Do trzech razy śmierć

Róża Krull przekonana przez swojego PR-owca Pawła wyjeżdża na zjazd pisarek. Jest pewna, że będzie nudno, a perspektywa spędzenia kilku dni z koleżankami pisarkami także jej nie cieszy. Jedzie do pięknego dworku w Kopielnikach, gdzie w krótkim czasie okazuje się, że wcale nudno nie będzie. Podczas uroczystej kolacji otruta zostaje jedna z autorek, a co przeraża Róże najbardziej, wszystko wskazuje na to, że ktoś posłużył się pomysłem na morderstwo z jej książki.

Jeszcze do niedawna naprawdę bardzo rzadko czytałam jakikolwiek kryminał, kompletnie nie ciągnęło mnie do tego gatunku. Zmieniło się to jakiś czas temu i od tej pory próbuję nadrobić zaległości. W ten sposób trafiłam na książki Alka Rogozińskiego, w pewnym momencie wszędzie pojawiały się recenzje książek tego autora, dlatego postanowiłam w końcu przeczytać jedną z nich. "Do trzech razy śmierć" było świetnym wyborem! Coś, co od początku najbardziej mnie zastanawiało, to w jaki sposób można połączyć kryminał i komedię, wydawało mi się to niemal niemożliwe. Okazało się, że można i jest to jedno z ciekawszych połączeń, z jakimi miałam ostatnio do czynienia w książkach. Nie polecam tej powieści czytać w podróży, na przykład w autobusie, ludzie mogą dziwnie patrzeć kiedy niekontrolowanie parskniesz śmiechem - wiem coś o tym. Momentów, kiedy można się śmiać jest naprawdę sporo, na zły humor ta powieść jest najlepszym lekarstwem.

Powieść Alka Rogozińskiego wciąga od pierwszych stron, bo już wtedy mamy do czynienia ze zbrodnią, nie wiemy tylko do czego ją dokleić, szybko przewracamy kolejne strony, by dowiedzieć się o co tu chodzi. Aż tu nagle koniec. Tak, ta książka jest za krótka. Ledwo zaczęłam czytać, a już odkładałam ją na półkę. Z drugiej strony jest to atut, cały czas coś się dzieje, nie ma zbyt wielu "zapychaczy", uzupełniających wątków, które mogłyby być dodatkiem do głównej fabuły, czasem są interesujące i dawkują napięcie przy głównym temacie, co pewnie jest ich celem. W moim przypadku jednak, gdy akcja naprawdę mnie wciągnie nic innego poza kluczowym wątkiem nie przyciąga mojej uwagi, dlatego cieszę się, że autor skupił się właśnie na nim. W przypadku "Do trzech razy śmierć" nie ma ani chwili nudy, każdy rozdział niesie zwroty akcji, wszystko jest ważne dla głównego tematu fabuły, dlatego naprawdę trudno oderwać się od lektury. Ciekawy jest przede wszystkim sam pomysł na tematykę, osadzenie jej w środowisku pisarzy, pełnym intryg i tajemnic budzi zainteresowanie. Najbardziej zastanawia ile w ukazanym od kuchni życiu literatów jest prawdy, bo na pewno trochę jest. Nie brak tu humoru z domieszką ironii, którą bardzo w książkach cenię. Dodanie do tego wszystkiego trzech blogerek to według mnie miłe docenienie i zwrócenie uwagi na środowisko blogów literackich. Świetne jest to, że osoby, które autor umieścił na kartach powieści są realne, tak jak ich blogi.

Ogromnym plusem są bez wątpienia wielobarwni bohaterowie. Sama Róża jest postacią dość ekscentryczną, jeśli coś sobie zaplanuje, za wszelką cenę dąży do osiągnięcia tego. Jej pomysły często budzą przerażenie asystenta Pepe, bo nigdy nie wiadomo, czy nie trzeba będzie Róży wyciągać z kłopotów. Morderstwa w czasie zjazdu pisarek, sprawiają, że podejmuje własne śledztwo i nic jej nie powstrzyma przed odkryciem prawdy. W książce jest ogromna różnorodność jeśli chodzi o charaktery pozostałych postaci, są te pełne ekspresji, ale też nieco bardziej skryte i spokojne.

Świetnie skonstruowana fabuła i ciekawe postaci składają się na to, że od tej historii trudno się oderwać. Już nie mogę się doczekać drugiego tomu z Różą Krull, jestem niemal przekonana, że będzie równie dobry i zabawny. Niecierpliwie czekam na kolejną dawkę śmiechu, Wam tymczasem polecam część pierwszą - "Do trzech razy śmierć"!

