Chłopiec w pasiastej piżamie

"Chłopiec w pasiastej koszuli" to ukazanie II wojny światowej oczyma dziecka. Dziecko nie rozumie co się dzieje, dlaczego ludzie są zamykani w obozach. Poznaje za drutami kolczastymi chłopca urodzonego w tym samym dniu, miesiącu i roku co on. Zaprzyjaźniają się ze sobą. Niestety koniec kończy się tragicznie dla nich obu...

Polecam wszystkim czytelnikom. Książka od pierwszych stron bardzo wciąga.

Zgadzam się z recenzją napisaną na stronie: [Adres usunięty]. Książka "Chłopiec w pasiastej piżamie" powinna trafić do kanonu lektur szkolnych. Opisuje ona nie tylko zdarzenia, które miały miejsce w czasach II wojny światowej.

Mówi ona też o przyjaźni między dwójką małych chłopców, którzy żyli w dwóch odmiennych światach. Pokazuje, że różnice kulturowe i etniczne nie mają znaczenia w przyjaźni.

Książka bardzo wzruszająca. Gorąco wszystkim polecam. Uważam, że każdy, czy mały czy duży, powinien tę książkę przeczytać.

CHŁOPCY PO DWÓCH STRONACH OGRODZENIA Z KOLCZASTEGO DRUTU

Dla mnie przygoda z „Chłopcem w pasiastej piżamie” zaczęła się od jego filmowej adaptacji, która zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Żałuję więc, że najpierw nie przeczytałem powieści, ominął mnie w niej bowiem ten element zaskoczenia, który tak bardzo przemówił do mnie w kinowej adaptacji. Ale nie ominęło jedno – bardzo emocjonalna przygoda z opowieścią, która pozostaje w pamięci na długo po tym, jak odłożyło się już książkę na półkę.

Dziewięcioletni Bruno mieszka wraz z rodzicami w willi w Berlinie. Jak każde dziecko ma plany, marzenia, sekrety i niezachwianą pewność, że jego życie się nie zmieni, a już na pewno nie na gorsze, pomimo, że trwa druga wojna światowa. Ale pewnego dnia matka oznajmia mu, że w związku z pracą ojca, o której chłopiec nie ma najmniejszego pojęcia, muszą się przeprowadzić i to w bardzo odległe miejsce. Bruno musi zostawić w Berlinie przyjaciół, ulubione miejsca i wszystko, co składało się na jego codzienność i zamieszkać w o wiele mniejszym domu na zupełnym odludziu. Tu czeka go pierwszy prawdziwy kontakt z wojennym okrucieństwem, choć będący aktem nieświadomym. W okolicy znajduje się bowiem obóz koncentracyjny, a w nim żyje Szmul, syn żydowskiego zegarmistrza. Spotkanie obu chłopców staje się brzemienne w skutki. Połączeni przyjaźnią, staną się sobie równi na poziomie, którego nikt nigdy by nie podejrzewał…

„Chłopiec w pasiastej piżamie” ukazuje wojnę oczami dziecka, a właściwie dzieci, ale nie z tej perspektywy, z którą wojna nam się kojarzy. Nie ma tu frontu, nie ma walk, wielkich wojskowych planów, spektakularnych ucieczek ani misji. Są dwaj chłopcy i to, czego doświadczyli. Pierwszy z nich, Bruno, nie ma najmniejszego pojęcia o tym, co właściwie się dzieje. Nie wie, że ojciec jest niemieckim oficerem, a nawet gdyby wiedział, nie miałby pojęcia co to właściwie znaczy. Konflikt zbrojny nie dotknął go, chłopiec żyje pod kloszem, ale do czasu. Szmul nie miał tyle szczęścia, stracił wszystko włącznie z bliskimi, może nie do końca wszystko rozumie, nie mniej wie, co dzieje się dookoła niego, choć jako dziecko nigdy nie powinien musieć tego wiedzieć. Ich wzajemne relacje mają miejsce na granicy. Rozdzieleni ogrodzeniem z drutu kolczastego, tak bardzo podobni i tak różni zarazem, wciąż trwają w tlącej się w ich niewinności. I to ona, w połączeniu z beztroską naiwnością, porusza najbardziej. Tragedia wisi w powietrzu, a my obserwujemy jej nieuchronność, chociaż nie chcemy by się wydarzyła.

