Kruk. Komisarz Kruk. Tom 1

Kryminał, śledztwo, czarny worek, trup. "Kruk", a właściwie Sławomir Kruk to tytułowy bohater kryminału Piotra Górskiego. Wezwany z urlopu, ponieważ na plaży w Jelitkowie znaleziono trupa. Książka niebanalna, dialogi świetne, aczkolwiek mocne, trzeba przyznać, że bohaterowie najpierw mówią, a później myślą. Lektura daje czytelnikowi dużo realizmu. Świat nie jest podzielony na dobrych i złych ludzi, którzy czynią same dobro, bądź zło. W książce nie jeden policjant ma swoje za uszami. Autor plusuje umiejętnością dobrej manipulacji czytelnika.

Kryminał OK, lecz są lepsze ;).

,,Kruk" Piotra Górskiego to pierwszy tom dotychczas wydanej 5-tomowej serii. Czy warto się na nią skusić?

Tę serię miałam na oku już od dłuższego czasu. Z przyjemnością więc postanowiłam od razu skusić się na pięć tomów. W pierwszej części poznajemy Sławomira Kruka, policjanta, który już na samym początku pobił niewinnego człowieka podczas przesłuchania. Wszystko jednak wskazywało na to, że mężczyzna dopuścił się pobicia swojej partnerki. Został za to wysłany na urlop, jednak doszło do nowej sprawy, w której młoda pani prokurator postanowiła współpracować właśnie z nim. Dość szybko okazało się jednak, że ktoś nie był całkowicie szczery.

Pozycja liczy ok. 500 stron, więc na taką objętość trzeba się sporo napisać. Dodatkową umiejętnością jest napisać w taki sposób, by wciągnąć czytelnika od początku do końca. Piotrowi Górskiemu w pierwszym tomie już się to udało. Publikacja może nie trzyma w napięciu od początku do końca, jednak autorowi nie możemy odmówić ciekawego pomysłu na fabułę. Po skończeniu tej części przystąpiłam do lektury drugiego tomu, który jest powiązany z tym.

,,Kruk" to historia policjanta Sławomira Kuka, który wraz z dwoma przyjaciółmi pracował na jednej komendzie. Przed laty wydarzyło się też coś co sprawiło, że ścieżka trzech kolegów postanowiła potoczyć się w policyjnym kierunku. Pozycja jest obszerna, wciągająca, a sprawa w tym tomie ciekawa. Po zakończeniu tej części warto mieć pod ręką drugi tom, by od razu można było rozpocząć lekturę. Na pewno się nie zawiedziecie.

Do niedawna polską literaturę czytałam na prawdę sporadycznie, bo nie potrafiłam się do niej ani przekonać ani nie umiałam znaleźć nic co miało by tak zwane ręce i nogi. Jednak albo ja zmieniłam nastawienie i wymagania albo polscy autorzy zaczęli pisać składniej i lepiej, bo coraz więcej pozycji znajduje swoje miejsce na mojej półce. A ich czytanie zdecydowanie sprawia mi więcej przyjemności niż jeszcze kilkanaście miesięcy temu.

Komisarz Sławomir Kruk oskarżony i nadużycie przemocy fizycznej wobec podejrzanego zostaje oddelegowany na przymusowy urlop. Pech, może szczęście chcą, że kończy się ON zaledwie po kilku dniach. Prokurator Marta Krynicka chce go wciągnąć do prowadzenia śledztwa w sprawie dokonanego morderstwa. W Jelitkowie na plaży zostają znalezione zwłoki mężczyzny. Ktoś dokonał zbrodni karą worka tzw. Poena cullei. Wykonywana w starożytnym Rzymie głównie za ojcobójstwo. Na czym polegała? Na zaszyciu żywego człowieka w skórzanym worze wraz z żywym psem, kogutem, wężem i kotem. W tym przypadku zwłoki mężczyzny umieszczona zostały wraz z wężami. Duet składający się z komisarza oraz pani prokurator musi rozwikłać kto wybrał taką metodę zbrodni i czy faktycznie mężczyzna ma na sumieniu śmierć ojca lub kogoś bliskiego. Problemem okazuje się fakt, że w pewnym momencie Marta ma swoje zdanie co do śledztwa, a Sławek swoje. Ona chce by nie wnikać zbyt głęboko i jako młoda prokurator pragnie mieć na swym koncie szybkie i spektakularne zamknięcie sprawy. Kruk nigdy nie był i nie będzie niczyją marionetką, więc mimo wszystko postanawia grzebać dalej. Bo wie i czuje, że to co proponuje Krynicka nie jest prawdą. Tyle, że komisarz nadepnął na odcisk komuś bardzo wpływowemu i niebezpiecznemu...

