Konklawe. Wydanie filmowe

Ostatnimi czasy pojawia się coraz więcej ekranizacji powieści i to zdecydowanie bardzo dobrze, bo w ten sposób dociera treść do większej ilości odbiorców. W przypadku Robert'a Harris'a "Konklawe" to nie pierwsza jego książka, która została zekranizowana, bo wcześniej pojawiały już się seriale. Natomiast tym razem mamy film na wielkim ekranie. To co, najpierw książka, a później film?

Ma się dobyć tytułowe Konklawe i ma w nim uczestniczyć aż stu siedemnastu kardynałów. Polityka w kościele, ambicja i chętnych do przejęcia władzy aż nad to. Czy to może się dobrze skończyć?

Nie dość, że za zamkniętymi drzwiami Kaplicy Sykstyńskiej plotki, oszczerstwa, pomówienia mogą się rozchodzić z prędkością światła, to jeszcze tuż przed głosowaniem pojawia się kolejny kandydat, który w tajemnicy przed wszystkimi został przez zmarłego papieża podniesiony do rangi kardynała. Do czego są w stanie posunąć się osoby duchowne? I dlaczego papież, który umarł był przez innych znienawidzony? Czy naprawdę jego poglądy nie były słuszne?

Opowieść niezwykle aktualna i zdecydowanie bez względu na to, czy byśmy podchodzili do niej dziś, dwadzieścia lat temu czy za dwadzieścia lat, nadal by aktualna była. Wiele było skandali w Kościele, wielu kapłanów dopuszczało się różnych dziwnych zachowań, a zapewne jeszcze więcej mają tajemnic. I ten temat właśnie postanowił poruszyć Robert Harris i stworzyć pełną napięcia i intryg powieść.

Mimo tak trudnego tematu książka jest napisana w taki sposób, że ciężko się od niej oderwać, a momentami można się złapać na tym, że siedzi się z otwartymi ustami. Zdecydowanie jest to thriller pełną parą. Wręcz momentami można śmiało zaklasyfikować go do thrillera psychologicznego ze względu na głęboką analizę ludzkich zachowań i relacji międzyludzkich. Wszystko jednak sprowadza się do tego, że duchowni potrafią wpaść w pułapkę przyziemnych spraw i dać się porwać plotkom, intrygom i pragnąć władzy. A gra przecież toczy się o tę w świecie Kościoła najważniejszą.

Trzeba też przyznać, że zakończenie jest zaskakujące. Ciężko przewidzieć co się wydarzy, a zapewne będą tacy czytelnicy, którzy stwierdzą, że przecież to wszystko zmierza do jednego oczywistego końca. No właśnie wcale nie jest tak przewidywalnie jak by się mogło w trakcie lektury wydawać.

Zatem nie pozostaje nic innego, jak obejrzeć ekranizację i pozwolić jeszcze raz tym emocjom zawładnąć czasem i głową na kilka godzin.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Albatros.

Przede wszystkim najlepiej odbiorą ją osoby wierzące, które szanują pracę papieży. To właśnie ci zdziwią się tutaj najbardziej. Autor zaznaczył, że żadna z jego postaci nie została odwzorowana na prawdziwych osobach, lecz jakby nie patrzyć, myśli same powędrowały mi do śmierci jednego z naszych papieży. Wszystko z tego powodu, że nigdy nie dowiedziałam się w jakich warunkach odszedł, jak w ogóle to wyglądało. Autor pięknie opisał jakby wszystko, co działo się powiedzmy za kulisami. Kto znalazł jego ciało, kto został o czym powiadomiony, jaki smutek ich ogarnął i jak bardzo chcieli, aby nadal żył. Widać, że inni liczyli się z jego osobą i pragnęli być obecni w ostatniej posłudze. Później natomiast weszliśmy w wydarzenia, które całkowicie mnie zaskoczyły. I od tej chwili naprawdę przejrzałam na oczy i widziałam już tylko opowieść z książki, bez możliwości wzięcia jej za prawdę. Zaczęłam czytać o tym jak nikczemny mózg niektórzy posiadali. Zauważając możliwość skorzystania z okazji próbowali dostać się do bogactwa. Ich intelekt nie pozwalał im myśleć logicznie, tylko chytrość i zazdrość widziały okazje do tego, by w końcu inni ich nie tyle docenili, co zazdrościli tego, do czego chcieli dojść. Dosyć ciekawie było w momencie, kiedy obradowali kto byłby z nich idealnym kandydatem na nowego papieża, a później czytaliśmy o przeszłości niektórych z osób i zastanawiałam się, co oni tam w ogóle robili. Jakoś nie każdy pasował mi tam na przyszłą osobę papieża, gdyż potrafili wykorzystywać swoją władzę przeciwko innym. Chwilami miałam wrażenie, że to prawdziwy wyścig szczurów. Autor świetnie opisał cały obrządek konklawe i skupił się na relacjach międzyludzkich, a nie na samej polityce. Z pewnością nie jest to bardzo emocjonalna książka, jednak sporo dreszczyku tam było. Momentami wciągała bardziej, innym razem mniej, ale nigdy na tyle by mieć jej dosyć. Niby jest to kryminał, ale fani twardych opowieści tego tutaj nie znajdą. Tu bardziej chodziło o intrygi, dojście do władzy i gdzieś w tle przypominanie nam, że opowieść dotyczy religii. Bardziej psychologiczna niż dramatyczna, ale to tylko moje zdanie. Książka pozwoliła mi zgłębić pewne świeckie sprawy i dwa razy zastanowić się, zanim wydam jakikolwiek osąd:-)

