Kłamczucha

Twórczość E. Lockhart mocno zapadła mi w pamięć za sprawą powieści "Byliśmy łgarzami", która moim zdaniem została mocno niedoceniona. To w niej autorka ukryła wszystkie prawdy o ludzkie naturze, która okazała się przewrotna i zaskakująca. Podobny temat autorka podjęła w swojej najnowszej powieści tym razem pytając czy kłamstwo ma swoje ograniczenia.

W aurze tajemnicy wiszącej w powietrzu, w powieści objętej wszechobecnym niepokojem główną rolę otrzymała Jule West Williams, bohaterka jakich mało. Pokrzywdzona przez los dziewczyna, której przyszło zmierzyć się z wieloma niepowodzeniami postawiła na zmianę. I to nie jedną. Przybierając wedle uznania odmienne maski zamieniła się w kłamczuchę z krwi i kości, która w niepodważalny sposób podjęła się manipulacji otaczającą ją rzeczywistością. Dziewczyna postawiła na cel, bez względu na to kto ucierpi i tym samym zbudowała nową postać tragiczną w literaturze - ludzkiego potwora bez żadnych ograniczeń.

Muszę przyznać, że bohaterka wzorowo spisała się w roli pierwszoplanowej postaci. Uroku dopełniła trzecioosobowa narracja, która nie pozwoliła mi wejść do głowy Jule, przez co całość mogłam sklejać jedynie z marnych strzępków które mi udostępniała. A efekt okazał się piorunujący, co zaczynam przypisywać autorce jako jej znak rozpoznawczy. Po raz drugi otrzymałam otwartą powieść, której wszyscy przypisują miano kryminału a ja zdecydowanie podążyłabym ścieżką dramatu psychologicznego. Bo tak naprawdę pewna w tej powieści jest tylko świadomość, że nie wiemy zupełnie nic. Aż do samego końca, a może nawet długo po zakończonej lekturze. Dzięki temu historia nabiera barw, pozostawia czytelnika na rozdrożu jego własnych poglądów i pozwala by sam wydał wyrok. Osobiście bardzo cenię takie historie.

Jule, dziewczyna kameleon w pewnym momencie konfrontuje się z Imogen, piękną dziedziczką fortuny. Obie różnią się od siebie jak woda i ogień a jednak przyciąganie pomiędzy nimi jest wyraźnie widoczne. Dlaczego? Co kieruje Jule, która wciąż bawi się swoimi maskami i zawsze jest gotowa do ataku? To pytania, które szybko pojawiają się w głowie czytelnika i nie opuszczają go do samego finału, bo w tym tkwi sendo - odnalezienie sensu w historii, która wydaje się je zatracać. A to nie jest wcale takie proste.

E. Lockhart po raz kolejny spisała się na medal. "Kłamczucha" w pełni spełniła moje oczekiwania, niebezpiecznie zbliżyła się do granicy zachwianej psychiki i pozwoliła czytelnikowi spojrzeć na niektóre rzeczy z zupełnie nowej perspektywy. To mądra i ekscytująca propozycja dla tych, którzy nie boją się ryzykować, która w żadne sposób nie nawiązuje do typowych powieści młodzieżowych. Jedynym powiązaniem są młode bohaterki, ale to tylko złudzenie, podobnie jak fabuła w której wszystko jest możliwe.

Jule straciła przyjaciółkę. Imogen popełniła samobójstwo, a przed śmiercią cały majątek przepisała właśnie na Jule. Dziewczyny były ze sobą blisko, mimo że ich przyjaźń nie trwała długo. Obie były sierotami, co bardzo je do siebie zbliżyło, ale poza tym różniło je niemal wszystko. Jak doszło do tego, że stały się przyjaciółkami? I dlaczego Imogen popełniła samobójstwo?

