Kozioł ofiarny

Spotkaliście kiedyś osobę, która była niepokojąco do Was podobna? A może ktoś pomylił Was ze swoim znajomym zarzekając się, że jesteście jak dwie krople wody? Mnie się to nigdy nie zdarzyło, ale podobno każdy z nas ma gdzieś na świecie swojego sobowtóra.

To trochę przerażające, ale daje też możliwości, które czasem wykorzystają bliźniaki jednojajowe płatając figle i podszywając się pod siebie nawzajem. Właśnie takie niewiarygodne okoliczności stawiają przed Johnem, wykładowcą na życiowym zakręcie, szansę, by zamienić się na role z francuskim hrabią Jeanem de Gue. Tylko w odróżnieniu od teatru, w życiu nie ma miejsca na choć jedną próbę, a ingerencja w egzystencję obcego człowieka nie może pozostać bez konsekwencji.

Daphne du Maurier w „Koźle ofiarnym”, w cudownym butikowym wydaniu, maluje przed nami świat pełen tajemnic, intryg i mroku. Nieśpiesznie wprowadza nas i bohatera w życie jego sobowtóra, które wymaga trudnych decyzji i umiejętności lawirowania pomiędzy oczekiwaniami domowników. Na początku błądząc po omacku popełnia kilka gaf, jednak z czasem wchodzi w swą rolę całym sercem stając się synem, mężem, ojcem, kochankiem i pracodawcą. Dokąd doprowadzą jego wybory i jak zakończy się ta niespodziewana zamiana miejsc?

Autorka zafascynowała mnie pomysłem na fabułę, a co więcej pokierowała historię, w kierunku którego zupełnie się nie spodziewałam. Pewne niedopowiedzenia rodziły domysły, co potęgowało napięcie i oczekiwanie na finał tej opowieści. Jak każda z powieści autorki, tak i ta ocieka mroczną atmosferą, nie stroni od rodzinnych tragedii i wręcz pulsuje nieszczęściem i smutkiem bohaterów. Porusza temat odpowiedzialności za swoje/nieswoje czyny i miłości, która wiele może odmienić.

Mimo że na piedestale pozostaje „Rebeka” i „Moja kuzynka Rachela”, to „Kozioł ofiarny” zajął trzecie chlubne miejsce. Warto poznać tę piękną historię.

A gdyby tak… ktoś dał ci szansę, by żyć cudzym życiem? Włożyć buty obcego człowieka, przekroczyć próg jego domu? Stać się częścią jego rodziny, udawać, że nie jesteś sobą, a jedynie tym, za kogo się podajesz? Podjąłbyś to wyzwanie? Czy zdecydowałby się przyjąć szansę od losu, aby porzucić swoją dotychczasową egzystencję na rzecz nowego, być może lepszego życia? Na pewno czułbyś się zagubiony, być może próbowałbyś udowodnić, że ty to nie on a on to nie ty, ale być może, niejako z przymusu, zdołałbyś się z czasem dopasować? A co jeśli odkryłbyś, że życie, które wiedziesz niejako w zastępstwie, niekoniecznie jest lepsze od twojego?

Lubię powieści du Maurier. Przede wszystkim za ich inność, za mrok, który otula czytelnika w trakcie lektury, nawet jeśli treść książki nie jest na pierwszy rzut oka tak przerażająca. I tak było w przypadku „Kozła ofiarnego”. Na początku pomyślałam, że autorka miała niesamowity pomysł, a sama opowieść wielki potencjał. Bo oto w historia, która na myśl przywodzi tę o „Księciu i Żebraku”, została wtłoczona w ramy powieści muzy Alfreda Hitchcocka. Autorka nakreśliła ją w swoim stylu, niespiesznie rozkręcając akcję, stopniowo wprowadzają czytelnika w meandry opowieści o człowieku, który czuł się przegrany. Który nie miał satysfakcji z tego, co robi, a który to dostał szansę od losu. Łut szczęścia? Początkowo mogłoby się tak wydawać, jednak poznając poszczególnych bohaterów, okazuje się, że sielanka przypomina raczej mroczną codzienność, w której każdy zdaje się nieszczęśliwy… Autorce udało się tak wykreować postaci Johna i Jeana de Gué, że były momenty, kiedy podejrzewałam, że ta historia jest faktycznie ułudą. Zacierała się granica między nimi, a widoczne przy pierwszym spotkaniu różnice, składały się na osobowość jednego mężczyzny. I udało się jej to do tego stopnia, że cały czas nie byłam pewna, czy finalnie okaże się, że to jedna i ta sama osoba, czy nie. Muszę przyznać, że liczyłam, iż wątek drugiej szansy, zostanie trochę inaczej rozpisany. Okazało się jednak, że autorka obrała drogę, która, choć ciekawa i na pewno dająca do myślenia oraz zmuszająca każdego z nas do refleksji nad własnym życiem, była w moim odczuciu tą mniej spektakularną. „Kozioł ofiarny” nie stanie się być może moją ulubioną powieścią du Maurier, bo mam poczucie, że potencjał nie został w pełni wykorzystany. Niemniej z ciekawością przewracałam kolejne strony, aby dotrzeć do finału i przekonać się, jaki pomysł miała autorka na zakończenie historii Johna i Jeana.

