Koniec Wieczności

"Koniec wieczności" jest kolejną książką Isaaca Asimova, po którą sięgnęłam i nie ukrywam, że zaczynam wpadać niczym w bagno w jego twórczość. Oczywiście, to nie jest tak, że każda bezwarunkowo jest genialna, ale obecnie mogę stwierdzić z całą pewnością, że bez względu na to, czy będą mi się kolejne podobały, czy nie, to i tak będę chciała przeczytać wszystkie. W takim razie, czy "Koniec wieczności" należy do tych ciekawszych, czy średniaków?

Władza nad czasem. Bardzo szerokie pojęcie i faktycznie bardzo fikcyjne. Ale czy gdybyśmy mogli się cofać w czasie by naprawiać błędy, a może nawet zapobiegać takim paskudnym wydarzeniom jak wojny, obozy koncentracyjne czy umieranie ludzi przez epidemie, to czy byśmy nie skorzystali?

Przed podobnym dylematem staje bohater książki Asimova. Zakochuje się w osobie, której już nie ma, ale nadal istnieje w przeszłości. Jednak przemieszczanie się w czasie zostaje zablokowane naszemu głównemu bohaterowi do pewnego momentu. To oznacza, że nie może się cofnąć dalej, niż wyżsi rangą ludzie na to pozwalają. I tu zaczyna się problem, bo on jest w stanie zrobić wszystko by cofnąć się w czasie do ukochanej i najchętniej to ją zabrać do przyszłości, a ci drudzy za wszelką cenę nie chcą do tego dopuścić.

Autor nie pierwszy raz pokazał, że jego wyobraźnia wykracza poza utarte normy i mało tego, pokazuje, że świat mógłby być zupełnie inny, a przy tym są to tak ponadczasowe powieści i tak przemyślane, że absolutnie każde pokolenie może po nie sięgać. To takie sci-fi, które wciąga najbardziej i najbardziej wkurza tym, że są to tak krótkie opowieści. Jak mi marzyłoby się aby to były wielkie tomiszcza! Chciałabym aby to były światy stworzone od a do z, z ogromną ilością bohaterów i tak by móc zagłębić się w nie na wiele godzin. To jest jedyna wada twórczości Asimova.

Ta historia może się wydawać czytelnikom wręcz oczywista. Bo przecież nie wolno ingerować w przeszłość i podczas czytania faktycznie odnosi się wrażenie, że już wiadomo jak to się skończy, ale szczerze mówiąc, w pewnym momencie autor postanowił zrobić konkretny zwrot akcji i w tym momencie spojrzenie na jego twórczość nabiera zupełnie innego wyrazu.

Polecam każdemu fanowi tego typu książek, bo można przepaść zupełnie choć jest to napisana zupełnie inaczej opowieść niż inne. tutaj od razu wpadamy w świat dziwny, próbujemy się w nim odnaleźć, a nie jak w innych przypadkach, gdzie często najpierw ten świat jest nam przedstawiany, poznajemy wielu bohaterów. Tutaj od razu wpadamy jak by w sam środek akcji i to uczucie jak byśmy weszli w cudzy sen jest absolutnie genialne.

Polecam, zwłaszcza osobom, które mają wątpliwości czy starsze książki nadal są aktualne i warto je czytać.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Rebis.

Zapewne każdy z nas zastanawia się jak by to było podróżować w czasie. Jedni chętnie by skorzystali i zmienili to, co wcześniej im się nie podobało. Jednak drudzy by się mocno zastanowili, gdyż jak podkreśla bohater :

,,Zmiana Rzeczywistości, jakiej dokonuje, może wpływać na życie nawet pięćdziesięciu miliardów ludzi. Dla miliona czy więcej spośród nich efekty będą tak drastyczne, że trzeba ich uważać za całkowicie nowe jednostki".

