Fort 72. Stalowe szczury. Tom 5

Ostatnio przypadkiem i trochę z nudów sięgnąłem po tę powieść dla młodzieży. Muszę przyznać, że odczucia mam dość mieszane. Z jednej strony podobała mi się historia, jaką wymyślił autor. Dobrze mi się czytało o przygodach głównych bohaterów, a samą książkę czyta się po prostu szybko i łatwo. Jednak coś mi nie do końca odpowiadało w tej lekturze, czegoś mi brakowało, a jednocześnie czułem ogromny przesyt mnogością wątków. Myślę, że o wiele lepsze wrażenie zrobiłaby na mnie ta pozycja, gdyby autor skupił się bardziej na konkretnych wątkach, a nie mnożył ich w nieskończoność. Powodowało to we mnie spory chaos i nieuporządkowanie, a tego nie lubię.

Wow! Co to było! To pierwsze słowa, które przyszły mi do głowy po zakończeniu lektury. Długo dochodziłam do siebie po tej książce, długo zbierałam szczękę z podłogi. I chociaż planowałam napisać o swoich wrażeniach „na gorąco”, musiałam zrobić przerwę, aby nieco ochłonąć. Szczerze przyznam, że powieść zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Wryła mi się głęboko w pamięć i jestem pewna, że szybko nie uda mi się o niej zapomnieć. „Fort 72” to obszerne, przerażające i niezwykle przejmujące, ale też fascynujące studium psychiki ludzkiej. Pokazuje, co dzieje się z człowiekiem, który znajdzie się w sytuacji bez wyjścia, uwięziony w ekstremalnych warunkach. Nie dość, że w pułapce, która wydaje się nie mieć wyjścia, to jeszcze z wrogiem. W ciemności, bez zapasów, bez poczucia czasu, bez planu, bez nadziei. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak się czuje człowiek, który znajdzie się w takiej sytuacji. Ale autor potrafił i w rewelacyjny sposób przeprowadził mnie przez meandry ludzkiej psychiki. Michał Gołkowski doprowadził swoich bohaterów do kresu wytrzymałości i zmusił ich do przekroczenia własnych granic. Koniecznie musicie sprawdzić, jak to się dalej potoczyło. Dodam tylko, że to nie jest książka dla ludzi o słabych nerwach. Ja horrory lubię, a podczas lektury musiałam robić przerwy. Książka odsłania najczarniejsze zakamarki ludzkiej duszy, takie, do których w żadnym wypadku nie chcielibyśmy zaglądać. Ludzi stopniowo zaczyna ogarniać obłęd. W napięciu obserwujemy jak pod naporem szaleństwa ich psychika pęka i nie pozostaje im już nic, czego mogliby się chwycić. Zaczynają tracić rozum. A wtedy może zdarzyć się już naprawdę wszystko. Co będą skłonni zrobić żołnierze, aby przeżyć? Czy będą w stanie zachować swoje człowieczeństwo, kiedy jedynym priorytetem będzie walka o przetrwanie?

Nie mogę nie wspomnieć o tym, co nadaje tej książce ostateczny kształt i co zdecydowanie wyróżnia ją na tle innych powieści. Namacalny, mroczny, duszny, niesamowity klimat. Wszechobecna ciemność, głód, gniew, strach. To wszystko plus odczucie bezradności, samotności i śmierci towarzyszy czytelnikowi podczas całego pobytu w zasypanym forcie. Chociaż wydawać by się mogło, że przez osadzenie akcji w jednej lokalizacji, nie będzie ona zbyt dynamiczna, jest wręcz odwrotnie. Akcja toczy się wartko, a rosnące ze strony na stronę napięcie skutecznie przytrzymuje czytelnika przy lekturze. Kreacja bohaterów w wykonaniu autora to również mistrzostwo. Nie ma w książce głównego bohatera, rola ta została przydzielona praktycznie każdemu uwięzionemu żołnierzowi. Każdy z nich został obdarzony własnym zestawem cech, bagażem doświadczeń i jakąś historią. Bardzo ciekawy jest to zabieg, bo dzięki temu możemy spojrzeć na każdą postać z osobna. Obserwujemy jak każdy po kolei zatraca się w swoim świecie, powoli odsłania swoje prawdziwe oblicze, walczy z własnymi demonami. To, co obserwujemy jednocześnie przeraża i fascynuje. Widzimy, co z człowiekiem potrafi zrobić sytuacja bez wyjścia, jak szybko wszelkie moralne zasady przestają mieć znaczenie.

