Krew zdrajcy. Spętani klątwami. Tom 1

Niektórzy działają instynktownie. Tak, jak główna bohaterka "Krwi zdrajcy". Praktycznie bez zastanowienia porzuca to, co znane, by wyruszyć w niebezpieczną podróż, po to, aby ocalić jedyną bliską sobie osobę.

Nie wie jeszcze, że za murami znanego jej świata czeka okrutna mgła, która nie bierze jeńców...

Mało tutaj realizmu. Bohaterowie są chaotyczni, nieprzewidywalni, podejmują decyzje, które często bywają nielogiczne.

Ciekawy jest za to przedstawiany świat, w którym wszechobecna mgła zamienia zwykłych ludzi i elfów w coś nieodwracalnego. Po wprowadzeniu czytelników w wykreowanych przez siebie świat, autorka rusza z akcją, która stopniowo nabiera dynamiki. Im dalej, tym tylko lepiej.

Jeśli chodzi o uczuciowość mamy tutaj motyw hate to love, który z pewnością zadowoli fanów gatunku. A już zwłaszcza takich, którzy cały czas w nim nie siedzą.

Początkowo trochę trudno było mi się wbić, akcja zbyt długo się rozkręcała, ale gdy już przekroczyłam barierę 200 stron, to nie mogłam się oderwać. Tak byłam zaangażowana w tę historię, że przy zakończeniu mało mi żyłka nie pękła z tych nerwów 😆

Uwielbiam wątek romantyczny. Jest jednocześnie subtelny, ale z drugiej strony jest tak świetnie poprowadzony, że non stop się o nim myśli, czeka wręcz na każdą interakcję pomiędzy bohaterami. Podoba mi się, że nie jest to taka słodka relacja. Czuć napięcie, targają nimi różne emocje, mają swoje małe i większe sekreciki. Z ciekawością obserwuje się ich potyczki słowne i w duchu liczy, że przerodzą się one w coś więcej. Jest to relacja typu slow burn, jednak nie jest też on aż tak slow.

Książka ta zmusza do snucia teorii, ponieważ nic tu nie jest podane na tacy, a na wyjaśnienia przyjdzie nam jeszcze trochę poczekać. Autorka umieściła wiele intrygujących elementów (głosik w głowie 👀), które sprawiają, że MUSISZ czytać dalej, bo pragniesz poznać odpowiedzi.

Jak już wspomniałam pierwsza połowa książki zbytnio nie porywa, obracamy się w podobnej scenerii, mało jest emocjonujących wydarzeń. Jednak później akcja robi się tak dynamiczna i następują takie zwroty akcji, że pochłania się tę historię w mgnieniu oka. Jedne wydarzenia łatwo przewidzieć, inne mniej, ale w żadnym wypadku nie odebrało mi to frajdy z czytania.

Gdybym nie wiedziała, że to debiut to nigdy w życiu by mi ta myśl nie przyszła do głowy, ponieważ ta książka jest tak dobrze napisana 🤌🏻

„Krew zdrajcy” z pewnością spodoba się fanom „Okna skąpanego w mroku”. Mamy tutaj krwiożerczą mgłę, która doprowadza ludzi do obłędu i sprawia, że chcą oni ☠ każdego na swojej drodze. Dodatkowo główna bohaterka słyszy pewien tajemniczy głosik w głowie 👀 A to tylko wierzchołek tego, co czeka na was w tej opowieści.

Mam nadzieję, że szybko dostaniemy drugi tom, bo nie mogę przeżyć tego zakończenia i muszę wiedzieć, co jest dalej! 😩 Mam głowę pełną teorii i z niecierpliwością czekam na ich zweryfikowanie 🔥

Czytajcie „Krew zdrajcy”, bo naprawdę warto!

Fani elfów, klątw, mroku i przepowiedni proszeni są o uwagę! Na naszym rodzimym runku powiła się interesująca pozycja.

Kr€w zdrajcy to ciekawie napisana historia o rodzinnych relacjach, konfliktach i kłamstwach. A wszystko to w świecie elfów i klątwy , która przybiera na sile. Ciekawym ale jednocześnie ciut utrudniającym odnalezienie się w świecie przedstawionym był fakt, że mapka świata znajduje się dopiero na 72 stronie.

Czytało się ją szybko, rozdziały są krótkie. I chociaż niektóre zagrania można było przewidzieć albo były małe niedociągnięcia to całościowo historia jest dobra. Zdecydowanie bohaterowie drugoplanowi bardziej przypadli mi do gustu niż nasza bohaterka i pewien elf.

I coś najważniejsze. Miałam OGROMNE DEJA VU podczas czytania 38 rozdziału. Aż mnie ścisnęło w żołądku! Ja to skądś znam! Czytając tekst znałam już kroki bohaterów 5 zdań do przodu. Nie wiem skąd, naprawdę. Ale wiedziałam. To niesamowicie dziwne uczucie. Może trafiłam na podobną scenę gdzieś, ale aż tak? A może jestem krótkofalową wieszczką? Wszystko możliwe.

Podsumowując lektura dostarczyła mi wielu wrażeń, czas z nią spędzony był udany. Jestem ciekawa co autorka zaplanowała w kolejnym tomie. Na pewno po niego sięgnę.

"Krew zdrajcy" to debiut literacki opowiadający historię Ophelii. Dziewczyna od urodzenia czuła się odrzucona przez rodzinę, ale tylko jedna osoba zwracała na nią uwagę - jej ukochana siostra. Dlatego, gdy ta zostaje porwana, a wszyscy wokół zdają się zapomnieć o jej istnieniu, postanawia ją odnaleźć. Udaje się w podróż za bezpieczny Mur, gdzie krąży śmiercionośna i pradawna klątwa, która spowiła ziemię elfów i ludzi.