Emocje w tej książce są tym większe, że całość została napisana dość prostym językiem, z perspektywy dziecięcego bohatera. Nie myślcie jednak, że jest to ten typ prostoty i lekkości, której doświadczamy w pozycjach młodzieżowych , bo powieść Johna Boyne’a jest znakomita i pełna pod względem literackim. Autor nie potrzebuje wielkich słów, ani ciężkości, nie chce epatować mrokiem i brudem, pokazuje nam jasną stronę życia w obliczu koszmaru, która tym bardziej trafia do naszego serca. Bo my, w odróżnieniu od bohaterów, wiemy dobrze, co się wokół nich dzieje i o co toczy się ta gra. Dlatego lektura „Chłopca w pasiastej piżamie” jest takim emocjonalnym przeżyciem. Czymś pięknym w swoim okrucieństwie i przypomnieniem do czego jesteśmy zdolni, jeśli przestaniemy dostrzegać to, co ważne. Otrzeźwienie przychodzi zawsze, ale czasem jest już na nie za późno. Polecam gorąco tę lekturę.

czaraksiazek Dziewięcioletni Bruno, ze względu na pracę swojego ojca, opuszcza duży, wygodny dom w Berlinie i przeprowadza się do miejscowości, którą nazywa Po-Świecie. Wędrując wzdłuż drucianego ogrodzenia, które ciągnie się kilometrami w sąsiedztwie jego nowego domu, okrywa istnienie chłopca, mieszkającego za drutami. Szmul urodził się tego samego dnia co Bruno, jest jednak przeraźliwie chudy, szary na twarzy i non stop chodzi w pasiastej piżamie. Chłopcy zaprzyjaźniają się.

▫️

Cytując klasyka z TT - już na pierwszy rzut oka widać, że coś tu jest nie tak. Bo czy ktokolwiek w jakikolwiek sposób znający historię obozów koncentracyjnych uwierzy w to, że żydowski chłopiec mógł codziennie spotykać się przez druty z niemieckim kolegą? Druty, które przecież były pod napięciem. A przynajmniej powinny być. Chłopcy jednak bez problemu przekazywali sobie rzeczy, ba! Odsunęli je na tyle, by jeden z nich mógł się przecisnąć. A to dopiero początek absurdów.

Wiem, że książka została napisana dla dzieci i młodych osób i jasne jest, że autor nie mógł w dosadny sposób pokazać koszmaru obozów, ale czytając ją można było odnieść bardzo mylne wrażenie o tym, jak one wyglądały.

„Bo w odkrywaniu powinno się wiedzieć, czy to, co się znajduje, jest w ogóle warte szukania. Pewne rzeczy po prostu są i jakby nigdy nic czekają, aż się je odkryje. Na przykład Ameryka. A inne lepiej zostawić w spokoju. Na przykład: zdechłą mysz na dnie kredensu.”

Powieści okrzyknięta bestsellerem, ekranizacja zdobywa serca i uznanie, co przekłada się na liczbę nagród. Fabuła, która w okrutny sposób wpływa na nasze emocje, wzbudzając smutek i poruszenie. Jednak nie jest to autentyczna historia, a fikcja literacka. Sięgając po tę pozycję należy o tym pamiętać. Oceniam więc tę pozycję jako fikcyjną, o wymyślonej przez autora fabule.

Umieszczenie fabuły w okresie II wojny światowej już na samą myśl przywodzi złe i bolesne wspomnienia. Kumulujący się niesmak do wydarzeń tamtych czasów zbudza w nas też te negatywne emocje jak złość czy rozgoryczenie. Dlaczego więc jestem takimi masochistami, dając roztrzaskać swoje serce takim książką? Sięgając po książki, które poruszają moje wnętrze, uświadamiam sobie, że jeszcze pozostały we mnie ludzkie odczucia, że jestem osobą empatyczną, znam i rozumiem odczucia, które się we mnie pojawiają. Kiedy krzywda dotyczy dzieci, wtedy w mojej głowie rodzi się seria pytań, które często zostają bez odpowiedzi.