Muszę przyznać, że książka wciąga od pierwszych stron i jest jedną z tych, które czyta się bo chce się wiedzieć co dalej. I choć pozycja należy do tych o większej objętości to ewidentnie stron ubywa bardzo szybko. Przypadł mi do gustu sposób przedstawienia bohaterów i ukazania policjanta jako niekoniecznie pozytywnego człowieka. Polecam osobom chcącym zacząć przygodę z kryminałem gdyż książka nie należy do krwawych, a jest na prawdę klimatyczna.

Więcej na:

[Adres usunięty]

Piotr Górski urodził się w 1971 roku na Mazurach. Z wykształcenia jest polonistą, tak jak jego rodzice. Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Gdańskim, a także podyplomowo bankowość i finanse w L'École supérieure de commerce de Rouen we Francji.

Swoje opowiadania fantastyczne publikował już w latach 90tych ubiegłego wieku. Pojawiały się w „Nowej Fantastyce” oraz „Feniksie”. Niektóre z nich w późniejszym czasie znalazły się w antologiach. Piotr Górski pierwszą powieść kryminalną „Kruk” napisał w 2017 r. Rozpoczęła ona serię książek o komisarzu Sławomirze Kruku.

Morze wyrzuciło na plażę w Jelitkowie skórzany worek ze zwłokami. Na miejsce sprowadzona zostaje młodziutka prokurator Marta Krynicka, która naciska, by śledztwo w tej sprawie poprowadził z nią nie kto inny, jak komisarz Sławomir Kruk, owiany złą sławą policjant, któremu zarzuca się przemoc wobec podejrzanych i brutalność podczas przesłuchań. Mężczyzna ma duże doświadczenie i ogrom sukcesów, mimo że nie przebiera w środkach. Zaraz po wezwaniu z urlopu, Kruk zabiera się do pracy, której nie ułatwia mu zbyt młoda i niedoświadczona prokurator. Trudno jest mu z nią znaleźć nić porozumienia, nie rozumie też, dlaczego to jego wybrała, by poprowadził z nią tę sprawę, zwłaszcza, że za stosowanie przemocy depcze mu po piętach Biuro Spraw Wewnętrznych Policji. Śledztwo wkrótce ujawnia tożsamość ofiary. Jest nią doktor Stefan Rakowiecki, prowadzący zajęcia z historii starożytnej na uniwersytecie, który zaginął jakiś czas temu. Policjanci odkrywają też, że jego ojciec wcześniej popełnił samobójstwo, a brat zginął w wypadku. Czy te dwie tragedie mogły mieć coś wspólnego ze śmiercią Rakowieckiego? I skąd worek, w którym oprócz ciała denata były jeszcze trzy zaskrońce? Wszystko wskazuje na rytualne morderstwo nawiązujące do kary worka – charakterystycznej kary śmierci wykonywanej w starożytnym Rzymie nakładanej najczęściej za ojcobójstwo, która polegała na zaszyciu żywcem skazanego w skórzanym worze razem z psem, kogutem, wężem, kotem i wrzuceniu go do morza bądź rzeki. Czym zawinił Rakowiecki, że spotkał go taki los? Kto był jego katem?

Dzięki uprzejmości wydawnictwa Harper Collins Polska miałam okazję nadrobić dwie pierwsze części serii książek o komisarzu Kruku. Na szczęście te powieści, które zostały wydane później i które czytałam, nie łączyły się ściśle z dwiema pierwszymi. Czytelnikom, którzy jeszcze nie mieli książek z tej serii w rękach, polecam mimo wszystko zacząć lekturę od „Kruka”, by poznać dokładnie wszystkich bohaterów.

