Diamentowy Plac

Ciekawa fabuła. Młoda kobieta przedstawia swoje losy. Jest osobą, która łatwo ulega wpływom innych i nie potrafi się temu przeciwstawić. Ktoś mógłby użyć określenia - nierozsądna.

Na początku sprawia trudność język jakim jest ta książka napisana. Być może taki był zamysł autorki co miałoby odzwierciedlać status społeczny bohaterki.

Sięgając po Diamentowy Plac nic o tej książce nie wiedziałam. Nie wiedziałam czego się spodziewać. No może tylko tego, że to będzie niebanalna, najprawdopodobniej naznaczona sporym bólem przeszłości książka. Taka jest większość hiszpańskiej literatury. Nie pomyliłam się.

Diamentowy Plac to doskonała, niespieszna, wymagająca książka, ale nie dla wszystkich. Nie każdy się w tej literaturze odnajdzie.

W tej historii mamy 1930 rok, Barcelonę, wielką wojnę, jeszcze większe dramaty z nią związane, traumy i rozważania egzystencjalne. Do tego spora garść miłości, wspaniale, nie infantylnie, czy słodko potraktowanej przez autorkę.

Brud, bieda, cierpienie, śmierć, trudne doświadczenia i wielkie traumy. To i wiele więcej znajdziemy w tej naprawdę niezwyklej historii. A wszystko zaczyna się zwyczajnie, ot historia, jakich w Hiszpanii sprzed kilku dekad wiele. Młoda kobieta sama w domu, jej maż bierze udział w wojnie domowej. Walki, niepewność, strach, miłość. To wszystko było przez dłuższy czas udziałem milionów. Napisano o tym sporo książek. Co więc wyróżnia Diamentowy Plac spośród innych pozycji?

Przede wszystkim porusza ewoluowanie młodej dziewczyny. Ma ono miejsce zarówno na płaszczyżnie fizycznej, jak i emocjonalnej oraz psychicznej. Z młodej, niefrasobliwej, wchodzącej lekko w pierwszy związek dziewczyny, na przestrzeni niewielu ponad 200 stron, nasza bohaterka zmienia się o 180 stopni. Staje się dojrzałą emocjonalnie, psychicznie, wartościową, odpowiedzialną osobą z uczuciami i czynami, o które tak naprawdę nigdy bym jej nie podejrzewała.

Z pewnością zmienia ja wojna domowa, konieczność walki na każdej płaszczyżnie, walka o życie, o każdą chwilę, o przetrwanie. Ona sama angażuje się w wojnę na tyle, na ile dotyczy ona jej samej, jej rodziny. Wielkie czyny, wielkie porywy jej nie interesują. Ona chce przetrwać.

Niby mało chwalebna postawa, ale w sumie najbardziej popularna. W skrajnych przypadkach każdy z nas chce przetrwać i większość nie jest zdatna do wielkich gestów, poświęceń.

To co się dzieje w Hiszpanii w tym czasie, głód, bieda, faszyzacja, pokazane jest mimochodem, ot jakby przez przypadek. Codzienność, wydarzenia w mieście, kraju są tłem do ukazania głównej bohaterki, jej czynów, postępowania, zmian, jakie w niej zachodzą.

I cały czas pogoń głównej bohaterki. Tak do końca nie wiem za czym ona goni. Dowiadujemy się dopiero pod koniec lektury. Wtedy to coś zostaje odnalezione. Ale nic nie zdradzę. Element zaskoczenia gwarantowany.

Piękna, doskonale napisana, trudna do streszczenia i scharakteryzowania opowieść. Polecam.

Barcelona jest moim ulubionym miastem, kocham Katalonię od czasu, kiedy przeczytałam 'W hołdzie Katalonii' G. Orwella. Znajomy wiedząc o moim zamiłowaniu, polecił mi 'Diamentowy plac' Merce Rodoredy. Mogę powiedzieć jednak, że miasto gra tutaj drugoplanową rolę, większą uwagę skupiłam na losach bohaterów. Powiem szczerze, że nigdy wcześniej nie czytałam książki, która równie mocno by mnie zafascynowała, jednak nie wiedziałam z jakich przyczyn, jedno jest pewne, hipnotyzuje i przyciąga. Polecam nie tylko miłośnikom historii, lecz im w pierwszym rzędzie, gdyż jako jej miłośniczka, przeżyłam duchową ucztę.