Gwiazdy Oriona

RECENZJA:

Rozpoczynając swoją przygodę czytelniczą z „Gwiazdami Oriona“ Aleksandra Sowy byłam bardzo ciekawa tego, co w niej znajdę. To pierwsza książka tego Autora, którą miałam okazje przeczytać. Znalazłam wiele pozytywnych opinii na jej temat i bardzo chciałam sprawdzić czy i mnie przypadnie do gustu. Książka od początku mnie zainteresowała, lecz po dobrnięciu do pierwszego zabójstwa kobiety przeżyłam Deja vu. Mianowicie przypomniała mi się, już jakiś czas temu przeze mnie czytana i recenzowana opowieść pt. „Skorpion” Krzysztofa Wójcika. Niestety nie było to udane i przyjemne spotkanie. Opis popełnionej zbrodni, a raczej charakter i zachowanie mordercy był bardzo podobny. Facet zabija kobietę po czym zaczyna się masturbować. O nie !!!- pomyślałam. Kolejna książka o zboczeńcu zabijającym kobiety i biegającym za nimi z członkiem w ręce. Wahałam się czy czytać ją dalej. I miałam racje, podjęłam słuszną decyzje, by nie odstawić jej na półkę tylko zagłębić się w tę historie.

Jest mi niezmiernie miło, że otrzymałam szanse zrecenzowania „Gwiazd Oriona”. W porównaniu do książki , o której pisałam na początku Autor nie skupia się tylko i wyłącznie na sprawcy, ale na działaniu organów ścigania i historii szeregowego policjanta Emila Stompora. Niesamowicie przedstawiony jest proces „dojrzewania” Emila do roli prawdziwego policjanta. Akcja w książce na chwile nie pozwala zapomnieć o powadze sytuacji. Podczas czytania miotały mną różne uczucia. Nienawiść do zabójcy za to co robił, nienawiść do organów ścigania, w jaki sposób , a raczej w jakich układach one działały, przez współczucie dla głównego bohatera, którym jest Stompor, kończąc na radości z tego , że … a tego w zasadzie pozwolę Wam doświadczyć na własnej skórze.

Działanie i układy w Milicji, po transformacji już Policji przyprawiły mnie o gęsią skórkę, w szczególności , że kiedyś sama chciałam wstąpić w ich szeregi. Dobrze, że do tego nie doszło.

Kolejna rzecz, która przykuła moja uwagę i tu ogromny szacunek dla Pana Panie Aleksandrze, opisy miejsc zbrodni, były tak dokładne i szczegółowe, że czytając miałam wrażenie, że jestem tam wraz z policjantami, widzę te ofiary, czuje zapach i smak krwi w ustach. Opisy miejscowości i rejonów, w których dzieje się akcja na najwyższym poziomie. Czytelnik nie będąc w tych miejscach po przeczytaniu Pana książki jest wstanie czuć się jakby właśnie wrócił z podroży po Śląsku. Mało tego nie został ON przedstawiony tylko i wyłącznie jako brudne i biedne miejsce , udało się panu odnaleźć też to, co jest na Śląsku pięknego i tajemniczego.

PODSUMOWANIE:

Reasumując, polecam tę książkę wszystkim, którzy lubią kryminały z dreszczykiem i nieprzerwaną akcją. Autor doskonale trzyma w napięciu do ostatnich stron i gdy już wydaje Ci się, że odnalazłeś mordercę, okazuje się, że był to zły trop. Mogę tylko powiedzieć, że mnie „Gwiazdy Oriona” na długo zapadną w pamięci, a na pewne sprawy i instytucje państwowe będę patrzyła inaczej niż do tej pory. Gorąco polecam i czekam z niecierpliwością na kolejne tomy tej serii.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki jeszcze raz serdecznie dziękuję Autorowi oraz Wydawnictwu Lira 😊😊

Niepozorny tytuł, który skrywa świetny kryminał. Trzymający w napięciu, którego akcja niejednokrotnie potrafi zaskoczyć i przyprawić o dreszcze!

