Grzęzawisko

Gdy na tytułowym grzęzawisku zostają odnalezione kości podkomisarz Aleksandra Lazar musi zmierzyć się z zagadka przed lat. A jak to w małej lokalnej społeczności bywa - pytania się mnożą, a odpowiedzi na nie nikt nie chce lub nie może udzielić.

Przyznaję, że to pierwsza książka Przemysława Żarskiego, która miałam okazję przeczytać i chociaż czytałam bardzo pozytywne opinie na temat jego twórczości to miałam pewne obawy, czy tym razem będzie tak fantastycznie. Jak się okazało zupełnie nieuzasadnione! Ta historia jest duszna, zagmatwana, ciężka do rozpracowania przez czytelnika czyli to co lubię najbardziej. Kiełka moich typów rozwiązań zupełnie się nie sprawdziło. Powieść napisana jest w dwóch przestrzeniach czasowych co wprowadza nas w klimat lat 90 XX w. i pozwala lepiej zrozumieć postawy i zachowania bohaterów. Ma też świetnie zarysowany wątek obyczajowy - jest idealnie wyważony w stosunku do zagadki kryminalnej, w żaden sposób nie przytłacza czytelnika ani nie nudzi. Bohaterowie nie są wyidealizowani - wręcz przeciwnie - jak każdy z nas mają swoje problemy i popełniają błędy.

Mam wrażenie, że autor zostawił sobie pewnego rodzaju furtkę, aby być może móc wrócić do tej historii. Jeśli tak, to z niecierpliwością będę czekała na ciąg dalszy. Wszystkim, którzy lubią thrillery z tak dusznym klimatem, że możecie poczuć go na skórze oraz z motywem małej miejscowości i tajemnic sprzed lat bardzo mocno polecam ten tytuł; a wszystkim, którzy zaczynają przygodę z tym gatunkiem - uważajcie, bo nie oderwiecie się od lektury nawet na minutę i pokochacie thrillery tak mocno jak ja!

Grzęzawisko, to jak podaje SJP „miejsce podmokłe i zapadające się”, ale powiemy tak również „o życiu pozbawionym wartości moralnych”. Przemysław Żarski, w swojej najnowszej powieści sięga po obie definicje i odmienia je przez przypadki, liczby, osoby, czasy i aspekty. Tytułowe „Grzęzawisko” to nie tylko miejsce, w którym odnalezione zostają ludzkie kości, to także niegdysiejszy azyl jednej z kluczowych postaci, „szczelny kokon, w którym czuł się bezpieczny”. To również metafora życia bohaterów, z których każdy uwikłany jest w skomplikowane relacje, mierzy się z bolesną przeszłością i przeciwnościami losu, a także – last but not least – toczącego się współcześnie śledztwa.

Choć zarzewiem tej rozpiętej na dwóch planach czasowych historii są odnalezione w 2019 roku kości, o wiele bardziej interesująca zdaje się to, co wydarzyło się wcześniej, a co mimo upływu czasu nadal rezonuje w pamięci mieszkańców niewielkiej miejscowości, w której osadził Żarski fabułę swojej powieści. Pogrzebana przeszłość, po latach upominająca się o prawdę – to frapuje najbardziej, dlatego Przemysław Żarski po raz kolejny serwuje nam nostalgiczną, ale również boleśnie przejmującą podróż do lat 90., a konkretnie do roku 1996. Poza artefaktami, które niewątpliwie kojarzą się z ostatnim dziesięcioleciem poprzedniego wieku, a których obecność na kartach powieści przywołuje na usta uśmiech rozrzewnienia, Żarski kreśli obrazy nie przystające do idylli dzieciństwa, którą każdy z nas w sobie pielęgnuje. Przedmiotowe traktowanie kobiet i dzieci; przemoc rówieśnicza i w rodzinie oraz brak reakcji otoczenia; hołdowanie przekonaniom, że chłopiec ma być silny, a czas leczy rany, więc nawet z tragiczną śmiercią ukochanej matki poradzi sobie sam – to tylko niektóre z nich.

Tym, co łączy przestrzenie czasowe tej wypełnionej po brzegi trudnymi emocjami powieści, to nie tylko odnalezione w leśnych mokradłach ludzkie szczątki, ale także postać, stojącej na czele prowadzonego w związku z tym śledztwa, szefowej wydziału kryminalnego, podkomisarz Aleksandry Lazar. Partneruje jej, dobrze znany czytelnikom z poprzednich powieści Autora, pokiereszowany przez życie Błażej Uryga. Leśne znalezisko sprawi, że mierząca się z poważnymi problemami osobistymi podkomisarz, zmuszona będzie stawić czoła trudnym, niewygodnym wspomnieniom, do których miała nadzieję nigdy nie wracać. Dokąd zaprowadzi tę dwójkę prowadzone śledztwo? Czy uda im się przełamać panującą dwadzieścia trzy lata zmowę milczenia mieszkańców niewielkiej miejscowości? Jakich sekretów z takim uporem strzegli?

„Grzęzawisko” to powieść melancholijna, mroczna i niewygodna. Historia dorastania naznaczonego bólem straty, w cieniu ojca alkoholika, w obawie przed porzuceniem. Opowieść o bezgranicznej miłości i konieczności zadowalania się jej namiastką, o życiu wypełnionym permanentnym strachem przed zaciskającymi się pięściami rówieśników lub ojca, żalem do niereagującej matki. To z jednej strony, przejmujący obraz samotnego zmagania się z wykluczeniem i pragnienia bycia widocznym, akceptowanym, z drugiej – strachu przed takim doświadczeniem. Historia o „budowaniu wokół siebie szczelnego pancerza, chroniącego przed prawdą i jej konsekwencjami”, o tym „jak zwodnicza potrafi być pamięć”. Opowieść o tym, że miłość do dziecka „nie jest w stanie połatać wszystkich pęknięć, które przez lata powstają na kruchej psychice”. Przeszłość nas kształtuje, czy tego chcemy czy nie, kładzie się cieniem na teraźniejszości, nie pozwala o sobie zapomnieć.

Przemysław Żarski stworzył nieidealnych, będącymi mistrzami tworzenia „iluzji życia” bohaterów. Takich, którzy do perfekcji opanowali trudną sztukę „żonglowania maskami”. Znakomicie oddał klimat lat 90. i małomiasteczkową mentalność. Całość jak zawsze okrasił dojmującymi, działającymi na wyobraźnię metaforami. Minimum słów – maksimum treści. Z kart „Grzęzawiska” bije dojrzałość i prawda o zawiłości ludzkiej natury, umysłu i pamięci. To powieść, która angażuje, zmusza do konfrontacji z własnymi wspomnieniami, stawia w prawdzie wobec popełnionych błędów, własnych niedoskonałości.

"Grzęzawisko" wciąga i nikomu nie daruje. Przemysław Żarski swoją najnowszą książką gwarantuje taplanko, jakiego dawno nie doświadczyłam.

Ale przyznam, że początkowo nie była dla mnie ta historia wiarygodna. Skąd Ola miała podejrzenia graniczące z pewnością, czyje kości odnaleziono? Ale to trwało tylko chwilę, bo Autor wciągnął mnie w tę historię sprawiając, że całkowicie w niej przepadłam!

I to nie tylko o wątek kryminalny chodziło, ale o całość wrażeń, jakie gwarantuje powieść.