Podsumowując:

„Kozioł ofiarny” to kolejny dowód na to, że autorka potrafi utrzymywać napięcie nawet tam, gdzie początkowo czytelnik się go nie spodziewa. Jej powieści cechuje mroczność i mnogość niedopowiedzeń. Niepodrabialny styl z pewnością zachwyci tych z was, którzy lubią nieoczywiste powieści, które traktujące o sprawach sięgających w głąb ludzkiej psychiki. To z pewnością jedna z takich książek, które będą tkwić w waszych głowach i wwiercać się w pamięć, nie dając o sobie zapomnieć. To nie tylko opowieść o zamianie ról oraz szansie na to, by się przekonać, jak to jest „wejść w cudze buty”, ale także o miłości, która potrafi wszystko odmienić. 

Daphne du Maurier to angielska autorka popularnych powieści i opowiadań. Klasyfikuje się jako pisarka romantyczna. Jej najsłynniejsza powieść kryminalna „Rebeka" należy teraz do kanonu światowej literatury.

Na początku powieści poznajemy Johna - głównego bohatera. Identyfikuje się jako Anglik, historyk oraz wykładowca na uniwersytecie. Opowiada o swoim życiu, jakby nie miał w nim żadnego celu. Jedyne, na czym mu zależy, to po prostu przeżyć spokojnie następny tydzień. Pewnego dnia podczas pobytu we Francji zostaje z kimś pomylony. Kiedy zapiera się rękoma i nogami, że nazywa się John, a nie Jean, nieznajomy nie wierzy mu. Jednak później odjeżdża, zostawiając głównego bohatera w zakłopotaniu.

Podczas podróży do klasztoru trapistów John natrafia na pewną postać. Spogląda na nią i zastanawia się, czy może wierzyć własnym oczom. Przed nim ukazuje się jego własne odbicie lustrzane. Z początku nie dowierza i zastanawia się, czy może widok przed nim to po prostu sen. Okazuje się, że to nie sen tylko rzeczywistość . Postać wyciąga do niego rękę i przedstawia się. To hrabia Jean de Gué. Wspólnie wpadają na pomysłu pójścia do baru. Panowie odbywają ze sobą rozmowy na rozmaite tematy. Jednym z nich jest przedstawienie różnic w życiu dwóch prawie identycznie wyglądających osób. John dowiaduje się od hrabiego, że ma on żonę oraz córkę oraz niezbyt lubi spędzać czas w domu, dlatego często udaje się w podróż. Tematów do rozmów nie brakuje, jednakże czas pędzi nieubłagalnie, więc udają się do hotelu, gdzie wpadają na pewien pomysł.

Następnego ranka bohater budzi się w nie swoim ubraniu, próbując sobie przypomnieć, co zaszło tamtej nocy. Nie widzi rozmówcy, ani swoich rzeczy. Postanawia zapytać pokojówkę, gdzie udał się Jean, jednak ona jest święcie przekonana, że przyszedł tutaj sam i jest hrabią. Nie podoba mu się to, więc stara się poszukać swoich rzeczy, aby móc wrócić do domu, jednakże nie przynosi to żadnych efektów, ponieważ jego rzeczy po prostu już nie ma.

Można powiedzieć, że tak zaczyna się koszmar tytułowego „kozła ofiarnego". Musi sprostać nowej rzeczywistości w roli hrabiego oraz męża i ojca. Jest to dla niego ciężkie. Nie wie, jak się przystosować, ani jak poradzić sobie z sytuacją bez wyjścia.