Marta Krynica ma wpływowego ojca, mimo to po trupach dąży na szczyt kariery. Wykorzystuje komisarza Kruka, który po jednej ze spraw stał się osobą medialną, do własnych celów. Chce, by media zainteresowały się też nią. Nie zważa na to, że komisarz przedstawiany jest zazwyczaj w złym świetle, liczy na to, że jego nazwisko znów pojawi się w nagłówkach gazet, a jej tuż obok niego. Krukowi jest to nawet na rękę, przynajmniej znów wkracza do gry i może robić to, co lubi najbardziej – łapać zwyrodnialców. Młoda prokurator odrzuca rady starszego doświadczeniem Kruka i próbując prowadzić śledztwo na własną rękę, naraża się lokalnym gangsterom, którzy gotowi są zrobić wszystko, by odsunąć ją od sprawy. Tym samym Krynicka przysparza Krukowi jeszcze więcej pracy.

Dalsza część recenzji na: [Adres usunięty]

Na plaży w Jelitkowie zostaje odnaleziony wór z wołowej skóry, a w nim zwłoki mężczyzny, który zaginął już jakiś czas temu. Sprawę z rąk doświadczonego starszego kolegi przejmuje młoda pani prokurator, a na współpracownika z policji wybiera komisarza Kruka. Sława policjanta, choć niezbyt pochlebna, wydaje się być wystarczającym wytłumaczeniem tego postępowania, więc zostaje ON ściągnięty z przymusowego urlopu i włączony do sprawy. Szybko przekonuje się, że komuś bardzo zależy na tym, aby śledztwo zostało jak najszybciej zakończone, a jako sprawcę wskazano zmarłego w wypadku brata zamordowanego. Komisarz Sławek Kruk nie jest jednak człowiekiem, którego łatwo jest zmanipulować czy zastraszyć. Tym bardziej, że na jaw wychodzą nowe fakty, przeczące tej zbyt idealnej by mogła być prawdziwa teorii.

Całość recenzji dostępna pod adresem: [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Podczas wspólnego biegu Karoliny i jej dziadka Jerzego brzegiem morza, dochodzi do mrożącego krew w żyłach odkrycia. Otóż na plaży w Jelitkowie zostaje znaleziony skórzany worek, w którego zaplątane są wodorosty i muszle. Niby nic przerażającego, gdyby nie to, że z worka wystaje zniekształcona przez wodę ludzka ręka. To właśnie Jerzy dzwoni na policję, by złożyć zawiadomienie.

Tą sprawą zająć się ma Paweł Lalkarz, jednak wydarzenia układają się inaczej. Do akcji wkracza młoda prokurator Marta Krynicka, która nalega, by śledztwo prowadził komisarz Sławomir Kruk. Kruk bowiem, rozwiązał już nie jedną sprawę, która była równie makabryczna jak ta.

Marta Krynicka ma niebywale "szerokie plecy", dlatego udaje jej się postawić na swoim i ściągnąć komisarza Kruka z urlopu. Policjant zaczyna przesłuchiwanie świadków i zbieranie dowodów. Jest jednym z najlepszych komisarzy, dlatego robi to bardzo skrupulatnie i bez wyciągania pochopnych wniosków. Na pewnym etapie śledztwa napotyka na mur w osobie Marty Krynickiej. Nie podoba jej się to, że Sławek nie chce przyjąć najbardziej prawdopodobnej wersji wydarzeń i zamknąć sprawy. Naciska na niego, by nie grzebał tak głęboko i pomyślał - przecież wszystko układa się w całkiem zgrabną całość, jest motyw, jest winny, którego oskarżenie już nic nie zmieni, w takim razie, po co wszystko komplikować i utrudniać? Sławek jednak, nie jest typem człowieka, który idzie na skróty. Przynajmniej nie w życiu zawodowym, a że rozwiódł się z żoną i aktualnie, od dwóch lat ciągle nie ma żadnej kobiety, dlaczego nie miałby się poświęcić dochodzeniu? Tym bardziej, że popychany doświadczeniem i intuicją zaczyna widzieć coraz więcej braków i nieścisłości w teorii pani prokurator.

