Król trujących kwiatów. Tom 1

Rozpoczynając lekturę, wydawało mi się, że książka nie przypadnie mi do gustu, gdyż z początku akcja toczyła się zbyt powoli. Na szczęście moje obawy okazały się płonne. Fabuła się rozkręciła, a ja wkręciłam się w świat przedstawiony. Szczególnie spodobało mi się ukazanie relacji łączącej Lore i jej nowych przyjaciół.

Ocenienie tej pozycji jest dla mnie dość trudne. Zdecydowanie była to dobra książka, która zasługuje na uwagę, ponieważ wyróżnia się na tle innych. Jest ciągłą i spójną historią, w której wszystko zostało zaplanowane od początku do końca i nie ma tu miejsca na przypadki.

Fabuła tej książki jest naprawdę złożona i początkowo odczuwałam trudność w odnalezieniu się w nowym świecie. Osoby mi się, że sobą zlewały, a ja nie potrafiłam do końca zrozumieć systemu, który rządził miastem. Jednak w żadnym wypadku mnie to nie zniechęciło. Czasami warto dać sobie czas na wciągnięcie się w fabułę, bo później może być tylko lepiej.

Z czasem wszystko było dla mnie jasne i dzięki temu bardzo zaangażowałam się w akcje. Dworskie intrygi, zdrady, postacie, których zamiarów nie możemy być pewni, krucha lojalność i w tym wszystkim tajemnicze morderstwa całych wiosek oraz czyhająca za rogiem wojna. W momencie, w którym nasza główna bohaterka, Lore, trafia na królewski dwór, tempo akcji zdecydowanie przyspiesza i z każdym rozdziałem robi się coraz ciekawiej. Wciągnęłam się w świat intryg i tajemnic. Były momenty, które niesamowicie mnie zaskoczyły i były świetnym zwrotem akcji, ale zdarzyły się także sceny, które były proste i logiczne. Podczas nich nie czułam żadnej ekscytacji, ponieważ ich rozwianie były dość oczywiste.

Bardzo przyjemnie czytało mi się o relacji mnicha, księcia i naszej Lore. Ich historia była trudna, pełna niedopowiedzeń i blizn przeszłości. Nie ukrywam, że liczyłam na większe rozwinięcie wątku romantycznego, a ostatecznie było go niewiele, więc jeśli ktoś liczy na romantasy, to będzie zawiedziony.

Momentami książka była za bardzo „przegadana” i musiałam się zmuszać, by czytać kolejne opisy. Jednak im dłużej myślę o tej pozycji, tym bardziej doceniam jej dworski klimat i wszystkie tajemnice oraz relacje między bohaterami, które nie raz mnie zaskoczyły. Książka jest ciekawa, intrygująca i myślę, że sięgnę po kolejny tom. Poznaliśmy odpowiedzi na wiele pytań, ale to dopiero początek przygód tej trójki👑🥀

„Król trujących kwiatów” przyciągnął mnie do siebie prześliczną okładką, nie znam twórczości Hannah Whitten, pomyślałam, że to dobry pomysł, aby to zmienić. Czarna okładka z kwiatami i koroną sprawiła, że zdecydowałam się na to, aby przeczytać opis. Ostatnio bardzo lubię sięgać po tego typu książki, magia, tajemnice, intrygująca bohaterka, trucizny. Szukałam ostatnio gotycką powieść fantasy, przepełnioną nekromancją z odrobiną romansu i udało mi się ją odnaleźć. Czy spełniła moje oczekiwania?

