Kosogłos. Igrzyska śmierci. Tom 3. Wydanie filmowe

Katniss Everdeen wraz z matką i siostrą mieszka w Trzynastce - legendarnym podziemnym dystrykcie, który wbrew kłamliwej propagandzie Kapitolu przetrwał, a co więcej, szykuje się do rozprawy z dyktatorską władzą. Katniss mimo początkowej niechęci, wykończona psychicznie i fizycznie ciężkimi przeżyciami na arenie, zgadza się zostać Kosogłosem - symbolem oporu przeciw kapitolińskiemu tyranowi. [Wydawnictwo Media Rodzina]

Przeczytania „Kosogłosa” oczywiście odmówić sobie nie mogłam. Jak można zostawić niedokończoną serię, przecież „W pierścieniu ognia” zostawiło takie zakończenie, że nie sposób tego nie zrobić. Prędzej czy później pewnym było, że książka trafi w moje ręce. Ciągle mając w pamięci ostatnią stronę drugiego tomu trylogii, która mnie wręcz zmiażdżyła, oczekiwałam czegoś, co podtrzyma narzucony wcześniej poziom. NIESTETY, tego poziomu nie znalazłam w „Kosogłosie”.

„Pozbierać jest się dziesięć razy trudniej, niż rozsypać.”*

Cała akcja toczy się wokół Trzynastego Dystryktu, który legendarnie zniknął przed laty z map w całym Panem. Fabuła potrafi wciągnąć czytelnika, jednak nie jest to to, co zaoferowała nam Collins podczas lektury drugiej części (będę się do niej odwoływać pewnie jeszcze nieraz, bo według mnie to najlepsza część trylogii). Sama treść nie tyle mnie znużyła, co może nieco zmęczyła. Brakło mi jednego, kulminacyjnego momentu, który wywołałby efekt wielkiego „łał!”. Sądzę jednak, że był to zamierzony zabieg, zamiast tego, cała książka przepełniona jest przygnębiającymi opisami kolejno ginących osób – mniemam, że autorka chciała przekazać czytelnikowi, jak wielkie spustoszenie i tragiczne skutki przynosi walka (czyli myśl, która ciągnie się przez wszystkie tomy powieści). Książka ma w sobie kilka takich momentów, przy których w głowie miałam „Jak to się mogło stać?”, jednak tym razem w negatywnym tych słów znaczeniu. Byłam trochę rozczarowana po lekturze, ponieważ pisarka uśmierciła mi moje ulubione postaci.

Jak wcześniej wspomniałam, czuję niedosyt i lekkie rozczarowanie. Nie znaczy to jednak, że książka mi się nie podobała. Akcja tym razem rozwijana jest z większą uwagą, dokładniej i przenosi czytelnika w głąb siebie. Poszczególne jej elementy są naprawdę interesujące, jednak przez to, że rozwijają się bardzo powoli, potrafią miejscami znużyć.

Co do samej Katniss w „Kosogłosie” działała mi lekko na nerwy; może niekoniecznie była to jej wina, ale jej bezradność, która kontrastowała z tą werwą i zaradnością z poprzednich książek, była dla mnie po prostu irytująca. Mimo, że nie chciała tego, stała się wystawą na publiczną pożywkę – stała się rzeczonym Kosogłosem, wobec którego ja miałam zdecydowanie odmienne oczekiwania. Oprócz tej bezradności jest także ciągłe niezdecydowanie (które z kolei przeszło już z poprzednich części) co do „obiektu westchnień” tej dziewczyny. Tak wiem, wiem, że to ma pokazać niestabilność emocjonalną i złożoność psychiki Katniss, ale dla mnie jest to lekko już drażniące.

Muszę (znowu) jednak przyznać, że mimo, że liczyłam na coś wielkiego, książka jest naprawdę dobra. To przez nieziemskie oczekiwania przyszło rozczarowanie i niedosyt, a przecież „Kosogłos” to nadal jedna z lepszych książek przeczytanych przeze mnie w ostatnim czasie.

Film jeszcze przede mną, dlatego jak tylko będę mogła, obejrzę go, żeby porównać książkową rzeczywistość z wizją reżysera.

Ostatecznie książkę polecam, seria pióra Pani Collins jest po prostu nieziemska i jestem pewna, że przypadnie do gustu każdemu, nawet tym, którzy na co dzień stronią od tego typu literatury.

Specjalnie nie opisuję pojedynczych książek, tylko zamykam klamrą trylogię, bo fala emocji, która mi towarzyszyła z każdym tomem była coraz większa i pochłaniałam z zainteresowaniem kolejne części, nie mogąc doczekać się co będzie dalej. Mowa tutaj o "Igrzyskach śmierci", "W pierścieniu ognia" oraz "Kosogłosie" autorstwa Suzanne Collins. Ileż miałam hipotez, ile domysłów - wszystko na nic! Super pomysł, zaskakujące zwroty akcji, humor, niekiedy uśmiałam się do łez 🤣 Język jest prosty, szybko się je czyta ale biorąc pod uwagę, że trylogia została napisana przede wszystkim dla nastolatków, można to potraktować jako plus. Fajnie napisana książka o świecie odległym od rzeczywistości dla społeczeństwa. Czytało się lekko i szybko z ciekawością co czeka dalej głównych bohaterów. Poleciłabym trylogię przede wszystkim młodzieży, ale także osobom starszym. W sumie to każdemu 😆 To nie jest kolejna modna lektura typu "Zmierzch" czy "50 twarzy". Polecam przeczytać a później obejrzeć film :)

zapraszam na mój profil książkowy: [Adres usunięty]

Szok. Tak się czułam kiedy przeczytałam ostatnie zdanie.