Czy wiecie, że to już siódme wydanie napisanej w 2016 roku przez Roberta Harrisa powieści „Konklawe”? Najnowsze wiąże się z jej filmową adaptacją z Ralphem Fiennesem, Stanleyem Tuccim i Isabellą Rossellini w rolach głównych.

Kościół — ta niesamowicie tajemnicza i pilnie strzegąca swych sekretów instytucja, budzi niezdrową fascynację już od wieków. Do najbardziej zaciekłych rozgrywek dochodzi, gdy ważą się losy wyboru nowej głowy Kościoła, zwłaszcza gdy za przebieg konklawe odpowiedzialny jest człowiek, który przeżywa kryzys wiary i zna brzydkie tajemnice kilku pretendentów na tron papieski.

„Konklawe” nie było najbardziej porywającą powieścią, jaką zdarzyło mi się czytać, choć napisane językiem bardzo lekkim i przystępnym. Nie grzeszy jednak dynamiką i wydaje mi się, że nie wszystkim przypadnie do gustu. Powieść jest na swój sposób ciekawa dzięki wiarygodnie oddanemu mechanizmowi procesów kościelnych. Poznamy też machlojki, do których dochodzi na najwyższych szczeblach Kościoła katolickiego, ale spodziewałam się większych 'smaczków'.

To opowieść o władzy, wierze i tajemnicach ukrytych za murami Stolicy Apostolskiej.

Chapeau bas za zakończenie.

Czy kiedyś zastanawialiście się jak wygląda wybór Papieża? Zagłębialiście się w to?

Autor tej książki pokazuje właśnie jak to wygląda. Nie są to bajki bo da się wyczuć, że został zrobiony tutaj naprawdę porządny research. Pokazuje podziały jakie obecnie istnieją w Kościele Katolickim. Nie od dziś wiadomo, że cała procedura jest dosyć tajemnicza i zbyt wiele nie wychodzi poza to wybrane grono. Sympatycznie czytało się większą część książki. Stworzono dość subtelny klimat. Pokazano, że Kościół dba najbardziej o własne interesy. Korupcyjne skandale czy inne afery są nieodzowną częścią życia kapłanów. Oczywiście nie zawsze i nie wszędzie to tak wygląda jednak tutaj skupiamy się konkretnie już na wyższym szczeblu Kościoła. Nie oczekujcie księży jako duchownych ale jako zwykłych ludzi mających czasami przerost ambicji.

Książka ma charakter bardziej rozrywkowy przez co ciężko patrzeć na nią poważnie. Jednak czytając człowiek ma z tyłu głowy, że takie rzeczy się dzieją i są w Watykanie na porządku dziennym. I nie tylko tam. Pojawiły się również fragmenty na temat Karola Wojtyły, który dla jednych był cudownym Papieżem, a dla innych potworem, który wiedział o pedofilii i nic z nią nie zrobił. Jednak czy my wiemy co tak naprawdę może Papież? Na ile ma swobodę a na ile musi mówić i robić to, co mu nakazują? Może kiedyś się dowiemy.

Tak jak wspomniałam, książka w większości jest ciekawa. Jednak zakończenie mnie lekko zdziwiło. Wydaje się mało prawdopodobne by mogło mieć miejsce. Dodatkowo wiele wątków było dość przewidywalnych. Nie zmienia to faktu, że historia napisana przez autora daje lekko do myślenia i uświadamia pewne kwestie, na które zwykle przymykamy oko lub się nimi nie interesujemy.

Jeśli jesteś ortodoksyjnym katolikiem to może być lekko niestrawna ta książka dla Ciebie. Z przymrużeniem oka.

„Konklawe” autorstwa Roberta Harrisa to tak naprawdę genialny thriller polityczny pełen intryg, gierek i nieczystych zagrań, bo nie ukrywajmy, ale kościół to swój sposób także polityka…

Po śmierci papieża, 117 kardynałów z całego świata zostaje zamkniętych w Kaplicy Sykstyńskiej, aby wybrać nowego najpotężniejszego przywódcę duchowego na świecie. Jednak zamknięte bramy Kaplicy nie sprzyjają zadumie i skupieniu podczas wyborów, a stanowią zasłonę dla walki o władzę i korzyści jakie ona za sobą niesie. To w Kaplicy Sykstyńskiej i Domu Świętej Marii knuje się, planuje intrygi i zawiera sojusze oraz układy niczym te występujące na arenie politycznej większości krajów.