Lektura możne ukazać nam jedno z przesłań, że za winy dorosłych nie powinny odpowiadać dzieci. Uczone są pewnych zachowań na wzorce swoich rodziców, nie mając pojęcia, czy jest to na pewno odpowiednie. Zawsze powtarzano nam, aby słuchać się starszych, więc z takim przekonaniem pokonujemy okres dzieciństwa.

Przyjaźń, jaką nawiązali chłopcy ukazuje, iż pomimo dzielących, ich różnic, oni wcale ich nie widzą. Zależy im na swoim towarzystwie, zaczynają się poznawać i akceptować swoje wady, ale również wspomagać się w słabościach. Jest to obraz przyjaźni, która każdy by chciał mieć bądź doświadczyć. Stali się jak jedność, w osobnych organizmach.

Historia ta w aspekcie holokaustu ma pewne zakłamania historyczne, które w czasach obozów koncentracyjnych z pewnością nie mogły mieć miejsca. Główny bohater twierdzi, iż nie wiem, kim są Żydzi, ci jest oczywiście bujdą, ponieważ byli oni uznawani za wrogów i tak też byli uczeni w swoich domach. Ojciec chłopca jest komendantem obozu, więc propaganda była dosadnie obecna w ich życiu, powtarzana jak mantra, gdyż mieli oni być zmiennikami i służyć dla narodu. Dodatkowo przyjaźń między chłopcami w tamtych realnych czasach nie miała prawa bytu. Wejście do obozu otoczonego drutami było nierealne, a samo to miejsce było pilnowane przez esesmanów i strażników. jakakolwiek zabawa tych dzieciaków nigdy, by się nie wydarzyła, a oni się nie poznali. Zresztą nie mógłby się on kolegować z człowiekiem uznanym za wroga narodu.

Dużo osób uważa, że historia ta jest prawdziwa, pokazuje realizm tamtych czasów, odzwierciedla życie w tym miejscu, jednak z prawdziwością nie na ona nic wspólnego.

Umieszczenie fabuły w okresie II wojny światowej już na samą myśl przywodzi złe i bolesne wspomnienia. Sięgając po takie książki, należy się z tym liczyć. Nie możemy tej jej traktować jako pozycji dotyczącej II wojny światowej, a jedynie czas ten posłużył jako tło dla opowieści, która urodziła się w głowie autora.

•••••

#reklama

#współpracareklamowa

Dziękuję wspaniałemu wydawnictwu za możliwość przeczytania tej pięknej jak i bolesnej książki.

Lubicie czytać książki z historią w tle ? #chłopiecwpasiastejpiżamie

Książka, napisana lekko momentami dziecinnie, ale właśnie tak musi być. Dlaczego? A no dlatego, że głównym bohaterem jest mały chłopiec.

Bruno wraz z rodziną wyprowadzają się do Polski przez wzgląd na pracę ojca - zostaje on komendantem obozu koncentracyjnego.

Chłopiec nie ma dobrego kontaktu z siostrą więc szuka rozrywek.

Znajduje pewnego razu siedzącego chłopca po drugiej stronie płotu.

Bruno i Szmul szybko Nawiązują przyjaźń.

Zaczynają się spotykać regularnie i rozmawiają o wszystkim.

Po roku czasu Szmul prosi chłopca o pomoc w znalezieniu ojca. Załatwił piżamę w paski i pomógł naszemu bohaterowi przejść przez płot.

Chłopiec nie był zadowolony z tego co jest po drugiej stronie płotu. Nie ma kawiarni, ganków, biegających dzieci. Są smutno ludzie i weseli żołnierze.

Nagle musieli dołączyć do maszerujących ludzi. Zostało zagonieni w pewne miejsce gdzie było ciasno. Chłopcy trzymali się za ręce, nagle drzwi się zatrzasnęły, mały bohater pomyślał, że to wszystko po to by ochronić ich przed deszczem.

I tak się kończy opowieść o dwóch chłopcach i pięknej dziecięcej przyjaźni .

Większość z Was zna ten tytuł. Książkę czytał bądź film oglądał.

Powieść jest przepełniona dziecięcą naiwnością, niezrozumieniem świata dorosłych i ślepą wiarą w rodziców, ale i nadzieją.

Czytając przewracasz kartka za kartką i mimo ogromnego bólu, który wypełnia każdy atom naszego ciała chcemy czytać dalej.

Jest to książka dla ludzi, których nie straszne jest czytać o cierpieniu i śmierci zwłaszcza dziecka.