Kiedy ktoś spyta się, dlaczego moja książka jest tak rozmazana, powiem mu, że jak sam przeczyta to będzie wiedział.

Czuję się tak strasznie źle, że to jest niedopisania. Cała trylogia była fantastyczna.

Po godzinie nadal nie mogę dojść do ładu, i ciągle chce mi się płakać.

Trochę jestem zawiedziona, że w epilogu nie wspomniała o swoich znajomych. Co tam u nich słychać po tych 20 latach.

Nie wiem co tu już pisać, bo oczy zachodzą mi łzami.

Pokochałam tą książkę, za to jaka może być prawdziwa. Niedługo to nasze dzieci mogą zostać wykorzystane przez świat, do zbrodni, którymi rządzi chciwość ludzi.

Na pewno jej nigdy nie zapomnę. Będzie zawsze z moim sercu. A powieść jest napisana po mistrzowsku.

Warto ją przeczytać.

PRZYSZŁOŚĆ JEST W NASZYCH RĘKACH, NIE WOLNO POZWOLIĆ, ŻEBY ZNISZCZYŁY JĄ NASZE EMOCJE.

FINAŁ IGRZYSK

„Igrzyska śmierci” są z czytelnikami już siedem lat, ich ostatni tom ukazał się równo pięć lat temu, ale teraz, za sprawą drugiej części jego filmowej adaptacji, Media Rodzina wznawia „Kosogłosa” w nowej oprawie. I dobrze się dzieje, bo dzięki temu mamy znów świetną okazję poznać naprawdę udaną trylogię, która stała się światowym fenomenem.

Dystrykt Dwunasty, rodzinne strony Katniss Everdeen, został zniszczony. Zginęli niemal wszyscy, którzy tam mieszkali, na szczęście jej najbliżsi i grupa ocalałych są z nią teraz w Trzynastce, którą uważano za dawno już zrównaną z ziemią. Finałem swoich pierwszych igrzysk Katniss rozpaliła iskrę, finałem Ćwierćwiecza Poskromienia przemieniła ją w prawdziwy ogień. Kraj wszczął bunt przeciw władzy, Kapitol stara się zdławić dążenia ludzi do wolności jak najszybciej. Dystrykt Trzynasty, który trzyma go w szachu, przygotowuje się do wojny i obalenia dyktatury, a Katniss ma stanowić Kosogłosa – symbol ich walki. Ale w dziewczynie zbyt wiele jest wątpliwości by chciała stanąć na czele buntu, szczególnie gdy w rękach wroga jest Peeta…

Trylogia „Igrzysk śmierci” stała się prawdziwym fenomenem i przywróciła czytelnicze zainteresowanie antyutopiami i paranoicznymi, totalitarnymi wizjami świata przeszłości. W odróżnieniu jednak od większości bestsellerowych serii dla młodzieży, którym drogę utarł „Harry Potter”, okazała się naprawdę udaną opowieścią. Chyba jedyną tak dobrą od czasów przygód Młodego Czarodzieja. Opowieścią ciekawą i wartościową przy tym, do tego stopnia, że pierwszy jej tom stał się nawet lekturą w amerykańskich szkołach.

Fabularnie opowieść jest prosta, bogato czerpiąca z tradycji poprzedników, choćby Kinga czy Takamiego. Ale zarazem w pomyśle, który mógł być przecież infantylny, udało się autorce zawrzeć coś, co sprawiło, że trafiła do serc czytelników. Czym jest owo „coś”, odpowiedzi będzie tyle, ilu jest czytelników. Bo przecież są tu realne postacie, tak nam bliskie i ludzkie, jest też zagrożenie, który powoduje bezsensowną śmierć kolejnych postaci, z którymi przyszło nam się zżyć. Są też ciekawe rozwiązania fabularne. Mi najbardziej do gustu przypadła ciemność kryjąca się na stronach. Klimat duszny, przygnębiający. I naprawdę przyjemny styl autorki. Czy są tu oczywistości? Akcję da się przewidzieć? Często i owszem, ale zarazem są to oczywistości, które nie przeszkadzają, a wręcz satysfakcjonują czytelnika oczekującego, by tak właśnie potoczyła się fabuła. A że przy tym udaje się Suzanne zaskoczyć mnie nie raz, a i wywołać sporo emocji, tym lepiej to o niej świadczy.

Dlatego polecam sięgnąć po całą trylogię i dać się wciągnąć w niebezpieczny świat, gdzie pozna bohaterów o których warto jest walczyć.

Mam trylogię "Igrzysk śmierci", zaproponowała mi ją kupić moja nastoletnia córka. Książki te pochłonęłam w parę dni...Czytało mi się je bardzo dobrze; akcja, miłość, "przygoda", przyjaźń, ma wszystko co potrzebuje dobra książka. Pierwszy i ostatni tom tej trylogii jest niesamowity, drugą część czytało mi się trochę gorzej, ale całość stanowi jedną wielką przygodę. Czytałam i płatałam, denerwowałam się co będzie dalej. Zakończenie również mnie zaskoczyło choć spodziewałam się tego, a może nie...Polecam i to bardzo, warta przeczytania....