Babel, czyli o konieczności przemocy

,,Babel, czyli o konieczności przemocy’’ do początku wzbudziła we mnie zainteresowanie i choć ,,Wojna makowa’’ nie porwała mnie tak jak wiele innych osób, postanowiłam po raz kolejny sięgnąć po twórczość R.F. Kuang ciekawa, czy tym razem autorce uda się mnie zachwycić. Przyznam szczerze, że jednak zupełnie nie spodziewałam się tego co czekało na mnie na kartach jej najnowszej powieści. Jeżeli jesteście ciekawi co kryją w sobie mury Babel i jaką historię ma do opowiedzenia jeden z jej studentów, serdecznie zapraszam do lektury.

Robin, osierocony chłopiec z Chin, trafia do Anglii, gdzie pod protektoratem uczonego, który się nim zajął po stracie rodziny, ma jeden cel w życiu – uczyć się. A dokładniej rzecz ujmując ma specjalizować w językach, by następnie móc służyć swą wiedzą Imperium Brytyjskiemu w oksfordzkim instytucie Babel. Chłopak poznaje świat zupełnie inny od kraju z którego pochodził. I choć początkowo jest oszołomiony jego zdobyczami i oksfordzkim środowiskiem, które choć ciężko akceptuje obcokrajowców, dalej stanowi dla chłopaka odmienną, cudowną rzeczywistość, z biegiem czasu dostrzega coraz więcej rys na z pozoru idyllicznym obrazie jaki został przed nim rozpostarty. A pewne przypadkowe spotkanie całkowicie odmieni jego los i sposób postrzegania świata.

Najnowsza książka Rebeki Kuang to pozycja dość nierówna i przede wszystkim nie dla każdego. Nie mamy tutaj bowiem do czynienia z typową fantastyką, a bardziej powieścią przywodzącą na myśl dawne powieści przygodowe. Mamy tutaj więc duży nacisk na przedstawieniu świata i realiów w jakim przyszło żyć naszym bohaterom, niż na nich samych czy też ich przygodach. Akcji w książce jest niewiele osobiście jednak mi to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie, całość napisana jest bardzo zgrabnie, pięknym językiem, z samej książki można też wynieść wiele interesujących informacji, tym bardziej iż tematyka ,,Babel’’ jest dość specyficzna i nieczęsto spotkana. Dla mnie była to pierwsza pozycja skupiająca tak wielką uwagę tematyce języków i przekładu. Jest to jednak ten typ historii który albo się kocha, albo dość szybko staje się on dla czytelnika dość męczący, by nie powiedzieć nużący, co może spowodować, że spora liczba osób zwyczajnie nie dotrwa do końca opowieści.

Równie ważnymi wątkami w książce są również kolonializm, podział na klasy społeczne rasizm czy seksizm. I tutaj dochodzimy do kolejnej rzeczy która nie wszystkim może przypaść do gustu – mamy tutaj bardzo jasny podział na dobro i zło, który jest wręcz łopatologicznie przedstawiany czytelnikowi już od pierwszych stron, co miejscami bywa nieco uciążliwe. Jednak tym co mnie osobiście najbardziej przeszkadzało w trakcie lektury był główny bohater – z początku czułam do niego cień sympatii, niestety Robin jest postacią nie tylko bardzo nawiną, ale także taką która ulega jedynie nieznacznemu rozwojowi pod wpływem przeżywanych wydarzeń. A w przypadku ,,Babel’’ takich, które mogły mieć kluczowy wpływ na postać nie brakowało, jednak w żadnym momencie nie odczułam by ideały za które walczył Robin w pełni należały do niego. Do końca został on dla mnie postacią uginającą się jak chorągiewka, starającą się przetrwać w świecie który ewidentnie go przerastał i na którą ogromny wpływ miały otaczające go osoby i ich przekonania. Z jednej strony czyniło to z niego postać bardzo autentyczną, z drugiej jednak nie ukrywam, że parę razy miałam ochotę mocno nim potrząsnąć w trakcie słuchania audiobooka.