Osobą, którą znaleziono na plaży jest wykładowca historii - Stefan Rakowiecki. Okazuje się, że jego zamiłowaniem był temat kary worka, mający swoje zastosowanie w starożytności. Bowiem karą za "ojcobójstwo" było zamknięcie winnego w worku razem ze zwierzętami, a następnie wrzucenie worka do wody. Człowiek umierał strasznie bolesną i okrutną śmiercią. Dziwne jest to, że nie był to zwykły worek, lecz wołowy.

W takim samym worku znaleziono profesora Stefana, a razem z nim węże. Zaskakujący zbieg okoliczności?

Czy Sławkowi mimo nadepnięcia na odcisk niebezpiecznym i wpływowym ludziom uda się rozwikłać zagadkę śmierci wykładowcy? Czego dowie się na temat Rakowieckiego? Jaką rolę odegrała kara worka? Kogo rozdrażni swoim dochodzeniem? Czy kobieta, która pojawi się na sercowym radarze komisarza Sławka, zmieni coś w jego życiu? Czy będzie to odpowiednia kobieta? Jak wiele nieprzyjemnych rzeczy, wyjdzie na światło dzienne za sprawą zabójstwa profesora? Kto jest winny? Jaką rolę odgrywa w tym wszystkim prokurator Marta Krynicka?

Świetnie wykreowane postacie, szczególnie komisarza Kruka, który jest dobrym człowiekiem, zmagającym się trochę z przeszłością, a trochę z lękiem, który niesie każdy kolejny samotny dzień, a także z niedopowiedzeniami. Mało tego, okazuje się, że jest ON strasznie porywczy. Jest oddany swojej pracy i wczuwa się w sytuację ofiar, dlatego budzi się w nim czasem potwór, który przejmuje nad nim kontrolę. Ale tak naprawdę, czy nie każdy z nas, ma w sobie takiego potwora, który drzemie i nie ujawnia się, do czasu silnego wzburzenia? Oczywiście skoro Kruk jest tak barwną postacią, nie można nie wspomnieć o prokurator Marcie Krynickiej. Młoda, ambitna, silna, nieprzewidywalna, ale także samotna kobieta, która marzy, by ktoś zamknął ją w bezpiecznym uścisku ramion. Razem tworzą niesamowicie sprzeczny duet, co z niego wyniknie?

Kolejną rzeczą, która bardzo mi się spodobała jest fabuła.. i to jak się rozwija. Po prostu mistrzostwo. Prawdą jest, że ta książką, to swojego rodzaju grubasek wśród innych kryminałów, ale ręczę słowem, ręką, nogą - czyta się ją błyskawicznie, dzięki krótkim rozdziałom i wypływającym ciągle nowym faktom. Tą książkę się pożera, z ogromnym apetytem na JESZCZE. Ale to dobrze! Ponieważ ostatnia strona daje nam nadzieję, że być może zobaczymy jeszcze komisarza Kruka w akcji, i to w dość zaskakującej sprawie ;) ! Czekam na więcej i polecam!

"Życie zawsze nas dogoni. Piękne miejsce nie uczyni człowieka szczęśliwym, jeśli człowiek nie przyniesie tam szczęścia ze sobą."

Morza szum, ptaków śpiew. Złota plaża pośród drzew... A na tej złotej plaży rozkładający się trup z trzema wężami w skórzanym worku. Mocne prawda? Wprowadzenie do książki, a tym bardziej do kryminału ma to do siebie, że musi wzbudzać zainteresowanie. Dobry początek powoduje, że później łatwiej czytelnikowi wybaczyć pewne potknięcia. Czytając „Kruka” dostałem to czego oczekiwałem, początek wzbudził we mnie ogromne zainteresowanie. Ale czy to wystarczyło, aby książka spowodowała u mnie zachwyt?

Po mocnym początku dostajemy schemat. Poznajemy komisarza Sławomira Kruka, który na podobnych sprawach zjadł zęby, oraz młodą prokurator Martę Krynicką, dla której jest to pierwsza sprawa i która ze wszystkich sił stara się kontrolować całą sytuację. Oboje nie wzbudzili we mnie żadnej sympatii i naprawdę trudno mi było się z nimi identyfikować. Ponadto mamy kilku bohaterów pobocznych, którzy są w jakiś sposób zaangażowani są w sprawę. Interakcje między postaciami to mocny punkt powieści, ponieważ dialogi są ostre jak żyleta przy których niejednokrotnie uśmiechałem się pod nosem. Każdy z bohaterów ma sporo za uszami i nawet policja czasem musi układać się z bandziorami. W ogólnym spojrzeniu fabuła jest naprawdę zagmatwana, jednakże nie porwała mnie i nie sprawiała, że z nerwów obgryzałem paznokcie. Co prawda autor co chwile podrzuca mylne tropy i gdy już myślimy, że wiemy co się stało i co może być w konsekwencji, znów zostaliśmy zmyleni.