[[Adres usunięty]]

[Adres usunięty]

Alek Rogoziński zaprosił mnie do przeczytania pierwszego tomu nowej serii wydawniczej pod tytułem Róża Krull na tropie. Autora znacie z mojej poprzedniej recenzji Jak Cię zabić, Kochanie? Ale co tym razem pokazał, kogo tym razem ośmieszył? Czytając książkę nie mogłam się od niej oderwać. Mój szanowny małżonek pewnego dnia zapytał "Ty nie idziesz dziś do pracy?" No nie, nie mogłam. Znaczy musiałam iść, ale jak tu się oderwać od lektury? No nie dało się! Z wielkim bólem opuściłam dworek pod Krakowem na kilka godzin udając się do pracy, ale bądźmy szczerzy bardziej ciałem niż duchem. Dlaczego nowa książka była tak wciągająca? Bo w Jak Cię zabić, Kochanie? nie było trupa!!! Tym razem, proszę państwa, sprawy mają się zupełnie inaczej. W pierwszej chwili myślałam, że Do trzech razy śmierć będzie potrójną próbą zabójstwa, że niby do trzech razy sztuka, ale autor mnie zaskoczył - pierwszy trup, za chwilę kolejny… Dodatkowym atutem, jest wątek, który tyczy się samych autorów, pokazujący nam czytelnikom kulisy ich pracy.

[Adres usunięty]

Autorka powieści kryminalnych, Róża Krull, otrzymuje zaproszenie na zjazd pisarzy, odbywający się we dworku pod Krakowem. Nie jest ona tym faktem zaskoczona i szuka jakiegokolwiek pretekstu, żeby nie jechać na ów zlot czarownic. Jednak jej pomocnik Pepe zdecydowanie doradza spotkanie, które będzie promocją dla jej książki. Już pierwszego dnia zjazdu jedna z autorek zostaje otruta. Wszystko wskazuje na to, że morderca, który zostawił na miejscu zbrodni czarną różę, wciela w życie fabułę jednej z powieści Krull. Pisarka rozpoczyna prywatne śledztwo. Pomagają jej w tym zakochany w gotowaniu specjalista od public relations, zafascynowany kryminałami boy hotelowy oraz trzy szalone blogerki. Czy detektywi-amatorzy okażą się skuteczniejsi od policji?

Mogę Was zapewnić, że czas spędzony z tą książką minie Wam błyskawicznie. Alek Rogoziński w oświadczeniu uroczyście informuje, że wszelka zbieżność osób i nazwisk jest przypadkowa. Co za kłamstwo! Już w pierwszym rozdziale, czytając o Pepe miałam wrażenie, że opisał dobrze mi znaną osobę z życia prywatnego. Odnoszę wrażenie jakbym brała udział w ukrytej kamerze. Rogoziński zwariował, czyżby w zemście za poprzednią recenzję opisał moich przyjaciół w swym zwariowanym kryminale! Myślę sobie, cierpliwości dam mu drugą szansę. No i co? Kilka stron dalej czytam kolejne, prywatne historie wywleczone na światło dzienne, na pastwę krwiożerczego tłumu czytelników! To już lekka przesada. Nie należę jednak do osób, które łatwo się poddają i pomyślałam, skoro do trzech razy śmierć to do trzech wpadek wytrzymam, przy kolejnej zamykam książkę i odkładam ją na półkę. Długo nie musiałam czekać w okolicy siedemdziesiątej strony czytam:

"Basia to bardzo szlachetna osoba - ... - Naprawdę nieładnie z waszej strony, że tak ją obgadujecie. Nawet jej dobrze nie znacie!"

Helloooooł!!! Dość… Poddaję się, nie dam się na każdym kroku obrażać… W tym momencie zamknęłam książkę, odłożyłam na półkę i zabrałam się za inną, tym razem opartą wyłącznie na faktach.

Uwierzyliście...? ;)

[Adres usunięty]

Pewnie, że nie odłożyłam książki. Po przeczytaniu tych i wielu innych fikcyjnych faktów, byłam już zgubiona. Czytałam namiętnie, z przerwami wyłącznie na toaletę i herbatę. Dobrze, że serial Białe kołnierzyki jest mi dobrze znany, bo nie wiem czy doczytałabym do końca książkę, bez obejrzenia chociaż jednego odcinka i poznania boga seksu. Świat celebrytów i rodzimych gwiazd w książce jest poruszany wielokrotnie, co jest już cechą charakterystyczną autora. Świetnie się w tym odnajduje, ja natomiast doskonale się przy tym bawiłam. Nie mogę się jednak pogodzić z tym, że Kika była trzymana przy życiu, aż tak długo. Jej podobieństwo wymowy do Joanny Krupy, było frustrujące. W mojej opinii, albo mówi się po polsku, albo po angielsku.