Dużym plusem jest tutaj system magiczny – choć nie ma go zbyt wiele w trakcie historii, to jednak wyraźnie zwraca on uwagę czytelnika. Działa on poprzez sztabki srebra z wygrawerowanymi parami słów, których znaczenie i wzajemne powiązanie służy do wywoływania określonych efektów. Daje to naprawdę spore pole do popisu i w ciekawy sposób łączy się z niezwykle ważną w ,,Babel’’ profesją tłumaczy.

Z książką miałam do czynienia w dwóch formatach – klasycznym papierowym, gdzie o wydaniu mogę powiedzieć wyłącznie same dobre rzeczy. Począwszy od okładki która bardzo mi się podoba i pasuje klimatem do treści (tak samo jak ilustracje wewnątrz książki), kończąc na dość prostym, ale bardzo efektownym zabiegu z bawionymi brzegami stron. Większą jednak część historii poznałam w formie audiobooka czytanego przez Sławomira Popek – książki słuchało się z przyjemnością, aczkolwiek trudno mi było się oprzeć wrażeniu iż była odczytywana jakby był to swego rodzaju esej i w niektórych fragmentach brakowało mi nieco emocji, zdarzało się także kilka wpadek które nie zostały wycięte z finalnej produkcji.

,,Babel’’ Rebeki Kuang okazał się zupełnie inny od tego czego początkowo się po książce spodziewałam, ale nie mogę powiedzieć żebym książką była rozczarowana. Wręcz przeciwnie, było to niezwykle ciekawe doświadczenie, tym bardziej iż swego czasu zaczytywałam się w powieściach utrzymywanych w podobnej stylistyce. Nie będę jednak ukrywać, że nie jest to książka dla wszystkich, najlepiej dać jej szansę i przekonać się na własnej skórze, czy trafi ona w wasze czytelnicze gusta. Z pewnością jest to jednak historia na swój sposób wyjątkowa o intrygującym głównym motywie, pięknym języku i stanowiąca swego rodzaju popis erudycji zarówno autorki, jak i w tym przypadku także tłumacza – Grzegorza Komerskiego – który z pewnością nie raz musiał się nagimnastykować przy przekładzie ,,Babel’’. Owoce ich pracy są jednak jak najbardziej warte uwagi i mogą oderwać od rzeczywistości na ładnych kilka dni.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami

"Babel. Czyli o konieczności przemocy" R.E Kuang

Jeśli będziesz oddany sprawie - czeka cię tylko to co najlepsze.

Babel zapewni ci jedzenie, luksus, dach nad głową, wystarczy, że oddasz swoje życie nauce i pomożesz rozwijać kraj. Tak mogłabym podsumować cały system jakim rządzi się ta historia.

Czy to coś złego?

Książka jest napisana genialnie moim zdaniem. Akcja rozwija się powoli, ale wprowadza nas przez to w świat ludzi, którzy dzięki swoim umiejętnością zmieniają życie innych.

Pod warstwą lukru jednak kryje się spleśniałe ciasto, pełne robaków.

Ukazuje, jak wiele w świecie zła i ile można zrobić, żeby żyć w luksusie. Jak mało znaczy drugi człowiek.

Znajdziecie tutaj historię i przyjaźni i chęci przeżycia. Losy bohaterów staną się wam bliskie i będziecie im kibicować.

Na swój sposób skojarzyła mi się również z historią międzywojenną, gdzie ludzie próbowali szyfrować wiadomości, spotykać się potajemnie, prowadzić akcje mające na celu obalenie rządów itd.

Na swój sposób można znaleźć w niej również starą szkołę Orwella, aczkolwiek oczywiście nie jest aż tak namacalna.

Genialna nie tylko dla osób lubiących fantasy ale również takich, dla których problematyka w kraju, wśród ludzi jest ciekawym tematem do czytania.

Z pewnością wrócę do niej i to nie raz. Będę polecać, bo wywarła na mnie mocne wrażenie.

Niesprawiedliwość, cierpienie, śmierć, fanatyzm, zdrada… książka pełna symboliki i nauki dla nas. Kuang wplotła w nią dużo informacji, dzięki którym możemy poszerzyć swoją wiedzę (chodzi mi tutaj o naukowy aspekt treści).

Nie będę wam streszczać o czym jest książka, bo nie o to chodzi, ale uważam, że warto po nią sięgnać.

