Króliki Pana Boga

Jest to książka dedykowana czytelnikom, którzy pragną poszerzyć swoją wiedzę o okresie drugiej wojny światowej oraz bezpośrednio po jej zakończeniu. Niemniej jednak, „Króliki Pana Boga" nie ograniczają się wyłącznie do tej grupy odbiorców. Ta powieść zasługuje na uwagę każdego, kto chce lepiej zrozumieć, co naprawdę działo się po pokonaniu nazistowskich Niemiec.

Akcja książki rozgrywa się tuż po zakończeniu II wojny światowej i opowiada historię trzech rozbitków - Adama, Haliny i Honzy - próbujących dotrzeć do Polski. Niestety, zadanie to nie jest takie proste, gdyż wielu ludzi nie potrafi przyswoić sobie faktu zakończenia wojny, co skutkuje brakiem zrozumienia i gotowością do najgorszych aktów przemocy. Dlatego fabuła bywa urozmaicona - czasami dzieje się wiele w określonym fragmencie historii, a innym razem jest spokojnie. Książka ta potrafi wywołać łzy, gniew i pytanie „Dlaczego oni?" .

Grzegorz Kozera posługuje się bardzo klarownym językiem, co umożliwia łatwe zrozumienie zdarzeń. Różnorodność zwrotów akcji sprawia, że fabuła nie nudzi, a czytelnik łatwo może wczuć się w czasy, które przeżywają bohaterowie. Szczególnie godne uwagi jest to, że książka skłania do refleksji nad własnym postępowaniem w sytuacjach podobnych do tych, w jakich znaleźli się Adam, Honza i Halina.

Autor porusza wiele ważnych motywów takich jak wojna, a także odwaga, miłość, odpowiedzialność i lojalność. Ukazuje reakcje ludzi oraz przedstawia system pomocy i działania bezpośrednio po wojnie. Bohaterowie dzielą się własnymi przeżyciami z tego okresu. Jednak czytelnik może być zaskoczony postawą niektórych postaci. Dlatego najważniejsze staje się zachowanie człowieczeństwa.

Podsumowując, uważam, że książka zasługuje na polecenie. Złożona fabuła, fascynująca historia i interesujący bohaterowie potrafią wpłynąć na nasze postrzeganie świata. Przypomina nam o ważności bliskich, których możemy stracić, wywołuje łzy i mieszane uczucia. Dotychczas nie zwracałam uwagi na to, co działo się po pokonaniu Niemiec, ale dzięki Grzegorzowi Kozerze, skupiłam się na tym istotnym aspekcie historii.

Iga O.

Szkolny Klub Recenzenta

Ponownie wracamy do losów ulubionych bohaterów, których życie nie rozpieszczało. Autor serwuje nam ciąg dalszy przeżyć po i tak jakże wielkich wyzwaniach, pokazując, że nieustannie musimy mierzyć się z rzucanymi pod nogi kłodami.

Autor podejmuje wątki zakończone w pierwszym tomie, więc obowiązkowo odsyłam Was do nadrobienia zaległości, ale cała trylogia jest ze sobą luźno powiązana i wprowadza zarówno stare jak i nowe tematy. Dla mnie to zaleta pozwalająca mocno wgryźć się w temat, zbliżyć do bohaterów i przeżywać ich doświadczenia na własnej skórze a także poszerzyć wyobraźnię o kolejne sceny wojennej rzeczywistości. W dodatku Grzegorz Kozera posługuje się wspaniałym stylem, który płynnie przechodzi pomiędzy wątkami i jednocześnie pokazuje zmiany zachodzące w postaciach pod wpływem tego z czym muszą walczyć.

Tym razem akcja rozgrywa się w maju 1945 roku. Obserwujemy losy Adama, Haliny oraz Honza, trójki pozornie obcych sobie ludzi, których połączyły okrutne czasy. Przymusowy robotnik, więźniarka z obozu koncentracyjnego oraz chłopiec odcięty od rodziny i domu uciekli spod niemieckiego piętna wprost w otwarte ramiona Sowietów. Ponownie zmuszeni zostali walczyć o swoje miejsce w świecie a także ostatkiem sił udowadniali, że ich życie jest tak samo cenne.

Głód, pomieszanie zmysłów, potrzeba akceptacji, zrozumienia a także bliskości drugiego człowieka przejmują władanie nad hipnotyzującą fabułą. Książka liczy sobie niewiele stron a jednak czyta się ją wolno i dokładnie, aby nie tylko wszystko zrozumieć, ale i poczuć na własnej skórze. Wraz z bohaterami odbywamy więc trudną wędrówkę, czytamy o miłości, przyjaźni i złu w ludzkiej naturze w czasach, które wcale nie są nam obce.

"Króliki Pana Boga" żonglują emocjami. To książka trudna, choć napisana pięknym językiem. Nie łatwo wejść w buty bohaterów, których historia jest tak bolesna, ale to jednocześnie część naszej przeszłości o której musimy pamiętać. Grzegorz Kozera nie tylko pozytywnie zaskakuje, ale i udowadnia, że te książki, które na pierwszy rzut oka wydają się niepozorne, kryją w sobie coś naprawdę wyjątkowego.

Wojna nigdy nie była tematem łatwym: ani do opisania, ani do zekranizowania, a już najtrudniej było ją przeżyć, a jeśli już się udało to wielu chciało szybko zapomnieć i zacząć żyć na nowo, ale jak żyć w kraju, w którym młodzi ludzie nie mają wykształcenia, ale za to doskonale nauczyli się przemocy? W takich realiach trzeba było opisać bezmiar okrucieństwa. Książek o okupacji powstało wiele. Wszystkie przerażały obrazami odarcia ludzi z uczuć, wrażliwości, zwierzęcej potrzeby dążenia do ocalenia zmieszanymi ze wzniosłymi uczuciami heroizmu, poświęcenia. Po wielkiej fali opowieści z czasów wojny w końcu powinniśmy się uwolnić od niej. Ciągle jednak nie potrafimy. Regularnie wracają tematy winy, zbrodni, odpowiedzialności, wytykania błędów, teorii na temat roli różnych nacji w konflikcie, braku reakcji wielu krajów, cichego poparcia oraz spóźnionej pomocy.

Wydawałoby się, że temat wyczerpali ci, którzy ocaleli, że ich opisy są tak pięknie dosadne, że więcej mówić nie trzeba, a jednak ciągle pojawiają się coraz nowsze powieści ludzi, którzy wojnę znają jedynie z podręczników. Tak jest i w przypadku Grzegorza Kozery i jego „Królików Pana Boga”, które jako powieść wojenna przy relacjach świadków wypadają słabo, ale za to poruszają ważne tematy odpowiedzialności za cudze życie, miłości (nieerotycznej), utraty, walki z przeciwnościami, ludzkimi słabościami. „Króliki Pana Boga” to powieść drogi – gdyby nie to ciągłe zmierzanie do domu Honzy, walki o jego przeżycie to nic by się nie działo. Krajobraz po wojnie zawieszony w niepewności jutra zmusza do przyjmowania wydarzeń bez ich oceny, bo po czasach mordów i w nastania ograniczonej wolności jutro jest wielką niewiadomą.

Polecam miłośnikom powieści wojennych.