Kłamczucha E. Lockhart to powieść młodzieżowa, w której główną bohaterką jest Jule. To tytułowa kłamczucha. Dziewczyna tworzy własne wersje historii, wierzy, że nieważne, jaka jest prawda, lecz jak przekaże się pewne rzeczy. Podszywa się pod inne osoby, manipuluje faktami, robi wszystko, by zapewnić sobie dobre życie. Jule jest bardzo młoda, mimo to przeżyła już w życiu znacznie więcej niż niejeden senior. Jest sierotą, nie pozwala sobie na miłość, uwielbia filmy szpiegowskie i trenowała, by czuć się jak bohaterka jednego z nich. Ma też słuch do akcentów i w zależności od potrzeb jest w stanie zmienić się w kogoś zupełnie innego za pomocą kilku prostych sztuczek.

Książka zaczyna się… od końca. Dowiadujemy się, że Jule się ukrywa, a na jej ślad trafia policja. Nie wiemy, dlaczego dziewczyna jest śledzona, co zrobiła. Dalsza opowieść skupia się na tym, co działo się wcześniej. Historia mówi o tym, co Jule robiła po śmierci przyjaciółki i jak wyglądała ich znajomość, cofamy się do czasów, gdy się poznały. Powoli odkrywa się przed czytelnikiem tajemnica na temat Jule i jej poczynań, które mogły doprowadzić do tego, że jest poszukiwana.

To, co zachwyca w powieści, to na pewno sposób prezentacji wydarzeń. Narracja cofa się w pewien określony, ale nietypowy sposób. Nie są to zwyczajne retrospekcje. Akcja przenosi nas w przeszłość, wracając do wydarzeń rozgrywających się o kilka tygodni od teraźniejszości i coraz dalej. Historia zaczyna się w czerwcu 2017 roku, a kolejne rozdziały dotyczą kwietnia tego roku, następnie lutego i tak dalej. To interesująca i pomysłowa forma narracji, która wcale nie psuje „zabawy” podczas czytania, mimo że wiele rzeczy serwuje się czytelnikowi od razu, bez budowania napięcia, jak miałoby to miejsce w kryminale czy sensacji.

Drugą interesującą rzeczą jest kreacja głównej bohaterki. To złożona i skomplikowana postać mimo młodego wieku. Jule kłamie niemal bez zastanowienia, ale jej procesy myślowe przedstawione w książce nieraz kłócą się ze spokojem dialogów, w których bierze udział. To dziewczyna, której nie polubiłam, bowiem nieraz pokazała, że kłamstwo to jedno z najmniejszych jej przewinień, a jednak ciekawa byłam jej historii.

Kłamczucha to powieść nietypowa nie tylko ze względu na narrację. Także treść jest oryginalna. Bywa zagmatwana i brutalna, a jednak czyta się jednym tchem i nie można doczekać się końca. Nie zgodzę się z tym, co napisał Green w poleceniu widocznym na tylnej okładce („piekielnie mądra książka”). To powieść ciekawa, sensacyjna, ale nie jestem pewna, czy można ją nazwać tak, jak zrobił to autor Papierowych miast. Dla mnie to trzymająca w napięciu lektura, która wciąga od pierwszej strony, ciekawie napisana i intrygująca, przy której doskonale spędza się czas. I tyle. Ale czy to mało? Zdecydowanie nie.

"Stanęła stopami w wodzie. Czuła, że Imogen Sokoloff właśnie tak by zrobiła, smakowała by ten drobny smutek i piękno widoku, trzymając dół sukienki nad kolanami. "

Kłamczucha zalicza się do powieści nie łatwych. Zapytacie czemu? Co w niej jest takiego, że należny się na niej dość skupić, aby ją zrozumieć? Przede wszystkim autorka zastosowała ciekawy ustęp, który bardzo miesza w akcji. Rozdziały opisane są nie po kolei. Dobrze czytacie. Zaczynamy akcję od najświeższych wiadomości, które odgrywają się w życiu Julie West Williams. Następnie mamy mieszankę niedalekiej przeszłości, oraz tej bardziej dalekiej. Dopiero pod koniec powieści dostrzegamy, jak to się wszystko zaczęło. Powiecie a po co to? Uważam, że jest to pewnego rodzaju plus w powieści, ponieważ czytelnik po większym skupieniu zaczyna dopiero rozumieć o co chodzi z charakterem głównej bohaterki. Mnie te ustępy bardzo przekonały.

