Kobieta, która kochała owady

„Kobieta, która kochała owady” to literacka podróż w czasie i przestrzeni. Co więcej na główną bohaterkę składa się kilka postaci.

Trzeba przyznać, że jest to oryginalna i bardzo ciekawa pozycja. Do tego uniwersalna. Na przykładzie jednej kobiety ukazana została zależność kobiety, to jak była i jest skrępowana przez wierzenia, obyczaje. Kontrolowana. A wyrwanie się z klatki grozi dla niej wykluczeniem i nie zrozumieniem.

Tu nie ma szczęśliwego zakończenia. Dla mnie to była trudna i przygnębiająca lektura. Całe ludzkie życie (a nawet kilka) ukazano jako bycie, przetrwanie, brak miłości i satysfakcji. Pełne wątpliwości. Bolesne.

Realizm magiczny sprawia, że ta książka jest wyjątkowa. Pełno tu przemyśleń autorki na temat sensu życia. Maria jest zafascynowana przyrodą, a w szczególności owadami. Bada je całe życie. Często znajduje również punkty wspólne dla owadów i dla ludzi. Dzięki temu zaczyna również rozumieć mechanizmy rządzące życiem ludzkim.

Jak wspomniałam to trudna lektura. Wiele razy powodowała u mnie dyskomfort, a jednak chciałam czytać ją dalej. To tytuł warty aby go poznać, chociaż nie za bardzo przypadł mi do gustu. Myślę, że nie jest to książka dla mnie, ale gdybym miała znowu podjąć decyzję czy chcę ją przeczytać, moja decyzja brzmiała by tak.

„Kobieta, która kochała owady” daje do myślenia, porusza, boli, wzrusza, powoduje, że jesteśmy źli kiedy jest mowa o kontrolowaniu i ograniczaniu kobiet. Mamy nadzieję, spotyka nas rozczarowanie.

Po prostu trzeba to przeczytać.

Nie wiem czy pamiętacie jak pod koniec sierpnia dodałam tutaj (na Instagramie)filmik z przepięknym paziem królowej, którego wyhodowałam razem z dzieckiem. Znaleźliśmy gąsiennicę leniwie przechadzającą się po liściach marchwi, przenieśliśmy ją do słoika, obserwowaliśmy jak owija się kokonem by na kilka dni zaszyć w bezruchu i wyjść jako okazały motyl. Przejść całkowitą metamorfozę.

Kobieta, która kochała owady to historia napisana z delikatnością i kruchością niczym motyle skrzydła. Przepiękna opowieść o uwielbieniu i głębokim szacunku do przyrody i wszystkiego co nas otacza, a jednocześnie wypełniona wielką siłą jaką zawsze wymaga podążanie swoimi ścieżkami. Wielowymiarowa, wypełniona ukrytymi znaczeniami i głębokimi myślami, które gdy już w człowieku zakiełkują to długo nie chcą wyjść z głowy. Książka do powolnego delektowania się, zakreślenia ulubionych fragmentów i pełnych refleksji chwil. Przy tym wszystkim bardzo ciekawa i napisana z lekkością. Każda strona rozwija przed czytelnikiem pasjonujący świat owadów, zmian jakie zachodzą na świecie, rozważań na temat ewolucji i Boga. To też opowieść o kobiecie, która w czasach gdzie światem rządzili mężczyźni nie bała się kierować własnym rozumem.

To historia stworzona na podstawie życiorysu Marii Sybilli Merian, żyjącej na przełomie XVII i XVIII wieku, która była przyrodniczką, badaczką i z pewnością kobietą niezłomnej siły i wiary, ponieważ dawniej każdy przejaw zainteresowania nauką u płci pięknej był traktowany jako magiczne sztuczki i można było trafić za nie na stos. Zagraniczne podróże, zajmowanie się owadami, które w ubiegłych latach były uważane za powstałe z gnijącej materii nie były czymś co było traktowane przez ówczesnych ludzi za zajęcie w dobrym smaku, a bohaterka wytrwale dążyła do podjętych przez siebie celów. Często kosztem samej siebie i własnej rodziny. Pasjonująca historia wymykająca się ramom czasowym.