Jest to emocjonalny rollercoaster i naprawdę, nie polecam wrażliwym czytelnikom.

Nadchodzi noc i ponad rok po lekturze uporczywie wraca obraz „Chłopca w pasiastej piżamie”. Może dlatego, że jesteśmy pokoleniem, które wojny doświadczyło. Poprzez rozmowę, wymianę spojrzeń z ludźmi, którzy wojnę przeżyli. Doskonale pamiętam emocje towarzyszące książce. Dlatego jest tak wyjątkowa!

Zastanawiałeś się co Twoi przodkowie czuli witając każdy wojenny dzień? A teraz nazwij te emocje ustami dziecka, z perspektywy niższego wzrostu, bez zrozumienia, a doświadczając! Chłopiec jest narratorem wyjątkowym. Spotyka na swojej drodze „bliźniaka”. Zza płotu. Temat powszechny, obozy w podświadomości Polaka od zawsze. Ale nigdy ta perspektywa... Fenomen! Doświadczenie krok po kroku, z gęsią skórką na całym ciele i dreszczem przebiegającym wzdłuż kręgosłupa. Język dziecka, umysł dziecka i ta przepaść pomiędzy nim a dorosłymi. Jakie jest moralne usprawiedliwienie czynów dorosłych, skoro dziecko będąc człowiekiem jak każdy inny, nie potrafi dokonać w swoim umyśle projekcji po co to wszystko?

On im zazdrości. Tym ludziom z obozu. Bo chodzą dokądś w równych szeregach. RAZEM. Samotny chłopiec nie rozumie, że to ich ostatnia wędrówka.

Tej książki się nie czyta, tą książką się żyje. Ze wszystkich sił każdą cząstką ciała chce się chłopca zmusić do ocalenia, wygrać jego życie, złapać za rękę, powstrzymać! Pokazać, że jego marzenie jest utopią! Koszmar obozów rozrasta w głowie czytelnika do rangi rozciągającej się nieustannie nieskończoności. Chłopiec zamieszkał w mojej głowie, na zawsze.

Historia Szmula jak i Bruna jest niesamowita. Na pewno sprawdzi się ona dla osób interesujących się II wojną światową. Dałabym pięć gwiazdek gdyby nie fakt, że książka jest bardzo rozwlekana. Historia pakowania Bruna przez służącą jest powtarzana co kilka rozdziałów i uważam że cała ta książka mogłaby mieć spokojnie o połowę mniej stron, niż ma

Książka równie piękna, wzruszająca co przerażająca i okrutna. Historia dwóch chłopców i rozkwitającej przyjaźni, którą ogranicza drut kolczasty obozu koncentracyjnego. Po jednej stronie nędza, brud i śmierć, po drugiej wolność, zapach kwiatów i "róg obfitości". Czyta się szybko, bo historia wciąga, trzeba też przygotować parę chusteczek, bo wzrusza, a zakończenie jest bardzo przewrotne, ponieważ.... a figa z makiem! Już nic więcej nie napiszę! Przeczytajcie sami- naprawdę warto!

Literatura obozowa nie należy do gatunku książek, które dałabym radę podczytywać przy kawie. Emocje powodują, że cały świat przestaje istnieć. Nawet jeśli kreślona ręką autora historia nie ma odzwierciedlenia w faktach, tak jak w tym przypadku, to przedstawiona z perspektywy dziecka, 9-letniego syna komendanta obozu koncentracyjnego, porusza do głębi.

Bruno, wrażliwy i sympatyczny chłopiec nawiązuje przyjaźń ze swoim rówieśnikiem, Żydem o imieniu Szmul, mieszkającym po drugiej stronie płotu zwieńczonego drutem kolczastym. Chłopcy od razu znajdują wspólny język, tym bardziej, gdy okazuje się, że urodzili się tego samego dnia, miesiąca i roku. Ich relacja dla nich obu jest odskocznią od obecnego życia. Czymś normalnym w tym nienormalnym i niezrozumiałym dla nich świecie.

Bruno jest ogromnie ciekawy tego, co kryje się za ogrodzeniem. Czy jego wyobrażenia w jakimkolwiek stopniu pokrywają się z rzeczywistością?