Przyznam, że moje odczucia po lekturze tej historii nadal są mieszane, ale... Jest w niej coś ekscytującego, ciekawego i z pewnością oryginalnego (zwłaszcza biorąc pod uwagę końcową sekwencję). Autorka zaskakuje równocześnie swoim lekkim piórem i wciągającymi opisami, które trzymają uwagę czytelnika i rodzą w jego umyśle pytania - każdy nowy rozdział ukazuje brutalny świat Incarceris, a także jego tajemnice. Przyznam, że właśnie ta otoczka wokół klątwy, konfliktu między elfami i ludźmi, a także zakłamanymi wersjami przeszłości są najlepszą częścią opowieści. Cała intryga, a także jej kulminacja w końcowych rozdziałach, nadają książce dobrego smaku i sprawiają, że pragnie się sięgnąć po drugi tom.

Rozumiejąc intrygę, a także zamysł autorki na zakończenie historii... Mogę pojmować pewne zachowania bohaterów, ale nie będę oszukiwać, że miałam z nimi na początku problem. Zwłaszcza jeżeli czyta się tę książkę po raz pierwszy, to główna bohaterka może być nawet nieco irytująca. Chociaż trzeba przyznać, że jej oddanie w uratowanie siostry jest godne pochwały. Ale mówiąc o Ophelii, to mimo wszystko nadal nie potrafię określić jej relacji z Daganem. Czuć było w niej iskry nienawiści, zrozumienia, przyjaźni, a jednocześnie wzajemnej irytacji... Ale nie potrafiłam odnaleźć w tym miłości. Być może potrzebuję dalszego ciągu historii, ale mam wrażenie, że pominęłam gdzieś moment, gdy ich relacja stała się czymś więcej niż tylko rozejmem. Co zaś się tyczy samego mężczyzny - ciekawa jestem jego przyszłości i mam nadzieję, że kolejne tomy przyniosą o wiele więcej rozdziałów z jego perspektywy. Zwłaszcza, że jest o wiele bardziej interesującą postacią niż sama Ophelia.

I choć moje mieszane uczucia, co do lektury, rodzą się z powodu prowadzonej relacji między dwójką głównych bohaterów i zawiłości charakteru dziewczyny... To całościowo książka naprawdę mi się podobała. Zwłaszcza intryga polityczna i spisek, który ciągnie się od pierwszych stron, aby pod koniec historii zaskoczyć czytelnika i ukazać brutalną stronę świata Incarceris. Liczę, że kolejne tomy będą o wiele lepsze i równie zaskakujące co pierwszy, bo "Krew Zdrajcy" skrywa w sobie naprawdę niezwykły potencjał.

„Krew zdrajcy” Moniki Grabowskiej to książka, po którą nie miałam zamiaru sięgać w najbliższym czasie, chociaż bardzo lubię debiuty literackie. Jednakże, gdy o historii Ophelii Altensol zaczęło robić się głośno w bookmediach, a wszelkie rolki i posty zaczęły wyskakiwać niczym z lodówki, postanowiłam skusić się i sprawdzić, o co tyle szumu. Czy było warto?

Muszę przyznać, że z początku miałam co do tego ogromne wątpliwości, ponieważ pierwsze rozdziały zupełnie nie zachęciły mnie do tego, aby kontynuować lekturę. I nie mówię tu tylko o stylu pisania autorki, który w mojej ocenie był trochę toporny, ale również o tym, co kierowało główną bohaterką, by po pierwsze w ogóle uczyć się walki, a po drugie wyruszać na misję, która już z założenia powinna się zakończyć niepowodzeniem. Ta cała chęć ratowania siostry, która pojawiła się w historii dosłownie na chwile i nic nie wskazywało na to, aby ona i Ophelia były ze sobą, chociaż w minimalnym stopniu zżyte zupełnie do mnie nie przemówiło. Wręcz uważam, iż było to strasznie naciągane i nie mogłam zrozumieć, dlaczego główna bohaterka chce aż tak ryzykować, szczególnie że nie miała pojęcia, co czeka ją za murem. Myślę, że gdyby autorka bardziej skupiła się na relacji pomiędzy siostrami, byłyby ku temu jakieś podstawy, a tak wyglądało to, jakby Ophelia porywała się z motyką na słońce, czyli albo faktycznie zwariowała, co sugerowały jej pewne osoby, albo po prostu chciała jak najszybciej zakończyć swój żywot.

Drugą kwestią, która nie przypadła mi do gustu, był motyw wędrówki. Przysięgam, że nic mi się w tej książce tak nie dłużyło, jak cały ten spacer przez te wszystkie krainy. Nuda, nuda i jeszcze raz nuda. Myślę, że gdyby skrócić nieco tą część, książka tylko by zyskała i być może nie musiałabym jej odkładać, aby odpocząć od tej wszechobecnej monotonii.

I przyznam, że miałam zamiar porzucić tę publikację w połowie, ale moja ciekawość wzięła górę, bo za wszelką cenę chciałam dowiedzieć się, co dwie bardzo znane w bookmediach osoby zobaczyły w tym debiucie, że postanowiły objąć go swoim patronatem, dlatego zdecydowałam się czytać dalej. Czy była to słuszna decyzja? Myślę, że tak, ponieważ akcja książki wreszcie ruszyła z kopyta i zrobiło się naprawdę ciekawie, nie tylko ze względu na prawdziwą tożsamość Dagana, ale również dlatego, że wszystkie tajemnice ujrzały wreszcie światło dzienne.

Sama końcówka była naprawdę spektakularna i właściwie był to jedyny powód tego, że zdecydowałam się podnieść ocenę książki o jeden punkt. Dlatego mam nadzieję, że druga odsłona „Spętanych klątwami” okaże się o niebo lepsza.