Autorka stworzyła powieść dla młodzieży lecz dodała do niej nutkę thrillera. Nie mamy więc słodkiej lukrecji lecz czerwoną papryczkę chili. Czytelnik płonie za każdym razem, gdy do niego dociera o co chodzi w fabule. Nie raz myślałam sobie "- Ale kłamczucha!". Najlepszym jest jednak fakt, że nie wszystko co na początku jest jasne, w dalszej części takie pozostaje. Jak można się domyśleć, tytułowa Kłamczucha, nie od parady ma takie przezwisko.

W powieści poznajemy wielu bohaterów. Tytułowa kłamczucha, to Julie, która nie jest osobą, za którą się podaje. Umiejętnie zrobiony makijaż, peruki i dopasowany strój do okoliczności sprawia, że dziewczyna może stać się nawet Tobą. Jest charyzmatyczna, wytrwała w dążeniu do określonego celu. Julie jest z psychologicznego punktu widzenia małą dziewczynką która boryka się z problemami dorosłych. Dziewczyna dorastała z dużymi ambicjami, nie zdając sobie sprawy z tego, że to ją niszczy.

"- Wcale jej nie przypominasz, Jule - stwierdził. - Imogen była milion razy ładniejsza."

Kolejną postacią jest Imogen, bogaczka i przyjaciółka Julie. Dziewczyna popełnia samobójstwo, z którym nikt nie potrafi sobie poradzić. Każdy kto poznał Imogen pragnie nią być albo chociaż się z nią przyjaźnić. Jest piękna, bogata ale i przede wszystkim dużo podróżuje, jest wrażliwa na krzywdę zwierząt. Jest tym kimś, kim chce się stać Julie...

W akcji mamy również chłopaka Imogen, Forresta. Jest początkującym pisarzem. Chłopak od początku nie potrafi pogodzić się ze śmiercią Imogen. Wciąż szuka przyczyny co pchnęło dziewczynę do tak karygodnego czynu.

W lekturze mamy również styczność z rodzicami Imogen, prawie chłopakiem Julie, przyjaciółką Imogen oraz wieloma pobocznymi osobami. Wszyscy mają swoje miejsce w akcji. Każde z nich w pewien sposób miesza.

Jak dla mnie, fabuła powieści jest bardzo ciekawa. Nie mogłam się od niej odkleić. Chciałam znać prawdę do samego końca. Mam nadzieję, że skusicie się na jej przeczytanie. Ja osobiście raz jeszcze chcę ją przeczytać, ale tym razem zacznę od wydarzeń tych najwcześniejszych. Rozpocznę od rozdziału I. Ciekawi mnie, jak ambitnie tym razem wciągnie mnie książka. Jak najbardziej polecam pobawić się z tą powieścią i otoczyć się nią na jeden wieczór. Pozostawi po sobie lekki dreszczyk, który jest nam, czytelnikom, niekiedy potrzebny.

Tekst pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

CIĘŻKO NIE ZASERWOWAĆ SPOILERÓW!

Dlaczego właśnie tak rozpoczynam swój tekst? A to dlatego, że ciężko jest powiedzieć o tej książce coś, co nie będzie spoilerem. Kłamczucha to jedna wielka zagadka i wszelaka próba opowiedzenia fabuły może skończyć się tym, że aż nazbyt zasugerujemy komuś obrót wydarzeń. Dlatego w opisie, który udało mi się stworzyć, zawarłam nic więcej ponad to, czego można dowiedzieć się z pierwszych rozdziałów. I przyznam - naprawdę chcecie poznać tę historię sami! Bo zdecydowanie jest warto! Jest ona nietypowa i charakterystyczna, tak jak to przy książkach Lockhart bywa. Jeśli może pamiętacie jeszcze mój tekst o poprzedniej książce autorki - Byliśmy Łgarzami, to pamiętacie, że tamten tytuł jednak w pewien sposób mnie rozczarował. Tutaj za to rozczarowania nie było, a za to pozytywnie zaskoczył mnie fakt, że już od pierwszych stron wciągnęłam się w losy bohaterki i ciekawiło mnie aż do końca, co też doprowadziło do takiego biegu wydarzeń. Ach tak, bo musicie wiedzieć, że...

