Czarny manuskrypt

Zakupiłam a następnie przeczytałam książkę " Czarny manuskrypt " , ponieważ została mi polecona przez znajomego.

.W przeciwnym razie nie zwróciłabym na nią uwagi bo ani o książce ani o jej autorze nic nie wiedziałam. Lubię kryminały a do tego z historią w tle, pomyślałam coś dla mnie.Uwielbiam ten moment gdy odwracam stronę tytułową i wchodzę w nowy nieznany świat, więc z niecierpliwością rozpoczęłam moją przygodę czytelniczą.

W ostatnim okresie ciągle pojawiają się nowe pozycje na rynku i chyba coraz trudniej stworzyć dzieło, które miało by moc by całkowicie pochłonąć czytelnika. Dlatego miałam wysoko ustawioną poprzeczkę i spodziewałam się czegoś niezwykłego, wybitnego. Oczekiwałam, że ta książka wciągnie mnie o wiele bardziej. Autor ma sporą wiedzę i wykorzystuje ją do opracowania rzetelnego tła historycznego ale moim skromnym zdaniem trochę za dużo opisów dzieł sztuki, historii partii NSDAP , mieszanka która za dużo nie wnosi do całej opowieści.Śmiem przypuszczać, że autor wpisał się w panującą ostatnio "modę " przedstawiania księży jako gromadę zboczeńców i dewiantów seksualnych bo innych w powieści nie odnalazłam. Nie obyło się też bez wpadki, ponieważ opisywanie surfinii na balkonach gdy naprawdę pojawiły się w Europie w latach 90- tych autor mógł sobie darować. Ogólnie świetny pomysł na fabułę ale zabrakło mi odpowiedniego napięcia jakie moim zdaniem powinien mieć dobry kryminał. Szczypta " Imię róży ", " Pana Samochodzika i Templariuszy " oraz serialu " Belle Epogue ", spowodowały, że trochę się zawiodłam ale nie chodzi o moje oczekiwania i nie zobowiązuję innych aby mieli takie same. Kto jest winny domyśliłam się praktycznie prawie na samym początku a zakończenie też mogło być zupełnie inne.

Przeczytałam i nie żałuję lecz nie mogę powiedzieć , że jestem szczególnie zachwycona.

Ogólnie niezły kryminał, który wyróżnia się miejscem i czasem akcji od innych a jesienią pojawi się następna książka tego autora o kolejnych przygodach dociekliwego radcy kryminalnego Cristiana Abella i zapewne nie zrezygnuję z jej przeczytania.

[Adres usunięty]

„Był przecież w małym trzydziestotysięcznym mieście, sercu przaśnej prowincji, gdzie sławetne Kinder, Kuche, Kirche wyznaczało rytm codziennego życia tutejszych mieszczan. A jednocześnie piętrzyły się przed nim mroczne zbrodnie i tajemnice rodem z berlińskiego pitawala. Występni duchowni i płatny seks, przemoc i zepsucie, sadomasochizm i zaszlachtowane zwłoki… Gdzie tu logika, gdzie tu sens?” – fragment powieści.

Kiedy sam autor – Pan Krzysztof Bochus – zwrócił się do mnie z propozycją recenzji jego debiutanckiej książki, nie wahałam się ani chwili i przyjęłam „Czarny manuskrypt” z ogromną przyjemnością oraz nie lada oczekiwaniami, bo nie dość że mamy tu do czynienia ze sprawą kryminalną (a w kryminałach zaczytuję się od lat), to fabuła osadzona jest w latach trzydziestych XX wieku (a historia to mój konik). Zaserwowana mi zatem przez autora mieszanka retro mile połechtała moje czytelnicze smaki, obiecując przednią lekturę. A czy oczekiwania okazały się spójne z rzeczywistością? Niech za całą odpowiedź wystarczy wypowiedziane z pełnym przekonaniem krótkie: TAK!

Kiedy w połowie sierpnia 1930 roku Europa czuje już powoli oddech nazistowskiej ideologii, pomorski Kwidzyn okazuje się mrocznym miejscem, w którym w brutalny sposób mordowani są kapłani lokalnej parafii. Na pierwszej linii poczynań śledczych staje radca kryminalny Christian Abell – wcześniej z powodzeniem urzędujący w Wolnym Mieście Gdańsk, a po rozwodzie osiadły ponownie w rodzinnym mieście. Dociekliwość, nieustępliwość, żelazna logika oraz doskonała orientacja w szczegółach sprawiają, że Abell bardzo szybko dochodzi do wniosku, że wyjątkowa teatralna oprawa każdej ze zbrodni to jedynie zasłona dymna, mająca na celu wywieść organy ścigania na manowce.