Tak jak Szmul nie rozumie powodu wyrządzanej Żydom krzywdy, tak Bruno nie widzi, że to ojciec, którego tak kocha właśnie jest jej sprawcą. Dla Bruna jest ON wzorem do naśladowania, dla Szmula potworem.

Można by się spierać, czy 9-letni chłopiec może w takim stopniu nie rozumieć otaczającej go rzeczywistości, ale to kwestia zupełnie drugorzędna. Ważne są zawarte w książce wartości.

To historia o okrucieństwie wojny odbierającej dzieciom okres beztroski i zabawy. Okres bezpieczeństwa i miłości.

To też opowieść o przyjaźni, której nie mogą przeszkodzić żadne mury, ogrodzenia i uprzedzenia. Bo dzieci chcą być po prostu dziećmi. Chcą widzieć świat piękny i przyjazny, nie podzielony drutem kolczastym.

Obowiązkowa pozycja dla wszystkich fanów literatury o tematyce II wojny światowej. "Chłopiec w pasiastej piżamie" Johna Boyne'a to piękna, wzruszająca historia nietypowej przyjaźni. Opisuje losy dwóch chłopców pochodzących z zupełnie odmiennych światów. Bruno - syn niemieckiego oficera oraz Szmul, którego ojciec jest żydowskim zegarmistrzem. Obydwu przyszło spędzać dziecięce lata w niezwykle trudnych realiach wojny. Jednak każdy z nich, ze względu na pochodzenie, będzie miał na tę rzeczywistość zupełnie inne spojrzenie.

Pierwszy nie ma pojęcia, jak trudny i niebezpieczny może okazać się każdy kolejny dzień. Żyje w dostatku, wśród udogodnień i przywilejów. Drugi poznaje najgorsze oblicze wojny, która okazuje się nieustanną walką o przetrwanie. Dopiero ich spotkanie weryfikuje, jak cienka jest granica pomiędzy dwoma światami, w których funkcjonują.

W jaki sposób potoczą się losy małych bohaterów? Jak wpłyną na nich trudne czasy, w których przyszło im żyć? Piękna, pouczająca i pełna wzruszeń opowieść od pierwszych zdań przykuje ciekawość czytelnika i nie pozwoli odłożyć książki, dopóki nie dobrniemy do ostatniej kartki. Rzuci nowe światło na oblicze II wojny światowej widzianej oczami najmłodszych, przez co pozwoli wznieść się ponad podziały na ofiary i oprawców. Pokaże, że historia wojny nie jest czarno-biała i nie tworzą jej tylko daty i liczby. Składają się na nią głównie ludzkie przeżycia, emocje, doświadczenia i zachowania niejednokrotnie aktualne również w czasach współczesnych.

[Adres usunięty]

Dwóch chłopców i dwa światy. Tak sobie bliskie, a jednocześnie tak dalekie. Szmul i Bruno urodzili się w tym samym dniu, miesiącu i roku, ale los nie potraktował ich równo...

Bruno, syn niemieckiego oficera, żyje podczas wojny, prawie w ogóle jej nie doświadczając. Żyje spokojnie, bez świadomości, kim tak naprawdę jest jego ojciec i czym się zajmuje. Bruno nie zdaje sobie sprawy z tego, że wojna trwa tuż obok i pochłania ogromne ilości ofiar.

Szmul, syn żydowskiego zegarmistrza, zna wojnę od najgorszej z możliwych stron. Znajduje się w epicentrum okrucieństwa wojny. To ona odebrała mu normalne dzieciństwo. Ciepło rodzinne, bezpieczeństwo i spokojny dom zastąpiły druty, pasiaki, niepokój o jutro.

„Miał na sobie pasiastą piżamę i płócienną czapkę, jak wszyscy po tamtej stronie ogrodzenia. Był bez butów i skarpetek i miał strasznie brudne nogi – a na ramieniu opaskę z gwiazdą.”

Przypadkowe spotkanie. Dwa światy. Widoczna granica między dobrem a okrucieństwem. Wyraźne różnice między życiem obu chłopców, wzajemna fascynacja i rodząca się między nimi przepiękna przyjaźń - na przekór złu wojny.

"Na czym właściwie polega różnica? - zastanawiał się. I kto decyduje o tym, którzy ludzie mają nosić pasiaste piżamy, a którzy mundury?"