Ogromnie polecam. Dla mnie to jedna z najlepszych książek tego roku. Miałam jeszcze jej nie czytać, zajrzałam na pierwszą stronę celem podejrzenia ilustracji. Przeczytałam motto autorstwa Nabokova i oderwałam się dopiero kilkadziesiąt stron dalej. Piękna, w każdym aspekcie. 🦋

“Kobieta, która kochała owady” to historia silnej kobiety, która nie poddaje się i nie ulega niczemu. To także piękna opowieść o owadach, o całym łuku życia i o metamorfozach.

W książce zabarwionej realizmem magicznym Maria, która bada życie owadów, przenosi się z XVII do XXI wieku. Koncepcje kobiecości, nauki i religii ewoluują na przestrzeni wieków, a Maria spotyka wiele ciekawych postaci mających historyczne precedensy.

Postać Marii również oparta jest na prawdziwej osobie, Marii Sibylli Merian, urodzonej w XVII wieku, która jako pierwsza osoba na świecie zarejestrowała metamorfozę motyla.

Styl autorki jest piękny, filozoficzny i oryginalny. Podziwiam zwiewność języka Ahavy i łatwość wplatania metafor. Język płynął i unosił mnie powoli, prowadząc delikatnie przez tę enigmatyczną powieść. Elementy realizmu magicznego w książce były urzekające, a klimat i pewna tajemniczość książki sprawiały, że czułam się wręcz zahipnotyzowana.

Polecam osobom, które lubią opisy przyrody/natury i lubią delektować się powolnymi, ale pięknymi książkami.

Sam projekt okładki jest również przepiękny. Złapałam się na tym, że wpatrywałam się w nią, zamiast ją czytać, haha.

Trudno jest pisać o książkach, które wzbudzają w człowieku multum emocji i każda z nich jest inna. Raz przemawia zachwyt i urok nad delikatnością, a raz ból i złość na niesprawiedliwość i udręką przepływającą przez rozdziały. Aczkolwiek jedno pozostaje niezmienne - piękno, które wydobywa się ze stron książki niczym motyl wydostający się z kokonu.

"Kobieta, która kochała owady" jest historią kobiety, która uwielbiała owady i żyła ich cudownością przez całe swe życie. Jednakże książka skrywa w sobie również opowieści innych kobiet, dla których wiedza i chęć życia była najważniejsza, ale świat często stawał im na drodze do tego szczęścia. Autorka zatem poświęciła każdej postaci chwilę uwagi i pozwoliła żyć im na nowo w swojej książce - a nam dała możliwość spojrzenia na świat oczami osób, dla których świat jest miejscem o wiele bardziej intrygującym niż na co dzień sądzimy.

Tempo może wydawać się powolne, ale dzięki temu mamy czas zapoznać się z Marią oraz jej pasją, a przyznam, że wątki dotyczące owadów były cudowne. Moja biologiczna dusza pochłaniała je z zachwytem jak XVII-wieczna kobieta spoglądała na cuda przyrody i w jaki sposób je pojmowała. Choć przyznam, że momentami gubiłam się w zaskakującym upływie czasu i tym jak zmieniła się świat... Ale później wszystko zrozumiałam. Podobnie jak owady przechodzą metamorfozę, tak samo przechodziła ją główna bohaterka, która trwała w świecie i przeżywała życia wielu kobiet - osób, które oddawały się nauce, ale ich starania nie były odpowiednio dostrzeżone przez ludzi żyjących w tych samych wiekach. Przyznam, że taka przemiana bohaterki, ale jednoczesne pozostawienie nasionka dawnej Marii, urzekło mnie i jednocześnie wzruszyło. Nie była łatwą postacią, gdyż momentami współczułam jej, lubiła, ale i złościłam się na nią i nie mogłam zrozumieć jej decyzji. Ale dzięki temu była też po prostu człowiekiem, który pragnął szczęścia i robić to co kocha, ale życie nie było dla niego wyrozumiałe.

