Krew Motyli

„(…) ludzie zazwyczaj krzywdzą się na własne życzenie brakiem uwagi albo zbyt wielką ufnością wobec obcych, wobec kogokolwiek”.

Mocna rzecz dla ludzi, którzy chcą się zatrzymać w tym pędzie za czymś bliżej nieokreślonym. Którzy lubią pobłądzić we mgle. Pozwolić, by rozpłynęły się w niej wygórowane oczekiwania i płonne nadzieje. Którzy nie boją się, że rozetnie ona ich utarte postrzeganie rzeczywistości. Dla tych, którzy wierzą w słowa, które sobie przeczą. Nie wierzą w przypadki. Potrafią w symbole. Tych odważnych w patrzeniu w mrok pełzający wśród nas. Niewrażliwych na smród pychy, chciwości, nieczystości, zazdrości, gniewu, lenistwa, nieumiarkowania.. A może właśnie wrażliwych. Tych noszących w sobie smutek, bo świadomych tego, że nie na wszystkie pytania przyjdzie im poznać odpowiedź.. Ale też tych, nieobawiających się narobić hałasu, by wykrzyczeć swoją prawdę komuś prosto w oczy. I w końcu dla tych gotowych na wojnę ze światem i samym sobą.

„Krew motyli” to klimatyczna historia obok której ciężko przejść obojętnie. Zaciekawia, niepokoi, przeraża.. O ludzkich granicach, niespełnionych obietnicach, sile manipulacji, o bólu istnienia, grzechach głównych i o poszukiwaniu sensu. No i o tym, czym jest zło i jak bardzo jest blisko nas.. a może jest i w nas z natury przecież dobrych.

Polecam.

„I były Łazary, miejsce przeklęte”.

Chyba po raz pierwszy mam do czynienia z książką, której nie potrafię ocenić, bo wymyka się wszelkim znanym mi ramom. Czuję się potwornie stłamszona mentalnie tą powieścią. Niepokojąca, przejmująca, bulwersująca, plugawa, obrzydliwa, perwersyjna, bestialska, pełna brudu, zła, nikczemności, nierealna, nierzeczywista, a jednocześnie prawdziwa i tak fascynująca, przyciągająca jakimś mrocznym magnetyzmem, że nie sposób jej porzucić, mimo że prawie każde zapisane w niej zdanie sprawia niemal fizyczny ból.

„Chciałem zniknąć. Chciałem nie żyć. Czułem, że jestem źródłem nieskończonego zła, które ktoś we mnie wystrzyknął, że jestem opętany nie swoimi myślami”.

Szczepan Makarewicz za sprawą tajemniczego liściku, który znajduje na wycieraczce własnego mieszkania, trafia do Łazar. Mała miejscowość opodal Lublina jest miejscem, gdzie przysłowiowy diabeł mówi dobranoc, pełnym religijnego fanatyzmu, wynaturzenia i zła tak potwornego, że zaciera ono każdy jeden przejaw dobra. Zmowa milczenia, mroczne tajemnice i niepokojący Biały Dom, który stał się areną historii zainspirowanej prawdziwymi wydarzeniami. Któż z nas nie słyszał o Zborze Leczenia Duchem Świętym „Niebo”?

„Ludzie potrzebuję wskazówek. Najbardziej, gdy są pogubieni. A gdy nie są? Wtedy trzeba sprawić, żeby się zgubili. Trzeba im namieszać w głowach. Zasiać ziarno wątpliwości”.

Autor w swoim powieściowym debiucie w wyrazisty sposób ukazuje mechanizmy działania sekty, obnaża całą potworność manipulowania ludzkimi umysłami, żerowania na ich strachu i życiowemu pogubieniu. Przerażające obrazy skrajnej patologii, pedofilii, perwersji, morderstw… Powieść szokuje, bulwersuje i zniesmacza. Uderza w psychikę nie tylko koszmarną warstwą fabularną, ale również stylistyką. Prostą, ale przepełnioną siłą przekazu, pokazującą głębię opisywanego okrucieństwa. I do tego ten tytuł… początkowo wydaje się nie mieć związku, aż wreszcie nabiera wymowy, naznaczony tajemniczą krwią motyli…

Nim dotarłam do końca tej powieści, wielokrotnie błagałam w myślach o choćby tylko maleńki okruszek czegoś dobrego, co rozproszy ten potworny klimat, spowoduje, że misja Szczepana miała jakiś sens… Na szczęście autor nie zawiódł i nie zgasił we mnie tej iskierki dziecięcej wiary, że jednak warto było czekać.

„Kiedy zaczynamy żyć dla innych, a nie dla siebie, znikamy i stajemy się chodzącą plasteliną, którą lepią wszyscy, tylko nie my sami”.

Oparta na faktach, ale daleka od reportażu. „Krew motyli” w niebanalny sposób przedstawia sektę – jej historię, mechanizmy pozyskiwania nowych członków, patologicznego i bezwzględnego posłuszeństwa, chorego zupełnie funkcjonowania. Ta powieść czerpie z tragedii, jaką było pojawienie się guru roszczącego sobie prawo do bycia władcą absolutnym, stworzenia własnej religii i przejęcia władzy nad ciałami i umysłami opętanych tymi wizjami zagubionych, zastraszonych, niepewnych postaci.

„(…) ludzie zazwyczaj krzywdzą się na własne życzenie brakiem uwagi albo zbyt wielką ufnością wobec obcych, wobec kogokolwiek”.

Fanatyzm i jej siostra obsesja. Matką jest beznadzieja, ojcem – przemoc. Taka to patologiczna rodzinka z tej sekty. Wszyscy taplają się w moralnym bagnie. Słowo „normalność” ma tu zupełnie inna definicję, straciło znaczenie. A przeciwko tej grupie występuje samotnik mający dar i instynkt, poszukiwacz tajemnic.... Zgorzkniały i niemający nic do stracenia, przegrany, a jednak walczący.

„Byliśmy na wojnie ze złem i na wojnie ze samym sobą”.

Ale jaki klimat tego pojedynku! Zagubione, dziwne, niepokojące miasteczko, wiecznie zasnute mgłą i przemoczone nieustannie padającym deszczem, odcięte od świata, będące więzieniem, choć nie zamknięte przecież na klucz. Zgniłe moralnie, spaczone religijnie. Ze ślepymi i zakłamanymi mieszkańcami. A wszystko przypieczętowane zostało zmową milczenia. Groza!

Obraz, który nakreślił Mateusz Jańta jest przerażający, przytłacza ogromem spustoszeń, jakich dokonał w ludziach przywódca sekty. On zniszczył wszystkich wokół siebie, a najgorsze jest to, że nie poniósł za to żadnej kary!

„Krew motyli” to powieściowy debiut Autora, więc można przymknąć oko na drobiazgi, całość zdecydowanie godna uwagi, zwłaszcza klimat niepokoju, niepewności. Gęsty, lepki lęk przykleja się do czytelnika. Zaskakuje narracja w pierwszej osobie – uwaga – rodzaju męskiego i bezpardonowy język, który świetnie gra z klimatem powieści.

Polecam!