Czy spodoba się każdemu? Na pewno nie.

Jednych może znużyć, innych będzie najzwyczajniej w świecie „boleć”.

W moim odczuciu to nie jest prosta książka.

Za woalką fantastyki znajduje się poruszenie problemu nie tylko kolonizacji, totalitaryzmu, wykorzystywania dzieci do własnych zysków… ale wiele innych bolesnych spraw.

Nie miałam wcześniej okazji czytać niczego spod pióra Kuang, a wiem, że napisała również Wojnę makową i że wielu ludzi się nią zachwycało. Kto wie, może nadrobię?

Babel znajdziecie również w formię audiobooka.

Wydaje mi się, że ta książka z pewnością powinna trafić zarówno do fanów historii powszechnej, lubiących zgłębiać losy zamierzchłe, jak i lubiących ostre, realistyczne treści. Książka w sposób dosłowny opowiada o prostych ludziach, takich jak ja i ty, powszechnych kowalskich. I no aż czuje się nieraz tę niesprawiedliwość, która ich spotyka. Ja to lubię takie książki, bo mocno sprawdzają na ziemię i przestrzegają przez złudnym myśleniem, że "kiedyś to było". Tak, było, tak samo jak teraz, tylko rozwój technologiczny w innym miejscu, ale ludzie tacy sami!

Rebecca F. Kuang zdobyła popularność w naszym kraju dzięki trylogii pod tytułem „Wojna makowa”. Patrzyłam jak kolejne jej książki zdobywają pozytywne opinie i obiecywałam sobie, że je przeczytam. Jednak do tej pory to mi się nie udało. Gdy zobaczyłam zapowiedź jej kolejnej książki, czyli „Babel, czyli o konieczności przemocy”, to postanowiłam, że przeczytam ją od razu. Trochę mi to zajęło, ale jestem już po lekturze.

Książka „Babel” zdecydowanie cieszy oczy czytelnika. Sprejowane, czarne brzegi to jest coś co mnie cały czas zachwyca. Aż chce się ją bez przerwy dotykać, a nie czytać. Jednak w końcu zabrałam się za jej treść. Bardzo szybko polubiłam czytaną historię. Akcja nie pędzi zbyt szybko, lecz dzięki temu miałam okazję bardzo dokładnie poznać świat opisany przez autorkę. Podczas czytania czułam, że zostałam otoczona chmurą klimatycznej powieści, z której nie miałam ochoty wychodzić.

Nie mogę powiedzieć, że książkę „Babel” czytało mi się szybko. Na zapoznanie się z całą treścią poświęciłam półtora tygodnia. Jednak do tej książki chciało mi się wracać codziennie i poznawać kolejny jej fragment. Nie jest to byle jaka książka fantasy. Porusza wiele różnych problemów, pokazuje przyjaźń, naukę, rolę języka i wiele innych ciekawych elementów świata. Jestem zachwycona tym co dostałam i zdecydowanie muszę sięgnąć po inne książki spod pióra Kuang.

W opisie mogą wystąpić pewne spojlery.

Witajcie w Babel. Wieży, w której nie istnieje bariera językowa. Miejscu tak niesamowitym, iż nie jesteście w stanie uwierzyć, że znajduje się tutaj naprawdę. Każde z Was, jeśli raz przekroczy ten próg nigdy nie będzie chciało go opuścić. Jesteście tutaj z jednego powodu – Waszej wyjątkowości. Posiedliście wiedzę, która uczyniła z Was idealnych kandydatów. Od tej pory nie musicie o nic się martwić, Babel to dom – zapewni Wam luksusowe życie, a jedynym warunkiem jest oddanie siebie w imię nauki, tłumaczeń i pracy na rzecz kraju.

Te zdania brzmią tak pięknie. Dają poczucie znaczenia – znaczę tak dużo, jestem tak ważny, że mogę być wśród nielicznych, którzy pojęli prawdziwe działanie słów i wartość innych języków. Którzy zmieniają świat sztabkami srebra. Te zdania mamią, zakrywają oczy drogocennym materiałem, usypiają czujność najlepszej jakości herbatą. Te zdania brzmią jak kłamstwo.