Nie często sięgam po tego typu literaturę, ale cieszę się, że miałam możliwość zapoznać się z tym tytułem. W nieoczekiwany sposób wywołał na mnie wrażenie i pokazał mi jak wiele mam wspólnego z bohaterkami wspomnianymi na stronach powieści. Przy okazji zachwycił mnie styl, który pochłaniał mnie z każdym rozdziałem i wpływał na serce, a takie historie... Są najciekawsze i najbardziej zapadają w pamięć.

Kobieta, która kochała owady - Selja Ahava.

Czy kobieta może być wolna? Czy może wierzyć w co chce, zachowywać się jak chce i mówić co chce? Czy w dzisiejszych czasach może…? A kiedyś?

Maria, wspaniała inspirująca kobieta. Owady, które ją zainspirowały i pozwoliły rozłożyć skrzydła i poczuć wiatr…

Od początku jesteśmy obserwatorami dziewczyny, która zachwyca się tym, co widzi. Poznaje owady, ich życie i… zaczyna to odnotowywać. Rysuje i opisuje cykl życia poszczególnego owada. Z czasem ma o nich coraz więcej wiedzy. Nasza bohaterka jest inspirowana prawdziwą przyrodniczką, Marią Sibyllą Merian, która pochodziła z Niemiec i żyła w latach 1647-1717. Wtedy religia i nauka stały się przeciwnikami na ringu życia. Jeśli ktoś zamiast Boga widział rozwiązanie w nauce stawał się wrogiem numer 1. Kobieta naukowiec? Stos był już gotowy.

Książka zdecydowanie prowadzi nas przez zadumę nad życiem i egzystencją.

Lekkie pióro tłumaczki Justyny Polanowskiej i przepiękne rysunki wprawiają, że człowiek przewraca stronę za stroną rozkoszując się słowem pisanym. Miałam już wcześniej możliwość poznać autorkę, gdy czytałam „Rzeczy, które spadają” i przypadła mi ona dużo bardziej do gustu niż ta pozycja, ale również jestem zachwycona sposobem pisania. Dodatkowo wzmianka o opuszczonej wiosce w środku lasu i jej mieszkańcach. Dla mnie MEGA.

Sama postać Marii nie przypadła mi do gustu. Myślę, że nie polubiłabym jej gdybyśmy się poznały. Miała odmienny styl bycia i szanuję to. Nie każdy każdego lubić musi ;). Zresztą, pamiętajmy przy ocenie, że ciężko jest zrobić to przy czytaniu o czyimś życiu.

Niemniej, dzięki niej dowiadujemy się wielu ciekawych rzeczy związanych nie tylko z owadami ale również ze wschodem. Bohaterka bowiem przemieszcza się w swoim życiu nawet do Japonii, doświadcza różnych stanów emocjonalnych, poznaje wielu ludzi. Momentami było mi smutno, zwłaszcza jeśli chodzi o jej relacje z dzieckiem.

Warto tutaj podkreślić jedną z rzeczy, jakie wyniosłam z tej lektury. Kobieta postrzegana była jako matka założycielka ogniska domowego, podporządkowana mężczyźnie itd. Wiemy, jaki obraz górował kiedyś (i niestety dość mocno jeszcze jest zakorzeniony dzisiaj). Czy można oceniać kobietę przez to, że nie chciała płynąć z prądem? Że chciała żyć „po swojemu” i oddawać się swojemu życiu. Czy każda kobieta jest STWORZONA do bycia matką? Gospodynią? Żoną? etc…no NIE.

Kilka pięknych cytatów z książki:

„W ciszy atelier, pustce kartki papieru byłam wolna i nauczyłam się słuchać własnego spojrzenia”.

„Zaledwie jedna rybia łuska jest pustynią, na której wiatr usypał wydmy w nadchodzące na siebie pierścienie a gdy myślę o liczbie łusek na ciele jednej tylko ryby, ta jednoczesna małość i wielkość, wielość i jednostkowość przyprawia mnie o zawroty głowy”.