Ale nie należy się tym sugerować, że akcja pędzi na łeb na szyje. W pewnym momencie złapało mnie znużenie. Rozdziały są krótkie, co miało na celu zdynamizować całą powieść, jednakże to nic nie dało. Komisarz nieśpiesznie rozwiązuje zagadkę, często cofając się do poprzednich poszlak. Ukazuje to prawdziwą pracę komisarza śledczego, jednak jako czytelnik chciałbym, aby było to bardziej skondensowane. Narracja jest trzecioosobowa i często poznajemy myśli naszych bohaterów. A ci mają sporo problemów na głowie, od zawodowych aż po osobiste. I znów pomimo dobrego pomysłu wyjściowego nie wciągnąłem się w osobiste problemy bohaterów.

Kolejnym elementem jakiego brakuje mi w powieści to porządnych opisów. W kryminale dobre opisy są podstawą budowania napięcia i wizualizacji otoczenia. Często samym otoczeniem można stworzyć przejmujący klimat. Niestety w „Kruku” mogę policzyć na palcach jednej ręki doskonałe opisy. To jest właśnie ten typ książki, gdzie mam mieszane uczucia. Nie mam ani pozytywnych, ani negatywnych odczuć co do powieści. Gołym okiem można zauważyć, że początek i zakończenie wybijają się na tle średniego środka. Jak na debiut powieść jest poprawnie napisana i nie wyróżnia się niczym od innych powieści tego typu.

Podsumowując nie jest to najwybitniejszy kryminał na rynku, ale również nie jest najgorsza książka jaką przeczytałem. Taki mocny średniak. Mogę żywić tylko nadzieję, że autor stworzy kontynuację, która będzie lepsza od debiutu.

Recenzja: [Adres usunięty]

Sławomir Kruk to dobry policjant. Jak każdy bohater książek kryminalnych bardzo wczuwa się w swoją pracę. Jest jednak tylko człowiekiem i czasem się myli bądź po prostu puszczają mu nerwy. Tak bardzo stara się wejść w rolę ofiary, pragnie dla nich sprawiedliwości, że czasem nie dopuszcza do siebie innego rozwiązania. Taki tok myślenia zgubił go przy ostatniej sprawie, w związku z czym został wysłany na przymusowy urlop. Z opresji ratuje go bardzo młoda pani prokurator, która tylko i wyłącznie z nim chce prowadzić swoją pierwszą sprawę. Sławkowi wydaje się to bardzo dziwne, ale nie może narzekać. Najważniejszy jest powrót do pracy. Nowy przypadek jest bardzo zagadkowy, a zarazem makabryczny, ponieważ morze wyrzuciło na brzeg ludzkie zwłoki w skórzanym worku. Czy agresywny policjant i początkująca prokurator znajdą sprawcę?

Książka Piotra Górskiego to dość grube tomisko, kuszące ciekawą szatą graficzną i hasłem na okładce. Marta Krynicka i Sławomir Kruk to dość sztampowy duet, aczkolwiek ciekawy. Ciężko było rozgryźć postępowanie Marty i jej plany wobec podwładnego. Sam Kruk starał się być wobec niej lojalny, w końcu to dzięki niej wrócił do pracy. W toku sprawy Marta nie ukrywała, że przydzielono ją jej tylko i wyłącznie dzięki koneksjom, a Sławek jako policjant znany i szokujący opinię publiczną ma pomóc jej stanąć w blasku fleszy. Przez swoją wysoką samoocenę młoda prokurator popełniła szereg błędów, ale nie była skłonna przyznać się do pomyłki. Zainteresowanych informuję - między bohaterami nie ma wątku miłosnego.