Przemysław Żarski kapitalnie poprowadził fabułę. To, co początkowo wydawało mi się wielorazowe, powtarzalne, okazało się historią pełną bólu oraz poszukiwania swojego miejsca, akceptacji i miłości. Oczywiście przy świetnie skonstruowanej intrydze, która z każdym rozdziałem zmierzała w niespodziewanym kierunku.

Akcja jest osadzona w dwóch przestrzeniach czasowych, przy czym to lata 90-te grają tu pierwsze skrzypce. To, jak Przemysław Żarski oddał klimat tych czasów, to po prostu majstersztyk. A szczególnie dla kogoś, kto dobrze je pamięta.

Commodore 64 i gra Bubble-Bobble to jedno. Na mnie wrażenie zrobiło oddanie relacji, jakie panowały w rodzinach: okazywanie miłości, zależności kobiet od mężów, metody wychowawcze, reagowanie na problemy dzieci. Ta samotność, której niejedno dziecko wtedy doświadczyło (a która była czymś normalnym) musiała odcisnąć piętno.

Jednak bohaterowie powieści przeszli znacznie więcej, a z problemami zostali sami na całe lata. Odkopywanie ich to swoiste wychodzenie z tytułowego grzęzawiska, a jego brud, zapach okazały się wyjątkowo trwałe. Czy można je zmyć? Polecam samemu się przekonać. Jestem pewna, że ta powieść zrobi wrażenie, przywoła wiele wspomnień i zagra na Waszych emocjach.

U mnie ląduje oczywiście na półce “Polecam, jak nie wiem co!”.

Podkomisarz Aleksandra Lazar prowadzi śledztwo w związku z odnalezionymi, przypadkiem, kośćmi ludzkimi. Jak się okazuje przeleżały w bagnach wiele lat. Wraz z ich wypłynięciem odsłania się krok po kroku tragiczna historia przeszłości.

W latach 90tych w małej miejscowości ginie młody chłopak. Nikt nic nie wie. Poszukiwania utknęły w martwym punkcie. Czy teraz, po tak długim okresie czasu Lazar będzie w stanie dojść do prawdy? Jakie tajemnice ujrzą światło dzienne i co tak naprawdę wydarzyło się w domu rodzinnym pani podkomisarz? Czy te dwie tragedie z przed lat coś ze sobą łączy?

Kolejna książka Przemysława Żarskiego to kolejna dawka dobrego, mocnego thrillera, który wciąga niczym tytułowe grzęzawisko. Od samego początku nie było czasu na nudę przez zaskakujące zwroty akcji. Fabuła skonstruowana dwutorowo. Teraźniejszość przeplatana jest wydarzeniami z przeszłości, co naświetla czytelnikowi przebieg wydarzeń. Trzonem całej tej koszmarnej historii, co aż bije po oczach,jest ogrom samotności młodych ludzi, ból pogubienia się, okrucieństwo, brak akceptacji. Książkę czytałam w nieustannym napięciu, przepełniona emocjami,a zakończyłam zszarganymi nerwami 😀

Polecam gorąco szczególnie wielbicielom gatunku !!

„… niezagojone rany z młodości wżerały się w skórę i paliły żywym ogniem”.

Zasiadłam do pisania, by podzielić się z Wami myślami, po przeczytanej już lekturze autorstwa Przemysław Żarski - autor pt. „Grzęzawisko” i… utknęłam. Chciałabym móc tak lekko, jak on, wprawić Was w literackie osłupienie. O jego powieściach spokojnie mogę tak mówić. Bo kiedy pisarzowi wystarczy, bez wielkich fajerwerków, rozniecić ogień i wabić jego blaskiem czytelnika do końca historii, to czy potrzeba czegoś więcej?

Tu, w lekturze, nie ma zbędnych słów, opisów, czy wątków. Każdy element fabuły jest ważny, każda postać istotna, a wydarzenia, jak iskry, wywołują wielkie szkody.

Ciekawi Was, co było punktem zapalnym w „Grzęzawisku”?

„… zatrzymany w kadrze z lat dziewięćdziesiątych dom…”

Dla człowieka mającego naście lat świat winien stać otworem. A wokół powinny być autorytety, mające wpływ na kształtowanie wartości i jakości życia młodego człowieka. Czy tak było dla piętnastoletniego Bartka, mieszkającego na wsi?

„Życie nie było sztuką wyboru, tylko zgniłym kompromisem”.

Dwadzieścia trzy lata później, w tej samej wsi, podkomisarz Aleksandra Lazar musi zająć się sprawą znalezionych ludzkich zwłok. Priorytetem staje się ustalenie czyich. Razem z zespołem śledczym zaczynają brnąć w grzęzawisku… kłamstw.

Czy dojście do mrocznej prawdy przez Olę, warte jest poświęcenia prywatnego życia? By ją bowiem odkryć, musi poznać przeszłość nie tylko Bartka, jego środowiska, ale również stawić czoła małżeńskim problemom.

Uwielbiam sentyment autora do przeszłości, którą tak łatwo odwzorowuje na kartach swoich powieści. Imponuje mi odtwarzanie ról, które zmuszają nas do pobudzenia własnej wyobraźni.

Tym razem, nie będę ukrywać, zaskoczył mnie postacią Oli. Kobiety, której jest tak bardzo daleko do ideału, a która jest tak prawdziwa, z własnymi wadami?

Takich miejsc, Bartków i Aleksander, szukać można na całej mapie Polski.

Sprawdzicie, czy nie ma ich w pobliżu?

"Grzęzawisko" Przemysława Żarskiego to niezwykle wciągający thriller kryminalny, który nie wypuszczał mnie ze swoich objęć na długie godziny, a jednocześnie wciąż trzymał w napięciu.

Przemysław Żarski zadbał o każdy szczegół, tworząc bardzo obrazową powieść, dzięki której mogłam wyobrazić sobie każdą scenę jak w pełnometrażowym filmie.

Tytuł "Grzęzawisko" odnosi się do pewnego miejsca w opisanej historii, które stało się areną tragicznych wydarzeń i które z czasem wciąga mieszkańców małej wioski w coraz większą otchłań.

To też wspaniałe metaforyczne odniesienie do tego, jak ludzkie grzechy i nierozwiązane zagadki działają jak bagna, które pochłaniają wszystko wokół. Toną w tym grzęzawisku. Chcą wypłynąć na wierzch, ale im bardziej chcą tym bardziej się w nie zagłębiają.

Przemysław Żarski perfekcyjnie manipuluje napięciem, wprowadzając elementy przemocy domowej, kradzieże, zdrady, dziecko z nieprawego łoża i samobójstwo. Każdy z bohaterów ma swoje mroczne tajemnice, a wyparcie traumatycznych zdarzeń i próba zamiany ich na inne obrazy w ich umysłach, tylko dodaje głębi postaciom.

Język, którym posługuje się autor, jest niezwykle obrazowy - pozwolił mi zarówno przenieść się do tego lasu, jak i poznać najgłębsze myśli Bartka czy Sulimy, ich wątpliwości i braki akceptacji. To dzięki tej doskonałej narracji można naprawdę zanurzyć się w historii i odczuć emocje bohaterów.

A teraz co nieco o fabule.

