Bolko

Zwykle, knigi historyczne wyładowane są po brzegi naukowym bełkotem, przeplatanym rzecz jasna z pełnymi afektacji i powagi opisami władców, którzy zdają się być niemalże idealni. Jawią się więc człowiekowi jako przykład dostojeństwa, zrozumienia i wszelkiego dobra, które przekładało się na to, że kraj nasz rozwijał się przykładnie (raz wolniej, raz szybciej), a nad jego bezpieczeństwem czuwał ten czy inny władca. Mało kto jednak ciekawy jest na tyle, by zgłębić temat dokładniej i poszukać informacji o tym, jacy nasi panujący byli naprawdę. W przypadku Bolesława Chrobrego w sukurs przychodzi Grzegorz Gajek. I choć umieścił w powieści postaci historyczne, trzymał się prawdziwych wydarzeń, to jednak ułożył wokół tego opowieść o młodym kniaziu, którego da się lubić, polegając li i jedynie na swojej wyobraźni. I w tym przypadku można śmiało stwierdzić, że chcielibyśmy, by wszyscy tacy byli. Pełni pasji, ale i rozsądku, uczący się na błędach, ale też nie znający jeszcze życia i politycznych zawiłości. Władcy, których życiowe doświadczenie przekładało się na dobre dla poddanych panowanie.

Na kanwie historycznych zdarzeń, autor utkał powieść opowiadającą o początkach chrześcijaństwa w Polsce. Prowadzi czytelnika poprzez bitwy, wojny i polityczne niesnaski, usiłując zaznaczyć wpływ przyjęcia przez Polskę chrztu. Ukazuje słabe punkty możnowładców, ale też rosnące poważanie kraju Polan wśród zachodnich władców, kraju który się rozwija i powoli krok po kroku wyplenia wierzenia w wielobóstwo, uczy o Jezuchryście i kładzie nacisk na naukę pisania, czytania i rachowania, co w przyszłości zaprocentuje. I choć zasługi te przypisuje się Mieszkowi I, to jednak Bolesław był ich kontynuatorem.

Okazuje się, że przed czytelnikiem nie leży podręcznik do historii, a wspaniała książka przygodowa, która w pewnych kręgach, uchodziłaby też jako fenomenalny przykład polskiego fantasy. Zawiera bowiem w sobie tyle kapitalnych przygód i opowieści, że czyta się je jednym tchem i podąża krok za krokiem za krnąbrnymi i czupurnymi bohaterami. A ci, wyszli autorowi wybornie.

Na uwagę zasługuje główny bohater – Bolko, początkowo może nieco naiwny i pierdołowaty, ale dorastający i uczący się polityki i wojowania od podszewki. Doskonała i pięknie opowiedziana historia Hunildy – żony Bolesława, postaci tragicznej, ale charakternej i rześkiej, która wniosła do fabuły powiew świeżego powietrza i przydusiła nieco buzujący testosteron. Najbardziej barwną, zabawną i wielowarstwową postacią jednak, jest Szczerbiec. Pachołek, wierny sługa i przyjaciel Bolka w jednym. Sprytny i odważny, lubiący bajdurzyć i dobrze zjeść. I choć przypomina trochę sienkiewiczowskiego Rzędziana, to jednak jest bardziej narowisty i pomysłowy. Jest też szereg pobocznych postaci, które wcale nie są mniej znaczące, tworzą one osobliwe tło wokół głównego bohatera i dzięki nim powieść wydaje się pełniejsza, jednak wymienianie ich po kolei i opisywanie, zabrałoby przyjemność z lektury.

Czytelnik znajdzie tu wszystko to, co potrzebne jest dobrej powieści. I skomplikowane intrygi polityczne i walki zbrojne, w których trup ściele się gęsto, a szczęk krzyżującej się w walce broni dostarcza adrenaliny. Nie brakuje tu też kilku romantycznych scen, dramatycznych zwrotów akcji i decyzji, z którymi trudno się pogodzić. To mięsista, dowcipna, czasem rubaszna i wielowątkowa powieść, którą pochłania się w tempie ekspresowym.

Serdecznie polecam. I tym, którzy lubują się w historycznych opowieściach, i tym, którym jednak bardziej fantastyczne uniwersa w duszy grają. To książka wyjątkowa i warta uwagi.

Prawie 600 stron (598) historii o tym jak Bolesław Chrobry dochodził do władzy. Robi wrażenie, prawda? Miałam spore obawy, co do tej książki, ponieważ było to pierwsze spotkanie z tym autorem. Bałam się, że w takim opasłym tomie znajdzie się więcej patetycznych opisów bitew, czy samego króla, niż fajnej akcji i dobrze wykreowanych bohaterów. Myliłam się...W tak grubej książce o tematyce historycznej da się umieścić fajną fabułę, wyrazistych bohaterów i dobrze opracowane tło historyczne.

Autor bardzo płynnie przeprowadza nas przez meandry ówczesnego świata. Intrygi polityczne, aranżowane małżeństwa, innowierstwo, czy dorastanie do roli króla. Musze przyznać, że szczerze liczyłam na... nudniejszą historię. A ta na szczęście okazała się lepsza niż przewidywałam :-)

Gruba, treściwa, historyczna, z dobrze przedstawionymi realiami, a do tego fajnie się czytająca. Najnowsza książka Grzegorza Gajka, opowiadająca losy Bolesława Chrobrego to właśnie taka powieść.

Pierwsze spotkanie z autorem i od razu udane. Chociaż przerażał mnie gabaryt tej powieści, tak sama tematyka bardzo mnie ciekawiła. Słowiańska atmosfera, rzetelność historyczna i sposób prowadzenia akcji to największe plusy tej powieści. A z minusów? Wulgaryzmy i otwarte zakończenie.

Książka to nie podręcznik, chociaż autor prowadzi nas przez bitwy, wojny, układy polityczne i aranżowane małżeństwa. Poznajemy kulturę, obyczaje i początki chrześcijaństwa na polskich ziemiach. To też historia wielowymiarowa, z charakterystycznymi bohateriami i zajmującymi wydarzeniami.

Każdy, kto lubi historię, czasy pierwszych Piastów, ale też książki przygodowe, powinien tu odnaleźć kawałek świetnej literatury. Polecam.