Książka „Fort 72” pokazuje, że wojna to przede wszystkim ludzie, ich lęki i słabości. To genialna lektura! Świetnie napisana, wiarygodna, klimatyczna i mocna. Fanom „Stalowych Szczurów” polecać jej nie muszę. Resztę bardzo mocno zachęcam do przeczytania. Jestem pewna, że nie będziecie zawiedzeni. Serdecznie polecam 🧡

Wow! Co to było! To pierwsze słowa, które przyszły mi do głowy po zakończeniu lektury. Długo dochodziłam do siebie po tej książce, długo zbierałam szczękę z podłogi. I chociaż planowałam napisać o swoich wrażeniach „na gorąco”, musiałam zrobić przerwę, aby nieco ochłonąć. Szczerze przyznam, że powieść zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Wryła mi się głęboko w pamięć i jestem pewna, że szybko nie uda mi się o niej zapomnieć. „Fort 72” to obszerne, przerażające i niezwykle przejmujące, ale też fascynujące studium psychiki ludzkiej. Pokazuje, co dzieje się z człowiekiem, który znajdzie się w sytuacji bez wyjścia, uwięziony w ekstremalnych warunkach. Nie dość, że w pułapce, która wydaje się nie mieć wyjścia, to jeszcze z wrogiem. W ciemności, bez zapasów, bez poczucia czasu, bez planu, bez nadziei. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak się czuje człowiek, który znajdzie się w takiej sytuacji. Ale autor potrafił i w rewelacyjny sposób przeprowadził mnie przez meandry ludzkiej psychiki. Michał Gołkowski doprowadził swoich bohaterów do kresu wytrzymałości i zmusił ich do przekroczenia własnych granic. Koniecznie musicie sprawdzić, jak to się dalej potoczyło. Dodam tylko, że to nie jest książka dla ludzi o słabych nerwach. Ja horrory lubię, a podczas lektury musiałam robić przerwy. Książka odsłania najczarniejsze zakamarki ludzkiej duszy, takie, do których w żadnym wypadku nie chcielibyśmy zaglądać. Ludzi stopniowo zaczyna ogarniać obłęd. W napięciu obserwujemy jak pod naporem szaleństwa ich psychika pęka i nie pozostaje im już nic, czego mogliby się chwycić. Zaczynają tracić rozum. A wtedy może zdarzyć się już naprawdę wszystko. Co będą skłonni zrobić żołnierze, aby przeżyć? Czy będą w stanie zachować swoje człowieczeństwo, kiedy jedynym priorytetem będzie walka o przetrwanie?

Nie mogę nie wspomnieć o tym, co nadaje tej książce ostateczny kształt i co zdecydowanie wyróżnia ją na tle innych powieści. Namacalny, mroczny, duszny, niesamowity klimat. Wszechobecna ciemność, głód, gniew, strach. To wszystko plus odczucie bezradności, samotności i śmierci towarzyszy czytelnikowi podczas całego pobytu w zasypanym forcie. Chociaż wydawać by się mogło, że przez osadzenie akcji w jednej lokalizacji, nie będzie ona zbyt dynamiczna, jest wręcz odwrotnie. Akcja toczy się wartko, a rosnące ze strony na stronę napięcie skutecznie przytrzymuje czytelnika przy lekturze. Kreacja bohaterów w wykonaniu autora to również mistrzostwo. Nie ma w książce głównego bohatera, rola ta została przydzielona praktycznie każdemu uwięzionemu żołnierzowi. Każdy z nich został obdarzony własnym zestawem cech, bagażem doświadczeń i jakąś historią. Bardzo ciekawy jest to zabieg, bo dzięki temu możemy spojrzeć na każdą postać z osobna. Obserwujemy jak każdy po kolei zatraca się w swoim świecie, powoli odsłania swoje prawdziwe oblicze, walczy z własnymi demonami. To, co obserwujemy jednocześnie przeraża i fascynuje. Widzimy, co z człowiekiem potrafi zrobić sytuacja bez wyjścia, jak szybko wszelkie moralne zasady przestają mieć znaczenie.

Książka „Fort 72” pokazuje, że wojna to przede wszystkim ludzie, ich lęki i słabości. To genialna lektura! Świetnie napisana, wiarygodna, klimatyczna i mocna. Fanom „Stalowych Szczurów” polecać jej nie muszę. Resztę bardzo mocno zachęcam do przeczytania. Jestem pewna, że nie będziecie zawiedzeni. Serdecznie polecam 🧡

Seria "Stalowe Szczury" to interesująca propozycja czytelnicza. Cykl ten przedstawia alternatywną wersję I wojny światowej. Każda powieść to wyprawa na front i doświadczenie wszystkiego, co najgorsze. Od błota, zmęczenia, krwi i poczucia beznadziejności na szaleństwie kończąc. "Fort 72" prezentuje taki właśnie obraz tego zbrojnego konfliktu - z jedną różnicą.

Wojna wcale nie skończyła się w 1918 roku. Akcja tej książki ma miejsce w latach 20. ubiegłego wieku i zawiera mroczną, jak i wręcz klaustrofobiczną historię. To wejście nie tylko w samą otchłań wojny, lecz także i do umysłu, który w trudnych warunkach również może stać się wrogiem. Doskonała lektura!