Książka, która opisuje historię wielu morderst, które miały miejsce w czasach PRL-u. Grasujący morderca zabija córkę premiera, co sprawia, że jego schwytanie staje się priorytetem.

Książka idealnie oddająca czasy, które panowały w PRL-u, pracę słóżb oraz mentalność ludzi. Idealnie napisana ksiązka, która już od pierwszych stron trzyma w napięciu, a zobrazowane miejsca zbrodni oddają je tak, że mamy wrażenie jakbyśmy to my sami prowadzili dochodzenie!

Książka idealna dla wszystkich miłośników kryminałów. Zdecydowanie polecam!

Książkę przeczytałam dzięki portalowi Czytam Pierwszy.

Gwiazdy Oriona to początek serii kryminalnej z Emilem Stomporem. Bałam się sięgnąć po tę książkę kiedy pojawiła się na Czytam Pierwszy, tytuł nie zwiastował (przynajmniej dla mnie) naprawdę dobrze napisanego, klimatycznego kryminału. W kartek przeziera na nas smutek i depresyjny klimat robotniczego śląska, a zdaje się, że w powietrzu czuć gryzący dym.

Autor jest policjantem, dlatego miejsca zbrodni opisywał niezwykle prawdziwie i plastycznie. Często krwawo, przerażająco – dzięki temu stworzył realny świat. Świetna kreacja bohaterów, pokazuje różnice i przemiany kulturowe, które następowały. Zderzenie milicjantów, zomowców i policjantów – podobieństwa i różnice w śledztwie. Dialogi często surowe, wulgarnie nie rażą w tym zestawieniu, przedstawiają za to specyficzny świat, który rządzi się swoimi prawami.

Akcja dzieje się kilkutorowo, poznajemy historię z perspektywy głównego bohatera i mordercy. Z jednej strony widzimy efekt, z drugiej pobudki i historię morderstw.

Specyficzny styl i doświadczenie zawodowe tworzą tę książkę wyjątkową na tle podobnych jej dzieł.

Gwiazdy Oriona Aleksandra Sowy to jeden z lepszych kryminałów, jakie ostatnio miałam okazję przeczytać. To dopiero pierwszy tom serii, a już nie mogę doczekać się kolejnych. Nie brak tu akcji, zagadek i wskazówek pozostawionych przez mordercę. Policja już od lat próbuje go dorwać, ale wciąż pozostaje bezsilna w starciu z przestępcą. Może nowy członek na pokładzie pomoże im rozwikłać tę sprawę.

Emil Stompor to postać, która zainteresowała mnie od pierwszego pojawienia się na kartach książki. Przeczuwałam, że będzie miał do odegrania ważną rolę i się nie myliłam. Nikt go nie traktuje poważnie, choć przez parę tygodni osiągnął więcej niż policja przez lata. Jest wytrwały, nie brak mu pomysłów i talentów przydatnych w tym fachu. Pewnie dlatego podjął się tego zadania.

Autor świetnie skonstruował fabułę. Raz patrzymy oczami mordercy, potem policjantów rozwiązujących sprawę, a kiedy indziej tylko Emila. Choć może się to wydawać pewnym chaosem, to trudno się tu pogubić. Zawsze wiadomo, o czym jest w danym momencie mowa.

Jedyne, co mi się nie spodobało, to ksiądz wysyłający kogoś do seminarium w ramach pokuty. Zostanie kapłanem powinno być sprawą powołania, a nie odbyciem kary. A poza tym nierealne jest też załatwianie komuś miejsca w seminarium.

Nie spodziewałam się, że ta lektura tak mnie wciągnie. Do ostatniej strony trudno przewidzieć, co się wydarzy. Na pewno jest to książka, której warto poświęcić wieczór i zagłębić się w świat mordercy o ciekawej przeszłości.