Powieść Daphne du Maurier jest interesująca, wciąga od pierwszych stron. Nudne życie głównego bohatera zamienia się w życie pełne obowiązków oraz trudności. Nasuwa się tylko pytanie: czy sprosta oczekiwaniom?

Marcelina K.

Szkolny Klub Recenzenta

Kolejna raz jestem zachwycona książką autorki! Wspaniały klimat, dobrze napisana historia mężczyzny, który wbrew sobie musiał wejść w rolę swego sobowtóra.

Przypadkowe spotkanie dwóch mężczyzn, sobowtórów - Johna, angielskiego nauczyciela i francuskiego hrabiego - Jeana, spowodowało, że hrabia postanowił wykorzystać to spotkanie i zamienić się rolami. A stało się to po wspólnym spędzonym wieczorze, z dużą ilością alkoholu. Nieświadomy niczego John, który zawsze żył samotnie, musiał wcielić się w hrabiego, zamieszkać z jego rodziną, zająć się upadającą firmą. John bardzo stara się, by dobrze wejść w rolę swojego sobowtóra, jako mąż, ojciec. Teraz musi podejmować ważne decyzje w sprawie upadającej odlewni szkła. Został "kozłem ofiarnym" Jeana.

Spotkanie z tą książką okazało się niezwykle ciekawe. Fabuła "Kozła ofiarnego", jego mroczna, niepokojąca atmosfera pochłonęła mnie całkowicie.

Jeśli chcecie przeczytać dobrą książkę to gorąco polecam, uważam, że to idealna lektura na jesienne wieczory!

Och! Ale ta powieść była dobra! Dziwią mnie nieprzychylne opinie an temat tej książki. Dla mnie sama fabuła i kreacje bohaterów były naprawdę świetne. Początkowo doszukiwałam się przekazu tej książki, ale już sam tytuł podpowiada, że autorka mówi o zatracaniu się w sobie. Bardzo fajna książka, dzięki której kolejny raz sięgnę po twórczość pióra Du Maurier. Sama szata graficzna okładki nie zachęca do przeczytania tej publikacji. Książka wpadła w moje ręce przez przypadek i wcale tego nie żałuję. Polecam.

Daphne du Maurier podbiła moje serce za sprawą wyjątkowej "Rebeki", powieści ogromnie klimatycznej i zaskakującej. Następnie zdecydowałam się na pozostałe książki autorki i chociaż jedne podobały mi się bardziej, drugie troszkę mniej, to wszystkie z dumą postawiłam na półce wśród innych ulubionych przeze mnie lektur. Gdy przyszedł czas na "Kozła ofiarnego" wiedziałam, że i tym razem się nie rozczaruję a chwilę po skończeniu lektury śmiało mogę napisać, że powyższy tytuł wysuwa się na prowadzenie pośród pozostałych historii autorki.

Fabuła od samego początku przyciąga uwagę klimatem. Gęsta, mroczna atmosfera wpływa na psychikę czytelnika i podsyca jego apetyt na doszukiwanie się w wydarzeniach podwójnych znaczeń. Znakiem charakterystycznym twórczości Maurier jest jej mocno psychologiczne drążenie tematu i przekłada się to nie tylko na charakter samej opowieści, ale i profile występujących w niej postaci. Możemy od samego początku rozkładać na czynniki pierwsze zachowania i myśli bohaterów a oni będą zmieniać się na naszych oczach w finale przybierając zupełnie inne sylwetki niż te, które nas przywitały.

W tej historii zmysły nas zawiodą i podobnie jak główny bohater poddamy w wątpliwość wszystko co się dzieje. Okaże się bowiem, że John spotka samego siebie i w oka mgnieniu zmieni się w kogoś zupełnie innego. Jak to możliwe? Tego nie wie nikt a już na pewno nie sam zainteresowany, który następnego ranka budzi się jako hrabia Jean de Gué. Podejmuje wyzwanie i zaczyna przygodę, która ma więcej luk i budzi więcej pytań aniżeli pozostawia po sobie odpowiedzi, ale czy bohater ma cokolwiek do stracenia? Jego przeszłe życie było jałowe i nudne a to co dzieje się teraz wzbudza niemy zachwyt. Tylko czy na pewno można pożyczyć sobie czyjąś tożsamość i w pełni porzucić własne wartości?