Akcja powieści nie należy do najszybszych, ale też nie ciągnie się jak przysłowiowe flaki z olejem. Autor skrupulatnie i ze spokojem prowadzi czytelnika poprzez różne wątki i gdy wydaje się, że znamy już odpowiedzi na wszystkie pytania, śledztwo zmienia bieg, a przesłuchania świadków zaczynają się od nowa. W "Kruku" brak krwawych opisów. Fabuła jest raczej spokojna, dość skomplikowana, interesująca i skupiająca się na aspekcie psychologicznym. Prawie każdy opisany bohater coś ukrywa i zmaga się z jakąś traumą.

Otwarte zakończenie, jak i niewyjaśnione wątki pozwalają mi sądzić, że "Kruk" powinien mieć kolejny tom. Niewyjaśniona przeszłość i znaczenie gangstera Wargi, który dziwnym trafem najbardziej mnie zaintrygował, podejrzane zachowanie Marty wobec Sławka, przeszłość głównego bohatera no i to niejednoznaczne zakończenie. Wszystko to, samo prosi się o kolejną część. Jeśli taka powstanie na pewno dam się na nią namówić.

Zło czai się wszędzie. W ciemnym zaułku, a nawet w pełnym słońcu czy w miejscu Twojej pracy/szkoły. Nie atakuje od razu. Czeka. Na, to kiedy poprosisz o pomoc. A pozornie samarytańska oferta zawsze ma swoją cenę. Pytanie, czy jesteś w stanie ją zapłacić.

Fabuła Kruka wydaje się początkowo dość podobna do innych polskich (i nie tylko) kryminałów. Jest trup, denat zginął w sposób rytualny, czego był pasjonatem jeszcze za życia. Pojawia się błyskotliwy komisarz i wraz z młodą, ambitną prokurator rozwiązują sprawę brutalnego mordu. Ale to tylko pozory. W miarę sięgania coraz głębiej, Kruk odkrywa coraz więcej tajemnic zamordowanego. Skąd miał tyle pieniędzy, mimo że był zwyczajnym profesorem? Dlaczego handlował narkotykami i czy to był główny powód jego śmierci? Na te oraz inne, równie ciekawe pytania znajdziecie odpowiedź, sięgając po Kruka.

Książkę czytało mi się niezwykle przyjemnie. Zajęło mi to dwa – trzy wieczory, ale poprzez mnogość wątków i wciągającą fabułę miałam wrażenie, że minęła zaledwie godzina. Jest to pozycja zdecydowanie nietypowa. Niby proste rozwiązanie, podane praktycznie już na początku, ale równocześnie dające czytelnikowi takiego pstryczka: Hej! Coś tu jest grubo nie tak, nie sądzisz? Sprawia to, że totalnie zatapiamy się w lekturę i nie wypuszczamy jej z rąk aż do ostatniej strony. Co nie oznacza, że po przeczytaniu jesteśmy „nasyceni” tą historią. Co to, to nie! Jest to dopiero pierwszy tom z serii. Zakończenie pozostawia nam najczęściej o wiele więcej pytań aniżeli odpowiedzi. Zachęca nas to mocno do sięgnięcia po kolejną część, aby zaspokoić ciekawość. Tak jest i w tym przypadku – kończysz czytać i nie wiesz, co myśleć.

Cała recenzja na: CzasoStrefa

To już druga tego typu książka, którą mam okazję czytać w tym miesiącu, a która to powiela wszystkim znane schematy. W całym swoim życiu czytałam ich o wiele więcej. Dlaczego w kryminałach przeważnie musi występować narwany policjant z burzliwą przeszłością, który nie do końca umie panować nad swoimi emocjami, a zamordowanym musi być koniecznie naukowiec, profesor, doktorat? Obrywa się akurat tej książce, ponieważ nie miała tyle szczęścia, co „Skaza”, po którą sięgnęłam w pierwszej kolejności, a która to jest zdumiewająco podobna do „Kruka”. Czepiam się, ale czy naprawdę nie ma innych pomysłów? Czy policjant nie może być wzorowym funkcjonariuszem, a ofiarą pan Zenon – elektryk? Wiecie, na co czekałam najbardziej? Na romans owego policjanta i wiecie co? Przeczytajcie, by dowiedzieć się, czy i w tej kwestii został powielony zarys kryminalnej fabuły.

