Im mroczniej, tym lepiej

Nie sięgam zbyt często po opowiadania, ale tego nazwiska nie mogłam pominąć. Tym bardziej że na ostatnich Targach Książki Vivelo uczestnicy spotkania prowadzonego przez Roberta Jasiaka między innymi Katarzyna Puzyńska, Marta Guzowska i Robert Ziębiński zaostrzyli mój apetyt opowiadając o nich tak, by nic nie zdradzić, a wyobraźnię rozpalić do czerwoności.

I Stephen King absolutnie nie zawodzi wciągając czytelnika w klimat grozy tym bardziej przerażający, że dotyka zwykłych ludzi i ich spraw, lęków i pragnień. I czyni to jak najlepszy gawędziarz zaczynając od historii "Dwóch utalentowanych skubańców", którą daje nam się delektować przez kilkadziesiąt stron. Ale prócz tych dłuższych mamy też opowiadania zajmujące raptem kilka stron, które jednak zakończeniem uderzają niczym młotem.

Z dwunastu historii składających się na „Im mroczniej, tym lepiej” trzy zawładnęły moimi zmysłami na długo. Wspomniana już wyżej o dwóch przyjaciołach z niewielkiej miejscowości, którzy niespodziewanie osiągają ogromny sukces i wielu docieka przyczyny tak nagłej odmiany ich losu. "Zły sen Danny'ego Coughlina" ukazujący jak bardzo można sobie zaszkodzić postępując właściwie, szczególnie jeśli ktoś się na nas zaweźmie. I trzecia z nich o psychodelicznym klimacie „Grzechotniki”, w której chyba większy strach, ale i współczucie budzi dwóch bliźniaków niż tytułowe gady.

Autor serwuje historie błyskotliwe, zaskakujące, przerażające, ale i zabawne. Niektóre z powodzeniem mogłyby zostać rozwinięte w naprawdę mroczne i wciągające powieści. I choć pojawiające się wątki obcych, duchów, niewytłumaczalnych zdarzeń z pogranicza jawy i snu lub po prostu konsekwencji działań ludzi owładniętych żądzami nie są niczym nowym w tym gatunku, to każde z opowiadań przynosi powiew świeżości i ukazuje naprawdę wysoką formę króla grozy. Szczególnie miłośnicy jego wcześniejszej twórczości odnajdą tu "swojego" Kinga.

Stephena Kinga nikomu przedstawiać nie trzeba. To jeden z tych Autorów, od których zaczęła się moja przygoda z horrorami. Nie jestem fanką opowiadań, ale po te od Króla sięgnęłam z ogromną przyjemnością. Czy jestem zadowolona? Zdecydowanie!

"Im mroczniej, tym lepiej" to dwanaście wyjątkowych utworów, które rozciągają się od krótkich nowel, przez dłuższe opowiadania, aż po minipowieści. Każde z dzieł ukazuje szeroki wachlarz umiejętności literackich Kinga, oscylując między klasycznym horrorem, kryminałem, a prozą obyczajową. Każda z historii ma własny, niepowtarzalny klimat, od klasycznego horroru po mroczny surrealizm i czarny humor. Wśród utworów znajdziemy zarówno te, które wywołują dreszcze zgrozy, jak i te, które zmuszają do refleksji nad naturą ludzką. Jest różnorodnie i każdy znajdzie tutaj coś dla siebie. Gdybym miała wybrać te, które najbardziej mi się spodobały, to postawiłabym na: "Grzechotniki", "Zły sen Danny’ego Coughlina", "Wszystkowiedzący" i "Droga do Zajazdu Zjazd". Bezapelacyjnie przy lekturze tych opowiadań, bawiłam się najlepiej!

"Im mroczniej, tym lepiej" to kolejne dzieło Stephena Kinga, które potwierdza jego mistrzostwo w opowiadaniu mrocznych, pełnych napięcia historii. Każda z zawartych w zbiorze opowieści to małe arcydzieło, które nie tylko straszy, ale i zmusza do refleksji nad naturą człowieka. King nie boi się eksplorować najciemniejszych zakamarków ludzkiej psychiki, jednocześnie dostarczając czytelnikowi nieskończonej przyjemności czytania. Stephen King po raz kolejny udowadnia, że jest niezrównanym mistrzem grozy, który potrafi przerazić, wzruszyć i rozbawić jednocześnie.