Witajcie w prawdziwej Babel. Zbudowanej dzięki przemocy, na cierpieniu niewinnych, uznanych za gorszych. Babel, która daje bogatym i odbiera biednym. W miejscu gdzie każde zdanie jest skonstruowane tak, by Cię zatrzymać, byś nie zastanawiał się nad zadaniem i jego celem, a po prostu działał. Każda wątpliwość może pozbawić Cię wszystkiego. Od dzisiaj jesteś pionkiem Imperium Brytyjskiego – masz przynosić zyski, uzupełniać wiedzę i znosić każde upokorzenie. Masz działać na rzecz Anglii mimo, że jesteś obcy, mimo, że nie jesteś Anglikiem.

To książka wyjątkowa. Pełna niesprawiedliwości, cierpienia i agonii. Porusza, wzbudza frustrację, wewnętrzny krzyk. Śmierć, poniżenie, odebranie imienia, domu i rodziny – wszystko w imię pieniędzy i władzy. Fanatyzmu, czystego zła. Jednocześnie to historia o przyjaźni, miłości i zdradzie. Pełna symboliki, zmian. Bohaterowie… tak różni, tak dynamiczni. W jednej chwili byłam w stanie kochać każdego z nich, w następnej potrafiłam ich nienawidzić, nie poznawać. Przez całą książkę budowałam wieżę, cegiełka po cegiełce. Rozdział 24 zatrząsł moim światem, przechylił czubek budynku, zakończenie rozbiło mnie, zburzyło wszelkie założenia. Nie mogę przestać o tym myśleć. O Robinie, Ramim, Victorie, Letty, Griffinie i Anthonym. Odkładałam skończenie tej historii do ostatniej chwili. Chciałabym zacząć od nowa, ale po ostatnim słowie nie ma już odwrotu.

Już po samym tytule spodziewałam się, że nie będzie to najłatwiejsza w odbiorze książka. Szukałam jednak czegoś, co skłoni mnie do głębszych przemyśleń i trafiłam wręcz idealnie. Co prawda wydźwięk jest dosyć negatywny, ale da się mimo to czerpać z całej historii jakąś naukę. Nie przepadam bowiem za na siłę optymistycznymi historiami, wolę przeczytać coś bardziej prawdziwego. Dodatkowo niesamowicie zachęciła mnie okładka, która wygląda po prostu pięknie. Świetnie prezentuje się w mojej biblioteczce ;)

Rebecca F. Kuang zdobyła popularność w naszym kraju dzięki trylogii pod tytułem „Wojna makowa”. Patrzyłam jak kolejne jej książki zdobywają pozytywne opinie i obiecywałam sobie, że je przeczytam. Jednak do tej pory to mi się nie udało. Gdy zobaczyłam zapowiedź jej kolejnej książki, czyli „Babel, czyli o konieczności przemocy”, to postanowiłam, że przeczytam ją od razu. Trochę mi to zajęło, ale jestem już po lekturze.

Książka „Babel” zdecydowanie cieszy oczy czytelnika. Sprejowane, czarne brzegi to jest coś co mnie cały czas zachwyca. Aż chce się ją bez przerwy dotykać, a nie czytać. Jednak w końcu zabrałam się za jej treść. Bardzo szybko polubiłam czytaną historię. Akcja nie pędzi zbyt szybko, lecz dzięki temu miałam okazję bardzo dokładnie poznać świat opisany przez autorkę. Podczas czytania czułam, że zostałam otoczona chmurą klimatycznej powieści, z której nie miałam ochoty wychodzić.

Nie mogę powiedzieć, że książkę „Babel” czytało mi się szybko. Na zapoznanie się z całą treścią poświęciłam półtora tygodnia. Jednak do tej książki chciało mi się wracać codziennie i poznawać kolejny jej fragment. Nie jest to byle jaka książka fantasy. Porusza wiele różnych problemów, pokazuje przyjaźń, naukę, rolę języka i wiele innych ciekawych elementów świata. Jestem zachwycona tym co dostałam i zdecydowanie muszę sięgnąć po inne książki spod pióra Kuang.