To nietypowa powieść, mocno działająca na zmysły. Wiąże się ze skrajnymi emocjami, ale jest jednocześnie pasjonująca i bardzo ekscytująca. Trudno się w tym wszystkim rozeznać, ponieważ zaciera się granica między jawą a snem, ale to właśnie imponuje najbardziej - poczucie, że nic nie jest takie jakim wygląda a względnie poukładany nowy świat głównego bohatera może się rozsypać w oka mgnieniu. Okazuje się bowiem, że idealna zamiana miejsc wcale taka cudowna nie jest, ponieważ sobowtór Johna robił więcej szkód niż pożytku. Bohater próbował naprawić jego działania, ale potoczyło się to zupełnie inaczej niż zakładał. Tym samym otrzymaliśmy powieść o błędnych decyzjach podejmowanych pod wpływem chwili, o wielkich niespełnionych marzeniach, sekretach, intrygach a także przewijających się w tle namiętnościach, które jak się okazało, były dość destrukcyjne.

"Kozioł ofiarny" to powieść jakiej nigdy dotąd nie czytałam. Inna niż wszystkie, podążająca drogą eliminującą wszelkie schematy, nawiązującą do ponadczasowych wartości, które towarzyszą nam każdego dnia. Piękna stylowo, silna emocjonalnie, z kreacją bohatera, którego śmiało możemy rozkładać na czynniki pierwsze. Napisać, że jestem zachwycona lekturą to jakby nie napisać nic, ponieważ podobało mi się w niej dosłownie wszystko i mam wrażenie, że gdy zdecyduję się odświeżyć lekturę - nauczy mnie ona czegoś innego a takie historie zawsze wysoko sobie cenię.

Obudził się w hotelu, po dziwnej nocy, z nową tożsamością. Wbrew swojej woli z nauczyciela przemianowany został na hrabiego. Czy nowe życie przyniesie coś dobrego? Czy okaże się jeszcze trudniejsze i mniej satysfakcjonujące niż poprzednie?

Daphne du Maurier poznałam jako autorkę bardzo klimatycznych, lekko zaskakujących i odrobinę niepokojących historii. Elementy te, w mojej ocenie będące cechami charakterystycznymi jej twórczości, powtarzają się w kolejnych utworach, w różnym natężeniu, pięknie się mieszając i wzajemnie uzupełniając. Tym razem po prostu nie mogło być inaczej.

W „Koźle ofiarnym” autorka wykorzystała motywy sobowtóra i zamiany ról. Sam pomysł jest naprawdę znakomity, choć nie byłby tak dobry, gdyby nie ujmująca realizacja. Mocny początek stanowi zapowiedź intrygującej opowieści i wraz z rozwojem akcji możemy rzeczywiście przekonać się, że niczego w tej powieści nie brakuje.

Pierwszoosobowa narracja Johna, który padł ofiarą manipulacji ze strony tak podobnego do niego mężczyzny, sprawiła, że z jeszcze większą ciekawością i przyjemnością zaangażowałam się w lekturę. Możliwość obserwowania wydarzeń w takim towarzystwie była dla mnie kusząca i przyciągała mnie niczym magnes. Du Maurier bardzo przekonująco nakreśliła zarówno postać głównego bohatera, jak i tragikomiczny charakter całej tej sytuacji.

Kolejne strony to próba odnalezienia się przez Johna w nowych okolicznościach. Wcielając się w postać hrabiego zyskał bowiem nie tylko popularność i zainteresowanie kobiet, ale także problemy finansowe i odpowiedzialność ciążącą na głowie rodziny. Śledząc historię mężczyzny przez cały czas zastanawiałam się, do czego doprowadzą go podjęte decyzje i realizowane zamierzenia. Byłam szalenie ciekawa, jaki plan przygotowała dla niego autorka i jak zakończy się ta mistyfikacja.

Kolejne strony pozwalają nam poznać sekrety, porażki i namiętności rodziny hrabiego. Z opowieści i przemyśleń głównego bohatera rysują się przed nami sylwetki uczestników tego przedstawienia. Każda rodzina jest ze sobą związana w niebanalny sposób, doświadczeniami, latami, przestrzenią, a w tym przypadku te połączenia dostarczają przyjemnej i niezobowiązującej rozrywki. „Kozioł ofiarny” wydał mi się nieco lżejszy, niż poprzednie książki autorki, ale opowieść w żadnym razie nie straciła przez to swego uroku.