Opowieść toczy się dwutorowo, pomiędzy rokiem 1996 a 2019, gdzie wydarzenia z przeszłości powracają z podwójną siłą do małego, nieokreślonego nazwą miasteczka. Wszystko zaczyna się od tragicznych wydarzeń z przeszłości, a tajemnice, które przez ponad dwadzieścia lat pozostawały nierozwiązane, zaczynają wychodzić na jaw, zmuszając bohaterów do zmierzenia się z konsekwencjami swoich czynów.

W grupie śledczych badających tę lokalną tajemnicę jest Błażej Uryga, który jawi się jako tajemnicza postać z przeszłością. (Kto czytał serię z Kreftem ten na pewno go zna). Związek między nim a jego szefową, mężatką i matką, wydaje się przyciągać tragedie i zemstę za dawne krzywdy. Życie bohaterów splata się w opisywanym miasteczku, gdzie wydział kryminalny musi stawić czoło zagadce zaginięcia sprzed ponad dwudziestu lat.

Podsumowując, "Grzęzawisko" Przemysława Żarskiego to świetna powieść kryminalna, która trzyma w napięciu i jednocześnie zmusza do refleksji nad ludzkimi wyborami i konsekwencjami. Wciągająca fabuła, silnie zarysowane postaci i obrazowy język sprawiają, że książkę trudno odłożyć i zostawia po sobie trwałe wrażenie.

Dla miłośników gatunku zdecydowanie godna polecenia.

"Grzęzawisko" wciąga... Poddajcie się temu...

Każdy przeżywa taki moment w życiu, w którym tkwi we własnym grzęzawisku. Jest się umoczonym w sytuacji, która nie jest komfortowa, wywołuje stres, ciarki na skórze, jest wręcz bolesna. Wraca się do przeszłości, analizuje, szuka rozwiązania, ale widzi jedynie wiele niewiadomych. Aby wyjść z tego stanu, trzeba mieć w sobie siłę i odwagę. Może i szczęście. Zdarzy się też tak, że grzęzawisko problemów pochłonie w zupełności i pozostawi po sobie kurz negatywnych i dotkliwych wspomnień.

Przemysław Żarski porusza w swoich książkach wiele strun ludzkich problemów i emocji. Zagłębia się w nie, choć nie jest to łatwa umiejętność. Trzeba przyznać, że w tym przypadku radzi sobie co najmniej świetnie i takiego Żarskiego można czytać wciąż i wciąż.

W tytułowym "Grzęzawisku" znaleziono kości.

Podkomisarz Aleksandra Lazar rozpoczyna śledztwo, jednocześnie wracając do przeszłości, która jest zbyt bolesna, by powrót do lat młodzieńczych był przyjemnym wspomnieniem. Zaginięcie młodego chłopaka zamknęło usta grupie ludzi na ponad dwie dekady, ale w końcu przyszedł czas, by móc dotrzeć do prawdy.

Lata 90. mają swój klimat, a Żarski w swoich powieściach oddaje go w sposób fenomenalny. Kasety, gry, sposób bycia i życia pojedynczych jednostek, małej lub większej społeczności są odzwierciedleniem tego, jak żyło się naprawdę. Autor umiejętnie wplata klimat lat, które sam dobrze pamięta i do których, jak widać, lubi wracać.

Dwie przestrzenie czasowe w thrillerach i kryminałach podsycają apetyt, ponieważ to dzięki przeszłości czytelnik dowiaduje się, co doprowadziło do momentu, w którym bohater znajduje się aktualnie. Autor nie oszczędził bohaterów przez krzywdy, które zadano im w różnych momentach życia.

Przedstawiono młodych ludzi, którzy wychowując się w dysfunkcyjnych rodzinach, niełatwo radzą sobie w życiu codziennym. Bycie obiektem prześladowań, toksyczne relacje z rówieśnikami, tęsknota za rodzicem, alkoholizm, pragnienie bycia zauważonym, ważnym, to kilka istotnych elementów tej powieści, które sprawiają, że jest ona emocjonująca, skłaniająca do refleksji, a nawet stwarza możliwość utożsamiania się z bohaterami. Są to problemy przedstawione w latach 90., natomiast ich aktualność, niestety, poraża i świadomość, że pod tym względem niewiele się zmieniło jest przytłaczająca.

Postać Lazar także pokazuje, jak trudno egzystować w dorosłym życiu, gdy przeszłość pozostawiła po sobie otwartą furtkę do niedokończonych spraw. Można powiedzieć, że ma wszystko - rodzinę, dobrą pracę, ale gdy temu towarzyszą demony przeszłości, szuka się bodźców, które zagłuszą choć na chwilę ich podszepty.

"Grzęzawisko" sprawi, że utkniecie w tej historii i sami, na własną odpowiedzialność, nie będziecie chcieli z niej wyjść. Pełna napięcia i ludzkiego mroku dostarczy emocji, których będzie się szukało w kolejnych, mam nadzieję, powieściach Autora. Seria z Kreftem była świetna, natomiast książka, o której mowa, podbija stawkę. Jeśli lubicie zagłębiać się w historie pełne niewiadomych i ludzkich tragedii, to zdecydowanie czytajcie "Grzęzawisko".

Grzęzawisko

Przed "Grzęzawiskiem" nie miałam styczności z twórczością autora, ale po zapoznaniu się z opisem wiedziałam, że znajdę w tej książce wszystko to, co w kryminałach lubię najbardziej. A mianowicie: grupkę znajomych na biwaku w lesie, zaginięcie, tajemnice sprzed lat i akcję w dwóch osiach czasowych. Na grzęzawisku zostają odnalezione ludzkie kości, przez co mieszkańcy zmuszeni są wrócić do tajemniczego zaginięcia nastolatka sprzed ponad dwóch dekad. Czy uda im się rozwikłać zagadkę sprzed lat? 

Lata 90 w książce pojawiają się nie tylko ze względu na to, że to właśnie wtedy miało miejsce zaginięcie nastolatka. Autor w opisach wydarzeń z lat 90 wplata przeróżne akcenty: muzykę, gry na commodore, a nawet klucze noszone przez dzieciaki na smyczy zawieszonej na smyczy. Pomimo, że sama urodziłam się w latach 90, to poczułam ten klimat i ogromny sentymeny do gry bubble bobble, czy wspomnianych właśnie kluczach zawieszonych na szyi. Uważam, że autorowi udało się wyłuskać te miłe wspomnienia z tych czasów i niejeden czytelnik uśmiechnie się pod nosem w trakcie lektury. 

Akcja książki rozwija się stopniowo, nie ma przestojów. Właściwie to co rusz dzieję się coś, co sprawia, że trudno odłożyć lekturę na bok. Samam miałam wiele podejrzeń, co do tego co się stało, jednak żadne z nich nie okazało się prawdziwe, a zakończenie niesamowicie mnie zaskoczyło. 

W narracji z roku 1996 poznajemy wydarzenia z perspektywy nastolatka i tutaj uważam, że narracja była zbyt dojrzała, jak na osobę w tym wieku. Dodatkowo na przestrzeni rozdziałów poznajemy wydarzenia z perspektywy różnych bohaterów i trochę brakowało mi wspomnienia na początkach rozdziałów czyją perspektywę aktualnie poznajemy. Co prawda można to było wywnioskować w trakcie czytania, jednak nie od pierwszych zdań, co momentami mnie denerwowało. 

W mojej opinii jest to naprawdę dobra książka, zdecydowanie warta uwagi osób pamiętających lata dziewięćdziesiąte, a szczególnie tych, którzy lubują się w mrocznych historiach. Ja sama z pewnością sięgnę jeszcze po inne książki autora i będę wypatrywać kolejnych. 