Polecam!

"Im więcej, tym lepiej"

Stephen King to mój nieodłączny towarzysz literackich podróży już od szesnastu lat. Zawsze będzie moim numerem jeden, bo uwielbiam jego książki, które niegdyś potrafiłem pochłaniać hurtowo jedna po drugiej (jak zaczynałem go poznawać i miałem mnóstwo nieprzeczytanych). To był też ten najsilniejszy argument, żeby sięgać po książki, bo sprawiają mnóstwo frajdy i satysfakcji, a nie stanowią tylko męczarnię, wywołaną przymusem czytania lektur szkolnych. Bardzo dobrze pamiętam pierwszą, po którą sięgnąłem. Pamiętam też większość z jego ponad siedemdziesięciu (tak!), które czytałem w różnych okolicznościach i zawsze mi się będą z tym kojarzyć. Zapamiętam też najnowszą "Im mroczniej, tym lepiej...", bo towarzyszyła mi podczas mojej podróży poślubnej do Marmaris w Turcji. I o niej dzisiaj słów kilka.

Mistrz horroru znany jest z pisania wielkich, mięsistych książek (cegieł, ba, nawet czasem bliżej im do pustaków), liczących sobie średnio 550-700 stron, i długo potrafił wydawać po dwie takie książki rocznie. Jak mu się to udawało, nie wiem. Ale ma talent chłop niesamowity i został po prostu do tego pisania stworzony. A poza tym im więcej, tym lepiej, nie? Nie inaczej jest z "Im mroczniej, tym lepiej..". To ponad sześćsetstronicowy zbiór opowiadań składający się z dwunastu tekstów, w tym są dwie minipowieści oraz krótsze i nieco dłuższe opowiadania.

King ogłoszony został zaszczytnym mianem mistrza horroru, chociaż równie dużo pisze thrillerów i innych gatunkowo treści, jak chociażby science fiction czy fantasy. W tym zbiorze mamy mieszankę horroru, thrillera i science fiction przyprawione bardziej lub mniej dramatyzmem. Możemy przeczytać tu między innymi o dwóch utalentowanych kumplach, którzy uratowali życie dziwnej nieznajomej i zyskali potem pewien dar. O staruszku, który podczas swojego dziennego rytuału czytania gazety na ławce, został zaczepiony przez obłąkanego jegomościa z anonimowych alkoholików. O dziwnym chłopcu, który uwielbiał patrzeć na śmierć zwierząt i innych ludzi.

Dwa najdłuższe teksty to Zły sen Danny'ego Coughlina, opowiadający o chłopaku, który znalazł martwą kobietę podjadaną przez psa i zadzwonił anonimowo, żeby to zgłosić, przez co został niesłusznie oskarżony o morderstwo tej kobiety i musiał się bronić. Drugi, Grzechotniki, jest o człowieku, który znalazł martwą sąsiadkę, której tak naprawdę nie znał, a która stracił męża i dwóch bliźniaków i nie wiedzieć czemu przepisała mu wszystko w testamencie. Wydawać się mogło, że człowiek trafił na loterii, ale tak naprawdę musiał się uporać z ciągłym nachodzeniem detektywa, który usilnie wierzył, że bohater w jakiś sposób dowiedział się o testamencie i sam zamordował sąsiadkę. Ponadto był prześladowany przez dwa małe, niewinne duszki...

Moimi dwoma ulubionymi zaś są historia Laurie, która została już wydana samodzielnie jakiś czas temu w Ameryce i u nas przez wydawnictwo Prószyński i s-ka tylko w formie elektronicznej, ale King zdecydował się ją załączyć do tego zbioru. Opowiada o mężczyźnie, któremu zmarła żona i nie umiał sobie poradzić z samotnością. Na pomoc przyszła siostra, która podarowała bratu małego szczeniaczka i od tej pory życie nabrało znowu kolorowych barw, ale pojawił się też pewien wątek grozy...Ostatnie w zbiorze, Wszytkowiedzący, to piękne, wzruszające opowiadanie o przemijaniu i chęci spojrzenia w przyszłość jak się potoczy życie głównego bohatera.