Książkę odebrałam za punkty w portalu Czytam Pierwszy

[Adres usunięty]

Na Śląsku kobiety giną z rąk brutalnego mordercy. Śledztwo prowadzone przez komisarza Grzesika stoi w miejscu. Sprawa staje na ostrzu noża, gdy ofiarą seryjnego mordercy jest bratanica premiera. Ludzi ogarnia psychoza, mnożą się plotki i domysły, media spekulują i podsycają strach. Jest źle. Sprawą ma się zająć nowa grupa operacyjna „Pająk”, składająca się z byłych milicjantów. Dołącza do niej szeregowy Emil Stompor z Warszawy. Przed nim trudne zadanie i niebezpieczna rozgrywka z seriolem. Morderca jest nieuchwytny, zabija dalej i rozsmakowuje się w tym. Ma wszystko starannie przemyślane i przygotowane. Nie ma miejsca na błąd. Nie ma śladów, nie ma świadków, a ofiar przybywa. Stompor zaczyna tworzyć profil psychologiczny sprawcy

Akcja biegnie dwutorowo. Czytelnik śledzi działania „Pająka” i mordercy, towarzyszy mu, poznaje jego przeszłość i chorą osobowość. Sposób ukazania seriola może zaskoczyć, a to, co robi ze swoimi ofiarami, zaszokować brutalnością. Intryga kryminalna wciąga. Smaczka dodaje czas akcji osadzony u schyłku PRL-u i na początku III Rzeczpospolitej oraz zmiany ustrojowe kraju widoczne w charakterach bohaterów i sposobie ich działania. Rozwiązanie sprawy zaskakuje prawdą historyczną.

Autor jest policjantem i wie, o czym pisze. Doskonale zna swój fach, techniki śledcze, umie wykorzystać profilowanie psychologiczne. Tworzenie spec grupy, narady i odprawy, zbieranie śladów na miejscu zbrodni, przesłuchania, typowanie przestępcy, nauka pracy w policji kryminalnej i profilowania, przypisywanie sobie czyichś zasług i podkopywanie dołków, nacisk mediów i „góry” to wszystko sprawia, że powieść jest autentyczna i wierna z trudną rzeczywistością początku demokracji w Polsce.

Warto zwrócić uwagę na szeregowca – zomowca bez doświadczenia, który został wkręcony w sprawę jako ekspert. Emil Stompor to psycholog kliniczny, lecz jego wiedza z wykładów i książek na nikim nie robi wrażenia, co boleśnie odczuwa. Dla byłych milicjantów liczy się doświadczenie oraz plecy. Emil tego nie ma. Nikt go nie chce w zespole i nie traktuje poważnie, choć ma ON dobre pomysły. Atmosfera w pracy jest czasem tak nieprzyjemna, że Stompor chce odejść. Zwłaszcza komisarz Grzesik daje mu popalić. Jego też warto mieć na oku. Do czego doprowadzi ich antagonizm?

Relikty rodem z byłej epoki to zatwardziali milicjanci przefarbowani na policjantów. Komuna upadła, jest demokracja, a im ciężko przestawić się na nowe tory i zaakceptować zasady rządzące w policji. Stare nawyki pozostały, co widać na każdym kroku. Nic dziwnego, że ludzie nie ufają policji, często im się myli z milicją. U niektórych nowych policjantów widać braki „w inteligencji”. Chorąży Kostecki ciągle popełnia błędy językowe. Ta powieść to ciekawe studium psychologiczne milicjantów-policjantów.

Autor zadbał o klimat powieści. Czytelnik całym sobą czuje miejsca zbrodni – „brudny” Śląsk. Widzi krajobraz przemysłowego miasta, w którym hałas tętni w uszach, a dymy zasnuwają okolicę. Do tego smród, skażona woda i ziemia, choroby. Całość uzupełniają gwara śląska i slang policyjny.