HISTORIA POZNAWANA OD TYŁU? CZYLI O STRUKTURZE SŁÓW KILKA

A jakże! Najpierw poznajemy zakończenie, a potem cofamy się w czasie - czasami o tydzień, czasami o miesiąc, czy też kilka miesięcy. I z każdym powrotem w przeszłość wiemy więcej. Niektóre sytuacje nam się rozjaśniają, więcej możemy sobie dopowiedzieć. A dopiero na sam koniec wracamy do punktu wyjścia. I chociaż mogłoby się to wydawać dezorientujące, to jednak mi takie rozwiązanie bardzo się podobało, a i autorka zadbała, aby każdy przeskok w czasie był odpowiednio oznaczony, zarówno datą, jak i miejscem wydarzeń. Przyznam, że spotkałam się z takim wyjściem po raz pierwszy, ale zdecydowanie poszukam jeszcze książek z takim motywem!

Skoro już jesteśmy przy strukturze to warto zaznaczyć, że narracja tym razem pojawia się w trzeciej osobie i było to zgrabne posunięcie, bo łatwiej mogliśmy zorientować się w sytuacji i tym, co robi nasza bohaterka. Styl pisania Emily Lockhart był oczywiście podobny do tego, jaki mogliśmy spotkać w jej poprzedniej książce, jednak mam wrażenie, że tym razem było zdecydowanie lepiej, bo nie poczułam żadnych zgrzytów w czasie lektury. Podobało mi się również, że książka nie jest wielkich gabarytów - ma ledwie ponad 300 stron. Dzięki temu nie dało się zgubić w historii i tej odwróconej kolejności wydarzeń. Odwrócona jest również numeracja rozdziałów, w ramach których mamy jeszcze takie mini rozdziały, które już nie były ani numerowane, ani specjalnie oznaczane.

JULE, KIM JESTEŚ?

Naszą główną bohaterką bez wątpienia jest Jule i to ona najbardziej mnie zainteresowała. Nie polubiłam jej, jednak była na tyle intrygującą postacią, że nie mogłam się oderwać od poznawania jej losów. Przez większość książki możemy jedynie snuć domysły, kim tak naprawdę jest i po co to wszystko, jednak im dalej w fabułę, tym ciekawszy wyłania się portret psychologiczny naszej bohaterki. I chociaż zabrakło mi jakiejś kropki nad i, przy ukazaniu motywów działania bohaterki, to jednak jestem w stanie puścić to w niepamięć, ze względu na ogólny klimat tajemnicy, jakim owiana jest ta opowieść i intrygujący zwrot akcji przy zakończeniu.

W historii ważną rolę pełni również Imogen i ta postać także warta jest uwagi. Jej również nie polubiłam, jednak nie można jej odmówić tego, że była interesująca i rodziła sporo teorii spiskowych w mojej głowie!

PODSUMOWUJĄC

Kłamczucha to książka niepozorna - niby cienka, niby nikt nie potrafi opowiedzieć, o czym właściwie jest bez serwowania spoilerów, a jednak jest jak najbardziej warta przeczytania! Nietypowa struktura i sposób przedstawienia historii, w połączeniu z klimatem mrocznych tajemnic, daje lekturę, którą pochłoniemy w jeden wieczór i zapragniemy więcej. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że nie każdemu przypadnie do gustu, jednak jeśli jesteś miłośnikiem oryginalnych pomysłów i zwariowanych historii to zdecydowanie docenisz powieść E. Lockhart.