Kardynał Lomeli to bardzo intrygująca postać, a jego wpływ na przebieg głosowania bardzo mi się spodobał. Odkrywanie przeszłość uczestników konklawe sprawiło, że nie mogła oderwać się od lektury. To jak Harris zbudował fikcyjną fabułę wokół ciekawych fatów i realnych opisów związanych z pogrzebem papieża, powołaniem konklawe i wyborem kolejnej głowy kościoła katolickiego jest mistrzowskie. Dał on nam możliwość zajrzenia tam, gdzie zwykły człowiek nie ma wstępu. Przy okazji ukazując, że kościół i polityka mają tak naprawdę ze sobą wiele wspólnego.

„Konklawe” to naprawdę wciągający thriller z masą intryg, zwrotami akcji, nieczystymi zagraniami i przede wszystkim zakończeniem, które wbija w w fotel. Nie pozostaje mi nic innego jak zachęcić Cię do lektury, a mi wybrać się na ekranizację. Serdecznie polecam!

Którą z książek chcielibyście zobaczyć na wielkim ekranie? „Konklawe” właśnie króluje w kinach. Ciekawa jestem w jaki sposób reżyser oddał atmosferę i rozmach tej książki.

Umiera papież, propagator ubogiego kościoła. Kardynał Lomeli, zagubiony w swej wierze, ma poprowadzić konklawe. Tuż przed zamknięciem bram pojawia się biskup Benitez, powołany na to stanowisko w tajemnicy przed innymi przez samego papieża. Rozpoczyna się walka o władzę. Czy Lomeli ograniczy się do administracyjnej funkcji czy wykorzysta pozyskane informacje i wpłynie na los wyborów i samego kościoła?

„Konklawe” jest niczym thriller polityczny, poza jednym wyjątkiem – miejsce akcji to Watykan. Zabite okiennice i zamknięte bramy mają sprzyjać zadumie i skupieniu na właściwych wyborach, w istocie ukrywają bezpardonową walkę o władzę, korzyści i kierunek, w którym ma podążyć kościół katolicki. Kaplica Sykstyńska oraz Dom Świętej Marii stają się niemymi świadkami różnego rodzaju układów, knowań i intryg. Zamknięty świat duchownych podzieli się na tych, którzy chcąc zachować ubogi kościół, otworzyć go dla kobiet i zbliżyć do ludzi i tych, którzy bezwzględnie się temu sprzeciwiają.

Autor ubarwia fikcję literacką ciekawymi faktami oraz niezwykle wciągającymi opisami tradycji związanych z pogrzebem papieża, powołaniem konklawe, a następnie wyborem kolejnej głowy kościoła katolickiego. Razem z nim przekraczamy mury stolicy apostolskiej i docieramy tam gdzie zwykły człowiek nie zagląda lub zagląda rzadko.

„Konklawe” dostarczy nam sporo emocji. Zaskakujące zwroty akcji, nieczysta gra kandydatów, machlojki i intrygi rozpalą naszą wyobraźnie. Niektóre sprawy mogą okazać się kontrowersyjne, niektóre świętości oddarte z pięknych szat.

„Konklawe” to wciągająca od pierwszy stron kryminał. W październiku tego roku do kin weszła ekranizacja tej książki z Ralphem Fiennesem, Stanleyem Tuccim i Isabellą Rossellini w rolach głównych. Osobiście jeszcze nie oglądałam, ale po przeczytaniu książki, mam ogromną ochotę. Nawet nie sądziłam, że lektura ta, tak mnie wciągnie. Nawet nie wiem kiedy ją przeczytałam.

117 kardynałów z całego świata, zostaje zamknięte w Kaplicy Sykstyńskiej, by po 72 godzinach móc wybrać jednego, który stanie się papieżem. Misję przeprowadzania konklawe przypada kardynałowi Lomelemu. Mężczyzna ma 70 lat i przeżywa kryzys wiary. Tuż przed rozpoczęciem głosowania pojawia się kardynał Benitez z Filipin. Zmarły papież w tajemnicy przed wszystkimi nadał mu ten tytuł. Po zamknięciu Kaplicy, elektorzy rozpoczęli snuć intrygi, natomiast Lomelim stoi przed dylematem. Czy ma ograniczyć się tylko do spraw organizacyjnych, czy może ujawnić co niektórych kompromitują przeszłość.

Książka opisuje dość szczegółowo zwyczaje konklawe. O tym jak jest organizowane. Ale tutaj znajdziemy również wiele intryg. Bo czy duchowni są innymi ludźmi niż każdy z nas i są w stanie wyzbyć się pokusy władzy?

Lomeli to bardzo ciekawa postać, która mnie intrygowała od samego początku. Książka posiada zróżnicowane tempo akcji. Na początku nie jest zbyt szybkie, ale gdy dziekan Kolegium Kardynalskiego odkrywa przeszłość uczestników konklawe, to przyspiesza i nie ma mowy, by oderwać się od książki.

Ogólnie książka podobała mi się, ale nie do końca jej zakończenie. Nie chcę jednak za dużo zdradzać. Zachęcam do lektury i przekonania się samu jak „Konklawe” zakończyło się.