Kryminał milicyjno-policyjny częściowo oparty na faktach czyta się szybko, czasem zerka się w niebo. Dzięki niemu można poznać kawałek skrywanej historii Polski oraz przemiany ustrojowe w milicji i milicjantach oraz zrozumieć, jak ważne jest wychowywanie dzieci.

Lubię od czasu do czasu przeczytać dobry kryminał, ale taki którego zakończenia nie przewidzę aż do ostatniej kartki.

Emil Stompor na niepowtarzalną szansę wybić się w policji, niestety każdy rzuca mu kłody pod nogi bo nikt nie lubi jak ktoś niższy stopniem potrafi więcej, a mężczyzna ma nieprzeciętny umysł, chęć do pracy i czynienia dobra. "Grzesik nie traktował chłopaka poważnie, pomyślał za to, że w razie komplikacji Stompor może się przydać." Powoli krok po kroku próbuje stworzyć portret psychologiczny mordercy opierając się na wiedzy z książkach, kiedy prawie mu się to udaje jego koledzy łapią niewłaściwą osobę i uznają jego za winnego, niestety prawdziwy morderca wciąż jest na wolności, a jego nikt nie słucha że popełnili błąd. "Emil jak zwykle się nie odzywał. Nie zadawał pytań, nie brał udziału w dyskusji. Dopił kawę, czekając na właściwą chwilę."

Kiedy zaczynałam czytać obawiałam się że nie zrozumiem o co tutaj chodzi, było bardzo chaotycznie, wszystko zaczęło się układać kiedy do akcji wkroczył Emil Stompor. Ta postać pokazała nam że gdyby każdy policjant pracował jak ON to wiele spraw rozwiązałoby się szybciej, niestety w obecnych czasach policja robi tak żeby się nie narobić, przez co przestępczość rośnie. Kiedy szeregowy Emil zaczyna małymi kroczkami poznawać morderce, nie podoba się to nikomu i starają się mu przeszkodzić zamiast mu pomóc, może gdyby to zrobili ofiar byłoby mniej.

Podoba mi się to że książka pisana jest z perspektywy policjanta, który pokazuje nam jak wygląda praca policjanta od kuchni oraz od strony mordercy, który opowiada nam czemu zabija.

Moim zdaniem dobrze napisana książka chociaż nie jestem zwolennikiem tak szczegółowych opisów ciał ofiar oraz tylu przekleństw. Jak zawsze mi było najbardziej szkoda Emila Stompora ponieważ zawsze współczuje osobą które są tymi dobrymi postaciami a obrywają przez to po łapach. Książkę odebrałam za punkty z portalu Czytam Pierwszy.

Tyle osób dookoła polecało mi tę książkę, że musiałam jak najszybciej po nią sięgnąć i od razu muszę Wam powiedzieć, że ani trochę się nie rozczarowałam! Mocny i genialny kryminał, który nawet przez moment nie zwalnia. Do tego jeszcze bardziej przeraża, jak dowiecie się, że jest ON oparty na faktach!

Jest to pierwsza część serii z policjantem Emilem Stomporem, który pojawiając się w tamtych latach w policji był prawdziwą zagadką i tajemnicą. Czemu? Jest osobą, która ma tworzyć portret psychologiczny mordercy, a jak wiadomo kiedyś do psychologii i psychiatrii aż takiej wagi się nie przykładało. I tak jak na początku każdy nim pogardza i ma gdzieś jego wywody, tak później dowiedzą się ile tak naprawdę były one warte i jak ważna przy śledztwie jest analiza psychologiczna!

Morderstwa, które pojawiają się w tej książce i które przez lata miały miejsce na południu polski na pewno Was przerażą! Autor nie szczędzi nam w słowach i są one naprawdę bardzo brutalne i okrutne. Do tego wszystkie są na kobietach. Niestety policja cały czas jest bezradna, a rudowłose kobiety chyba powinny przestać wychodzić na dwór, żeby czuć się chociaż odrobinę bezpieczniej. Nie mogą znaleźć żadnego schematu postępowania mordercy i połączyć ich ze sobą.

