie jest wspaniałe. W tej części najwięcej mamy do czynienia z Gabrysią, którą przeszłość napiętnowała mieszanką bólu ale i szczęścia - jakim jest pierwsza miłość. Autorka wplata do akcji wiele niejasności z przeszłości bohaterów, które stopniowo się rozwiązują ukazując wiele tajemnic. Najbardziej intryguje mnie postać Majki, którą szczerze polubiłam i której kibicuje. Ciekawi mnie co przyniesie dla niej przyszłość, bo liczę, że będzie ona dla niej pomyślna.

"„Milcz. Ani drgnij. Nie waż się nawet głośniej odetchnąć. Wytrzymaj. Milcz”."

Ta pozycja zakończyła się z wielkim przytupem. Strasznie mnie to zainteresowało i dało mi nadzieję na dalszy ciąg napięć oraz dużej dawki emocji, którą pragnę odkryć w dalszej części.

Powieść polecam jak najbardziej. Jest to świetna lektura obyczajowa, która łączy w sobie dramat oraz lekki romans. Koniecznie zapoznajcie się z nią ilekroć macie ochotę na emocjonalną oraz dramatyczną opowieść o tym, jak wiele cierpienia oraz nadziei, może nieść życie. Polecam gorąco.

Od długiego czasu mam ogromny problem z jednoznaczną oceną twórczości Katarzyny Michalak. Niektóre jej powieści, jak te z serii z kokardką bądź wzruszająca "W imię miłości", podbiły moje serce. Z kolei inne dość mocno irytowały, a nawet wynudziły - chociażby "Ogród Kamili" czy "Kawiarenka pod Różą". Generalnie uważam, że autorka ma głowę pełną pomysłów, jednak z wykonaniem bywa dużo gorzej... "Bezdomna" czy "Nie oddam dzieci!" poruszają bardzo trudne tematy, o jakich wręcz trzeba mówić, jednak prym wiedzie tu zbyt duża dawka błędów rzeczowych oraz braku przygotowania merytorycznego, które są niezwykle widoczne, przez co zaburzają (przynajmniej dla mnie) odczucia względem przedstawionej historii. Jak było tym razem, podczas lektury "Leśnej Polany", najnowszej powieści autorki?

Majka, Julia i Gabriela to przyjaciółki, które pomimo różnicy charakterów, poglądów, wieku oraz sytuacji materialnej, łączy silna więź. Pierwsza z nich pracuje w korporacji, twardo stąpa po ziemi, jednak nie potrafi zmienić swoich nawyków związanych z poszukiwaniem przygód na jedną noc. 25-letnia Julka jest jej zupełnym przeciwieństwem - pomieszkuje u swoich ukochanych, którzy zawsze są dwa razy od niej starsi, a po kilku tygodniach usługiwania im, musi poszukiwać pomocy u przyjaciółek. Najstarsza z nich, 39-letnia Gabriela, jest kosztorysantką marzącą o zakupie domu na leśnej polanie, która na myśl przywodzi jej multum wspaniałych wspomnień, jednak jedyną przeszkodą jest brak odpowiedniej gotówki, a do tego konieczność opieki nad ojczymem podupadającym na zdrowiu. Niedaleko nich pojawiają się trzej bracia zajmujący się obrotem nieruchomościami - wrażliwy Patryk, podrywacz Marcin oraz najstarszy Wiktor, nadal wracający myślami do swojej pierwszej i prawdziwej miłości...

"Na tym dziwnym świecie już tak jest, że jedni rodzą się ludźmi dobrymi i szlachetnymi i nie zmieni tego nic. Ani trudne dzieciństwo, ani wyrywanie im dobroci i szlachetności z duszy torturami, ani katowanie tym, co jest pod ręką, ani lżenie i poniżanie nie zmieni tych ludzi w bestie. Oni codziennie do dnia śmierci, czy to przez strzał w tył głowy w ubeckiej katowni, w nocy, po cichu, w samotności, czy otoczeni kochającymi ich ludźmi, mogą spojrzeć sobie w oczy i powiedzieć: "Żyjesz tak, by stanąć przed Bogiem bez wstydu"." *

Tak jak się tego spodziewałam, Leśna Polana wywołała we mnie masę sprzecznych odczuć. Nadal nie wiem, czy mam słuchać serca, czy rozumu. Z jednej strony cała historia wzbudziła we mnie sporo emocji, szczególnie kiedy autorka poruszała wątek dzieciństwa braci Prado - serce mi pękało, a do oczu napływały łzy... Wiem, że to fikcja literacka, jednak jednocześnie zdaje sobie sprawę z tego, że taki los dotyka ogrom dzieci na całym świecie, czego nie potrafię przeżyć. Z drugiej strony Katarzyna Michalak ponownie stworzyła bohaterów, którzy już od pierwszego spotkania potrafią rozpracować drugiego człowieka, niemalże jakby znali się od urodzenia. Do tego, co jest charakterystyczne dla jej twórczości, co rusz w owej historii pojawiają się zrządzenia losu tak słabo osadzone w rzeczywistości i niezwykle odrealnione, że owa naiwność nieco kłuje w oczy. A sytuacje, kiedy kobieta, która wie, że jest w ciąży, pije alkohol bez zastanowienia, zmroził mi krew w żyłach. Matko kochana, oby panie czytające tę książkę miały więcej rozumu w głowach...