Powieść czyta się lekko i przyjemnie, z zaangażowaniem i zainteresowaniem. Du Maurier naprawdę przekonała mnie zarówno swoim pomysłem, jak i stylem. Bardzo lubię jej historie. To, jak pokazuje rzeczywistość, jak wnika w psychikę bohaterów, jak działa na wyobraźnię. To kolejne nazwisko, które mogę dołączyć do mojej listy niezawodnych autorów. Polecam.

Podobno każdy człowiek ma na świecie swojego sobowtóra, ale rzadko kiedy mamy okazję go spotkać. W niektórych wierzeniach sobowtór do zły duch-bliźniak, a jego zobaczenie przyjmuje się jako zapowiedź nadchodzącej zguby lub nieszczęścia. Mówi się także, że ujrzenie swojego własnego sobowtóra jest zapowiedzią rychłej śmierci. Z kolei w skandynawskiej mitologii sobowtór oznacza duchowego bliźniaka, który jest zawsze od krok przed nami, wykonując nasze ruchy z wyprzedzeniem.

Czy jednak sobowtór może być szansą na nowe życie? Okazuje się, że tak, a przynajmniej niektórzy mają taką nadzieję. Jednym z nich jest hrabia Jean de Gué, mieszkaniec Sarthe, obarczony brzemieniem rodziny i przedsiębiorstwa. Oddałby wszystko za inne życie, nawet … własną tożsamość. Ale John, mieszkający w Londynie wykładowca historii Francji, nie ma o tym pojęcia. Urlop we Francji był dla niego poszukiwaniem sensu życia, w którym czuje się zaledwie obserwatorem. Spokoju nie znalazł w podróży, chce go znaleźć w klasztorze, ale zanim tam dotrze, na stacji kolejowej w Le Mans spotyka … samego siebie. A właściwie mężczyznę tak łudząco podobnego, że mógłby być nim. To niezwykłe spotkanie staje się okazją do zacieśnienia więzów, zaś Jean, wracający z Paryża do rodziny, postanawia opóźnić pobyt i wynająć pokój w hotelu, by obaj mogli opowiedzieć sobie swoje historie.

Okazuje się, że tak jak John skarży się na samotność, brak sensu w życiu, to Jean w funkcjonowaniu praktycznie bez zobowiązań upatruje idealny model. Nie ukrywa niechęci wobec swojej rodziny, przedsiębiorstwa, problemów i zobowiązań, które ma na głowie. John nie wie jednak, że w głowie sobowtóra czai się szatański plan. Przekonuje się dopiero wówczas, kiedy budzi się w hotelowym łóżku w cudzej piżamie, zaś wszyscy biorą go za hrabiego. Jakiekolwiek próby wyjaśnienia pomyłki są z góry skazane na porażkę – nikt nie widział ich dwóch razem, zaś rzeczy Johna po prostu zniknęły. Zatem, zamiast tłumaczyć wszystkim pomyłkę po raz kolejny, John decyduje się … popłynąć z prądem i niejako wejść w skórę Jeana – wszak o życiu wśród rodziny marzył.

Tyle tylko, że rodzina jest mocno toksyczna i skłócona ze sobą, brzemienna żona jest mu nieprzychylna, córka okazuje się mistyczką z której wszyscy chcą zrobić świętą, zaś firma tonie w długach. Na dodatek wszystko wskazuje na to, że Jean ma romans z bratową, a przynajmniej ta ma ochotę z nim na małe tête-à-tête. Jak zakończy się ta historia? Przekonamy się o tym dzięki lekturze niezwykle przewrotnej powieści pt. „Kozioł ofiarny”, autorstwa Daphne du Maurier. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Albatros książka, to może nie najbardziej oryginalny pomysł na fabułę – bazuje bowiem na popularnym w literaturze motywie sobowtóra – ale z pewnością mistrzostwo samo w sobie, jeśli chodzi o prowadzenie akcji, czy tworzenie mrocznego klimatu.