Serdecznie polecam!

Jule West Williams, dziewczyna kameleon, zdolna przystosować się do każdej nowej sytuacji, niedawno straciła najlepszą przyjaciółkę, Imogen Sokoloff ‒ bajecznie bogatą, choć nie do końca szczęśliwą dziedziczkę fortuny przybranych rodziców. Immie zostawia list pożegnalny dla Jule, po czym popełnia samobójstwo, zostawiając ubogiej przyjaciółce większość majątku. Wydawałoby się, że to dość normalna, choć tragiczna sytuacja, jednak im bardziej zagłębiamy się w historię, tym więcej jej elementów zaczyna budzić nasze wątpliwości. Czym tytułowa Kłamczucha zasłużyła sobie na to miano i co właściwie jest prawdą?

E. Lockhart to autorka, którą do tej pory kojarzyłam tylko z książki “Byliśmy łgarzami” - świetnej młodzieżówki, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Kiedy usłyszałam, że wkrótce Czwarta Strona wyda kolejną jej powieść, wiedziałam, że to będzie coś, co muszę przeczytać. Czy jednak lektura ta sprostała moim oczekiwaniom?

Powieść z pewnością okazała się oryginalna, przede wszystkim za sprawą nietypowej formy. Książkę rozpoczyna rozdział nr 18 i czytając dalej poznajemy wydarzenia w odwróconej kolejności, aż docieramy do początku historii w rozdziale numer 1. Pierwszy raz spotkałam się z tak odwróconą chronologią. Z jednej strony uważam ją za zaletę, bo przydaje ona fabule atrakcyjności, tajemniczości i elementu suspensu, ale z drugiej strony wprowadza też pewien chaos, przez co czytelnik może pogubić się w lekturze i zamiast wysnuwać własne teorie, po prostu się zrazi i odłoży książkę na półkę.

Jeśli chodzi o bohaterów, autorka zdecydowanie nie tworzyła ich z zamiarem wzbudzania u czytelników sympatii, bo prawie żadnego z nich nie da się polubić. Ani Jule, ani Imogen nie zyskują przy bliższym poznaniu ‒ na pewno są to postacie złożone, interesujące i odkrywanie kolejnych ich cech i postępków sprawia, że powieść jest tak wciągająca, ale mój czytelniczy gust jest dość prosty i zawsze o wiele mniej podobają mi się książki, w których nie jestem w stanie poczuć sympatii do głównego bohatera, czy choćby w niewielkim stopniu utożsamić się z nim. Z Jule nie mam absolutnie nic wspólnego, co ‒ zważając na całokształt jej postaci ‒ niezmiernie mnie cieszy, ale też powoduje, że raczej nie dołączę do grona fanów “Kłamczuchy”.

Wraz z Jule mamy okazję podróżować po wielu miejscach, takich jak Nowy Jork, Londyn, Portoryko czy Meksyk, gdzie poznajemy jej zadziwiające możliwości adaptacji, szybkiego, instynktownego działania, zmiany wizerunku, czy nawet używanego akcentu, w zależności od sytuacji. Przez wszystkie warstwy kamuflażu przebija jednak prawdziwa Jule, samotna i spragniona miłości, choć tak naprawdę do końca nie wie, czym to uczucie jest. Dominująca strona jej natury jest jednak zupełnie inna ‒ niepokojąca i o wiele mroczniejsza, niż początkowo mogłoby się wydawać.

“Kłamczucha” to jedna z tych powieści, o których nie da się napisać zbyt wiele, nie zdradzając żadnych istotnych szczegółów fabuły, stąd tak niewiele konkretów w mojej opinii. Jest też bardzo specyficzna pod względem treści i nie każdemu przypadnie do gustu ‒ trzeba lubić konkretny typ książek i bohaterów, żeby czerpać z tej lektury prawdziwą przyjemność. Niestety nie mogę powiedzieć, żeby w pełni trafiła w moje upodobania, jednak doceniam jej oryginalność, ciekawą prezentację ludzkiej natury oraz szybkie tempo akcji. Polecam ją tym z Was, którym nie przeszkadzają antypatyczne postacie i którzy gustują w powieściach tajemniczych, niepokojących, miejscami brutalnych, choć stworzonych z myślą o młodym czytelniku.

