Kuzynka Marie. Tom 2

Tym razem spotykamy się przy drugiej części książki Agnieszki Janiszewskiej „Kuzynka Marie” T2 i muszę nakreślić, że minimalnie ta część bardziej mi się podobała, ale nie ma znaczenia, dla jakości pierwszego tomu tylko, że moim zdaniem więcej akcji i reakcji jest w niej. No, ale ile czytelników tyle opinii, więc jesteśmy w domu. Akcja zdecydowanie poszła do przodu, ale to zrozumiałe, bo wg. mnie najpierw trzeba poznać, kto, gdzie i dlaczego, żeby potem móc poświęcić czas tylko akcji.

Tak jak w pierwszej części dalej kręcimy się między Marie i Emilią oraz Marcinem. Właśnie chciałam napisać coś, ale zdradziłabym kawałek akcji i nie wiem jak napisać, więc myślałam, że będzie więcej momentów, w których obie nasze dziewczyny będą miały ze sobą kontakt ciut częstszy niż wcześniej.

Książka, która uświadomiła i w jakimś stopniu jak bardzo moje decyzje mogą wpłynąć na przyszłość mojego dziecka i czy każda tajemnica będzie zachowana po wsze czasy? Lepiej ukrywać coś przed rodziną czy z pokolenia na pokolenie przekazywać tę tajemnicę np. dla nie popełnienia błędów przez kolejne pokolenie?

W tej części Marie nie ma lekko, ponieważ wiele czynników ma wpływ na to jak się czuje, gdzie jest i jakie musi podjąć decyzje. Dochodzi do tego wojna, mnóstwo pracy, czasem nawet powyżej swoich możliwości, co idzie w parze z przemęczeniem organizmu. Uświadomimy sobie jak ciężko personel medyczny miał podczas wojny, dziś mogę to porównać do pandemii, jaka panuje w Polsce i na Świecie. Praca 24h codziennie ze słabym spaniem, bo brakuje ludzi, rąk do pomocy.

W książce pojawiają się nowi bohaterowie, ale też nowe relacje, ale nie napiszę, między kim bo zdradzę za dużo. Ciąg dalszy zmagania się z przeszłością i konsekwencja podjętych decyzji przez rodziców, rodziny.

Muszę jednak przyznać, że zakończenie spowodowało, że po odłożeniu książki patrzę przed siebie i sama do siebie mówię, „Ale, o co chodzi..” no poważnie myślę sobie, ale, jak, dlaczego nie noooo i tak gdybałam, że może będzie trzecia część, ale to na plus, bo jakże banalne jest zakończenie, jakiego się spodziewamy?

Dla autorki wielkie oklaski, bo oddała cały trud, jakie obie dziewczyny przeżywały, co czuły i z czym się borykały, przez co zaczęłam inaczej patrzeć na pewną bohaterkę.

Oczywiście za egzemplarz dziękuję z całego serca Wydawnictwu Novae Res i zastanawiam się nad kolejną książką autorki.

Bardzo się cieszę, że bez dłuższej przerwy mogłam kontynuować moją przygodę z tą powieścią. Część pierwsza przypadła mi bardzo do gustu, jednak drugi (w moim odczuciu) jest zdecydowanie lepszy.

Wojenny czas sprawił, że dużo więcej się dzieje, przybywa nowych wątków i bohaterów a akcja dzieje się zdecydowanie szybciej.

Tak jak poprzednio fabuła jest opowiadana z dwóch perspektyw, dzięki temu możemy zaobserwować, jak w czasie wojny toczyło się życie w różnych częściach Europy i jakie towarzyszyły jej inne nie mniej ważne wydarzenia, chociażby narodziny córki Emilii i Marcina, czy śmierć najbliższych.

Choć kuzynki już nigdy się nie spotykają, raz na kilka lat wymieniają się listami.

Marie nie zapomina jednak o Marcinie- mężu Emilii, z którym spotyka się we Francji gdy ten stacjonuje w Paryżu i potem ponownie, kilka lat po wojnie... By się przekonać, do czego to doprowadziło, musicie sięgnąć po książkę, ja tylko szepnę, że ja poczułam się rozczarowana zakończeniem...

Drugi tom wciąga od pierwszych stron, byłam przekonana, że pierwszy tom jest poruszający, ale ogrom emocji wylewających się z tomu drugiego, niejednokrotnie zmuszał mnie do sięgnięcia po chusteczki.

Tak jak wspomniałam, akcja dzieje się dużo szybciej, momentami zaskakuje w najmniej oczekiwanym momencie.

Bardzo podoba mi się styl literacki. Jest przejrzysty i zrozumiały a barwne opisy pozwalają wyobrazić sobie daną sytuację. Tak jak poprzednio bohaterowie przypadli mi do gustu, łatwo się z nimi utożsamić, "wejść" w ich buty i poczuć ich emocje na własnej skórze.

Cieszę się, że mogłam rozpocząć przygodę z twórczością pani Agnieszki. Z pewnością sięgnę po inne książki tej Autorki.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Idealna lektura na coraz dłuższe jesienne wieczory.