Tak naprawdę, choć to historia o kradzieży tożsamości i o zgrabnej mistyfikacji, dość przerażająca dla kogoś, kto został wepchnięty w nie swoje ciało, to można ją odczytywać również jako opowieść o ludziach, ich słabościach i żądzach. Okazuje się, że bardzo łatwo padamy ofiarą stereotypów, że łatwo zdejmujemy z siebie brzemię odpowiedzialności, a nawet nie chcemy go dźwigać. Musimy jednak pamiętać, że w otoczeniu nie funkcjonujemy sami, zaś nasze działania niekiedy mogą zranić bliskich. Lektura nie tylko zachwyci wszystkich miłośników autorki, ale również powinna przyciągnąć uwagę tych, którzy czują się w swoim życiu niczym w pajęczej sieci.

,,Kozioł ofiarny" Daphne de Maurier zainteresował mnie swoją fabułą i z tego powodu postanowiłam zapoznać się z tą publikacją.

Pozycja jest wyjątkowa pod tym względem, że autorka do tego wydania postanowiła wprowadzić motyw sobowtóra. Niecodzienne spotkanie dwóch mężczyzn sprawiło, że postanowili oni na jakoś czas zamienić się swoimi miejscami w życiu.

,,Moja kuzynka Rachela" oraz ,,Oberża na pustkowiu" tej autorki tak mi się podoba, że postanowiłam skusić się również na tę lekturę. Niestety, to wydanie nie urzekło mnie w takim stopniu, jak poprzednie.

Pozycja jest obszerna i całkiem zajmująca pod względem wzbudzania niepokoju w czytelniku. Dzięki powolnej lekturze i zastosowaniu w niej zabiegu wprowadzenia sobowtóra na pewno znajdzie swoich odbiorców.

,,Kozioł ofiarny" Daphne de Maurier to wspaniała i nietypowa lektura, która nie do końca mnie urzekła.

„Myślenie o sobie jak najgorzej to czasami przejaw słabości. Mówimy: "Osiągnąłem dno, nie mogłem spaść niżej" i wręcz z rozkoszą pławimy się w bagnie. Jednak rzecz w tym, że to nieprawda. Nie ma końca złu, które w nas tkwi, tak jak nie ma końca dobru. To tylko kwestia wyboru. Trudzimy się żeby zajść wyżej, i trudzimy się, żeby upaść nisko. Trzeba jedynie odkryć, w którym kierunku zmierzamy.”

Daphne du Maurier to autorka, która zaskoczyła wielu czytelników. Stała się muzą dla samego Alfreda Hitchocka, a teraz jej dzieła możemy czytać za sprawą przepięknej nowej serii butikowej.

„Kozioł ofiarny” to książka, która tak naprawdę ukazuje codzienne i z pozoru dość nudne życie. Jednak za tą kurtyną kryje się mrok, groza i najciemniejsza strona ludzkiej natury. Autorka genialnie ukazuje ludzką psychikę i to jak pozorami potrafi żyć człowiek.

Jest to powieść w prawdziwym klasycznym stylu, gdzie atmosfera jest tak gęsta, że można ją kroić nożem. Akcja jest raczej dość spokojna i nie pędzi zbyt szybko. Jednak wcale się nie dziwię, że autorka wykorzystała taki zabieg. Chodziło o to, aby jak najlepiej oddać wszystkie aspekty psychologiczne, które wymagają od czytelnika nie lada skupienia i uwagi. Autorka świetnie kreuje świat, w którym jest pełno pozorów, tajemnic i niedomówień. Częściowo wyjaśnia niektóre aspekty, aby jeszcze bardziej pobudzić naszą wyobraźnię i zmusić do myślenia. Z całą pewnością książka poruszy i wstrząśnie niejednym czytelnikiem. Samo zakończenie jest majstersztykiem - daje do myślenia, a nawet i może nas zmusić nas do swego rodzaju zmian. Oczywiście jak na twórczość autorki przystało mamy tutaj przepiękne opisy z danej epoki, a język jakim się posługuje jest wręcz poetycki.

„Kozioł ofiarny” to książka, którą warto mieć w swojej biblioteczce. Jest to idealna pozycja dla każdego fana klasyki i thrillera. Historia jest doskonała!

Jaka książka ostatnio przyciąga wzrok każdej okładkowej sroki? Oczywiście mówię o pięknym wydaniu "Kozła ofiarnego" z serii butikowej. Cudownie wygląda! A jak z treścią?