Oczywiście King jak to King musiał zrobić parę mrugnięć okiem do swojego czytelnika. A to jakaś trzynastka, a to postać znana z innej powieści (np. Cujo), a to wyspa Duma Key. Oczywiście akcja musiała odbyć się też w Castle Rock czy Derry. To zawsze fajnie się czyta, kiedy już kojarzysz z poprzednich książek pewne momenty, miejsca czy postaci. Mistrz horroru o tym wie, dlatego ciągle te elementy wplata w nowe powieści i sprawia nam frajdę. Ale i nie zabrakło wspomnień w postaci oddania hołdu kilku znanym i bliskim mu osobom, jak chociażby Ray'owi Bradbury'emu, Cormacowi McCarthy'emu czy Johnowi D. McDonaldowi.

Podsumowując, Im mroczniej, tym lepiej... to bardzo przyjemny i dobry zbiór, po który bez obaw mogą sięgnąć nowi czytelnicy, zaczynający dopiero przygodę ze Stephenem Kingiem, jak i starzy wyjadacze, którzy raczej nie będą zawiedzeni. Mistrz horroru czasem obniża loty, ale dalej ma to coś i potrafi się wznosić na wyżyny swojego pisarstwa, czym zasłynął. Nie inaczej jest tutaj. Zbiór, na który fani czekali. Sprawia wiele frajdy i satysfakcji, trzyma wysoki poziom i pozwala umilić wolny czas. Mi umilił na plażach Marmaris i potem jeszcze w naszym mieszkanku z widokiem na góry. Zapamiętam go na zawsze.

Są tu ze mną fani prozy Stephena Kinga? Dobrze się składa! Najnowsza książka autora połączy wszystkich jego fanów, ponieważ zamyka w sobie najlepszą odsłonę jego twórczości.

Na ponad 600 stronach zamknięto 12 krótszych i dłuższych opowiadań idealnie oddających kunszt i zaangażowanie autora. Każda z historii jest inna, jedyna w swoim rodzaju i warta poznania, skupiająca się na wewnętrznych doznaniach bohaterów, ich lękach a także oczekiwaniach wobec świata. Stephen King z wprawą doświadczonego bajarza, który zawsze intryguje, przeraża i zmusza do intensywnego myślenia, po raz kolejny pokazuje, że perfekcyjnie radzi sobie z fabułą niezależnie od jej formy. Powyższy zbiór to ukłon w stronę jego twórczości a także przedstawienie różnorodnych emocji na bazie mroku, zaskoczeń, intryg i niedopowiedzeń.

Wielu czytelników ucieka przed krótką formą obawiając się, że dana historia nie spełni ich oczekiwań a tym samym tracąc coś naprawdę cennego – zamknięcie na małej przestrzeni intensywności oraz lawiny niezapomnianych przygód. Właśnie taka jest bowiem twórczość autora, niezastąpiona i odważna, skłaniająca do myślenia, analizy i interakcji z fabułą, niezależnie czy jest to długie opowiadanie czy może krótsza nowelka. Dwanaście historii zamkniętych w jednej książce udowadnia, że w rękach doświadczonego bajarza nie ma znaczenia ilość stron, liczy się analiza charyzmatycznych sylwetek bohaterów, ich konfrontacja z siłami zła a także prawdziwe oblicze pokazywane w stanie zagrożenia. Zbiór opowiadań nie jest typową grozą znaną autorowi, bardziej skupia się na różnorodnych emocjach, czasami intryguje, kiedy indziej straszy, w innych momentach rozbawia i przywołuje na ustach szczery uśmiech. Dzięki temu nie możemy się nudzić a przewracanie kolejnych stron przychodzi nam szybciej niż na początku zakładaliśmy.

Nie będę opisywać fabuł poszczególnych opowiadań, ponieważ nie chcę Wam psuć zabawy. Każda historia jest inna, nietuzinkowa, odrębna i skupiająca się na wybranych wartościach. Pięknie pokazuje przekrój ludzkich zachowań a także definiuje różnorodność leków z jakimi mierzymy się na co dzień. Dla każdego z nas inny jest wskaźnik lęku, więc razem z bohaterami będziemy wystawiać się na próbę i testować własne ograniczenia. Każda historia zaskoczy Was na swój sposób, zmusi do myślenia i nie pozostawi obojętnym. W tym wszystkim bowiem chodzi o to, że Stephen King stawia na wiarygodność najbliższą realnym wydarzeniom i w jednym miejscu koncentruje dramatyczne napięcie, dreszcze przerażenia oraz rozbawienie, które połączone w jedną spójną całość zapewniają przygodę wyjątkową dla naszej wyobraźni. Ten spektakl trwa bez końca, pozwala w każdej z postaci odnaleźli cząstkę siebie i wraz z nimi stawić czoła nadchodzącym przeciwnością, ponieważ King jako baczny obserwator świata z inteligencją oraz pomysłem potrafi nawiązać do współczesnych wartości w zawoalowany i dający do myślenia sposób.

