Egzekutor. Robert Hunter. Tom 2

Lęk paraliżuje nas od środka. Jest pewnego rodzaju środkiem na uśpienie naszej czujności i postrzegania rzeczywistości. Co się jednak stanie gdy ktoś pozna nasze najgorsze koszmary i postanowi je wykorzystać?

Spróbuj wyobrazić sobie swój najgorszy lęk. Jakiś bliżej nieokreślony punkt musiał być zapalnikiem wywołującym pożar w naszej osobowości – musiał być powodem, od którego wszystko się zaczęło. „Niezależnie od tego, jak człowiek jest silny duchem, wytrzymuje tylko tyle i ani odrobiny więcej. Psychika ludzka może znieść pewna ilość cierpienia, potem człowiek zamyka się w sobie.” Główny bohater Robert Hunter, komisarz wydziału zabójstw policji w Los Angeles, stara się rozwiązać zagadkę tajemniczego morderstwa. Otóż w jednym z kościołów zostaje znalezione ciało księdza. Wszystko wskazuje na to, iż był to mord rytualny, ale czy na pewno? Sprawca ułożył ciało wyprostowane z rękami spoczywającymi na piersi, ułożonymi jak do modlitwy. Głowa księdza zastąpiona została głową psa, a na klatce piersiowej widnieje napisana krwią cyfra 3. Niedługo potem ciał ofiar przybywa, a Robert odkrywa, iż każde z nich umarło w sposób, który ich najbardziej przerażał. „Miejsca zbrodni, jeżeli wie się, jak je czytać, są niczym świadkowie ujawniający sekrety ofiary oraz sprawcy, a także szczegóły tego, co się stało.” Autor w tej książce odrobinę namieszał mi w głowie. Z jednej strony mamy naprawdę dobrze wykreowanych bohaterów, którzy nie zlewają się w całość, a każdy z nich prezentuje sobą zupełnie inny wzorzec zachowań. Z drugiej strony mamy mocną powieść, wyjątkowo brutalną, lecz odrobinę przerysowaną, a zwracam również uwagę na to, iż jest to jedynie fikcja literacka i autor ma prawo napisać cokolwiek mu się zamarzy. „Seryjni zabójcy rzadko zmieniają modus operandi. A jeżeli tak się dzieje, jest to tylko niewielkie odchylenie, zazwyczaj progresja w kierunku czegoś bardziej okrutnego.” Fabuła opowieści jest bardzo ciekawa i rozbudowana. Myślę jednak, że autor trochę za bardzo zaufał swojej wyobraźni i przekombinował. Akty morderstw są szeroko ujęte w powieści głównie ze względu na napędzający całą operację umysł zabójcy, lecz również ze względu na wyjątkową brutalność opisywanych czynności i wyglądu zwłok. Całość utworu na pewno zachwyci niejednego czytelnika, lecz jednocześnie nie polecam tej książki osobom o słabych nerwach lub bardzo wrażliwych na cierpienie innych. „W twarzy człowieka możesz zmienić wszystko, ale oczy pozostają niezmienione.” Cieszę się, że rozdziały w książce są krótkie, co sprawiło, że przyjemnie czytało mi się tą opowieść. Reasumując, pomimo tego, iż powieść jest nieco przekombinowana, autor wstrzelił się w moje gusta czytelnicze i na pewno zostanie ze mną na dłużej. Warto czasem przeczytać coś co zawiera więcej niż byśmy chcieli, nawet jeśli spowoduje, że zaczniesz się bardziej zastanawiać nad swoimi najgorszymi lękami.

Choć to drugi tom to jednak moje trzecie spotkanie z twórczością Cartera i stworzonym przez niego detektywem. Chciała bym by ta przygoda trwała i trwała i trwała... Nie licząc jednego autora przy którym spędziłam specyficznie cudowny czas to Chris jest drugim, którego nie odłożę do póki zechce pisać. A wierzę, że nie przestanie zbyt szybko...

Detektyw Hunter niedawno zakończył sprawę seryjnego mordercy o pseudonimie Krucyfiks. Zarówno w głowie i sercu Roberta jak i jego partnera Carlosa pozostała pewnego rodzaju skaza. Gdzieś w głębi liczą, że najgorsze mają za sobą i teraz choć nadal pracują w wydziale zabójstw powinno być lżej i łatwiej. Jak się okazuje powiedzenie: nadzieja matką głupich jeszcze nigdy nie było tak prawdzie...

"Hunter doskonale czytał miejsca zbrodni. Wyczuwał różne rzeczy i rozszyfrowywał sygnały niedostępne dla innych detektywów. Te miejsca zbrodni jednak milczały, słychać było tylko jedno słowo, wrzeszczały je na całe gardło - strach." *

Hunter i Garcia zostają wezwani do makabrycznego morderstwa. W kościele zostają znalezione zwłoki księdza i nie było by to zbyt drastyczne gdyby nie fakt, że ciało posiada... psią głowę, a ta należąca do ojca Fabiana znika. Kto i dlaczego zabija w ten sposób? Czy pierwsza myśl, że jest to zabójstwo rytualne jest dobra? I dlaczego ksiądz ma na klatce piersiowej napisaną krwią cyfrę "3"

Niestety...