Główną bohaterką książki autorstwa Hannah Whitten pod tytułem „Król trujących kwiatów” jest Lore, jako dziecko uciekła z sekty zamieszkującej katakumby. Musiała się utrzymać, więc zajęła się roznoszeniem trucizny. Jest niezwykłą osobą o tajemniczym darze, który stara się utrzymać dla siebie. Dziewczyna żyje zgodnie z prawem, stara się nie wadzić nikomu, nie przeszkadzać, nie narażać, jednak pomimo tego została schwytana przez wojowników, którzy służą świętemu królowi. Jej profesja była niewygodna, jako nekromantka była w opałach, niegdyś takie osoby źle kończyły. Czy ją wygnają, a może stracą? Nic z tych rzeczy, sam władca ma dla niej atrakcyjną propozycję, której ceną jest wolność. Lore musi się dowiedzieć, kto ośmielił się zaatakować okoliczne wioski i dokonał masakry. Magiczne umiejętności mogą jej w tym pomóc, czy można jednak zaufać ludziom w otoczeniu, których się znalazła? Przebywanie na królewskim dworze może przynieść jej więcej problemów niż pożytku. Czy Lore uda się poznać prawdę?

„Król trujących kwiatów” jest ciekawą książką, której klimat przypadł mi do gustu. Gotycki świat fantasy był idealnym miejscem dla tej historii o miłości, lojalności i władzy. Lore jest naprawdę silną bohaterką i nie traci swojej osobowości po wprowadzeniu wątków miłosnych. Jest silna, samolubna i zdeterminowana. Jej charakter przypadł mi do gustu, rozumiałam jej obawy, znalazła się w sytuacji niegodnej pozazdroszczenia. Każda postać, której kibicujesz, ma jakiś kształt lub formę. Pomimo tego mroku autorka wplotła w historię pewną lekkość i humor, co było interesującym zabiegiem, który równoważył mroczniejsze elementy. Krytyka zorganizowanej religii i teokracji była mocną częścią tej książki. Whitten przedstawia czytelnikom tajemnice, magię i religię zebrane w jedną, wiążącą lekturę. „Król trujących kwiatów” jest napisany przyjemnym językiem, nie trzeba wkładać żadnego wysiłku, aby zrozumieć, co autorka chciała przekazać. Nie można tutaj nie wspomnieć o zawiłych intrygach dworskich, gdzie z czasem zaczęłam się zastanawiać, czy faktycznie bohaterowie są tymi, za kogo się podają. Bardzo podobały mi się wszystkie zwroty akcji, chemia i dynamika były tak dobrze zbudowane, że ciężko mi było odłożyć książkę na półkę. Nie mogę się doczekać kolejnego tomu, mam nadzieję, że szybko zostanie przetłumaczony.

Król trujących kwiatów swoim tytułem kusi do czytania w okresie jesiennym. Piękna okładka jak i wklejka tylko do tego zachęcają. Śmierć i intrygi dworskie przeplatają się jak noc i dzień, a natura stanowi idealną harmonię. Jednakże podczas czytania ma się wrażenie że książka została napisana... wspak.

"Ciemność czyni światło wyrazistszym, światło dławi mrok. Życie nie może istnieć bez śmierci, a panować nad całością może ten jedynie, kto posiadł świętość".

Początek książki rzuca nas w sam środek wydarzeń, które są dla nas co najmniej niezrozumiałe. Wraz z kolejnymi rozdziałami zarys historii gdzieś ginie we mgle i ma się wrażenie, że gdzieś to już było. Mi najbardziej Król trujących kwiatów przypominał Dziedziniec Cudów i Koniec Maskarady. Mortem czyli magia śmierci stanowi tu kluczową rolę jednak jej opis nie pomógł nam na początku zrozumieć skąd, jak i dlaczego jest tak ważny.

"Cokolwiek spotka nas po śmierci, będzie konsekwencją tego, jak żyliśmy. Za życia coś siejemy, po śmierci trzeba to zebrać. Nawet jeśli wyrosło coś paskudnego".

Przed każdym z rozdziałów pojawia się albo przysłowie albo krótka notatka historyczna i głównie dzięki nim dowiadujemy się o co chodzi w książce. To trochę za późno, aby wczuć się w fabułę. A na domiar złego wszystkie intrygi w tej książce trwają tylko 1 rozdział po czym są rozwiązywane. Jedynie główny plot twist nie daje jednoznacznej odpowiedzi ale łatwo można się domyśleć jego zakończenia.

"- Czy Ty kiedykolwiek sypiasz?

- Dla nikczemnych nie ma wytchnienia, moja droga".