"Im mroczniej, tym lepiej" to idealna lektura dla wszystkich fanów powieści grozy a także miłośników Stephena Kinga. Książka, którą czytać można zależnie od potrzeby chwili, ponieważ każde opowiadanie to odrębna historia idealna do poczytania leniwym popołudniem lub tuż przed zaśnięciem. Jedne historie są dłuższe, inne to tylko nowelki, ale każda z nich zasługuje na pełną uwagę, ponieważ niesie ze sobą podprogowy przekaz a także współczesne wartości świata, z którym mierzymy się na co dzień. To dojrzała i inteligentna proza po raz kolejny udowadniająca, że autor nie ma sobie równych.

Dopada mnie frustracja jak przychodzi mi pisać o książkach, które tyle dla mnie znaczą, bo od czego nie rozpocznę to zawsze mi się wydaje, że to za mało. I naprawdę żadna opinia nie zajmuje mi tyle czasu ile właśnie ta argumentacja czemu akurat ta książka otrzyma ode mnie 10/10, a wcale to nie jest u mnie częste, bo patrząc się na średnią liczbę przeczytanych przeze mnie książek w ciągu roku tych z najwyższą oceną jest około 5%. A może powinnam sobie odpuścić szukanie w słowach tej głębi, która mnie dotyka, bo ona właśnie jest taka słownie niedotykalna.

Czytając te słowa część osób może się zdziwić, że dotyczą zbioru opowiadań Stephena Kinga, bo przecież to nie jest "wielka" literatura w takim ogólnym pojmowaniu. A dla mnie jest i wcale nie zamierzam z tym walczyć, a właśnie się z tego cieszyć, że od ponad 10 lat mam takiego twórcę, który rezonuję ze mną w pełni. Wiadomo, że nie z każdą powieścią, aż tak, bo raptem poprzednia przeze mnie czytana „Bezsenność” mi nie podeszła, ale w skali jego dorobku większość jest wysoko, a te najwyższe mogę liczyć nie na palcach jednej ręki, a spokojnie na dwóch, a może i się jeszcze okaże za jakiś czas, że i palce nogi będą potrzebne. 😉

Nie jestem z tych co nie lubią dorobku Kinga z ostatnich lat, bo lubię go w przeróżnych odsłonach i w całej rozpiętości lat, ale mogę się zgodzić z opiniami, że czuć w tych opowiadaniach jego początkową twórczość. Smakowałam sobie te opowiadania i rozwlekłam czytanie do granic moich możliwości, ćwicząc swoją silną wolę. Opowiadania są długie i krótkie, a nie miało to znaczenia względem ich przeżywania i zapamiętania. Miały w sobie różne oblicza lęku, które oddziaływały na wyobraźnię. Patrzę się na zbiór treści, widzę tytuł i już przypominam sobie o czym były, a przy skończeniu jakiegoś innego zbioru wcale to takie oczywiste nie jest. Od zawsze doceniałam wszelkie posłowa czy przedmowy, którymi raczył nas King, bo czułam jakbym zaglądała za twórcze kulisy i czułam większą bliskość między twórcą, a odbiorcą.

W tym posłowiu mnie wzruszył spostrzeżeniem, że książki grozy paradoksalnie doceniają najbardziej ludzie mocno emaptyczni i współczujący. Nigdy o tym tak nie myślałam, a przecież jest w tym tyle prawdy. Mówi się też, że w tych opowiadaniach i posłowiu King się trochę z nami żegna i też to czuję...

Zastanawiałam się czy wyłaniać swoją ulubioną trójkę, ale chyba nie jestem w stanie, bo to był zbiór opowiadań, gdzie doceniam wszystko.