Jak można się domyśleć cokolwiek nowe i ryzykowne będzie tutaj miało miejsce. Bohaterzy nie boją się przekraczać barier i nawet aprobują nowy czas w którym się znaleźli. Tylko jak zwykle coś musi pójść nie tak. Nasza postać zapała wielkim uczuciem do osoby, której już dawno nie ma, lecz istnieje tylko w czasie dawniejszym. Wie, że nie powinien się zakochiwać. Jednak to staje się silniejsze od niego. Zabiera ją zatem do innego czasu i chce przywieźć jej rzeczy, których jeszcze nie zna. Jednak coś mu przeszkodzi. Kocioł czasu nie przekracza pewnego przedziały czasowego. Udaje się do osoby, która może wiedzieć jak go naprawić i tam nagle jego całe życie zostaje wywrócone do góry nogami. Wychodzi na to, że ludzie wyżsi rangą wiedzieli o tym, co zrobił. Znali dokładnie jego nielegalne postępowanie i by ustrzec go przed nieodwracalnymi zniszczeniami w czasie zablokowali mu kocioł. Tutaj zaczyna się nierówna walka, gdyż on zrobi wszystko by do niej wrócić, a oni, to samo, by do tego nie dopuścić. Jak sądzicie, kto tutaj wygra? Czy da się oszukać czas?

Oj ale ta książka mi się spodobała. Początkowo ciężko miałam się wdrążyć, było zbyt wiele informacji i sceny jakby tworzyły ciąg dalszy, a nie początek. Ale później, to już mega się wkręciłam. Podobały mi się ich porównania, nawet nerwy, kiedy obecnie ktoś by przeklinał, oni wkładali w niecenzurowane słowo ,,Czas". Jakby opowieść działa się w innej galaktyce. Czuć nieco, że to opowieść z dawniejszych lat, ale wcale mi to nie przeszkadzało. Podejrzewam, że każdy z nas dla miłości jest w stanie zrobić wszystko. Bardzo ją polecam!

To nie jest typ książki, do ktorego przywykłam. I to nie w negatywnym wydźwięku. Nie można do niej usiąść na raz, szybko się wczytać i skończyć. Nie, tą pozycją należy się delektować To, jak smacznym deserem. Powoli zagłębiać się w jej treść, analizować historię zapisaną na kartkach. Jest to zajmująca powieść typu s-f, która porusza intrygujący temat podróży w czasie.

Czytanie tej zawiłej historii, zagłębianie się w jej tajemnice sprawia ogromną przyjemność. Zaskakujące elementy dodają dodatkowego smaczku całej fabule. Lekkość pióra autora jest godna uwagi, a sama jestem pełnia podziwu dla jego kunsztu.

Co przykuło szczególnie moją uwagę? Niezwykła doza wiedzy i liczne nauki płynące z powieści. Mamy tu choćby bardzo istotną lekcję dotyczącą poświęcenia się dla miłości. Przedstawiony w historii romans jest tak zachwycający, że pragniemy wczytać się, jakie będą jego dalsze losy.

Kolejnym elementem jest poruszenie tematu podziału społecznego, związanego z wykonywaniem różnych zajęć czy pochodzenia z różnych środowisk. Wiąże się to oczywiście z niesprawiedliwym i wykluczającym traktowaniem. Spotkał się z nim choćby główny bohater, który jest Technikiem. Nie będę wam robić spojlerów, jeśli jesteście ciekawi jak rozwija się ten wątek, musicie koniecznie sięgnąć po tę powieść!

Najistotniejszym tematem poruszonym w książce jest perspektywa zmiany rzeczywistości dzięki podróżom w czasie. Wiecznościowcy, czyli osoby, które mają wpływ na czas, ale żyją poza nim, próbują dostosować przeszłość do własnych wizji. W powieści autor ukazuje nam skutki krótkofalowe, jak i dalekosiężne takowych zmian. Przedstawia również jak ważne jest zastanowienie się nad każda wprowadzoną zmianą i jakie mogą być skutki tych ingerencji.

Zaintrygowani? Jeśli tak zachęcam do przeczytania! Rewelacja dla fanów gatunku. Mocna 8/10

Koniec wieczności" to historia "Technika" Harlana, człowieka żyjącego wśród innych Wiecznościowców, którzy decydują która z możliwych Rzeczywistości jest najlepsza dla ludzkości. Jeśli coś idzie nie po ich myśli, zawsze mogą zmienić coś w jednym z podlegających im stuleciu. Oczywiście zmiany mogą sprawić, że kilka osób zniknie, kilka całkowicie się zmieni, ale nadrzędny cel jakim jest ochrona ludzkości, jest bezpieczny...

Co wydać się może dziwne, wśród Wiecznościowców nie ma kobiet... 🤯

Dlaczego?! Ha! Nie powiem 😏

Jednak może właśnie dlatego nasz bohater na widok kobiety o imieniu Noys w Wieczności reaguje dosyć negatywnie 😁 przynajmniej początkowo 😏

Później jest bardzo zainteresowany tym, co czeka Noys, a gdy okazuje się, że kolejna zmiana Rzeczywistości sprawi, że kobieta zniknie, to zaczyna działać, by do tego nie dopuścić...