Książka ma dwa spojrzenia i tutaj akcja policji i jej postępowanie przelata się ze ... zwierzeniami mordercy! Widzimy powoli jakim jest ON człowiekiem i co skłoniło go do takich czynów. Poznajemy jego rodziców, ciężkie dzieciństwo i jeszcze gorszą młodość i okres dorastania. Dzięki temu widzimy jakim ON był człowiekiem i jaki wpływ ma na niego całe otoczenie. Uwielbiałam te wstawki w książce! Są naprawdę mocne i prawdziwe.

Dla mnie w tym kryminale nie zabrakło niczego. Całość akcji umiejscowiona w świetnym czasie na polski kryminał. Bohaterowie są barwnymi postaciami, a z Emilem polubiłam się od razu i z miłą chęcią sięgnę po jego kolejne sprawy! Polecam wszystkim!

Książkę odebrałam za punkty w portalu Czytam Pierwszy

"Gwiazdy Oriona" Aleksandra Sowy to taka trochę nietypowa opowieść z życia prawdziwego policjanta oparta na faktach. To trochę kryminał, trochę wspomnienia. Bardzo lubię czytać polskie kryminały i opisy pracy policjantów i tu jest to wszystko w jednym. Młody chłopak idąc do pracy w policji ma swoje marzenia i wyobrażenia o tym, jak tutaj będzie. Jednak życie wiele weryfikuje. Opisana praca wydziału kryminalnego daje nam szeroki obraz tego, co dzieje się wewnątrz. To, co widzimy już jako efekt to gro ciężkiej i mozolnej pracy. Zwyrodnialcy, którzy są bezwzględnymi mordercami też w tym przypadku byli kiedyś ofiarami. Wspaniała praca profilera bardzo pomaga w wielu przypadkach. W książce opisywany prawdziwy, wykształcony, młody mężczyzna trafiający do policji ukazuje swoje rozterki i walkę z kolegami po fachu. Tak jak wszędzie " na układy, nie ma rady". Lekturę tę czyta się bardzo dobrze, nie można powiedzieć, że lekko w moim przypadku, ponieważ znam "losy "z innych opisów Wampira ze Śląska. Czytając byłam ciekawa dalszych losów głównego bohatera. Jakie będą jego postanowienia, czy zostanie dalej w policji, czy rzuci to wszystko i zajmie się czymś innym. Uważam, że lektura jest warta przeczytania. Kryminał oparty na faktach i związane z nim życie zwykłego- a może niezwykłego młodego człowieka wykonującego zawód policjanta.

Książkę odebrałam za punkty w portalu Czytam Pierwszy

,,Gwiazdy Oriona’’ to książka Aleksandra Sowy rozpoczynająca cykl pod nazwą: Seria astronomiczna. Bohaterem książki jest Emil Stopmor - policjant, który zostaje wrzucony na głęboką wodę. Na Śląsku w okresie upadku PRL-u dochodzi do brutalnych zabójstw, wobec których policja jest bezradna. Kiedy ofiarą staje się siostrzenica premiera, szeregowy Emil zostaje przydzielony do grupy operacyjnej zajmującej się tą sprawą. Czy policji uda się złapać mordercę zanim dojdzie do kolejnych zbrodni?

Oczywistym było, że wcześniej czy później sięgnę po tę książkę. Nie dość, że to kryminał, to historia w nim zawarta opiera się na prawdziwych wydarzeniach. Po prostu rewelacja. Do szczęścia nic więcej nie było mi potrzeba.