Kiedy sięgam po prozę Przemysława Żarskiego otaczająca mnie rzeczywistość zatrzymuje się w kadrze upływającego czasu. Okładka książki jest niczym wrota do minionego świata, który przyciąga mnie nostalgią i tajemnicą. Wiem, że gdy tylko je uchylę, ujrzę za nimi młodego siebie - beztroskiego, naiwnego, z pustym bagażem doświadczeń, za to pełnym plecakiem marzeń i pytań. Żarski jest mistrzem cofania mnie w czasie do lat 90, stawiania przed lustrem własnych wspomnień i ponownego doświadczania tego, o czym chwilami zdążyłem już zapomnieć.

Młodzież w latach 90 na różne sposoby kreowała własny świat, chcąc poczuć się bezpieczną, potrzebną i dostrzec w swoim życiu wyraźny cel. Piętnastoletni Bartek Adler, rudzielec będący szkolnym pośmiewiskiem i obiektem prześladowań rówieśników, wie o tym najlepiej. Po stracie matki uczy się codziennej egzystencji w cieniu upadłego ojca. Ten zaś mu tego nie ułatwia, albowiem skrywa w sobie dwa oblicza - wesołego kompana dla kumpli od kieliszka i przypadkowo poznanych kobiet, a innym razem ponurego melancholika, który w milczeniu nie wstaje z kanapy przez kilka dni. Siła miłości nastolatka jest tak ogromna, że pozwala przezwyciężyć wszystko, co toksyczne i bolesne w ich wzajemnych relacjach. Sprawia również, że kochający syn potrafi bezbłędnie odgadnąć, jaką maskę danego dnia przywdział jego rodzic i dopasować do tego własne zachowanie. Grzęzawisko jest dla Bartka fortecą - fizyczną, ale przede wszystkim mentalną. To tam buduje on bazę w lesie, która daje mu schronienie przed Siwym, Smalcem i Blachą. Również tam całkowicie panuje nad swoimi emocjami, zarządza każdą myślą i analizuje wydarzenia, których dopiero co doświadczył. Pamiętacie powieść “TO” mistrza Kinga? Przemysław Żarski stworzył własny Klub Frajerów, w który tchnął ducha młodzieńczego buntu, fascynacji tym, co zakazane i małomiasteczkowego klimatu, niczym w Derry. Losy Bartka i jego równolatków to opowieść o pragnieniu bycia widzianym, zauważonym, a także o tym, jak młody człowiek radzi sobie z dotkliwą samotnością. Autor “Grzęzawiska” zabiera nas w niebezpieczną wyprawę, śladami młodzieży tamtych lat, której dorastanie było pełne bólu, dysfunkcji i walki o własną godność. Na końcu tej podróży ujrzycie stare, majestatyczne drzewo, na którego pniu ktoś wydrapał jakże znaczące dla tej historii hasła: pamięć, zaginięcie, kości, prześladowanie, przemoc, alkoholizm, rozwiązłość, sieroty, przeszłość, relacje, romans, trauma, homoseksualizm, napady, oblicza, śledztwo, pracoholizm i kilka innych, które celowo tutaj pominę.

Nowa powieść Żarskiego to nie tylko doskonała i emocjonalna retrospekcja. Równie wartościowa i poruszająca jest współczesna warstwa fabuły, w której serwuje nam bohaterów, na jakich zwykliśmy czekać. Podkomisarz Aleksandra Lazar jest na życiowym zakręcie. Żyje z mężem Arturem pod jednym dachem, ale w dwóch przenikających się światach. Ich wspólne życie jest iluzją, domkiem z kart, który runie przy słabym podmuchu - pisze Żarski. Wychowana przez dziadków, 37 letnia indywidualistka, ukrywa żal i tęsknotę pod policyjnym mundurem, jednak ten nie jest już w stanie pomieścić tak wiele. Jak wytłumaczyć pięcioletniej Mai, że życie jej rodziców jest tak naprawdę nieudolnie odgrywanym przedstawieniem? Jak można uczyć ją życia, skoro wszystkie relacje, w jakie jest się uwikłaną są zaburzone, pozbawione oparcia i wzorca?

Kiedy na pobliskim grzęzawisku odnalezione zostają ludzkie kości, Ola Lazar przypomina sobie o wydarzeniach, które przez lata starała się pogrzebać w pamięci. Czy śledztwo okaże się trampoliną dla jej kariery, czy też ciężką kotwicą, która pociągnie na dno jej własne życie?

Ambitnej podkomisarz partneruje w śledztwie i na tylnym siedzeniu radiowozu Błażej Uryga. Pokonany, obojętny, chcący zerwać relacje łączące go z poprzednim życiem. Był zwierzęciem stadnym, a trafił do miejsca, które przypominało klatkę. Przestał przeglądać się w starych błędach, patrzeć wstecz i rozpamiętywać porażki. Cały się z nich składał - opisuje swojego bohatera Przemysław Żarski.

Czy odkryte kości należą do zaginionego ponad dwie dekady temu nastolatka? Czy Ola Lazar będzie zmuszona wyjawić niewygodne fakty z własnej przeszłości? Czy skomplikowane śledztwo położy się cieniem na walce bohaterki o swoją córkę?

“Grzęzawisko” to tytuł niezwykle symboliczny, albowiem każdy z bohaterów tej historii utknął w skomplikowanych relacjach, osobistych problemach i bagażu wspomnień, wiedząc że czasu na reakcję ma coraz mniej. Każda postać napotkana w “Grzęzawisku” stąpa po nim ze świadomością, że jeden krok dzieli ją od osunięcia się w śmiertelne bagno. A Ty czytelniku kroczysz tuż za nimi, czując na sobie ich strach i wdychając odór przerażenia. Niestety oni nie słyszą Twoich nawoływań. Możesz więc tylko podążać, patrzeć, przeżywać i przemyśliwać to, czego dzięki ich historii samemu doświadczysz.

Grzęzawisko.

Miejsce, które ucieczką było.

Przed trudem dorastania.

Przed brakiem zrozumienia i uwagi rodzicielskiej.

Przed tęsknotą za matczyną dłonią.

Grzęzawisko.

Dom na drzewie. Samotnia.

Poczucie spokoju i izolacja przed niezrozumieniem. Przed nękaniem ze strony rówieśników.

Grzęzawisko. Kości w jego odmętach spoczywające.

Grzęzawisko. Świadek śmierci. Miejsce ucieczki i powrotu. Cień przeszłości nad nim ciąży. Tragiczny. Mroczna toń grzęzawiska snuje opowieść o tym, jak trudne i bolesne bywa dorastanie.

O tym, jak dostrzeganie i akceptowanie swojej osobowości w wieku młodzieńczym jest ważne.

O tym, jak bolesne konsekwencje przynosi brak odpowiedniej relacji między dzieckiem a rodzicem.

O tym, jak do związku wkrada się iluzja i burzy wszystko.

O tym, jak nie pozostaje już nic, tylko uciec. Zostawić ten ból za sobą.

Z kart „ Grzęzawiska ” wydobywa się niezwykła wrażliwość. Cechuje ona całą twórczość Przemysława Żarskiego, ale tutaj jest bardzo namacalna. Taka żywa. Taka głęboka. Taka mi potrzebna. Taka moja. Po prostu moja.