Może i początkowo Abellowi ginie trop, ale eliminując kolejnych podejrzanych ostatecznie swoją uwagę kieruje na proboszcza, który nie tylko z ogromnym zaangażowaniem wypełnia swoją kapłańską posługę, ale i ma zapędy do krzewienia nacjonalistycznych haseł, które w Prusach Wschodnich padają na podatny grunt. Kiedy na jaw wychodzi fakt, że pierwszy z zamordowanych księży analizował średniowieczny manuskrypt, istotny z punktu widzenia krzyżackiej misji oczyszczania ziemi z wrogów wiary, śledztwo nabiera tempa, a sam Abell po raz kolejny cudem uchodzi z życiem przy weryfikacji wszystkich odnóg sprawy. Nic nie robi sobie z faktu, iż jego przełożony próbuje ukrócać jego poczynania, niekiedy szorstkie i bezpardonowe, ale inaczej radca kryminalny znający się na swoim fachu działać nie może, a tym bardziej przejmować się tym, że jego śledztwo zacieśnia się coraz bardziej wokół prominentnych postaci Kwidzyna. Sprawca bądź sprawcy muszą być bowiem ukarani bez względu na swój status społeczny czy pełnioną w lokalnej społeczności rolę.

Bochus stworzył retro kryminał w najlepszym stylu, do którego niewątpliwie przyzwyczaił mnie na przykład Marek Krajewski. Intrygujący główny bohater, plastyczne opisy oddające charakter minionych czasów, społeczne zepsucie wyzierające niemalże z każdego zaułka pomorskiego miasta, historyczny kontekst, nie tylko w odniesieniu do okresu przedwojennego, ale i epoki średniowiecza i okresu świetności Zakonu Krzyżackiego to elementy, które nie pozwalają przejść obok „Czarnego manuskryptu” obojętnie. Mam nadzieję, że autor zdaje sobie sprawę z faktu, że kontynuacja kryminalnych poczynań Abella to po prostu konieczność, bo na jednej powieści z nim w roli głównej skończyć się nie może.

Polecam Wam tę pozycję, ponieważ dzięki niej macie okazję przenieść się do miejsc oraz zdarzeń, które do tej pory nie były zdaje się wykorzystywane w literaturze popularnej. Zdecydowanie nie będziecie się przy tej lekturze nudzić.

Serdecznie dziękuję twórcy za autorski egzemplarz książki oraz za okazane zaufanie.

Sięgając po tę książkę, poczujesz na karku oddech przestępców, wyuzdanych kobiet, niepokornych duchownych i policjanta, którzy depcze po śladach podejrzanych,

by rozwiązać mroczną zagadkę. Czy mu się to uda?

Już od pierwszych stron autor serwuje czytelnikom opis brutalnej napaści na młodym mężczyźnie. A to dopiero początek zwiastujący kolejne problemy, z którymi będzie musiał poradzić sobie radca kryminalny z Prezydium Policji w Marienwerder, Christian Abell. Wraz ze swoim pomocnikiem, wachmistrzem Kukulką, prowadzi nietypowe śledztwo w sprawie zabójstwa brata Gerharda. Zmasakrowane zwłoki duchownego, wiszące na kościelnym dzwonie to niecodzienna sprawa jak na miasteczko, które uchodziło za spokojne. Radca szuka poszlak, które nakierują go na trop mordercy, jednak z dnia na dzień pojawia się zbyt wiele pytań, a zbyt mało odpowiedzi...

Zaskakująca, pełna niespodziewanych zwrotów akcji książka Krzysztofa Bochusa to powieść kryminalna noir połączona z wątkami historycznymi. Sam klimat tamtych czasów, czyli lata 30. XX wieku, został odzwierciedlony w każdym detalu. Widać, że autor poświęcił wiele czasu na zgłębienie wiedzy na temat tamtejszych zwyczajów, strojów, a także budowli i historii miasta Marienwerder. Pisarz nie szczędził długich opisów na temat historycznych obiektów, co osobiście mi nie przeszkadzało, ponieważ lubię zagłębiać się w takie ciekawostki z przeszłości. Problem mogą mieć czytelnicy, którzy wolą zdecydowanie krótsze wzmianki i opisy otoczenia miejsca akcji. Akcja toczy się w umiarkowanym tempie - Czarny manuskrypt nie skupia się na krwawych opisach, w każdym rozdziale, a na śledztwie, podczas którego czytelnik może poczuć się jak naoczny świadek, który towarzyszy Christianowi w jego działaniach. Nie znaczy to jednak, że miłośnicy mocniejszych opisów, nie znajdą tu czegoś dla siebie - zapewniam was, że smaczki też mają swoje miejsce w tej historii.