„Ptak latem wyprowadza dwa lęgi, ale w tym samym czasie klacz wydaje na świat tylko jedno źrebię. Człowiek nie umie nawet postawić swojego młodego na nogi, dopóki ten nie skończy roku!”.

„Ale Bóg szepcze do mnie w szczegółach”.

Główną bohaterką powieści jest Maria - kobieta o silnej osbowości, która łączy ze sobą dwie pasje: owady oraz malarstwo. Jest to postać inspirowana Marią Sibillą Merian, która jako pierwsza opisała cykl rozwojowy owadów od jaja przez larwę, poczwarkę aż po image oraz ich metody odżywiania a jednocześnie występowała na przeciw roli społecznej kobiet. Podczas książki poznajemy jej całe życie począwszy od dzieciństwa poprzez życie dorosłe pełne ciężkich decyzji, kończąc na śmierci. Historia Marii jest napisana tak cudownym językiem, że momentami czułam się aż zawstydzona poznając jej najgłębsze odczucia, będąc świadkiem jej wzlotów jak i upadków a jednocześnie czułam jakbym dała się ponienieść fali i płynęła przez całą historie delektując się poetyckim językiem i zachwycając się fragmentami realizmu magicznego.

Jak wspomniałam Maria ma bardzo silnym charakter. Żyje w czasach kiedy kobieta nie powinna się za bardzo wychylać. Według oczekiwań powinna siedzieć w domu, służyć mężowi, a za podjerzane zachowania można wylądować na stosie. Jednak Maria jest kobietą która wychodzi na przeciw wyobrażeniom społeczeństwa i sprzeciwia się narzuconej przez nie roli kobiety. Od najmłodszych lat interesuje się owadami i absolutnie nic nie jest w stanie zabić w niej tej pasji. Prowadzi dziennik w którym zapisuje swoje obserwację na temat ich życia oraz rysuje cykle ich rozwoju. Z czasem zaczyna podróżować aby odkryć inne sekrety przyrody i zaczyna w 100% oddawać się swojej pasji.

Miłość Marii do owadów uświadomiła mi jak bardzo nie doceniałam otaczającej nas przyrody. Na naszych oczach dzieją się naprawdę cudowne rzeczy a żeby je dostrzec wystarczy tylko się zatrzymać i obserwować.

To była naprawdę cudowna przygoda, która skłoniła mnie do wielu refleksji i na pewno zostanie ze mną na długo.

Przepełniona nadzieją, a jednocześnie ciągle obawą przed mierzeniem się z literaturą piękną, okryta ciepłym kocem, biorę do ręki urokliwie wydaną książkę „ Kobieta, która kochała owady ” i zaczynam czytać. Otwieram te przysłowiowe drzwi do świata wyobraźni i... przepadam.

Chłonę każde słowo. Zachwycam się portretem Marii, postaci zainspirowanej Marią Sybillą Merian, wybitną przyrodniczką i artystką. Kobiety niezwykle silnej, której dusza wypełniona jest pasją do owadów, do natury. Rysuje cykle życia motyli. Obserwuje ich przemiany. Niesie w dłoniach umiłowanie do otaczającego ją świata.

„ Słońce ogrzewało dach, siedziałam w świetle padającym z okna i odczuwałam zmysłami lekkość i ciężar rzeczy, światło i ciepło, jedność przyrody i rysunku, dialog dźwięku i ciszy. ”

Pierwszoosobowa narracja pozwoliła mi głębiej wczuć się w postać Marii, zanurzyć się w intymnych zakamarkach jej umysłu. Czasami tej głębi mi brakowało, chciałam poznać więcej jej myśli i odczuć, a dostałam ich tylko namiastkę. Ale to nic. Urzeczona niezwykle poetyckim, plastycznym, okraszonym realizmem magicznym językiem, w miarę upływu lektury, zapomniałam o tej niedogodności.

Ku odnalezieniu siebie, poszukiwaniu sensu egzystencji, walki o własne zdanie i własne wybory, Maria podąża w towarzystwie natury. Nie jest to łatwa podróż. Czasy, w których żyje naznaczone są przekonaniem, że kobietom przecież nie przystoi. Nie przystoi wypowiadać swoich racji, wydawać książek, czy brodzić w trawie w poszukiwaniu piękna natury. Postać Marii to odbicie niezwykłej woli życia według swoich przekonań.