Z nostalgią powróciłam w tej powieści do lat 90. Nikt z takim uczuciem nie opowiada o tych czasach jak Autor. Nikt nie potrafi przenieść mnie w czasie tak jak on to robi. Z ciepłem, refleksją, zadumą. Mistrzostwo.

„ Grzęzawisko ” to głównie ludzkie relacje, ich zawiłość i konsekwencje. To przejście z młodzieńczego dorastania w dorosłość. Gdzieś po drodze poszukiwanie siebie, próba ucieczki, ale też próba powrotu. To śmierć, cierpienie, trauma i mroczna przeszłość. Autor angażuje czytelnika w swoją opowieść. Nie zostawia go z niczym. Daje mu tyle, ile może dać. Emocje, refleksje i niesamowite wrażenia. Cząstkę siebie.

Fotograf amator podczas jednej ze swoich wypraw na łono natury, dokonuje przypadkiem szokującego odkrycia. Głęboko w lesie, na zapomnianych przez ludzi mokradłach, z wody zaczynają wyłaniać się ludzkie kości. Swoje śledztwo rozpoczyna podkomisarz Aleksandra Lazar i choć bardzo tego nie chce, wraca pamięcią do przeszłości, którą wolałaby zostawić w odmętach tego samego lasu, w którym teraz przyszło jej pracować.

Jest rok 1996. Lazar razem z kuzynką i chłopakami ze szkoły wybiera się na ognisko. Zmodyfikowana zabawa w butelkę kończy się nieprzyjemną sceną, po której młodzi rozchodzą się, każdy w swoją stronę. Nie wszyscy wracają do domu, zwłaszcza kiedy dom to wojskowe koszary. Spokój lasu wydaje się być wybawieniem.

„Grzęzawisko” to o wiele dojrzalsze piórko Przemysława Żarskiego. Dużo więcej tu wątku obyczajowego, który odsłania samotne rodzicielstwo i trudne relacje ojcowie-synowie. Jeden musi sobie radzić bez matki, drugi zaś, zdaniem ojca, ma tej matki aż nadto. Przemoc rodzinna pod wieloma odsłonami to kanwa tej historii. Genialnie wykreowana postać Bartosza Adlera, który spina przeszłość z teraźniejszością, po drodze fundując czytelnikowi całkiem niezły dreszczyk emocji. Na uwagę zasługuje też sama pani podkomisarz, która odważnie poczyna sobie w życiu prywatno-zawodowym, a obrany przez nią kierunek będzie drzazgą w oku dla wielu z Was.

Podoba mi się dbałość o detale, plastyczność i swoboda języka, z jaką posługuje się autor, to sprawia, że do pewnych kwestii wciąż wracam, a nawet odczuwam pewien rodzaj smutku, tego, który trawił zaginionego chłopaka. Czytajcie „Grzęzawisko”.

IG @angelkubrick

Z tyłu, przy opisie mamy napisane, że jest to thriller, w którego odmętach kryją się ogromne emocje. Może i tak. Faktycznie coś lekko dało się wyczuć, bo policjantką staje się dziewczyna, która w młodości wzięła udział w ognisku, po którym zaginął jej rówieśnik. Po latach na służbie odnalezione zostają ludzkie kości na Grzęzawisku. Gdy dociera w to miejsca to wracają do niej właśnie wspomnienia z młodzieńczych lat. Kobieta podejmuje się odkrycia prawdy, co tak naprawdę stało się z nowo poznanym wtedy kolegą. Czy faktycznie nie doszło do niczego więcej oprócz zwykłych wygłupów? Czy wszyscy powiedzieli wtedy prawdę czy coś ukryli?

Cóż.. Niby książka była okej, ale jakoś zbytnio mnie ta historia, jak na thriller, nie poruszyła. Przeczytałam połowę i jak zamknęłam książkę to już nie pamiętałam o czym przeczytałam. Nie zostanie mi ta historia w pamięci na pewno, ale jeśli wy jesteście jej ciekawi, to sprawdźcie sami jak wam się spodoba.

Przemysław Żarski @przemyslawzarski w swojej najnowszej książce "Grzęzawisko" zabiera nas w podróż, gdzie kłamstwo gra główne skrzypce. Zabiera nas w podróż w czasie, gdzie w 1996 roku jedna noc zapoczątkuje lawinę zdarzeń, które zostaną bez odpowiedzi przez kolejne dwadzieścia trzy lata.

Autor stworzył kryminał nieodkładalny. Wciągający w wir wydarzeń już od pierwszego rozdziału.

Fabuła książki dzieje się na dwóch przestrzeniach czasowych, w 1996 i w 2019. Ja uwiebiam ten zabieg, więc z przyjemnością odkrywałam kolejne karty z pliku, który składał się z niezrozumienia, agresji, porzucenia i wstydu.

Akcja w książce nie pędzi, ale toczy się w swoim intrygującym tempie. Wszystko jest tutaj przemyślane, dialogi ciekawe, a bohaterowie wyraziści. Jednym z bohaterów, który przykuł moją największą uwagę była Podkomisarz Aleksanda Lazar, która była stanowcza i oddana pracy, ale nie do końca radząca sobie ze swoim życiem prywatnym.

To kolejna książka z rzędu, którą czytałam, gdzie nierozwiązana tajemnica z przeszłości puka w końcu do drzwi osób w nią zamieszanych. I wygląda na to, że nie wszyscy są z tego powodu zadowoleni...

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora i stwierdzam, że było pierwsze, ale na pewno nie ostatnie. Polecam 🔥

Ps. Po przeczytaniu książki zostaje kilka niewyjaśnionych spraw. Czyżby autor szykował kontynuację?

Przemysław Żarski stworzył niesamowity kryminał, którym bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Wszystko mi się w nim podobało, fabuła, kreacja postaci i język. Odnalezienie kości na grzęzawisku przez przypadkowego obserwatora ptactwa jest preludium do wstrząsającej historii z przeszłości, która zmieniła życie wielu osób. To nie wątek kryminalny i prowadzone śledztwo są tu najważniejsze, a doskonała analiza mechanizmu wyparcia, który pozwala na chronienie się przed prawdą niczym w skorupie. „Grzęzawisko” to mroczna historia pełna tajemnic, niedopowiedzeń i zagadek. Kryminał ze świetnie skonstruowaną fabułą, w której autor naprzemiennie przeplata wątek współczesnego śledztwa, z historią z 1996 roku, gdy bez śladu zaginął nastoletni chłopiec.

Życie rodziców zaginionego chłopca zatrzymało się dwadzieścia trzy lata temu. „Wskazówki zegara utknęły w martwym punkcie, świat, który ich otaczał, odchodził wraz z nimi”. Niepewność rodziny zaginionego jest gorsza od wiedzy. Udręką, która towarzyszy im od lat.