Naturalnie nie mogę pominąć faktu naśmiewania się i wszelakich szyderstw autora pod adresem pisarzy, wydawców, czy blogerów. Grunt to mieć do siebie i swojej pracy dystans. Brawo!

Nowy świat jaki ukazuje Do trzech razy śmierć jest nie tylko znany mi z długich kolejek po autografy, ale od dziś również z trudu jaki autorzy wkładają w pisanie swoich dzieł. Ta książka przedstawia tak zwane kulisy pracy. Wielokrotnie odnajdziemy w niej gustownie dobierane smaczki, przytyki, które bawią, ale również budują napięcie i dopieszczają samą fabułę.

W przygotowaniu jest już tom drugi serii – Zabójcza korekta, a ja z pewnością do tego czasu nadrobię zaległości czytelnicze autora. Dlaczego? Bo warto! Przeczytałam dwie książki, każda była zaskakująca, więc czas sprawdzić od czego tak naprawdę zaczynał autor. Co tylko dowodzi tego, że nie pożałujecie sięgając po książki Alka Rogozińskiego.

Na zakończenie słów kilka jeszcze o wydaniu. Co do okładki, która jest krytykowana – mnie osobiście podoba się zawarty w niej minimalizm oraz schemat jaki oferuje Wydawnictwo Filia. Dwie pierwsze okładki wyróżniały się sylwetką odwróconej kobietą, dwie kolejne oszałamiającymi szpilkami. Nie wiem, czy ta zmiana była zamierzona, czy jest to prywatny fetysz autora - może sam się wypowie - ale jak dla mnie jest to potwierdzenie, że kryminał jest też dla kobiet. Jedyne co mam do zarzucenia autorowi to fakt, że wybrał za mnie buty na zbliżające się wesele, na które zostałam zaproszona. Jeszcze nigdy, żaden mężczyzna nie zdecydował za mnie jakie buty mam kupić. I mam nadzieję, że to się już więcej nie powtórzy!

Alek Rogoziński – niespokojny duch, z zawodu dziennikarz, a z zamiłowania – kryminalista, to znaczy – twórca kryminałów. Jego debiutancką książką była wydana w marcu 2015 r. komedia kryminalna Ukochany z piekła rodem. Popularność przyniosła mu trzecia powieść Jak Cię zabić, kochanie?, która uzyskała status bestsellera. Prywatnie Alek jest pasjonatem historii Imperium Rzymskiego, fanem Madonny i Jima Morrisona, a każdą wolną chwilę poświęca na podróże. Jego największym marzeniem jest podróż dookoła świata (może być nawet i w 80 dni).*

Sięgnąłem po ten utwór, ponieważ jestem wielkim fanem Alka Rogozińskiego. Zacząłem go czytać, gdy był jeszcze mało znanym pisarzem. Teraz słychać o nim i w radiu, i w Internecie, i w telewizji.

Książę Komedii Kryminalnej wraca z nową książką, która przesiąknięta jest humorem oraz irytującymi bohaterami.

Róża Krull pisze kryminały. Wyjeżdża do Krakowa, aby być na zjeździe pisarzy. Pierwszego dnia pewna osoba ginie. Na miejscu zbrodni policja znajduje czarną różę. Ktoś wzoruje się na książkach Róży. Rozpoczyna ona prywatne śledztwo. Czy uda się jej powstrzymać mordercę?

To dzieło, tak jak pozostałe, zostało napisane lekkim i prostym językiem. Można zauważyć, iż autor świetnie bawił się, tworząc tę historię, która nie jest za bardzo pogmatwana. Mamy do czynienia z komizmem sytuacyjnym, słownym i postaci. Końcówka trzymała mnie nawet w napięciu, a zakończenie zaskoczyło. Mogę wam zagwarantować, że podczas lektury uśmiech nie zniknie z twarzy nawet na sekundę.

Przyczepić się muszę jedynie do kilku drobnych błędów, które łatwo można zauważyć, aczkolwiek jakoś szczególnie nie wpływają one na treść. Przykładowo: autor pomylił imię bohaterki z inną.