Nie jest to "łatwa" książka. Pomimo, że jest to literatura z dziedziny since-fiction, to porusza ona trudne tematy. Na pewno spotka się z uznaniem czytelników, którzy kochają fantasy i jednocześnie doszukują się głębszego przekazu. Dla mnie trudna w odbiorze. Być może dlatego, że jej treść mocno dotyka moją wrażliwość na poruszane w niej tematy.. Na pewno, nie jest to lekka lektura na wieczory przy herbacie. Niemniej, polecam i zachęcam do jej przeczytania i wydania własnej opinii. Jestem ich bardzo ciekawa.

Przy czytaniu tej powieści zaczęłam się zastanawiać nad mocą języka i to jak na nas wpływa. Etymologia jest niezwykle ciekawym wątkiem tej powieści i przyznam, że podziwiam autorkę, za odwagę podjęcia tego tematu (ja pewnie każdą informację sprawdzałabym 100 razy, by na pewno się nie pomylić 😅 i przez to nigdy nie dokonczyłabym takiej książki).

Podziwiam także piękny styl tej powieści, pozwalający przenieść się do akademickiej społeczności tamtych czasów.

"Babel" jest też jedną z tych książek, które wywołują w czytelniku wiele sprzecznych emocji oraz wymuszają przemyślenie kilku spraw. Porusza mnóstwo różnych, także niewygodnych, tematów, na które można dyskutować długo i żarliwie. I wydaje mi się, że autorce właśnie o to chodziło.

Już od samego początku mamy do czynienia z nierównością i niesprawiedliwością w traktowaniu dziecka wyrwanego z rodzinnego kraju.

Rasizm, wyzysk, a nawet przemoc - to określa wszystkich białych, wykształconych i bogatych mężczyzn w tej książce. I nie tylko ich...

Oczywiście rozumiem ten zabieg autorki i krytykę kolonializmu, brakowało mi tu jednak troszkę jakiejś równowagi 🤔

I choć sam Robin - główny bohater, zmienia się pod wpływem wszystkich wydarzeń w osobę obojętną na krzywdę zwykłych ludzi, to wciąż wydawało mi się, że równowaga była zachwiana 🤷 Może jednak był to celowy zabieg? 🤔 Na zasadzie - wszyscy oni są przedstawicielami kolonialnego myślenia, więc muszą być źli 🤔

Jak widzicie - książka skłania do dyskusji i zastanowienia się nad historią. Wiadomo, że samej historii naszego świata już nie zmienimy, możemy jednak wciąż wyciągać z niej wnioski i naukę na przyszłość.

Na koniec:

"Babel" na jest powieścią dla każdego... Minimalny, choć fascynujący, wątek fantastyczny; mnogość przypisów, które mogły być częścią powieści, a także mało akcji - to główne zarzuty.

Trzeba jednak przyznać, że klimat, styl i fascynujące informacje sprawiły, że dobrze mi się to czytało 😊

TW: rasizm, nierówności społeczne, śmierć

"W ten sposób Pan rozproszył ich stamtąd po całej powierzchni ziemi, i tak nie dokończyli budowy tego miasta. Dlatego to nazwano je Babel, tam bowiem Pan pomieszał mowę mieszkańców całej ziemi." ~ Rdz 11,8-9

Pewnie duża część z Was kojarzy ten cytat. A czy wiecie, że słowo Babel oznacza "pomieszanie" lub "zamęt"? Taki zamęt możemy śledzić w nowej powieści R.F. Kuang, ale nie w odniesieniu do mowy, lecz do ludzi i ich chciwości, która uwielbia kraść od innych i brać tylko dla siebie. Zamęt potrafi narodzić się również z nierówności, która namnażając się w człowieku może wybuchnąć... Będąc zarówno niszczycielską, co i wyzwalającą siłą.

"Babel, czyli o konieczności przemocy" R.F. Kuang to nie tylko barwna historia języka zaklętego w srebrze i studentów translatoryki, ale także opowieść o niewolnictwie, nierównościach społecznych i kolonializmie. Na stronach książki napotkamy postacie, które żyją w kraju przepełnionym egoizmem i wyższością nad innymi rasami - i które z każdym dniem coraz bardziej dostrzegają niewidzialne łańcuchy oplatające ich ciała, a także ich rodzime kraje.