Bohaterowie w tej książce są różni. Ci główni czyli Lore, Gabriel i Bastian są najbardziej wyraziści, bardziej też spodobają się nam męskie postacie. Historia Lore też jest napisana nie pokolei i czasem w fabule łapiemy się na tym, że bohaterka się powtarza. Gabriel i Bastian są zupełnie inaczej napisani, tak jakby na ich postacie był pomysł. Nie mniej jednak razem stanowią ciekawą grupę, która jest różna jak słońce i księżyc.

"Ale co łatwo zyskać, łatwo też stracić".

Żałuję że książka została tak dziwnie przedstawiona bo sam pomysł na nią jest niezwykle ciekawy. To jak Mortem wpływa na ludzi i naturę, i jak wiele można poświęcić dla kilku lat życia dłużej sprawia, że w jakiś sposób o tym myślimy. Nie mniej jednak książka ta nie zrobiła na mnie takiego wrażenia na jakie liczyłam. Coś tu poszło nie tak. Jednak tym którzy uwielbiają dworskie klimaty i nieco zniekształcone podejście do religii ta książka powinna się spodobać.

Idealnie mroczna, intrygująca i rozpalająca ciekawość opowieść o dziewczynie władającej mocą śmierci - brzmi dobrze?

Główną bohaterką książki jest Lore, która dzierży niespotykany i niepożądany dar władania mortemem, czyli śmiercią. Potrafi ona pociągać za jej sznurki i nie tylko doprowadzać do agonii, ale także wskrzeszać żywe istoty. Jej szczególne zdolności sprawiają, że podstępem zostaje ściągnięta na królewski dwór, gdzie pomóc ma w rozwiązaniu zagadki wymierających wiosek na obrzeżach kraju.

Na królewskim dworze Lore nie jest jednak sama. Poznaje tam mrocznego i intrygującego Księcia Słońca, którego ojciec podejrzewa o spiskowanie z wrogim władcą. Sprawą tą dziewczyna zajmuje się wraz z mnichem, któremu daleko do świętości. Mamy tu zatem wątek trójkąta romantycznego, chociaż jest on znikomy. Mam nadzieję, że w kolejnych tomach zobaczymy go więcej, bo poza kilkoma skradzionymi pocałunkami w pierwszym tomie nie doczekałam się wylewu namiętności.

Początkowo bardzo trudno byłoby wciągnąć się w fabułę książki, a to ze względu na ogrom nowych pojęć i słów, które czytelnik musi przyswoić. Kiedy jednak przemęczyłam się przez ok 60 stron, bardzo szybko zrozumiałam mechanizmy panujące w świecie Lore. Zdecydowanie nie jest to książka dla nowicjuszy w fantastyce, z uwagi na złożoność świata i ilość dość abstrakcyjnych pojęć do przyswojenia. Jeżeli jednak czujecie się gotowi - nie czekajcie, ta książka Was porwie!

Sama Lore to jedna z moich ulubionych bohaterek ostatniego czasu. Silna, twardo stąpająca po ziemi i pyskata dziewczyna, dla której walka o przetrwanie to chleb powszedni. Jej zachowanie jest uwarunkowane konkretnymi pobudkami, dzięki czemu fabuła nabiera na wartości.

Uwielbiam mroczny, nieoczywisty klimat tej książki. Wątek śmierci przewija się nieustannie, niejednokrotnie wywołując ciarki na plecach. Opisy są szczegółowe, a wyobraźnia działa tutaj na najwyższych obrotach, ukazując obrazy pełne ciemności i spowite mgłą tajemniczości. Intrygi polityczne, szeptanie po kątach, skradanie się i motyw "partners in crime" to zdecydowanie to, co przyciąga w tej książce jak magnes.

Nie mogłam oderwać się od "Króla Trujących Kwiatów" i zarwałam noc dla tej wspaniałej książki. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom i mam nadzieję, że pojawi się tam więcej scen obrazujących relacje pomiędzy Lore a dwoma mężczyznami, którzy zawirowali jej życiem.