Jest to powieść w stylu klasycznym, trochę gotyckim. Atmosfera jest gęsta, pełna tajemnic. A akcja toczy się bardzo statecznie, co muszę przyznać trochę mnie nużyło. Trochę tutaj sensacji, trochę kryminału, trochę skomplikowanych relacji rodzinnych, ale w tym specyficznym retro klimacie. To dobra historia na długie wieczory. Zajmująca, wymagająca skupienia i uwagi. Autorka kreuje świat w specyficzny sposób, co może być plusem, ale i minusem. Piękny język, pewna wzniosłość i tajemnica, to jej znaki szczególne. I atmosfera, bo to ona tworzy niepowtarzalność powieści.

Gratka dla koneserów literatury pięknej, idealna dla fanów klasycznych powieści.

Zastanawialiście się może kiedykolwiek, czy gdzieś w świecie żyje Wasz sobowtór? Osoba, która wygląda tak samo jak Wy? Mało tego, zupełnie niespodziewanie dane jest się Wam spotkać, a owo spotkanie kończy się zamianą życiowych ról i związaną z tym farsą?

Właśnie taką historię zaprezentowała nam Daphne de Maurier w książce „Kozioł ofiarny”. Nie jest to prosta historia o życiu dwóch mężczyzn, a raczej ciąg przemyśleń o rolach jakie pełnią w życiu i o relacjach z innymi ludźmi. Ona ma dużo głębszy wymiar, zapisany gdzieś pomiędzy wierszami, tam gdzie poszukiwać należy refleksji.

Nie da się ukryć, że powieść zaskakuje, choć akcja tutaj nie pędzi w szalonym tempie. Jednak jej lektura niesie ze sobą emocje ale też niepokoi i ciekawi jednocześnie. Odkrywamy kolejne tajemnice rodzinne, przekonując się o beznadziejności sytuacji w której znalazł się nasz bohater. I tutaj sama sobie zadałam pytanie: czy to nie nasze lęki, nasze słabości i życiowe błędy generują nas samych?

Brakowało mi tu odrobinę magicznych opisów, które pamiętam z lektury chociażby Rebeki, ale nie odebrało mi to przyjemności z lektury. Jedno czego nie mogę zaakceptować to zakończenie… W moim odczuciu niejakie, przeciętne i zdecydowanie mało spektakularne w porównaniu do całej powieści.

Każda powieść Daphne du Maurier jest inna. A mimo, że historie nie są do siebie nawet ciut podobne, to jednak mają wspólny mianownik. Napisano je subtelnie, z klasą i zachowując nieprawdopodobnie duszny klimat epoki. A to powoduje, że do tych opowieści wraca się z przyjemnością, bowiem na tym polega ich ponadczasowość.

Tym razem historia toczy się pomiędzy dwoma różnymi światami; angielskim i francuskim. Do tego dochodzi również dwóch bohaterów, którzy okazują się sobowtórami, a jeden z nich kradnie tożsamość drugiego. I tak właśnie rozpoczyna się opowieść dość skomplikowana, która skończyć się może tylko w jeden sposób.

Autorka jak zwykle zachwyca. Snucie historii i jej powolne, wręcz ślimacze tempo pozwala rozsmakować się w tym, co ma do przekazania. Nie ma tu szalonych zwrotów akcji, czy pędzącej na łeb na szyję fabuły. Za to jest spokój i wyważenie, które wcale nie wpływa tak na czytelnika.

Autorka to mistrzyni wodzenia czytelnika za nos. Doskonale wprowadza w klimat powieści, przedstawia pewne fakty, intryguje i wyjaśnia tylko częściowo, po to, by złapać czytającego w sieć tajemnic i niedomówień, mistrzowsko kontroluje narrację i popycha w stronę zagadek.

Opowieść snuje się z wolna, urzekając przepięknymi opisami i fascynującymi zasadami, którymi rządzi się epoka. Dodatkowo, wplata w opowieść liczne retrospekcje, poetyzuje, przedstawia swego rodzaju piękno otoczenia i konsekwentnie się tego trzyma, dając czytelnikowi i odetchnąć, uspokoić, ale też przerazić.

Ta książka jest wspaniała. Napisana przepięknie, z olbrzymią kulturą i polotem. Czytanie jej, sprawia ogromną przyjemność wszystkim miłośnikom dobrej literatury. Polecam fanom thrillerów i dreszczowców psychologicznych. Doskonała historia!