Hipnotyzer

Piąty tom i jak zwykle para pisarzy nie zawiodła.

Kepler,to książki które należy przeczytać i roztrząsać każde zdanie niczym włos na czworo.Polecam

Szwedzkim miasteczkiem wstrząsnęła informacja o makabrycznym odkryciu. Zostały odnalezione zwłoki trzech osób, a czwarta w stanie krytycznym znajduje się w szpitalu. Nastoletni chłopiec jest jedynym świadkiem zbrodni. Ze względu na jego stan zdrowia, komisarz Joona postanawia poprosić psychiatrę Erika o wprowadzenie go w stan hipnozy. Liczy się każda godzina, bo bardzo możliwe,że jeszcze jedna osoba jest zagrożona. Erik dziesięć lat wcześniej obiecał,że już nigdy nie podda nikogo hipnozie...jednak czy w takiej sytuacji odmówi...

W kryminałach narracja trzecioosobowa jest nieco męcząca, jednak tutaj jakoś dałam radę ją zaakceptować, chociaż przyznaje miejscami było ciężko.

Zawiły, pełen wielu wątków, wielu przypuszczeń, typowo skandynawski kryminał. Trzymający czytelnika w niepewności, dryfujący pomiędzy domniemaniami, a faktami. Wymagający od bohaterów cofnięcia się w czasie, by znaleźć odpowiedź na nurtujące ich pytania.

Makabryczne zbrodnie, walka z czasem, walka z samym sobą, odkrywanie nieprawdopodobnych tajemnic. Okrucieństwo na jakie narażone były nie tylko dzieci. Ludzka psychika, tak bardzo skażona złem i chęcią niszczenia. Szukanie odpowiedzi na pytanie, czy hipnoza może być wiarygodnym dowodem w sprawie. Na ile ludzie jej poddawani mówią prawdę.

Dla mnie osoba winna pewnych wydarzeń nie była zaskoczeniem, spodziewałam się tego.

Bardzo dużo dialogów, mało opisów, to na pewno przemawia na plus tej powieści.

Ciekawy, wciągający, drastyczny, pełen niespodziewanych zwrotów akcji, mocno psychologiczny. Osobom lubiącym i czytającym skandynawskie kryminały na pewno przypadnie do gustu. Ja jestem bardzo ciekawa dalszych losów komisarza Joona i chętnie wrócę do tego cyklu.

Parę lat temu, mocno zaangażowałam się w czytanie szwedzkich kryminałów, które uważam za wartościowe, w ten oto sposób sięgnęłam po ' Hipnotyzera' Larsa Keplera. Jestem pod wrażeniem tej książki, od której nie mogłam oderwać się przez wiele godzin, do momentu przeczytania. Jestem pod wrażeniem autora, który po mistrzowsku stworzył bogate wewnętrznie postaci, tak naprawdę brakuje tutaj jedno płaszczyznowych bohaterów. Z pewnością będę sięgać po kolejne książki tego autora. W moim prywatnym rankingu, Kepler znalazł się w ścisłym topie, polecam.

Wciągająca! Choć przyznaję, że musiałam do niej podejść dwukrotnie. To nie jest typowy skandynawski kryminał. Ma w sobie coś z thrillera, jest niepokojąca i intrygująca zarazem. Miejscami trochę nierówna, postaci prowadzone są często trochę nijako. Dla mnie, po przebrnięciu przez początek, to dobrze spędzony czas. Historia wciąga, ma wiele zwrotów akcji, jest nieoczywista i trudno przewidzieć, co będzie na następnych stronach.

O Larsie Keplerze, czyli duecie kryjącym się pod tym pseudonimem czytałam już jakiś czas temu. Dużo pozytywnych i zachęcających recenzji skłoniło mnie tylko do szybszego sięgnięcia po tę, a nie inną książkę. W tym wypadku zaciekawił mnie wątek leczenia hipnozą oraz fakt, że książka jest... szwedzka. Jakże by inaczej. Kryminał skandynawski, zbrodnie, komisarz i przede wszystkim cykl, czyli kilka powieści do przeczytania, jeśli tylko ta pierwsza się spodoba to idealne połączenie dla mnie.

Tumba to małe szwedzkie miasteczko. Do tej pory dość spokojne. Jednak pewnego dnia dochodzi tam do makabrycznej zbrodni. Zostaje zamordowana kobieta i jej najmłodsza córka. Świadkiem tego wszystkiego był starszy syn. Doznał poważnych obrażeń i jest w szoku, który uniemożliwia nawiązanie z nim poprawnego kontaktu, a tym bardziej uzyskania wiarygodnych zeznań. Jako że chłopiec jest jedynym świadkiem morderstwa, to prowadzący sprawę komisarz Joona Lina prosi o pomoc psychiatrę, który lata temu stosował hipnozę. Problem tkwi w tym, że doktor Erik Maria Bark zaprzestał jej stosowania dziesięć lat temu i poprzysiągł już więcej jej nie używać. Za namową Joony łamie jednak swoją przysięgę i zgadza się na seans. Niestety wywołuje to ciąg dramatycznych wydarzeń, których nie da się zatrzymać.

Książka zaczyna się logicznie jako spójna całość. Jednak im głębiej wchodzimy w las, tym bardziej wszystko zaczyna się rozwarstwiać. Dla mnie to świetny przykład thrillera psychologicznego. Mamy tu, że się tak wyrażę pięknie przedstawione zaburzenia psychiczne głównie u dziecka, ale nie tylko. Jest bezsilność rodziców względem swojej pociechy, która żyła w odrębnym świecie. W świecie, do którego nie wpuszczała nikogo. W świecie, gdzie dziecko samo stworzyło reguły gry oparte na przemocy, zasady, o których istnieniu nie wie nikt prócz ich twórcy. A to wszystko ma swój finał. Niestety niezwykle tragiczny.

Powieść niezwykle brutalna stąd nie będę mogła jej polecić każdemu. Jednak typowy miłośnik thrillerów powinien być zadowolony. Ja zdecydowanie będę drążyć dalej, jeśli chodzi o śledztwa i losy komisarza Joony Liny i jego kolegów. Was również do tego zachęcam.