Nie mija wiele czasu jak zostają znalezione kolejne zwłoki. Tym razem metoda jaką posłużył się zabójca była całkiem inna. Skąd w ogóle pomysł by połączyć je w jedną sprawę? Skoro ofiarą była kobieta, a przyczyną śmierci usmażenie żywcem to gdzie tu podobieństwa? Cyfra... Tym razem napisana jest na plecach i jest to "4".

Nie, to nie jest ostatnia ofiara. Będą jeszcze inne, a to ile ich będzie zależy od tego jak poprowadzą śledztwo Robert i Carlos.

"Przywołaj swoje najgłębsze lęki, a koszmar stanie się rzeczywistością..." **

Każdy z nas czegoś się boi. Jednych przerażają pająki, innych ogień, następnych woda. To czym posługuje się morderca w książce Cartera to odzwierciedlenie naszych koszmarów, lęków i fobii. Otwiera szczelnie zamknięte przez nas drzwi do tego co nas przeraża. Powoduje, że śmierć, która i tak jest dla nas czymś strasznym staje się czymś nie do opisania.

" I nagle chciałem czegoś więcej niż tylko ich życia i ich lęku. Same tortury i pozbawienie ich życia nie wystarczały. Musiałem popróbować ich krwi i ciała. Tp mnie... odmieniło. Dawały mi siłę. Ty też powinieneś kiedyś spróbować. Człowiek jest na haju jak po niczym innym. Dosłownie pożerasz swojego wroga - to uzależnia." ***

Byłam pewna, że Chris już w Krucyfiksie pokazał co potrafi i co może siedzieć człowiekowi w głowie. Ale tak jak w książce Hunter i Garcia liczyli na lżejsze sprawy i się przeliczyli tak ja przeliczyłam się z tym, że więcej makabry umieścić się nie stronach książki nie da. A jednak...

Ponownie chciała bym tę pozycję polecić każdemu i ponownie zrobić tego nie mogę, bo zbyt dużo osób nie będzie w stanie znieść tego co Carter ubiera w słowa. Powtórzę się, ale i ta powieść jest zbyt drastyczna, zbyt krwawa i zbyt przerażająca dla "normalnego" czytelnika.

Jako dodatek napiszę, że osobiście będę się asekurować i nie zdradzę co mnie przeraża, bo a nóż widelec jakiś psychopata to czyta i zechce wykorzystać przeciwko mnie ;)

* -Cytat z "Egzekutor" Chris Carter, str. 237

** - Cytat z "Egzekutor" Chris Carter, okładka

*** - Cytat z "Egzekutor" Chris Carter, str. 398

"Podobno kiedy ludzie czują lęk lub są w niebezpieczeństwie, zachowują się tak, jak każde inne zwierzę. Wyczuwamy to. Odzywa się w nas prymitywny instynkt."

Bywają jednak lęki tak głęboko zakorzenione w ludzkiej psychice, że zamiast instynktownie zakodowanej w nas ucieczki w przypadku zaistnienia groźby życia, powodują, że zamieramy sparaliżowani przeraźliwym strachem. W pełni świadomi czyhającego na nas niebezpieczeństwa, a jednak nie potrafiący uczynić choćby jednego kroku, by się od niego oddalić.

Wyobraźcie sobie teraz, że istniałby człowiek zdolny do tego, by z premedytacją wykorzystywać to, czego najbardziej się boicie nie tylko po to, aby odebrać wam życie, ale przede wszystkim po to, byście przed śmiercią doświadczyli prawdziwych katuszy, torturowani zarówno fizycznie, jak i psychicznie.

Właśnie z kimś takim musi się teraz zmierzyć Robert Hunter, detektyw ze specjalnej sekcji wydziału zabójstw policji w Los Angeles. Człowiek, który doskonale czyta miejsca zbrodni. Wyczuwa rzeczy i rozszyfrowuje sygnały niedostępne dla innych detektywów. Któremu pracę ułatwia również umiejętność zjednywania sobie ludzi, zdobywania ludzkiego zaufania. Nad innymi kolegami po fachu ma tę przewagę, iż jest również psychologiem specjalizującym się w kryminalistyce. Jego wiedza oraz zrozumienie mechanizmów działania umysłów przestępców, zwłaszcza tych zabijających ze szczególnym okrucieństwem, niejednokrotnie przyczyniły się do rozwiązania wielu śledztw prowadzonych przez jego jednostkę.