Los Szymona był tragiczny. Chłopak od dawna nosił się z zamiarem opuszczenia domu, w którym był terroryzowany przez brutalnego ojca, ufającemu jedynie dyscyplinie. Tyran swoje frustracje odbijał na żonie i synu, a stłamszona matka nie była w stanie ochronić swego dziecka przed despotycznym ojcem. Ten trzymał syna krótko, wymuszał na nim bezwzględne posłuszeństwo przy pomocy wojskowego pasa. Chciał syna wychować po swojemu, zrobić z niego prawdziwego mężczyznę, zdanie Szymona zupełnie go nie obchodziło. Szymon miał ochotę uciec, ale bał się, bo wiedział, że w razie niepowodzenia nie miałby do domu, po co wracać. Nie miał do kogo się zwrócić, bo swojego dobrego kumpla poświęcił na rzecz przypodobania się szkolnym troglodytom. Wkrótce okazuje się że śledcza Aleksandra Lazar ma sporo wspólnego z tamtą sprawą. Była jedną z nastolatek biorących udział w biwaku bez nadzoru rodziców, gdy doszło do zaginięcia Szymona. Co faktycznie wydarzyło się tamtej feralnej nocy na biwaku i co stało się z Szymonem Sulimą? Dlaczego wszyscy nastolatkowie przemilczeli pewien incydent z udziałem Szymona i Blachy?

„Grzęzawisko” trzeba czytać w skupieniu i z uwagą, gdyż każda z występujących tu postaci i każdy wątek mają ogromne znaczenie dla fabuły. Zazębiają się ze sobą i tworzą stopniowo spójny obraz. Bardzo podobał mi się język, jakim ta książka jest napisana. „Grzęzawisko” to doskonale skonstruowany kryminał, w którym przeszłość miesza się z teraźniejszością. Autor zręcznie balansuje pomiędzy dwoma płaszczyznami czasowymi, stopniowo odsłaniając kolejne elementy układanki, wyjmuje z pudelka puzzle z przeszłości i zgrabnie łączy z tymi z teraźniejszości, tworząc obraz, z którego powoli wyłania się prawda. Doskonale wykreowani bohaterowie, którzy wszyscy bez wyjątku ukrywają swoje prawdziwe oblicza, noszą maski.

Przemysław Żarski skupia się na losach ludzi, którzy musieli szybko dorosnąć, bo stracili matkę, bo muszą opiekować się niedołężnym ojcem. Nie mają czasu, by zastanawiać się, czy zasługują na lepsze życie. Gdy pojawi się ktoś, kto okaże im zainteresowanie, wchodzą w związki z nimi bezrefleksyjnie i ponoszą potem konsekwencje niewłaściwych decyzji. Lęk przed odrzuceniem i samodzielnością jest silniejszy od duszenia się w związku i chęci uwolnienia się z niego. Najbardziej w takiej sytuacji cierpią dzieci, które nie rozumieją, co się dzieje. Robi wrażenie znakomicie utkana intryga, a na szczególną uwagę zasługuje świetnie opisany wątek z wyparciem wspomnień. Ludzie mogą wypierać pewne wspomnienia, a także tworzyć fałszywe. One często zmieniają się na przestrzeni lat, dojrzewają wraz z nami, bywają odbiciem naszych potrzeb i usprawiedliwieniem życiowych porażek.

„Grzęzawisko” jest perfekcyjnym kryminałem, napisanym wspaniałym językiem, na bardzo wysokim poziomie, który czyta się go z ogromną przyjemnością, jednym tchem. Bardzo podobała mi się dbałość autora o każdy detal, o każdy szczegół. Wrażenie robią retrospekcje i świetnie napisane wątki poboczne, które doskonale uzupełniają całość. Na uwagę zasługuje kreacja postaci, zarówno pierwszo, jak i drugoplanowych. „Grzęzawisko” to znakomity koktajl gatunkowy, w którym wszystko współgra idealnie, jak w szwajcarskim zegarku. Wciągająca warstwa obyczajowa, świetny wątek kryminalny i doskonale portrety psychologiczne bohaterów, to powieść pełna niedomówień, tajemnic i ludzkich tragedii. Kryminał z klasą, napisany z ogromnym wyczuciem i smakiem. Przemysław Żarski po mistrzowsku przedstawił małomiasteczkowy klimat i relacje społeczne między mieszkańcami. Prowadza czytelnika po zakamarkach ludzkiej psychiki, krążąc wokół najważniejszych wydarzeń, cofając się do przeszłości, aby ukazać ich szersze tło.

Zakończenie zupełnie mnie zaskoczyło. Teoretycznie śledztwo zostało zamknięte i wszystko się wyjaśniło, ale zostało jedno małe niedomówienie. Czyżby autor celowo pozostawił uchylone drzwi, bo zamierza kontynuować tę historię?

Preferuje klasyczne kryminały, dlatego długo nie mogłem się przekonać do rozpoczęcia czytania powieści Żarskiego. Moje obawy okazały się zupełnie nieuzasadnione! "Grzęzawisko" wciągnęło mnie do reszty od pierwszej do ostatniej strony. Powieść zawiera ciekawy główny wątek i interesujące retrospekcje ukazujące przeszłość bohaterów. Kolejny plus tego utworu to konkretne podejście autora, który nie silił się na tworzenie zbędnych opisów i mówiąc kolokwialnie, nie owija w bawełnę. Polecam wszystkim osobom, które szukają interesującego kryminały z wartką akcją.

Lubicie powieści, w których pojawiają się niewyjaśnione zagadki sprzed lat? A co temu towarzyszy przeskoki w latach od teraźniejszości do przeszłości? Mnie kręcą takie historie. Niemniej takie książki trzeba uważnie czytać, żeby się nie pogubić. Jak tylko przeczytałam opis książki "Grzęzawisko" to od razu stwierdziłam, że jest to coś dla mnie.

"Las strzegł swoich tajemnic. Złe wspomnienia skradały się między drzewami".

Na mokradłach zostają odnalezione ludzkie kości. Na miejsce zostaje wezwana podkomisarz Aleksandra Lazar i jej partner Błażej. Chociaż łączą ich bliskie relacje to niewiele o sobie wiedzą. Żadne z nich nie ma śmiałości przyznać się do błędów przeszłości. Wszystko wskazuje na to, że kości należą do zaginionego w latach dziewięćdziesiątych Szymona. 23 lata temu młodzież wybrała się do lasu na biwak. Nikt dokładnie nie wie, co się wtedy wydarzyło. Powrót do tej historii okazuje się otwarciem puszki z nieszczęściami, odkryciem wciąż niezagojonych ran. Życie osobiste Oli wymyka jej się z rąk, w pracy jest zależna od decyzji komendanta i do tego wszystkiego powraca koszmar, o którym usiłowała zapomnieć. Skupiona na sobie i swoich rozterkach nie dostrzega problemów innych. Znalezione na grzęzawisku szczątki uruchamiają lawinę pytań, a uczestnicy feralnego biwaku milczą. Nikt nie chce wracać do traumatycznych wydarzeń i katować się wyrzutami sumienia.

"Każdy z nas ma dwa oblicza: to, w którym wychodzimy do ludzi, przylegające do skóry ciasno niczym frak, i drugie, które staramy się przed światem ukryć".

Czy po tylu latach uda się dotrzeć do prawdy i znaleźć odpowiedzi na nurtujące pytania?

Pan Przemysław Żarski zafundował mi niezwykłą ucztę czytelniczą. Thriller psychologiczny na wysokim poziomie. Świetnie wykreowani bohaterowie i historia, która szokuje. Autor przedstawił sielskie krajobrazy, ukrytej między pagórkami wsi, a to wszystko takie piękne. Niestety pod grubą warstwą lukru kryje się gniot. Ograniczone możliwości, czyjeś niespełnione ambicje i zaściankowe myślenie. Wyparcie i iluzja po to, żeby chronić bliskich. Będąc dzieckiem, widzi się świat z zupełnie innej perspektywy, a zdolność rozróżniania dobra od zła jest zaburzona. Dziecko nie zauważa wad w człowieku, którego kocha. Pamięć bywa zwodnicza i tworzymy fałszywe wspomnienia. Czasami lepiej nie znać prawdy, okazuje się, że łatwiej żyć złudzeniami. Jest to powieść o stracie, traumie, żałobie i nadziei. A zakończenie no cóż, ja mam nadzieję na ciąg dalszy.