"Kłamczucha" to kryminał psychologiczny, który zainteresuje głównie młodych ludzi. Dlaczego? Główna bohaterka jest młodą dziewczyną, która niedawno wkroczyła w dorosłe życie i musi zacząć radzić sobie z pewnymi zjawiskami, których nie da się ominąć. Mowa tutaj między innymi o pewnym przystosowaniu się i zrozumieniu, że nie można mieć w życiu wszystkiego, o czym tylko się zamarzy. Jednak pokrzywdzona przez los Jule chorobliwie próbuje stać się kimś innym. Dlaczego to robi?

"Kłamczucha" jest ciekawie skonstruowana, ponieważ wydarzenia zostały przedstawione od końca do początku, co pozwala czytelnikowi lepiej zrozumieć postępowanie Jule - o ile w ogóle można mówić o jakimkolwiek zrozumieniu w tym przypadku. Jule to dziewczyna o specyficznej osobowości - osobowości potwora, który w zależności od nastroju przybiera daną maskę. Przecież każdy może to robić, prawda? Już Gombrowicz w "Ferdydurke" mówił o przybieraniu masek, a "Kłamczucha" potwierdza te refleksje. Jednak E. Lockhart w swojej książce przekazuje o wiele więcej treści...

Imogen jest piękna, charyzmatyczna i... bogata. Jest to jednocześnie błogosławieństwo i przekleństwo. Nigdy nie wiadomo kto szczerze daje swoje serce, a komu zależy tylko na jej majątku. Co kieruje June? Jest to pytanie, które czytelnik sobie zadaje nawet po zakończeniu lektury, ponieważ E. Lockhart kieruje fabułą w taki sposób, aby każdy mógł dowolnie zinterpretować przedstawione wydarzenia. Zdecydowanie nie jest to książka przeznaczona tylko i wyłącznie dla młodzieży.

Jeżeli chodzi o mnie, "Kłamczucha" nie do końca sprostała moim oczekiwaniom. Spodziewałam się dreszczyku emocji i oryginalnej historii, a dostałam coś innego. "Kłamczucha" jest odpowiednia dla osób, które swoją przygodę z kryminałem dopiero zaczynają. Doświadczeni czytelnicy raczej nie będą zadowoleni.

Kłamczucha przyciągnęła mnie bardziej okładką, niekoniecznie opisem. Oraz frazą „młodzieżowy thriller”. Nie mogłam sobie wyobrazić, jak będzie wyglądał i czy różni się czymś od tych „dla dorosłych”. I choć faktycznie dało się odczuć tą młodzieżowość, to uważam, że książka spodoba się nie tylko tej grupie wiekowej.

Zaczynamy historię razem z Jule w hotelu. Ciekawa sytuacja, ponieważ Jule zachowuje się dziwnie, myśli o rzeczach, których jeszcze nie poznaliśmy i przedstawia się jako „Imogen”. Zupełnie, jakby wrzucono nas w sam środek akcji. I właściwie to tak, autorka to zrobiła – książkę zaczynamy „od końca”. Jule przedstawia się imieniem Imogen, swojej przyjaciółki, z którą niewiadomo co się stało, wspomina chłopaka, którego nie poznaliśmy i najwyraźniej przed czymś ucieka. Jule jest pełna werwy, silna i bezlitosna, często porównuje siebie i swoje życie do superbohaterów z komiksów. Imogen za to jest adoptowaną córką dwójki bogaczy, przyjacielską i spokojną, dobrą dla zwierząt i ludzi. Ale jej nie ma przy Jule. Co się stało z Imogen?