Co jeszcze można napisać o książce, o której tyle już pisano i mówiono? Czy da się napisać coś odkrywczego? Czy można dodać coś jeszcze? Nie potrafię. "Chłopiec w pasiastej piżamie" to książka, która po prostu chwyta za serce i wyciska morze łez. To książka, którą powinien przeczytać każdy. Wojna widziana oczami dzieci, strach, ale przede wszystkim historia przyjaźni z góry skazanej na porażkę. I nurtujące pytania: Dlaczego? Po co?

"Chłopiec w pasiastej piżamie" to pierwsza książka Johna Boyne'a, którą przeczytałam. To właśnie ta lektura zachęciła mnie do sięgnięcia po kolejny tytuł, którym był "Chłopiec na szczycie góry". I wiecie co? Książki Johna Boyne'a są wyjątkowe. Skierowane do czytelników w każdym przedziale wiekowym, poruszają tematy trudne i przynoszące ból. Autor przedstawiając wojnę z perspektywy dzieci, uwydatnia tym jej okrucieństwo i czyni lekturę jeszcze bardziej przejmującą. Nie brakuje również miejsca na uśmiech w trakcie czytania, jednak smutek i niedowierzanie dużo częściej towarzyszą czytelnikowi niż radość.

"Chłopiec w pasiastej piżamie" powinien znaleźć się w kanonie lektur szkolnych. To niesamowicie wartościowa, poruszająca ważną tematykę książka, o pięknej przyjaźni na przekór złu szalejącej wojny. Okrzyknięta światowym bestsellerem nie bez powodu. Przetłumaczona na kilkadziesiąt języków i zekranizowana w 2008 roku. Nominowana do wielu nagród literackich, sprzedała się w nakładzie przekraczającym 6 milionów egzemplarzy. Koniecznie przeczytajcie...

Izabela Nestioruk

Chociaż książka była bardzo smutna i wzruszająca, nie sprawiła, że się popłakałam tak, jak się spodziewałam. Może dlatego, że spodziewałam się, że będzie smutno. Zostałam ostrzeżona przy wielu okazjach, by czytać z pudełkiem chusteczek u mojego boku. Jestem z pewnością zadowolona, że przeczytałam tę książkę i nadal jestem wielką fanką pracy Boyne'a.

atii_monster

Czasy II wojny światowej.

Dziewięcioletni Bruno jest synem niemieckiego oficera. Z rozkazu Hitlera jego zostaje mianowany komendantem obozu koncentracyjnego umiejscowionego na terenie Polski. Wraz ze swoją siostrą i rodzicami zmuszony jest się przenieść z Berlina do Polski. Co nie do końca mu się podoba. Szczególnie, że jego nowy dom jest kompletnym przeciwieństwem tego ukochanego. Z okna pokoju roztacza się widok na obóz i mieszkających tam ludzi w pasiastych piżamach. Chłopiec jest zaintrygowany tym miejscem, ale nie chce drażnić ojca pytaniami.

Szmul jest synem żydowskiego zegarmistrza. Chłopiec nie miał tyle szczęścia, co Bruno i trafił do obozu. Stracił wszystko.. beztroskie dzieciństwo, rodzinę, szansę na dobrą przyszłość, a jego życie wisi na włosku.

Jak to się stało, że tę dwójkę połączyła przyjaźń?

John Boyne doskonale zadbał o to, aby niejednokrotnie załamać mi serce podczas lektury. Historia, którą przedstawia jest bardzo smutna i poruszająca. Treść wywołuje tyle emocji i żalu. Ta książka przedstawia obraz szczerej i bezwarunkowej przyjaźni. Pokazuje, że wszyscy jesteśmy ludźmi i wszyscy powinniśmy być na równi. Pochodzenie nie powinno stanowić żadnej bariery, nie powinno się skreślać człowieka ze względu na jego rodowód. To pouczająca i do głębi poruszająca historia. Obok tego typu lektur nie powinno przechodzić się obojętnie. Zdecydowanie polecam każdemu.

17 kwietnia swoją premierę miała trzecia książka John'a Boyne'a "Zostań, a potem walcz".

Bolesny koniec.............zaskakujacy, jesli ktos przyzwyczaił się do szczęśliwych zakończeń to tu tego nie znajdzie