Pierwsze skrzypce gra oczywiście główny bohater, Christian Abell. Jak dla mnie to postać, o której ciężko zapomnieć. Jest inteligentny, pomysłowy, uparty, ale i melancholijny. Cechuje go pewna introwertyczność oraz romantyczna natura. Uwielbiam go! Zachwycają mnie również postacie drugoplanowe, jak chociażby Kukulka. Odgrywają ważną rolę w wydarzeniach przedstawionych w powieści. Autor nie szczędzi opisów i na ich temat.

Obecnie czytam trzeci tom cyklu i niestety już niedługo pożegnam się z zaradnym Christianem Abellem. Na szczęście już niedługo będę mogła się zapoznać z kolejnymi bohaterami wykreowanymi przez Krzysztofa Bochusa. W kwietniu planowana jest premiera jego kolejnej książki pt. Lista Lucyfera. Nie mogę się już doczekać!

„Czarny manuskrypt” przeczytałam w trzy wieczory. Dawno już nie miałam w rękach książki równie frapującej, od której nie można się oderwać choćby na chwilę. Najpierw zafrapował mnie opis na okładce. Rzecz dzieje się w latach 30. na niemieckim Pomorzu, co dla mnie już było plusem, bo obiecywało nieograną, rzadko spotykaną scenerię. I nie zawiodłam się, przeciwnie książka Krzysztofa Bochusa jest dla mnie odkryciem we wszystkich wymiarach.

Najpierw wymiar fabularny. Książka ma świetnie skonstruowaną intrygę, autor od pierwszej do ostatniej strony trzyma nas w niepewności. Akcja toczy się wartko, bez niepotrzebnych przestojów i dramaturgicznych mielizn. Fabuła jest prowadzona tak sprawnie, że trudno się od niej oderwać. A zakończenie i tak zaskakuje. W Marienwerder dochodzi do dwóch zbrodni. Giną okrutnie zamordowani dwaj księża. Wszystko dzieje się w cieniu krzyżackich zamczysk, nie brakuje podziemnych podchodów i zaskakujących wydarzeń. W tle pojawiają się tajemnice zakonu krzyżackiego. Wszystkie te wątki autor z zegarmistrzowską precyzją i polotem – splata na zakończenie powieści, fundując nam w finale prawdziwy suspence. Bochus wykreował postać niezwykłego, zapadającego w pamięć bohatera. Radca kryminalny Christian Abell wyróżnia się inteligencją, ma szerokie zainteresowania. Na pewno nie jest typem rycerza w nieskazitelnej zbroi, ma swoje wady i przywary, ale dzięki temu łatwiej mi się było z nim utożsamić. Nie mówiąc już o scenach erotycznych, naprawdę warto przeczytać…

Wspomniałam o scenerii. „Czarny manuskrypt” to retro kryminał i książka spełnia wszelkie oczekiwania jakie wiążemy z dziełami przynależnymi do tego gatunku. Zadziwia pietyzm z jakim autor odmalowuje społeczne tło epoki. Całość skrzy się mnóstwem detali, opisów kulinarnych, szczegółów dzięki którym czujemy „oddech” tamtych czasów. Wierzę, że topografia opisywanych miejsc jest wierna dzięki czemu możliwa jest ta swoista podróż w czasie.

Kolejne zaskoczenie to język. Książka jest rzeczywiście napisana świetnym, dojrzałym stylem, czyta się to z podziwem i przyjemnością.

Podsumowując - książka jest dla mnie odkryciem i prorokuję, że spodoba się nie tylko mnie. Spełnia wszelkie wymogi literatury gatunkowej, ale oferuje coś zdecydowanie więcej.

Kamila

Uwielbiam książki z elementami historii. Aby tak opisywać wydarzenia, osoby i miejsca autor zapewne poświęcił trochę czasu na ich poznanie. Co prawda od początku czułam wokół kogo kręci się akcja, ale manewrowanie między winnymi, szukanie dziury w całym, jakby to określili przełożeni Abela, bardzo sprytnie sprowadza myśli czytelnika na inne tory.

Polecam miłośnikom gatunku.