Kropla życia

Lubicie seriale o wampirach? Jeśli odpowiedzieliście twierdząco, mam dla Was nie lada gratkę. "Kropla życia" Oliwii Tybulewicz to książkowa historia, która obficie korzysta z popkulturowych motywów, jednocześnie ukazując je w krzywym zwierciadle.

Wioletta pracuje w bardzo nietypowym miejscu, mianowicie w Pubie Luna. Przychodzi do niego wyjątkowa klientela - wampiry, wilkołaki, elfy i inne nadprzyrodzone istoty. Kelnerka, mimo że jest zwykłą śmiertelniczką, nieźle radzi sobie z nieumarłymi. Do czasu. Przez swoją lekkomyślność staje się celem hrabiny Kraus, której ukradziono eliksir zwany Kroplą Życia.

W tym momencie akcja powieści przyspiesza i nie zwalnia do samego końca. Jesteśmy świadkami perypetii, z których Wioletta próbuje wyjść cało. Każde jej działanie przynosi jednak efekt odwrotny od zamierzonego i znamienne słowa: "W co ja się znowu wpakowałam?!"

Oliwia Tybulewicz wykreowała ciekawy świat, w którym problemy zwykłych zjadaczy chleba łączą się z fantastycznymi zjawiskami. Dużo tu wątków obyczajowych, przez co łatwo się utożsamić z bohaterami i poczuć ich emocje. Bardzo doceniam, że autorka operuje humorem, a nie makabrą. Jej styl jest lekki, przez co powieść czyta się naprawdę przyjemnie.

"Kropla życia" to propozycja dla fanów urban fantasy, ale nie tylko. W ostatnich latach zdecydowanie częściej sięgam literaturę faktu niż fantastykę, jednak ta książka mnie urzekła. Uśmiech nie schodził mi z twarzy przez całe 292 strony. A zakończenie? Rozpływam się na samą myśl o nim. Gorąco polecam!

Wydanie wznowione - nowa szata graficzna, lecz ta sama, pełna uroku historia!

"Kropla życia" to pierwszy tom cyklu o tym samym tytule. Łączy elementy urban fantasy, humoru i przygody jednocześnie. Chociaż świat, który jest przedstawiony tętni magią i nadprzyrodzonymi istotami, to jego bliskość do naszej obecnej codzienności sprawił, że szybko poczułam się zupełnie jak u siebie. Książka dla czytelnika jest lekko, z dawką rozrywki i jakże niebanalna. Idealnie sprawdza się na poprawę humoru i oderwania od rzeczywistości - mega mi się przydała, czytałam ją w momencie, kiedy właśnie tego potrzebowałam w życiu.

Co bardzo wyróżnia tą książkę? - nietypowa narracja. Autorka w taki sposób ją napisała, że zwracała się bezpośrednio do mojej osoby. Pomimo tego, że początek był nieco chaotyczny, to jednak dałam jej szansę i po czasie zrozumiałam, że nie zawiodłam się. Bardzo polubiła Wiolettę - kobietę z pazurem, której nie da się zastraszyć - oraz Artura i Cerber. Sprawnie prowadzona fabuła, bez zbędnych dopowiedzeń. Każdy rozdział wnoszący coś ważnego do historii, to było cudo. Skutecznie też zachęcono mnie do przeczytania kolejnego tomu - otwarte zakończenie mówi samo przez się. Chociaż nie przepadam właśnie za takimi, to jednak w tym wypadku... czekam na więcej!