To już moje kolejne spotkanie z Agnieszką Janiszewską i za każdym razem jest ciekawie, intrygująco i tajemniczo. Każda kolejna książka tej autorki to pewność satysfakcji i zadowolenia. Autorka ma znakomity dar wkomponowywania trudnych ludzkich historii w realia historyczne. A to pokłosie tego, że autorka jest z historią za pan brat. To doskonale widać w każdej opowiedzianej przez nią historii, czuć doskonale atmosferę i klimat tamtych czasów. Zapraszam więc na sentymentalną podróż do czasów I wojny światowej …

Marie Boratyńska po raz pierwszy odwiedza rodzinną posiadłość jej ojca, Korbielów, na zaproszenie kuzynki Emilii, zimą 1914 roku. Rodzinne nieporozumienia sprawiły, że rodzina ojca całkowicie zerwała z nimi kontakty, wyrzekła się ich. Marie liczy, że po wielu latach zapomnienia, uda się naprawić rodzinne relacje, na nowo zaprzyjaźnić się i wyjaśnić wszelkie nieporozumienia. Jednak Emilii bardzo oschle i obojętnie traktuje Marie, wszyscy to zauważają, nawet mąż Emilii. Marie zrozumienia znajduje właśnie u niego, wydaje jej się bratnią duszą. Dlaczego? Może dlatego, że nie jest uwikłany w żadne rodzinne knowania i stara się obiektywnie patrzeć na wiele spraw ?

W kolejnych latach Marie rzuca się w wir pracy i służy innym ludziom pomocą, pracuje jako pielęgniarka w szpitalu. Tam nawiązuje przyjaźń ze znajomą z czasów szkolnych. Bardzo przeżywa panującą sytuację na świecie, wojnę, która sieje spustoszenie i zniszczenia. Nie może pogodzić się z tym, że jej bracia wstąpili do wojska, ale rozumie ich odpowiedzialność za losy kraju. W tym czasie jej relacje z matką są napięte. Ma jej za złe postępowanie w przeszłości, skrywane tajemnice i mnóstwo niedopowiedzeń. Marie – pod wpływem wielu osób, jak również listu, jaki matka otrzymała od wuja – zaczyna mieć wątpliwości, kto jest jej ojcem. Kobieta traci poczucie pewności, uważa, że wokół niej panuje zmowa milczenia. Czy Marie będzie w stanie dowieść prawdy o swoim pochodzeniu? Czy matka w końcu wyjawi skrywane od lat tajemnice? Czy jej relacje z mężem Emilii zmienią się i będę w stanie ujawnić skrywane od lat uczucia?

Kuzynka Marie to piękna i wzruszająca saga o poszukiwaniu prawdy, próbie odkrycia własnej tożsamości, pragnieniu miłości. Wojna to nie najlepszy czas na rozkwit miłości, to czas, gdy każdy codziennie walczy o przetrwanie. Ludzie boją się o siebie i swoich najbliższych, ale też w ich sercach rodzi się odpowiedzialność za losy kraju. Za wszelką cenę chcą walczyć z oprawcą i najeźdźcą, chcą mieć swój wkład w odzyskanie upragnionej wolności.

Autorka w cudowny sposób pokazuje nam, że warto być cierpliwym i mieć nadzieję. Szczęście zawsze się do nas uśmiechnie, tylko trzeba dać mu szansę. Trzeba odważnie realizować swoje marzenia i nie wolno odkładać ich na później. To później może nigdy nie nastąpić …

Ta saga rodzinna od samego początku przesiąknięta jest intrygami, tajemnicami i niedopowiedzeniami. To one są osią, wokół której realizują się losy bohaterów. One sterują wszystkimi wydarzeniami i poczynaniami bohaterów, to przeszłość nie daje im spokoju, często prowadzi do niepotrzebnych nieporozumień i braku zrozumienia.

Bohaterowie doskonale odnajdują się w czasach wojennych, potrafią godnie i odważnie przeciwstawiać się sytuacji, w której przyszło im żyć. Nie poddają się, służą bliskim i ojczyźnie. Autorka z wielkim pietyzmem wykreowała głównych bohaterów, nadała im ludzkiego i realnego wymiaru. Nic nie upiększała ani nie koloryzowała, potrafiła wydobyć z nich również ich wady i pokazać złe zachowania. Przez to cała historia nabiera wymiarów realności i prawdziwości, przecież nigdy w życiu nie jest tak, że każdy jest idealny. To również powoduje, że nie wiemy, jak skończą się losy bohaterów, cały czas jesteśmy trzymani w napięciu i niepewności. Nawet na chwilę nie możemy stracić czujności, bo pojawiające się często nowe informacje, nasz utarty tok myślenia i przewidywania niweczą.

Cała historia dzieje się powoli, snuje się delikatnie i z wrodzoną powolnością. Możemy się delektować chwilą, daną sytuacją czy wydarzeniem. Autorka w żaden sposób nas nie pośpiesza, pozwala zebrać nam myśli i daje czas na przemyślenia i refleksje, pozwala zagłębić się mocniej w rozterki i przeżycia bohaterów.