Od pierwszych stron czytelnik nasiąka klimatem zbrodni, śląska i PRL-u. To wszystko jest tak wyraźne, tak namacalne - miałam wrażenie, że stoję gdzieś za drzewem i obserwuję wszystko z pewnej odległości. Czapki z głów dla autora, który zadbał oto, by czytelnik czuł się uczestnikiem wydarzeń. Książkę czyta się dosyć szybko, ze względu na na ciekawie zbudowaną fabułę i rozdziały, między którymi nie ma znaczących przerw. Ode mnie 8/10.

"Sprawiedliwość zawsze tylko bywa, a jeśli jest, to zawsze tylko jakaś"

Link do karty produktu: [Adres usunięty]

Bardzo rzeczowa książka, sensownie i jednocześnie obrazowo pokazuje tamte czasy i historię złapania tego seryjnego mordercy. Bardzo naturalne opisy i dialogi, znakomita znajomość procedur w policji dodaje autentyzmu.

Niesamowicie pokazano techniki operacyjne śledczych, ale też codzienność życia w jednostce specjalnej. Wszystko dopracowane, książka więcej niż solidna, każdemu warto polecić.

Policyjne archiwa to gotowe scenariusze na niejedną książkę w klimacie Hannibala Lectera. Tutaj na podstawie autentycznej historii „wampira z Zagłębia”. Utwór z dreszczykiem.

„Gwiazdy Oriona” przyjechały do mnie dzięki uprzejmości samego Autora, Aleksandra Sowy, za co bardzo, bardzo dziękuję, bo nie znałam nazwiska, nie mówiło mi absolutnie nic, a książka warta uwagi. Wiem, że będę czekać na kolejne tomy z Emilem Stomporem. Jeszcze zanim dotarła do mnie paczka, poczytałam co i jak. Przemówiło do mnie to, że historia jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. To zawsze wrzuca wyobraźnię na wyższe obroty. Mało tego, do tej pory, Autor wydawał swoje powieści na własną rękę! Na plus też jest to, że Pan Aleksander zna od wewnątrz świat policji. Dzięki temu jeszcze bardziej zastanawiamy się co jest prawdą, a co fikcją literacką. Książkę czyta się dość szybko, jest napisana w taki sposób, że mimo całej brutalności i mroku, który Autor w nią wepchnął, wręcz się przez nią płynie. Jako początek serii jest genialna. Aż chce się sięgnąć od razu po kolejny tom, poczytać czy Emil faktycznie będzie dobrym policjantem z idealistycznym podejściem, czy jednak ulegnie układom i politycznym zagrywkom. Smaczku według mnie nadaje też język, jakim pisana jest ta powieść. W końcu wiemy, że w naszym kraju używa się wręcz jako przecinki wulgaryzmów, ale w tym przypadku jest to uzasadnione. Takie środowisko i takie ciężkie sytuacje. A jednak, możemy się przekonać, że policjant też człowiek i trafi się ten dobry i ten zły, ale niejeden się otrząśnie kiedy zdarzy się coś złego. Zwłaszcza wtedy, kiedy nagminnie zamykano i skazywano nie tego człowieka co trzeba. To straszne, jak łatwo było trafić do więzienia. W zasadzie, upraszczając, wystarczyło mieć zły numer buta. Smutne. Ale chyba gorsze było to, że nazywano policję mafią. Czy czasy się zmieniły? Ciekawa jestem czy jakiś kandydat na policjanta trzy razy by się zastanowił po przeczytaniu tej książki, czy to jest faktycznie to, co chce w życiu robić? Chyba jednak takie teksty dają do myślenia. Trzeba się zastanowić też czy czasy się zmieniły? Czy policja się zmieniła? Poczytajcie sami, bo warto. Jest mrocznie, brutalnie a „aromat” śląska powoduje, że dreszcze po plecach biegną a upału się nie czuje, bo historia mrozi krew w żyłach. Jeśli chodzi o „gwiazdki”… 9/10. I nie, to nie te rude gwiazdki, nie kolekcjonuję ich, rzucam je Autorowi na zachętę do pisania kolejnego tomu. Świetny pomysł na motyw, naprawdę!