To właśnie te rzeczy przebijają się najmocniej przez historię R.F. Kuang. Dlatego też samej fantastyki jest tutaj niewiele, co niekiedy traci na wartości... Ale jednocześnie to nie o magię w tej lekturze chodzi. Skupia się ona na kontemplacji języka (zaskakującego i niepoznanego w różnych formach), kolonializmie, czy nierównościach spowodowanych przez ludzi uznających się za lepszych z powodu koloru skóry. Autorka w barwny sposób przedstawia problemy bohaterów, a także różne strony tego samego konfliktu - nie tylko pod względem językowym, ale także historycznym, bo choć akcja dzieje się w alternatywnej wersji Londynu, to nie jest ona tak daleka od XIX-wiecznego pierwowzoru.

I choć wspomniałam, że strefa fantastyki nie jest mocno rozbudowanym elementem, to i tak idea języka potrafiącego okiełznać srebro i nadać mu magicznych właściwości zaskakuje i intryguje czytelnika! Dzięki temu mamy możliwość poznać plastyczność języka, a także odwzorować w swoich głowach wizje XIX-wiecznego świata kontrolowanego przez magię. Jednocześnie autorka przemyca dzięki temu duży kawałek niesprawiedliwości oraz wykorzystywania innych ludów, aby tylko jeden się wzbogacał i najwięcej na tym zyskiwał.

Przyznam, że czytałam "Babel" z wielkim zainteresowaniem, ale także wyrzutem emocji - od radości, po wściekłość i niezrozumienie. Potrafiłam nienawidzić bohaterów, ale jednocześnie doskonale rozumiałam ich złość i chęć zmiany systemu. Potrafiłam współczuć pewnym postaciom... Ale jednocześnie byłam zadowolona, gdy ich cukierkowy świat nie okazywał się być tak pięknym krajem dla innych - i gdy ta brutalna rzeczywistość uderzała ich w twarz.

"Babel, czyli o konieczności przemocy" R.F. Kuang dla wielu może być trudną książką - i to nie tylko z powodu powolnej akcji czy skomplikowanego języka. Jednakże uważam, że powinniście po nią sięgnąć i poznać jej wnętrze, bo takie lektury zapadają w pamięć na długo.

Jak zniechęcić się do czytania książek? Idealna recepta to, tak żeby przeczytać „Babel” Przetoczyła mnie przez kamienistą plażę, posypując na rany solą. Oczywiście to wszystko żart, ale od razu napiszę, że to książka, która wymaga od czytelnika skupienia tzn. wróć! Wymagała ode mnie skupienia i zastanowienia się nad pewnymi kwestiami. Jak trzymałam w ręku pierwsze, o czym pomyślałam to o poprzedniej trylogii autorki, czyli „Wojna makowa”. Nie czytałam opisu „Babel” nie słuchałam recenzji innych czytelników, bo chciałam sama przeżyć na spokojnie to, co czeka mnie w nowej książce Rebecca F. Kuang. Muszę być szczera, a to za sprawą początku książki. Jakoś nie był porywający, ale że nie jestem osobą, która szybko się poddaje czytałam dalej. Nie jestem w stanie opisać wrażeń, jakie towarzyszyły mi podczas czytania dalszej części, ale jedno co mogę opisać to łzy, jakie miałam pod koniec i na koniec. Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, co stworzyła autorka, a chodzi o takie tematy jak feminizm, nadużycia kolonializmu i władzy, nierówności rasowe i społeczne, dyskryminacja na tle rasowym, płciowym, przynależność do grupy, wyzbycie się siebie tylko dlatego, że ktoś tak postanowił i włożył olbrzymi wkład w naszą edukację.