Kuzynka Marie to znakomita lektura na letnie spokojne wieczory. Wprowadzi w melancholijny i sentymentalny nastrój, skłoni do refleksji nad własnym postępowaniem i zmobilizuje do realizacji marzeń i pragnień. Pozwoli przenieść się do czasów nam bardzo odległych i nieznanych, wczuć się w atmosferę i czasy, w jakich przyszło bohaterom walczyć z wszelkimi przeciwnościami losu.

Gorąco polecam, perełka wśród letnich nowości. Znakomita pod każdym względem, piękna i wzruszająca. Niejedna łezka popłynie po rozpalonym od nadmiaru emocji policzku ...

Ksiązka szalenie mi się podobała. Jest dużo lepsza niż część pierwsza., która była strasznei melancholijna i smutna. Druga częśc dotyczy głównie życia Maire po wybuchu wojny w 1914 roku , jejżycia w czasie i po wojnie. Ksiązka idealnei odzw8ierciedla tamte czasy (choc nam ciężko to sobei wyobrazić) , pokazuje z czym ludzie sie borykali , choć samo oblicze wojny było pominięte okrojone do wspomnienai o rannych i poległych....

Wychodza na jaw skrywane rodzinne tajemnice. Tajemnice , które znowu poóznia Marie i Emilię. Ta druga do końca życia chyba neiswiadoma, żę Marie nie była jej kuzynką a przyrodnia siostrą (Emilia myslała żę była zupełnie obca osobą, która wjej stryj uznał za swoja córkę).

"Kuzynka Marie" tom II wciąga od pierwszych stron. Czyta sie ja znacznei przyjemniej od pierwszej. Historia tak poprowdadzona, że nie mogłam się od niej oderwać i przeczytałam w zasadzie w pare godzin. Fabuła nabrał awręcz rozpędu i w porównaniu z nią ta z części pierwszej wydaje się nudna i nieciekawa.

Ksiązka idealnei pokazuje nam jak decyzje naszych rodziców czy dziadków rzutuja na naszą przyszłość i nasze rodzinne relacje. Plecam serdecznie obie części .

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

Recenzja Kuzynka Marie

Tom II

Kuzynka Marie to drugi tom poruszającej sagi autorki Agnieszki Janiszewskiej.

Marie Boratyńska to miła, ciepła osoba, która mieszka z matką Christine.

Kiedy wybucha Wielka wojna w Europie, Marie przestała zadręczać się nieporozumieniami w rodzinie, a tęsknotę i uczucia, które darzyła osobę, z którą nie powinna wcale mieć nic wspólnego, zeszły na drugi plan.

Pewnego dnia bracia Marie podejmują decyzję o wyruszeniu na wojnę. Dziewczyna za pomocą matko decyduje zamieszkać z żoną i synkiem, jednego z braci. Przeprowadza się więc do Paryża, gdzie zaczyna pracę w szpitalu, gdzie dzień i noc dogląda rannych, próbując ulżyć im w bólu, musi poradzić sobie ze swoim zmęczeniem, które coraz bardziej daje o sobie znać.

Tam w jednej, z nowych pielęgniarek rozpoznaje dawną znajomą ze szkoły.

Ta zaczyna zwierzać się jej, ze swoich problemów, chociaż wcześniej obie nie pałały do siebie sympatią. Jednak okoliczności, w jakich się znajdują, bardzo zbliżają je do siebie, zostają przyjaciółkami.

Wkrótce nadchodzi wiadomość z frontu, która wywraca jej życie do góry nogami. Wraca więc tam, gdzie się urodziła, do matki, z którą ciężko się dogaduje.

Lecz znów czekają ją niespodzianki, od spotkania z kimś, kogo, nie powinna darzyć uczuciem po list od jedynej kuzynki Emili, tajemnice, które wychodzą na jaw i wszystko wyjaśniają.

Czy Marie zazna w końcu spokój?

Czy dane jej jest, być szczęśliwą u boku tego, kogo kocha?

Tego dowiecie się czytając, tę książkę.

Autorka pokazuję nam dramatyczne wydarzenia związane z wojną. Jak postrzegali ją inni i jakie skutki niosła ze sobą. Pokazuje nam również jak w tamtych czasach pracowali lekarze jak i pielęgniarki, którzy byli przemęczeni, lecz i tak pomagali jak tylko mogli.

W książce widzimy także, nieporozumienia wśród rodzin, które spowodowane są tajemnicami. Daje nam do myślenia, pokazuje, że nasze życie niczym się nie różni, od życia naszych dziadków, czy pradziadków. Ludzie wtedy, jak i do tej pory nie potrafią się porozumieć i szczerze ze sobą porozmawiać, nie mówiąc o tym, by się zgodzić, czy pogodzić.

Polecam tę książkę, naprawdę daje do myślenia, że niekiedy nasz upór doprowadza do tego, że zostajemy sami.

Książkę otrzymałam z klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]