Poza przedstawionym zarzutem powieść mi się podobała, skłamałabym, gdybym napisała, że jakoś szczególnie przypadła mi do gustu, ale czytało mi się ją przyjemnie. Lubię, gdy kryminał napisany jest przez mężczyznę. Pisarze, w odróżnieniu od pisarek, piszą w sposób dosadniejszy, bardziej brutalny, wulgarny, ich opisy są bardziej wzbogacone o pikantne szczegóły.

Nasz tytułowy bohater - Sławomir Kruk jest doświadczonym policjantem, rozwiązał już niejedną makabryczną sprawę. Młoda, atrakcyjna (a jakże!) prokurator Marta Krynicka obiera go sobie jako kandydata do poprowadzenia śledztwa dotyczącego zwłok profesora, wyłowionych w skórzanym worku na plaży w Jelitkowie. W pewnym momencie prokuratura zaczyna nalegać, by odpuścił i nie wnikał w sprawę zbyt mocno. W co wpakował się Kruk?

Trochę mało akcji, trochę przegadana, ale przyjemna w odbiorze książka. Ma coś, co wciąga i zatrzymuje przy sobie czytelnika. Jest dość obszerna, więc można przy niej spędzić niejeden wieczór. Dość długo głowiłam się nad zachowaniem Marty – naszej atrakcyjnej, rozpieszczonej pani prokurator. Drażniło mnie w niej wysuwanie swoich osobistych korzyści na przód, przed sprawiedliwością i dążeniem do schwytania mordercy. Młoda, bogata bździągwa, która jest córeczką tatusia, nieźle uprzykrzy życie Krukowi, który swoją pracę traktuje bardzo poważnie, czasem nieco naginając prawo, by dociec prawdy.

Nie jest to powieść ociekająca krwią, po której balibyśmy się zasnąć, ale za to jest to pozycja tajemnicza, klimatyczna, pełna sekretów. Czytelnik w pewnym momencie, zanim „karty zostaną wyciągnięte na stół”, zaczyna podejrzewać wszystkich bohaterów po kolei. Okazuje się, że każdy „ma coś za uszami” i nic nie jest tak jasne, jak mogłoby się wydawać. Plus za fajny klimat, minus za szablonowość bohaterów. W ogólnym rozrachunku pozycja ciekawa, ale bez szału.

„Kruk” autorstwa Piotra Górskiego jest kolejną kryminalną opowieścią o przygodach komisarza Sławomira Kruka. Na swoim koncie autor ma takie książki jak „Horda”, „Megalomani” czy „Wycieczka".

Na początku zapoznajemy się ze Sławomirem Krukiem, tajemniczym bohaterem oskarżonym o stosowanie przemocy wobec podejrzanego. Wybawieniem okazuje się nowe śledztwo, w które zostaje wciągnięty przez prokuratora Martę Krynicką. Oboje mają sprytne umysły, a razem tworzą przebiegły duet, gotów rozwiązać każdą zagadkę. Czy będzie to jednak wystarczające? Śledztwo wydaje się naprawdę ogromnym wyzwaniem, mnóstwo intryg i podejrzeń, oraz dręczący brak dowodów.

Powieść czyta się z zapartym tchem już od pierwszej strony. Górski stworzył prawdziwy, rasowy kryminał. Jest to zdecydowanie pozycja, o której trudno usłyszeć, a warto przeczytać. Uwikłane śledztwo ubarwiają intrygi i zagadki, których mnoży się coraz więcej i więcej. Do ostatniej chwili możemy się tylko domyślać kto jest winnym, a jeśli myślicie, że już wiecie, to mogę zapewnić - jesteście w błędzie. Zakończenie może zaskoczyć tak jak cała książka pełna niespodzianek.

Uważam, że „Kruk” przypadnie do gustu wszystkim miłośnikom kryminałów i tajemniczych historii. Polubiłam postać Sławomira Kruka i łaknę więcej opowiadań z nim w roli głównej. Język jest dość ciekawy, sprawia, że książkę szybko się czyta, jednak denerwującą sprawą, jak dla mnie, jest duża ilość przekleństw. Mimo to polecam tę pozycję, na pewno nie będzie nudno.

Agnieszka, lat 17

źródło: [Adres usunięty]