Po przeczytaniu tej spokojnej, a jednocześnie pełnej żarliwości historii, czuję spokój. I radość, że jej podołałam. Choć to kiełkujące we mnie ziarenko strachu przed literaturą piękną nadal we mnie tkwi, to starałam się wydobyć z niej to, co mi najbliższe. Emocje. Refleksje. Piękno języka. Malowniczość.

Myślę, że warto dać tej opowieści szansę. Warto poznać kobietę, która nosiła w sobie niezwykłe umiłowanie i szacunek do natury. Kobietę, która jest symbolem niezłomności i walki o własne ja.

Ułożone życie, szczęśliwa rodzina, plany czekające na zrealizowanie, marzenia możliwe do spełnienia i nagle wszystko to zmienia się nie do poznania.

Gdy Keli przyszedł na świat początkowo nic nie zwiastowało tego, że szczęśliwe życie, jakie do tej pory wiedli Magraret, Steini i ich synowie legnie w gruzach. Urodził się jako zdrowy chłopiec, jednak matczyny instynkt od początku podpowiadał Margaret, że nie wszystko jest w porządku.

Z czasem jej podejrzenia się urzeczywistniły i zaczął się prawdziwy koszmar, w którym każdego dnia żyli w niepokoju o swojego synka. Nieustający strach, obawa o jego zdrowie oraz bezsilność, gdy myśleli, że utracili dziecko.

Setki badań, wizyt lekarskich, specjalistów, nieprzespanych nocy, rehabilitacji, bez jakichkolwiek szans na zwykłe rodzinne wakacje oraz brak jasnej diagnozy doprowadzały rodzinę do rozpaczy i burzyły fundament życia rodzinnego.

A jednak Margaret jest kobietą o nieprawdopodobnej sile, która postawiła sobie za cel walkę o życie i zdrowie swojego dziecka. Jej opowieść jest wstrząsająca, pełna poświęcenia, odwagi i ogromnej miłości, a jej historia jest inspirująca, dodaje siły, podnosi na duchu... zapada w pamięć.

Historia Margaret oraz jej rodziny dała początek ważnym i potrzebnym przedsięwzięciom, które uświadamiają i pomagają ludziom w podobnej sytuacji.

Ich historię można obejrzeć w filmie dokumentalnym The Sunshine Boy.

Temat niepełnosprawności dzieci jest pewnego rodzaju codziennością, lecz nie wszyscy zdają sobie sprawę jak wygląda on od środka. Jak wiele rodzice dziecka niepełnosprawnego muszą poświęcić, z jak wieloma trudnościami muszą się zmierzyć, z brakiem zrozumienia.

Historia Margaret jest tego świetnym przykładem, zatracona w bezradności, bezsilności stawiająca przed sobą wyzwania każdego dnia, by przetrwać, by poznać diagnozę by móc walczyć. W przypadku dziecka chorego jest często jest to walka z pozycji przegranej, umiejętnością jest odnalezienie w sobie siły, która sprawi, że będzie można walczyć. Margaret miała dobrze prosperującą pracę, dom pełen miłości, dwóch synów, kochającego męża i upragnioną ciążę. Gdy na świat przyszedł Keli, życie zmieniło się diametralnie, próby uzyskania odpowiedzi na nieustanny płacz dziecka i jego cierpienie okazały si niezwykłą trudnością.

Tak naprawdę toczyła sama z sobą walkę w niemocy, odsyłaniu od jednego neurologa do drugiego, poprzez szereg badań i brak właściwej diagnozy, dopiero po trzech latach udało się uzyskać informację o niepełnosprawności syna i jego autyzmie.

Obraz historii Margaret i jej rodziny jest kompletny, porusza do głębi, pokazuje cienie i blaski życia z dzieckiem niepełnosprawnym. Ogrom siły, ogrom wiary i nadziei.