Nie mogę też przeżyć błędów, na jakie trafiłam podczas czytania - 'przygarną' zamiast 'przygarnął', 'kiwną', a nie 'kiwnął'. Często natykam się na takie potknięcia, bo sporo osób ma problem z odpowiednim doborem końcówek, jednak okropnie razi mnie to w oczy. Nie wiem, jakim cudem nie zauważono takich byków przed oddaniem powieści do druku. Do tego, co już leży jedynie w gestii autorki, ponownie zasypuje ona czytelników irytującymi powtórzeniami, szczególnie podczas przedstawiania już znanych bohaterów. Naprawdę wystarczy jeden bardziej szczegółowy opis danej postaci, który czytelnik zapamięta - nie trzeba przedstawiać bohatera za każdym razem, kiedy pojawia się w jakimś wątku...

Pomimo tego, że domyślam się zakończenia całej historii, którą poznam w trzeciej części, to jednak chętnie dowiem się, co przez ten czas bohaterowie spotkają na swojej drodze. Staram się nigdy nikomu nie życzyć źle, ale w tej powieści jest jeden czarny charakter, któremu należy się to, co złe... Niestety jeden zawistny człowiek, przepełniony nienawiścią do innych, potrafi zniszczyć życie wielu jednostek. Nigdy nie zrozumiem, jak można pragnąć czyjejś krzywdy, szczególnie jeśli dotyczy ona bezbronnych i niewinnych istot... Czy nie można inaczej odreagowywać własnych niepowodzeń życiowych?

"Leśna Polana" porusza masę trudnych tematów - brak rodziców, trudne dzieciństwo, zastępowanie swojej obecności prezentami, utrata najbliższych, przeżywanie tortur, zaburzenia łaknienia, próby samobójcze, przemoc, depresja, uzależnienie od seksu. Każdego bohatera gonią duchy przeszłości, które pragną zawładnąć także teraźniejszością, mocno wpływając na przyszłość. W takim przypadku niezbędne wydaje się wsparcie ze strony bliskich osób, bo to oni są w stanie obdarzyć nas potrzebnymi uczuciami, a do tego niekiedy umieją potrząsnąć nami, jeśli istnieje takowa konieczność. Z każdej katastrofy życiowej można się podnieść i wzbić na wyżyny - wystarczy tylko zawzięcie walczyć o własne szczęście.

Pani Michalak zawsze kończy książkę w kulminacyjnym momencie, co sprawia, że człowiek nie może wytrzymać z ciekawości i ze zdenerwowaniem czeka na kolejny tom serii, aby dowiedzieć się, co spotka jego bohaterów. Oczywiście i tym razem autorka nie pozostawia złudzeń, a ja, pomimo paru minusów, jakie odnalazłam w tej powieści, niecierpliwie czekam na poznanie dalszych losów Gabrieli, Majki, Julii oraz braci Prado.

* cytat ze str. 163

[Adres usunięty]

Mały domek ukryty w leśnym zaciszu, trzy kobiety po przejściach, trzech przystojnych i zamożnych braci, przerażająca przemoc domowa, mrożące krew w żyłach opisy tortur stosowanych przez agentów UB, i niespełniona pierwsza miłość. Katarzyna Michalak w niesamowity sposób potrafi połączyć kilka złożonych i skomplikowanych historii w jedno piękne opowiadanie. Jej trylogie są rozchwytywane w całej Polsce z prędkością światła. Czy i tym razem autorka wykazała się kunsztem pisarskim?

W piórze Pani Michalak zakochałam się przeczytaniu trylogii kwiatowej, która do tej pory (a to już trochę minęło) zaprząta mi myśli. Tak więc postanowiłam się zapuścić jeszcze dalej i sięgnęłam po jej najnowsze dzieło, czyli „Leśną Polanę”. Jest to nowość na rynku wydawniczym, więc i opinii nie było jeszcze za wiele. Mimo to zaryzykowałam. I cieszę się z tego powodu, bo pierwsza powieść cyklu okazała się być bardzo dobra. Trudno mi powiedzieć, czy rewelacyjna, bo uważam że autorka jeszcze nie wszystko pokazała, zachowując zaskakujące szczegóły na kolejne tomy.

