"Anomalia" to najlepiej sprzedająca się laureatka Nagrody Goncourtów od czasu "Kochanka Marguerite Duras". Mistrzowski kolaż gatunków, od którego nie sposób się oderwać!
Pasażerski lot z Paryża do Nowego Jorku. Na pokładzie, brzydko mówiąc, prawdziwa zbieranina: mieszanka narodowości, ras, ludzkich typów i reprezentowanych przez tych ludzi poglądów, dążeń, pragnień... Właściwie o każdym pasażerskim samolocie na tej trasie można by powiedzieć dokładnie to samo, jednak ten lot jest wyjątkowy.
Na skutek niezrozumiałej anomalii czasoprzestrzennej samolot ląduje w Nowym Jorku dwa razy: raz w marcu, a potem w czerwcu. Jest to ta sama maszyna z tymi samymi pasażerami na pokładzie. Wśród nich seryjny morderca, nigeryjski gej, starzejący się, zakochany w dużo młodszej kobiecie architekt, córka weterana wojennego, czarnoskóra prawniczka, która wyrwała się z biedy i niedoceniany pisarz, piszący właśnie powieść pod tytułem "Anomalia".
Wychodzi więc, że po ziemi chodzą w pewnym momencie dwaj seryjni mordercy, dwie prawniczki, dwaj pisarze itd. Jedna wersja starsza jest od drugiej o zaledwie trzy miesiące, ale jak się wkrótce okaże, trzy miesiące to niekiedy bardzo dużo. Ktoś może zachorować, ktoś inny umrzeć... Wyobraźcie sobie, że któregoś dnia spotykacie samych siebie, tylko że starszych o trzy miesiące. Już od tego prostego przecież, myślowego eksperymentu nie jednego może rozboleć głowa.
A na kartach "Anomalii" dzieje się o wiele więcej niewiarygodnych rzeczy. Oto ktoś spotyka swojego zmarłego niedawno brata. Jednego mężczyznę kochają nagle dwie kobiety, a dziecko okazuje się mieć dwie z pozoru identyczne matki. Hervé Le Tellier zmusza nas więc do potężnego, intelektualnego wysiłku, dając nam przy tym moc doskonałej zabawy.
Bo "Anomalia" to nie tylko jedna z najbardziej inteligentnych powieści francuskich ostatnich lat. To też powieść niewiarygodnie wręcz zabawna. Autor puszcza tu oko zarówno do miłośników literatury przez tak zwane wielkie "L", jak i do zagorzałych wielbicieli seriali Netflixa. Znajdą tu coś dla siebie zagorzali kinomani oraz ci, którzy w książkach szukają rozrywki i dreszczyku emocji. Hervé Le Tellier połączył, zdawałoby się, niemożliwe: wciągające "czytadło" i wybitną, wielopłaszczyznową literaturę. I być może za to (a pewnie i za wiele innych rzeczy) uhonorowano autora "Anomalii" prestiżową Nagrodą Goncourtów.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca
Czy "Anomalia" Hervé Le Telliera jest typową powieścią science-fiction?
"Anomalia" to wielogatunkowa powieść literacka, która łączy elementy thrillera, dramatu i fantastyki spekulatywnej. Autor wykorzystuje motyw rodem z science-fiction wyłącznie jako punkt wyjścia do głębokich rozważań filozoficznych o naturze rzeczywistości. Książka unika skomplikowanego, technicznego żargonu, skupiając się na społecznych i egzystencjalnych skutkach niewytłumaczalnego zdarzenia. Jest to lektura dla osób szukających intelektualnej stymulacji, a nie tylko klasycznej opowieści o podróżach w czasie czy kosmosie.
Jaki nastrój dominuje w trakcie lektury tej książki?
Lektura charakteryzuje się gęstą atmosferą niepokoju wymieszaną z błyskotliwą ironią oraz inteligentnym humorem. Autor z chirurgiczną precyzją analizuje ludzkie reakcje na sytuację niemożliwą, co buduje napięcie typowe dla najlepszych thrillerów psychologicznych. Czytelnik obcuje z różnorodnymi stylistykami, od chłodnego raportu po intymne wyznania, co nadaje całości dynamiczny i angażujący charakter. To pozycja, która skłania do refleksji nad własną tożsamością jeszcze długo po odłożeniu jej na półkę.
Czy struktura narracyjna książki jest skomplikowana i trudna w odbiorze?
Mimo wielowątkowości i licznych bohaterów, narracja jest prowadzona w sposób przejrzysty i bardzo płynny. Każdy rozdział poświęcony innej postaci pozwala na stopniowe budowanie pełnego obrazu zdarzeń bez wprowadzania chaosu informacyjnego. Pisarz mistrzowsko splata losy pasażerów lotu z Paryża, dbając o to, by czytelnik nie pogubił się w chronologii wydarzeń. Stylistyka jest przystępna, co sprawia, że nawet trudniejsze pytania egzystencjalne są podane w formie atrakcyjnej literacko.
Dla jakiego typu czytelnika "Anomalia" może okazać się rozczarowująca?
Książka ta nie spełni oczekiwań osób szukających czysto rozrywkowego kryminału lub twardej fantastyki z jednoznacznym wyjaśnieniem zagadki. Skupienie na aspektach filozoficznych i psychologicznych sprawia, że samo rozwiązanie techniczne tytułowej anomalii schodzi na dalszy plan. Czytelnicy preferujący liniową akcję bez dygresji mogą poczuć się przytłoczeni mnogością perspektyw i intelektualnych gier autora. Nie jest to również pozycja dla odbiorców unikających otwartych zakończeń i pytań pozostawionych bez gotowych odpowiedzi.
Czy fabuła skupia się na technicznych aspektach zjawiska, czy na psychologii postaci?
Głównym punktem ciężkości powieści jest studium psychologiczne bohaterów postawionych w obliczu bezpośredniej konfrontacji z samym sobą. Autor analizuje, jak różni ludzie - od płatnego mordercy po znanego pisarza - radzą sobie z utratą unikalności i nagłym kryzysem egzystencjalnym. Techniczne aspekty zjawiska służą jedynie jako katalizator do pokazania kruchości ludzkich relacji i systemów społecznych. To literatura piękna, która stawia człowieka w centrum, badając granice jego wytrzymałości psychicznej.