Polecam!

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

Seria z Robertem Kreftem autorstwa @Przemysław Żarski – autor bardzo mi się podobała. Przeczytałam wszystkie trzy części. Ich recenzję znajdziecie na moim blogu. Zachęcam: „Ślad”, „Blizna” oraz „Cierń”. I to właśnie przy okazji recenzji trzeciej części trylogii napisałam: „(…) To trylogia, w której każda kolejna część jest na takim samym wysokim poziomie i w odniesieniu do kunsztu pisarza, i w odniesieniu do fabuły”. Ciągle podtrzymuję moją opinię. Szczerze, warto ją przeczytać.

Wracając do książki Żarskiego, która debiutowała 12 lipca br. pt. „Grzęzawisko” od Wydawnictwa @Czwarta Strona Kryminału to już na wstępie zaznaczam, że chwile z nią spędzone uważam za w pełni udane.

„W sobotę 15 czerwca wyszedł z domu i zaginął czternastoletni Szymon Sulima. Szymon miał na sobie… (…) Jeśli ktoś ma informacje dotyczące miejsca pobytu Szymona, prosimy o kontakt z najbliższym komisariatem policji lub pod wskazanym numerem telefonu…” – „Grzęzawisko” Przemysław Żarski.

Zaginięcie Szymona, zwanego Siwym w 1996 roku pozostało zadrą w sercu i jego kolegów, i miejscowej policji. Do sprawy wszyscy wracają w 2019 roku, gdy na terenie miejscowych mokradeł zostają odnalezione ludzkie kości. Badania wykazały, że szczątki należą do zaginionego sprzed ponad dwudziestu lat Szymona, który w okolicy odnalezienia zwłok przebywał z rówieśnikami na leśnym biwaku. Sprawą zajmuje się Podkomisarz Aleksandra Lazar wspierana przez swój zespół, a szczególnie przez Błażeja Urygę.

Czy to kolejna para śledczych? Czy „Grzęzawisko” rozpoczyna kolejną serię kryminałów?

Bardzo bym chciała. Nie ukrywam, że wśród ostatnio przeczytanych powieści tego gatunku „Grzęzawisko” zajmuje miejsce na podium. Zachwyciłam się tą książką na równi z serią o Antonii Scott. Przy okazji Scott, pamiętacie, że premiera trzeciego tomu zatytułowanego „Rey Blanco. Biały Król” Juana Gómeza-Jurado już jutro?

Ola: „Ona nie miała do tego cierpliwości; pewnie dlatego, że rzadko wychodziła z pracy – myślami tkwiła w niej dwadzieścia cztery godziny na dobę. Starała się nie zaniedbywać córki, lecz miłość do Mai nie była w stanie połatać wszystkich pęknięć, które powstawały przez lata na jej kruchej psychice. Nikt nie nauczył jej budować głębokich relacji, pielęgnować ich.” – „Grzęzawisko” Przemysław Żarski.

Błażej: „Miała wrażenie, że dogadują się bez słów. Jednego powinna się od niego nauczyć, żonglować maskami. Błażej zaszył pod skórą bolesną przeszłość i robił wszystko, by szwy wytrzymały. Jej chciało się czasem wyć z bezradności.” – „Grzęzawisko” Przemysław Żarski.

Skomplikowana relacja dwójki poranionych przez przeszłość dorosłych ludzi. Relacja przełożony – podwładny. Relacja partnerska. Relacja damsko – męska. Nie oceniałam ani jego, ani jej. Wręcz przeciwnie, wbrew rozsądkowi i wbrew damskiej solidarności, całkowicie Aleksandrę Lazar zaakceptowałam. Z jej bolączkami. Z jej zranionym sercem. Z wszystkimi pytaniami, które zadaje sobie od kilkudziesięciu lat. Nawet z jej błędnymi decyzjami, które podejmuje, by przynajmniej na chwilę odsunąć od siebie tę pustkę, tę nicość, której nikt w pełni nie wypełnił. Podobny stosunek po przeczytaniu „Grzęzawiska” mam do Błażeja Urygi, choć długo Żarski trzymał mnie w niepewności, czym śledczy zasłużył sobie, by wylądować w tak prowincjonalnym zespole kryminalnym. Nie obwiniajcie mnie więc, że chciałabym Olę z Błażejem zobaczyć, posmakować w innym wątku kryminalnym, w innej publikacji.

Zastanawiające jak ocena prozy Żarskiego dokonana przeze mnie lata temu idealnie wkomponowuje się w odczucia po ostatniej Jego książce. Zerkając na recenzję trzeciej części z Kreftem „Cierń” aż muszę przytoczyć, z jedną tylko małą modyfikacją, moje obserwacje, które idealnie pasują do uczuć po lekturze „Grzęzawiska”. „Narracja jest prowadzona w trzeciej osobie. Konstrukcja podoba mi się bardzo. Rozdziały (…)” – i tu lekka modyfikacja – nazwane są latami, w których dzieje się akcja. Czytelnik zanurza się więc w fabułę umiejscowioną w roku 1996, 1986, lub w roku 2019. „(…) Żarski uwielbia retrospekcje. Dzięki takiej konstrukcji czytelnik nie ma szans się pogubić, zatracić w kreowanych wątkach. Pisarstwo Żarskiego zasługuje na ogromne brawa. Dbałość o detale, wykreowane postaci, ciekawe wątki poboczne, udane retrospekcje, o których już wspomniałam. Przedstawiając wątek kryminalny Żarski dopracowuje każdy szczegół, nie ma żadnych niedociągnięć. Sam wszystko kwestionuje, podważa postawione tezy. Tym samym uwiarygadnia każdy wątek, każdy postęp w śledztwie. Takie właśnie mam przekonania po przeczytaniu ostatniej książki Przemysława Żarskiego, co oznacza, że Autor utrzymał nadal bardzo wysoki poziom, choć od ostatniej mojej lektury jego twórczości minęło już ponad dwa lata.

Historia ułożyła się w całość. Może i wątek kryminalny nie jest finezyjny, za to wykonanie mistrzowskie. Nie nudziłam się. Żaden fragment nie odebrałam jako przydługi. Po rozpoczęciu czytania nie mogłam doczekać się rozstrzygnięcia. Nie mogłam doczekać się końca historii, by wreszcie się dowiedzieć, by wreszcie zrozumieć. Warstwa obyczajowa głównych bohaterów, a nawet tych pobocznych, jak chociażby wątek emerytowanego policjanta Młynarczyka, czy zaginionego mniej więcej w tym samym czasie co Szymon, Witolda Mamrota, tylko wzbogaca fabułę i uzupełnia śledztwo. A opis zachowania Bartosza Adlera ze strony 243 jako wstrząsające świadectwo półsieroty długo zapadnie mi w pamięci.

Jeśli lubicie polskie kryminały, w których prawda ma drugie dno, a główni bohaterowie mącą czytelnikowi w głowach, to łapcie za „Grzęzawisko” Przemysława Żarskiego. Chwytajcie i czytajcie książkę, którą pochłonęłam w jeden wieczór. Bez przerwy. Bez wytchnienia. Książkę, która podobała mi się bardzo, a nawet bardzo, bardzo. Miłego czytania!!!

ps. a o zakończeniu nic nie wspominam… celowo .