Już pierwsze stronice powieści pozwalają nam poznać trzy bardzo różne od siebie kobiety: Julię, Gabrysię i Majkę, połączone przyjaźnią od czasów przebywania w szpitalu psychiatrycznym, do którego trafiły po dramatycznych przeżyciach z przeszłości kilka lat wcześniej. Tak wiem, zaczyna się dość dziwnie. Ale bez obaw, nie są wariatkami, tylko osobami ze sporym bagażem doświadczeń, które doprowadziły je do stanów depresyjnych.

Niedługo potem poznajemy inną historię, a mianowicie trojga braci, obecnie bardzo zamożnych i cholernie przystojnych kawalerów, prowadzących własną firmę związaną z nabywaniem i sprzedażą nieruchomości. Jednak nie są oni zwykłymi, bogatymi i próżnymi mężczyznami, za jakich można by ich posądzać. Trudne dzieciństwo, bieda i okrutny ojczym Adolt Kuchty „Hitlerek” motywuje chłopców do walki o lepsze życie. Wiktor, Patryk i Marcin przechodzą niewyobrażalne piekło. Czytając ich historię wylewamy morze łez, a emocje nami szargają w niewyobrażalny sposób. Jak można komuś wyrządzić tale krzywdy?

Wspólnym mianownikiem okazuje się ojciec Gabrysi, Antoniego Leszeńskiego, który w swoich nastoletnich latach był brutalnie torturowany przez „Hitlerka”, podobnie jak młody Wiktor, który w dzieciństwie doznał ze strony ojczyma wiele bólu i cierpienia.

Wracając jednak do czasów współczesnych, Gabrysia zakochuje się w małym domku w lesie, który miała otrzymać w prezencie od swojej pierwszej miłości Wiktora. Jednak w drogę wchodzą inni nabywcy, z którymi nie wygra. Do gry włącza się Majka i wraz z drugimi kupującymi szykują spisek dotyczący zakupu leśnej chatki. Kim okażą nowi kupujący? Czy Gabrysia spełni swoje marzenie?

W powieści „Leśna Polana” zetkniemy się z wieloma wątkami, niekiedy zabawnymi i lekkimi, a wielokrotnie z okrutnymi i bolesnymi. Nie zabraknie też motywu historycznego, zapewne ciekawego dla wielu czytelników, który urozmaica fabułę książki. Zgóry wiadomo, że przez powieść przebrniemy w zastraszającym tempie. Jednak trochę chaotyczny styl pisarski, bardzo długie rozdziały i przeskoki „ w czasie” utrudniały niekiedy połapanie się w wydarzeniach.

Nie ukrywam, że pierwszy tom leśnej trylogii nie powalił mnie tak na kolana jak książka „Ogród Kamilii”, jednak mogę z czystym sercem powiedzieć, że była ciekawa i wciągająca. Trochę długo się rozkręcała, a samo zakończenie nadal nie wiele wyjaśniało. Nie mniej, z przyjemnością sięgnę po drugi tom, chociażby po to by poznać dalsze losy bohaterów. Mam też cichą nadzieję, na zaskakujące wydarzenia. Tak więc polecam książkę każdej fance Katarzyny Michalak, bo jestem pewna, że się spodoba nie jednej czytelniczce.

„Leśna polana” Katarzyny Michalak to lekka powieść o poważnych sprawach. Bohaterowie powieści – trzy kobiety i trzech mężczyzn w różnych wieku, z różnymi doświadczeniami życiowymi – chcą spełnić swoje marzenia. Jest to historia wzruszająca, wywołująca dreszczyk emocji, momentami wyciskająca łzy z oczu. Bo niestety więcej w niej nieszczęścia i niepowodzeń niż radości, jak w prawdziwym życiu. Mały domek ukryty wśród wiekowych drzew okazuje się punktem, w którym gromadzi się wszystko to, co dobre. To tutaj przecinają się losy głównych bohaterów, tutaj dostają nową, kolejną szansę. Gabrysia, Julia i Majka (chociaż są wrażliwe i inteligentne) nie zawsze dokonują dobrych wyborów – podobnie jak każdy z nas. Niemniej cała historia jest pokrzepiająca – przecież każdy zasługuje na to, by spróbować od nowa! Ale uwaga – „Leśna polana” to dopiero pierwsza część trylogii. Książkę czyta się bardzo przyjemnie, „połknęłam” ją w jeden wieczór :-)

Polecam wszystkim!

Leśna Polana to jedna z cięższych książek p. Michalak. Porusza wiele głębokich tematów i skłania do refleksji. Ja lubię takie książki, po których rozmyślam nad swoim życiem. Jest to dobra pozycja aby zaszyć się w ciepłym kocu z kubkiem kawy i przenieść w trochę inną rzeczywistosć, oderwać się od swoich problemów, aby po przeczytaniu książki docenić swoje życie i to co mamy.