Na ile to jest przyzwoite, a na ile w „dobrym smaku, tonie” to już kwestia indywidualna. Opisów książki jest mnóstwo, więc zachęcam do zapoznania się z nimi, a do tego, jeżeli macie możliwość obejrzeć recenzję, czy to na Instagramie w postaci rolki, czy na YouTube to sami zobaczycie, jakie emocje towarzyszyły czytelnikowi podczas czytania. Oczy, mimika twarzy nie kłamie. To nie jest książka z kategorii cudowna panna poznała księcia z bajki i żyli długo i szczęśliwe, lecz brutalna prawda o tym, w jakim świecie żyjemy oraz z czym mogła zmagać się sama autorka. Autorka w doskonały sposób łączy elementy fantastyki z elementami historii, tworząc tym samym bardzo oryginalny i interesujący świat. Ile z tego, co jest nam dane poświęcimy dla dobra ogółu, a ile dla dobra pojedynczych jednostek? Mnóstwo pytań, mnóstwo takich „a co, jeśli” bohaterowie książki spowodują, że znajdziesz w którymś z nich samą/samego siebie.

Niezwykle wykreowani idealnie pasujący do dzisiejszych czasów. Nie znajdziesz gotowej odpowiedzi na to, co Ciebie martwi, zastanawia, ale znajdziesz drogę, jaką trzeba przejść, żeby walczyć o swoje, o dobro dla kolejnego pokolenia. W pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać, jaką rolę odgrywają tłumacze oraz jaką wielką wiedzę muszą posiadać, żeby oddać prawdziwość pierwowzoru danej pozycji, która jest przez nich przekładana, tłumaczona. Mało kto podczas recenzji oznacza tłumacza, a przecież to dzięki niemu możemy cieszyć się w tym przypadku książką „Babel”, ale to już moje małe przemyślenia, a jakie jest wasze zdanie, opinia na ten temat?

Polecam całym sercem. Według mnie „Babel” nie jest dla tych, co szukają czegoś lekkiego takiego na noc, bo tutaj naprawdę trzeba przysiąść, no chyba że tylko ja miałam takie wrażenia. Zapraszam i ciekawa jestem, jaka jest Wasza opinia na temat książki „Babel”.

Dziś będzie o książce wzbudzającej wśród czytelników skrajne emocje. Jedni ją kochają, 🥰 inni twierdzą, że jest nudna, 🥱 a zachwyty nad nią są nieuzasadnione. Mowa o "Babel, czyli o konieczności przemocy" Rebeccy F. Kuang. 📚

Robin, osierocony pół-chińczyk, trafia do Anglii, gdzie ma uczyć się języków. Po zdobyciu wiedzy ma odpracować swój dług wobec Imperium w oksfordzkim instytucie Babel. 🏰 Poukładany świat Robina ulega diametralnej zmianie, gdy poznaje pewnego człowieka. Od tej chwili zaczynają targać nim sprzeczne emocje, 😯 ma też wątpliwości co do słuszności zajęcia, jakie wykonuje. Okazuje się, że żył w złudnym poczuciu bezpieczeństwa i nie jest już pewien, czy był lojany wobec tych ludzi, co trzeba. 😣

"Babel" to powieść napisana w klimacie dark academia, a jej fabuła osadzona jest w XIX-wiecznej Anglii. 🖤 Rzecz dzieje się na elitarnej uczelni, gdzie uczniowie poznają sztukę grawerowania w srebrze mających magiczne moce słów. Prawda, że brzmi dobrze❓️😍 I takie też się okazało❗️☺️ Oryginalna, fascynująca i wciągająca fabuła, ciekawe i mocno rozbudowane postacie, sporo wartkiej akcji, świetnie opisany system magiczny oraz istotne społeczne tematy poruszone w książce sprawiły, że oceniam ją bardzo wysoko. 🏆

Czy ta lektura ma wady❓️🤔 Otóż ma, a są nimi zbyt bezpośrednie przedstawienie problemu, jakim były nadużycia kolonializmu czy nierówności na tle rasowym, 🤷‍♀️ stereotypowe ukazanie niektórych postaci 😒 oraz przymała ilość elementów fantasy. Nie są to jednak minusy, które istotnie wpływają na ogólny odbiór książki. 🙂

Uważam, że "Babel" to świetnie napisana, ciekawa, wciągająca i nietuzinkowa historia z mocnym przesłaniem. 🤩 Tworząc ją autorka wykonała ogrom pracy, za co należy jej się wielki szacunek. 👍 To naprawdę świetna książka, którą zdecydowanie polecam❗️😊