Pamięć ludzka to skomplikowany mechanizm. Czasem wypiera i nie dopuszcza nas to trudnych wspomnień. Innym razem tworzy alternatywne, które mimo naszej wiary nigdy się nie wydarzyły.

Na grzęzawisku zostają odkryte ludzkie kości. Na miejscu zjawia się komisarz Aleksandra Lazar i wraz ze swoim zespołem rozpoczyna śledztwo.

Aby dowiedzieć się, kim jest ofiara i co ją spotkało, Lazar musi cofnąć się przeszłość, kiedy lokalna społeczność żyła zaginięciem nastolatka. Co wydarzyło się na leśnym biwaku grupki nastolatków? Czy to możliwe, aby nikt nic nie wiedział ani nie słyszał?

Przy okazji Lazar musi zmierzyć się z własną przeszłością i stawić czoła teraźniejszości, która też nie jest prosta.

Kolejna książka Przemysława Żarskiego, która wciągnęła mnie jak tytułowe "Grzęzawisko". Jest duszno, mrocznie i tajemniczo. Dwie perspektywy czasowe tylko potęgują i wzmagają napięcie.

"Grzęzawisko" to też lektura pełna emocji, zwłaszcza tych trudnych, przepełnionych bólem, samotnością i strachem. Pochłonęła mnie historia Bartosza Adlera, gnębionego i nieakceptowanego nastolatka, który po stracie matki właściwie pozostawiony jest sam sobie. Trudna to była historia.

Autor zaserwował mi również małe zaskoczenie. Miło było spotkać w nowej książce, jednego z bohaterów trylogii z Robertem Kreftem.

Jednym słowem czytajcie, to świetna lektura 🔥

„Za późno staramy się wygrać walkę z upływającym czasem, naiwnie wierząc, że nie ściśnie nas za gardło i nie ściągnie na dno, (…)”.

1996 r.

Gorąca czerwcowa noc u progu wakacji.

„Bezbarwna miejscowość”.

„Zawieszona w pół drogi między biedą a nijakością”.

Grupa młodych ludzi.

Alkohol.

Biwak w środku lasu.

Tak zaczyna się ta pełna tajemnic dramatyczna historia. Choć tak naprawdę jej początek ma miejsce o wiele wcześniej.. i nie na ponurym mokradle, a w grzęzawisku ludzkich słabości, bólu, krzywdy..

Ponad dwie dekady później przeszłość postanowiła upomnieć się o prawdę, która odcisnęła swoje piętno na życiu wielu ludzi z lokalnej społeczności.. a powrót do tej historii będzie jak otwarcie puszki z nieszczęściami, rozdrapanie niezagojonej rany i brutalne posypanie jej solą..

Gdy w 2019 r. na mokradłach ktoś odkrywa ludzkie kości, rusza śledztwo. Policja pod przewodnictwem podkomisarz Aleksandry Lazar nie musi się spieszyć, bo finał jej przecież już znany..

Poznajcie więc ludzi żyjących w cieniu tragedii, zacierających wspomnienia, z zaszytą pod skórą przeszłością i tych, uciekających przed samym sobą.. hen daleko. Poznajcie tych nieszczęśliwych, samotnych, okradzionych, niespełnionych, skrzywdzonych, spadających „w przepaść zaprzeczenia” i tych „balansujących na krawędzi niedopasowania”.. Posłuchajcie milczących od lat ze strachu lub wyrachowania i tych krzyczących głośnio o rzeczach, które nie są wcale takie, jak im się wydaje.. Bo oto rozpoczyna się gra szarości i półcieni.

„Grzęzawisko” to thriller najwyższej próby. Naszpikowany emocjami. Mieniący się hybrydą wrażeń. Porysowany wrażliwością. Stylowo oszlifowany newralgicznymi detalami. Angażujący. I ten klimat lat 90. … wręcz namacalny.

Polecam.

W tym roku mam szczęście przy dobieraniu lektur i jestem naprawdę zadowolona z ich poziomu. Odkryłam już kilku nieznanych mi wcześniej autorów tworzących perełki, a nowości od tych ulubionych nie zawiodły. W postach podsumowujących wyróżniam zawsze książkę miesiąca, mam jednak wrażenie, że w lipcu trafiłam już na tytuł roku. Poprzeczka zawieszona jest od teraz bardzo wysoko, co mnie w sumie nie dziwi, bo i w zeszłorocznej topce znalazła się powieść tego autora.

"Grzęzawisko" oczarowało mnie samą okładką, ale nie byłam chyba gotowa na to, co skryło się za tym niezwykle klimatycznym obrazem. Przemysław Żarski wspiął się na wyżyny pisarskiego kunsztu, wykorzystując swój niebywały dar do malowania słowami i dzięki temu powstało prawdziwe arcydzieło.

Autor zaistniał w mojej świadomości dzięki trylogii z Robertem Kreftem, ale ona mnie wcale nie zachwyciła. Podobała mi się, nawet bardzo, lecz ten niemal poetycki styl zupełnie nie współgrał mi z kryminałami. Może dojrzałam od tamtej pory, może otworzyłam się na inne czytelnicze doznania, a może po prostu styl Żarskiego bardziej pasuje mi do thrillerów psychologicznych, bo jako ten gatunek promowany był świetny "Gabinet luster" i doskonałe "Grzęzawisko", choć w tym ostatnim sporo jest też typowo kryminalnych wątków.

To powieść, która zwyczajnie osacza. Nawet gdy fizycznie ją zamykałam, to nie byłam w stanie pozbyć się jej z głowy. Skłania do wielu, często niepokojących, refleksji, a mimo to naprawdę rozkoszowałam się jej czytaniem. Napisać, że jest niezwykle klimatyczna, to nic nie napisać. Dwie perspektywy czasowe - wyjątkowy dla mnie rok 1996 i 2019 - doskonale się przenikają i co najistotniejsze są równie interesujące, a to rzadko się zdarza, z reguły jedna jest dominująca, więcej się w niej dzieje, bardziej intryguje. Tutaj obie poruszają do głębi, obie są tak życiowe, że można w nich odnaleźć historie naszych znajomych, a może nawet nas samych.

Nie będę się odnosić wprost do treści, myślę, że siłą tej fabuły jest to, że każdy może odebrać ją nieco inaczej. Dostajemy oczywiście wszystkie fakty, ale ich interpretacja to już kwestia indywidualna. Ja przekonałam się po raz kolejny, że nie powinno się oceniać ludzi, ich zachowań i decyzji, bo zwyczajnie nie wiemy, czym się kierują, jaka jest ich motywacja ani jaki bagaż życiowych doświadczeń dźwigają. Nie każdy odnajdzie w sobie siłę, by wyrwać się z grzęzawiska własnej przeszłości, choć może być też tak, że to, co nam wydaje się być siłą, jest tak naprawdę słabością.

"Grzęzawisko" to lektura obowiązkowa. Po prostu. Jeżeli kogoś trzeba dodatkowo namawiać, to zdradzę, że ci, którzy znają już twórczość Przemysława Żarskiego, spotkają w tej powieści pewną szczególną postać. Czytajcie, naprawdę warto.

Moje 11/10.