No nie powiem, po przeczytaniu pierwszego rozdziału, na chwilę musiałam się zatrzymać i sprawdzić, czy na pewno wszystkie kartki się zgadzają. Dlatego, że pierwszy raz miałam do czynienia z takim zabiegiem i byłam nim zaciekawiona. W późniejszych rozdziałach powoli dowiadujemy się, co się stało z Jule, Imogen, ich przyjaciółmi i dlaczego. Z pewnością historia mnie wciągnęła, praktycznie od razu. Styl pisania autorki jest taki, jak lubię – krótkie i merytoryczne opisy. Daje nam tylko to, co potrzebne, bez zbędnych zapychaczy, przez co czytanie leci błyskawicznie. Sto stron przeczytałam w niecałą godzinę, a nie uważam, bym czytała szybko.

Z żadną z postaci tak naprawdę nie udało mi się związać, bo były po prostu płaskie. Gdzieś w ferworze zachowywania tajemnicy i budowania napięcia, autorka pominęła głębsze nakreślenie postaci, przez co wydawały się nijakie. O samej Jule wiemy jedynie tyle, że jest zdeterminowana, nieco niezrównoważona i ma za sobą niemiłe wspomnienia. Imogen była bogatą dziewczyną, wiecznie miłą i przyjacielską, ale jednak nie. Jest cały czas wspominana ich przyjaźń i to, jak wiele je łączyło, ale ja zwyczajnie tego nie zauważyłam. Choć nie powiem, bym zwróciła na to uwagę podczas czytania, bo jednak bardziej interesowało mnie to, co się stało, niż postacie.

Nie ukrywam, że historia może być nieco przewidywalna, bo nawet ja, ślepa i głucha na wszystkie znaki, domyśliłam się, z czym mogło być powiązane zniknięcie Imogen. Za to na samym akcie byłam rzeczywiście zaskoczona, bo nie spodziewałam się, że to mogło wyglądać akurat tak. Jule cały czas kłamie, buduje swoje życie na kłamstwach i w pewnym momencie nie wiadomo, czy można jej wierzyć, więc niektóre sytuacje mogą być dla nas zaskoczeniem.

Myślę, że ta książka powinna spodobać się również osobom, które za młodzieżówkami nie przepadają, ponieważ jednak część młodzieżowa to ta mniejsza. Mi, mimo wad, czytało się bardzo dobrze. Nie ukrywajmy, że nie jest to lektura wysokich lotów, ale warto dać jej szansę.

,,Kłamczucha'' to dość specyficzna książka, która nie do końca sprostała moim oczekiwaniom. Jeżeli mam być szczera to do połowy książki czułam się jakby czytała słabą, nudną obyczajówkę, która nie wnosiła niczego. Dopiero po tej połowie zaczęło się dziać coś ciekawego. Jestem rozczarowana faktem, że aż tyle musiałam na to czekać. Styl autorki jest jak najbardziej na plus, a pomysł przyznaję był bardzo oryginalny, bo po krótkim wprowadzeniu w teraźniejszość, zaczynamy się dosłownie cofać, jakbyśmy czytali książkę od tyłu... Powinno to przemawiać na korzyść całej fabuły, w moim konkretnym wypadku tak nie było, bo wywołało to raczej odwrotny efekt. Byłam sfrustrowana i zagubiona. Nie mogłam w pełni zrozumieć całej akcji, bo pomysł wywołał zagmatwanie i mętlik tak wielki, że ledwo dawałam radę zrozumieć co się na bieżąco dzieje. Kolejnym minusem jest otwarte zakończenie, które dla niektórych czytelników nie stanowi problemu, ale ja ich wprost nie cierpię, więc sami rozumiecie... Książka ma swoje zalety, ale ciężko mi jest je dostrzec przez tą całą frustrację, która towarzyszyła mi niemal od początku powieści do samego końca.

Fragment tekstu pochodzi z mojego bloga, po ciąg dalszy zapraszam tutaj:

[Adres usunięty]