Tym razem jednak ma do czynienia z zabójcą, który nie tylko torturuje swoje ofiary, ale też wykazuje się przy tym wyraźnym zdecydowaniem. Człowiekiem, który nie tylko pokazuje, jaki potrafi być zły i brutalny, ale też że działa z zimną krwią i jest przy tym bardzo dobrze zorganizowany. Z mordercą, którego nienawiść do jego ofiar jest tak wielka, tak absolutna, że nie wystarcza mu to, iż całkowicie przejmuje kontrolę nad ich życiem i śmiercią. Z oprawcą, który napawa się każdą chwilą zadawanego przez siebie cierpienia, z satysfakcją patrzącego na ból swych ofiar, którym nie pozwala umrzeć, dopóki im na to nie pozwoli.

A wszystko zaczyna się od znalezienia zwłok księdza w jednym z kościołów w Los Angeles. Ciało nie tylko starannie ułożono, ale też pozbawiono głowy. W jej miejscu pozostawiono psi łeb. Początkowo wydaje się, iż morderstwo to może mieć charakter rytualny. Kiedy jednak podczas sekcji na ciele denata odkryta zostaje namalowana cyfra, a później znalezione zostają kolejne zwłoki - również oznaczone numerem, pierwotna teoria upada. Poszukując motywu, jakiegoś elementu łączącego ofiary, Hunter i jego partner odkrywają, że wszystkie one umarły w sposób, który najbardziej je przerażał. Skąd jednak morderca wiedział o ich największych lękach? I najważniejsze pytanie - czemu zabił?

"Egzekutor" to drugi tom cyklu z Robertem Hunterem w roli głównej autorstwa Chrisa Cartera, z zawodu psychologa kryminalnego, który po trwającym dekadę epizodzie związanym z byciem przez niego gitarzystą w różnych rockowych zespołach, ostatecznie zdecydował się zająć pisarstwem. Ta ścieżka życiowa okazała się być strzałem w dziesiątkę, szybko bowiem zyskał pokaźną grupę fanów, zaś kolejne powieści utwierdziły jego pozycję pisarza.

"Egzekutor" to powieść z gatunku thrilleru, której lektura, ze względu na drastyczne i naprawdę sugestywne opisy miejsc zbrodni, nie jest odpowiednia dla osób o słabszych nerwach.

"Stanął stopą na kości wystającej ze złamanej w kostce nogi swojej ofiary, nachylił się i jedno po drugim wstrzelił trzy gwoździe w zdruzgotane prawe kolano mężczyzny. Potworny ból rozdarł całą nogę ofiary. (...) Chwycił główkę gwoździa wbitego w kolano ofiary i jak gdyby podważał wieczko puszki farby, powoli go wyciągał. Odgłos łamiącej się kości przypominał chrzęst towarzyszący stąpaniu ciężkim butem po rozbitym szkle. Ofiara ryknęła z bólu, kiedy metal przesuwał się po tkance kostnej. Napastnik użył tylko tyle siły, by pokonać opór, po czym rozłupał rzepkę na pół."

Trzeba przyznać autorowi, że potrafi skupić uwagę czytelnika i sprawić, iż podczas lektury, choćby mimowolnie, dostaje się gęsiej skórki. Można być odpornym psychicznie, jednakże czytając o okrucieństwie zadawanym przez oprawcę swym ofiarom... przestaje dziwić, że wielu uważa człowieka za najgorszego z potworów, które stąpają po tej ziemi.

Choć książka liczy sobie nieco ponad czterysta stron, podczas lektury nie odczuwa się tego. Kolejne stronice uciekają w błyskawicznym tempie nie tylko ze względu na lekkość pióra autora, ale przede wszystkim króciutkie rozdziały, przeważnie kończące się w taki sposób, że koniecznie trzeba dowiedzieć się, co wydarzyło się dalej - a co za tym idzie rozpocząć kolejny rozdział, jak łatwo się domyślić, ponownie zmuszający nas, byśmy nie przerywali lektury, tylko czytali dalej i dalej, i dalej...

O czym warto jeszcze wspomnieć? Mimo faktu, iż w trakcie lektury w końcu udaje nam się poznać motyw kierujący zabójcą, to jednak do samego końca nie jesteśmy w stanie stwierdzić, kto nim jest. Zwłaszcza że w międzyczasie w główny wątek wplątuje się inny, poboczny, który skutecznie myli nam trop. Ostateczna rozgrywka jest emocjonująca i satysfakcjonująca. Taka, jaka być powinna.

Po lekturze "Egzekutora" chętnie nadrobię lekturę poprzedniej części cyklu zatytułowanej "Krucyfiks" (zwłaszcza, że w trakcie czytania powieści pojawiały się intrygujące wzmianki na temat wydarzeń, które rozgrywają się na jej kartach), jak też sięgnę po inne powieści autora. Wiem bowiem jedno - warto.

Moja ocena: 5/6

Recenzja pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]