Mamy więc tu zarówno filozoficzne rozważania, wątek miłosny, jak i pewną tajemnicę oraz oczywiście podróże w czasie 😊 Całość jest bardzo przystępnie i lekko napisana. Mocno mnie ta powieść wciągnęła i czytałam ją z wielką przyjemnością

„Trzymał w ręku losy milionów ludzi, a jeśli musiał z tego powodu kroczyć samotnie, to przynajmniej mógł również kroczyć dumnie.”

Każdy z nas chociaż raz w życiu chciał zawrócić przeszłość, tak aby ustrzec się mającego ogromne konsekwencje życiowego błędu, albo zajrzeć w przyszłość i na podstawie otrzymanego obrazu dowiedzieć, kiedy coś poszło nie tak jak potrzeba, a nawet zapobiec wybranemu wydarzeniu. Isaac Asimov w swojej wyobraźni poszedł kilkaset tysięcy wieków dalej. Opisał podróże w Czasie, wkraczanie do Wieczności, realizacje projektów Zmiany Rzeczywistości, ale nie w skali jednostki, grupy, czy nawet społeczeństw, a całej rasy ludzkiej.

Nieruchomą, ustaloną i zamrożoną historię Prymitywu, w której jednak nic nie było wiadome i pewne, skontrastował z nieustannie zmienianymi dziejami Stuleci Wieczności. Wszystko w imię dobra ludzkości, ukierunkowanego rozwoju, zapobieżeniu masowym tragediom. Jak bardzo pojemne były te pojęcia i moc ich sankcjonowania. Zaprzysiężeni członkowie Wieczności, skrupulatnie wyłapywani z różnych wieków, o odpowiednich predyspozycjach i historycznej poświacie, pokonywali szczeble kariery, poczynając od Czasowców i Nowicjuszy, poprzez Obserwatorów i Specjalistów, a kończąc na Starszych Kalkulatorach i Radzie Wszech Czasów. Specjalizacje obejmowały żółtych kalkulatorów, zielonych biografistów, niebieskich socjologów. Zastanawiała biel obserwacji, wyłączenie emocjonalnej podstawy odbierania rzeczywistości, postawienie jedynie na gromadzenie wiedzy.

Trzydziestodwuletni, według kategorii fizjologii, Andrew Harlan poznał kogoś, kto wytrącił go z mentalnego schronienia, oraz dotknął czegoś, co wybiło go z rytmu jako Technika, najbardziej znienawidzonej profesji teraźniejszości, współczesności i przyszłości. Autor interesująco zaprezentował zmianę świadomości kluczowej postaci, wkręcił w dynamicznie obracającą się spiralę niewiadomych, skonfrontował ze sprytnie skrywanymi tajemnicami. Ogromna moc w rękach jednej osoby, a jednocześnie ściągnięcie jej do zwykłego gorącego postrzegania drugiej osoby. Fantastycznie ukazał walkę człowieka samego ze sobą, z instytucją ingerującą w ludzkie życie na skalę masową, równocześnie z czymś intuicyjnie odbieranym. Zachęcał do refleksji, czy warianty rzeczywistości obliczane przez maszyny faktycznie uwzględniały samostanowienie ludzkości?

Kto tak naprawdę dał Wiecznościowcom prawo do zmiany osobowości milionów i historii bez wcześniejszych wersji? Czy poprawki w biegu zdarzeń skutkowały lepszymi rezultatami niż pierwotne scenariusze? A może to właśnie błędy społeczeństwa, obciążające nie tylko je samo, ale wszystkie następne pokolenia, stanowiły o istocie rozwoju gatunku ludzkiego? Dlaczego wszechświat na to pozwolił? Fantastyczne przesunięcie suwaka czasu, nie najbliższe stulecia, dalsze tysiąclecia, odległe setki tysiącleci, a jeszcze skrajniej w horyzont. Zastanawiałam się, jak przeformowało się postrzeganie świata i ludzkości z perspektywy pojedynczego człowieka, cywilizacji i życia człowieka na Ziemi? A może bez względu na jednostkę czasową pozostało bez zmian, z tymi samymi zasadami, ambicjami, żądaniami i interesami? Spore roszady w finałowej odsłonie, zgrabne zwroty akcji, zaskakujące interpretacje. Bookendorfina