Bardzo cieszę się z tego, iż Alek umiejętnie wplótł do akcji utworu postaci z wcześniejszych powieści. Irytowały mnie dwie bohaterki: Róża Krull przez to, że z łatwością ocenia innych, ale na siebie spojrzeć już nie potrafi. Często gotowało się we mnie, kiedy ona się wypowiadała. Kolejną osobą jest oczywiście Kika Luna. To kobieta, której poczucie własnej wartości jest mocno zawyżone. Uważa się za nie wiadomo kogo. Nie traktuję tego jako minusa książki, ponieważ często mnie one bawiły. Poza tym pomieszanie bohaterów irytujących z tymi niedrażniącymi urozmaiciło trochę to dzieło. Dobrym zagraniem było umieszczenie w książce trzech blogerek, które istnieją naprawdę. Autor ma gwarancję, że co najmniej trzy pozytywne recenzje będą ;)

„– Uroczyście ci to ślubuję – oznajmiła, przybierając poważny wyraz twarzy. Krzysztof przesunął jej rękę, odsłaniając okładkę księgi.

– Nie wiem, czy przysięga złożona na „Jedz i chudnij” Ewy Wachowicz ma jakieś znaczenie, ale niech ci będzie – powiedział z uśmiechem. – Zanim jednak cokolwiek zdradzę, najpierw odpowiedz mi na jedno zasadnicze pytanie. Czy wszyscy pisarze są pierdolnięci?!”

Po przeczytaniu zacząłem zastanawiać się, ile prawdy w tej książce się znajduje. No bo samej fikcji tu być nie może, nieprawdaż? Niestety autor nie chciał odpowiedzieć mi na to pytanie. Cóż… sam muszę dojść do tego, czy w relacjach pisarz-pisarz jest tak, jak w tej powieści.

Mam ochotę zabić autora za zakończenie (więc jeśli ktoś ma jego adres, to wysyłajcie na Facebooku). Tak się nie robi! Przecież ciekawość mnie zeżre do jesieni.

Podsumowując, utwór polecam przede wszystkim tym, którzy lubią się pośmiać. Fabuła została dobrze stworzona, ale widać, iż niezbyt odgrywa ona pierwszorzędną rolę. Pierwsze miejsce zajmuje humor, który jest nieco podobny do tego z poprzednich dzieł Alka. Do trzech razy śmierć to lek na smutek i zło.

Za przekazanie egzemplarza do recenzji oraz dedykację dziękuję autorowi.

Tytuł: „Do trzech razy śmierć”

Autor: Alek Rogoziński

Wydawnictwo: Filia

Cykl: Róża Krull na tropie

Seria: Mroczna strona

Projekt okładki: Olga Reszelska

Korekta: Baltazar

Wydanie: I

Oprawa: miękka (ze skrzydełkami)

Liczba stron: 322

Data wydania: luty 2017 (przybliżona data)

ISBN: 978-83-8075-194-1

* Źródło – skrzydło książki.

Pisarki podczas zjazdu w pięknym dworku pod Krakowem pod przykrywką wzajemnej sympatii kryją zazdrość i złośliwość. Świat pisarzy jest bowiem takim samym światem jak każdy inny: pełnym nie tylko przyjaźni, ale również współzawodnictwa i konfliktów. Czy wzajemna niechęć popchnęła jedną z nich do zabicia rywalki? Kto jest mordercą i co oznaczają czarne róże? Dowiedzcie się sami!

Podczas uroczystej kolacji jedna z kobiet zostaje otruta, co jest dopiero początkiem tajemniczych morderstw. Zagadkę próbuje rozwiązać na własną rękę autorka kryminałów - Róża Krull przeczuwając, że ktoś planuje zbrodnie korzystając z jej książki. Nie mogę Wam zdradzić, czy ma rację, ale mogę powiedzieć, że fabuła jest wciągająca i zaskakująca.

Nie da się ukryć, że autor wkłada w swoje książki mnóstwo serca. To widać nie tylko w humorze i lekkim stylu pisania, ale również w postaciach, gdyż część z nich jest wzorowana na osobach z najbliższego otoczenia pisarza. Moim faworytem jest Pepe, którego co prawda nie znam zbyt dobrze z realnego świata, ale w książce został opisany tak cudownie, że został moją ulubioną postacią. Jego poczucie humoru i osobowość mnie głęboko zachwyciły i mam nadzieję, że spotkam go w kolejnych częściach cyklu.

To niesamowite, jak bardzo Alek Rogoziński rozwinął literackie skrzydła i pokazał, że ma jeszcze w głowie wiele pomysłów. Przyznam, że rozwiązanie intrygi trochę mnie zaskoczyło, choć podczas lektury oczywiście byłam pewna, że już wszystko wiem... Jestem pod ogromnym wrażeniem i już tęsknię za lekkim piórem i humorem Alka Rogozińskiego! Mam nadzieję, że nie będę musiała zbyt długo czekać na kolejną książkę.