Młoda barmanka pewnego dnia znika bez słowa wyjaśnienia.
Podobno pojechała do Bydgoszczy. Jej śladem, niezależnie od siebie, wyruszają trzy osoby: jej najlepsza przyjaciółka, platonicznie zakochany w niej mężczyzna oraz ksiądz, który chce pomóc babci dziewczyny. Chaotycznie krążą po ulicach miasta, próbując wpaść na jakikolwiek trop zaginionej. Ich wędrówka z każdą chwilą przybiera coraz bardziej fantasmagoryczny charakter, przeszłość każdego z bohaterów wraca, miesza się z teraźniejszością. Na ich drodze stają surrealistycznie postacie, miejsca, wydarzenia. A za nimi, krok w krok podąża Szatan...
Czy ta książka to klasyczny kryminał o poszukiwaniu zaginionej osoby?
Nie, to surrealistyczna opowieść z pogranicza horroru i onirycznej grozy, w której śledztwo jest jedynie punktem wyjścia. Fabuła szybko ewoluuje w fantasmagoryczną podróż, gdzie granice między rzeczywistością a wizjami ulegają całkowitemu zatarciu. Autor kładzie duży nacisk na gęstą atmosferę niepokoju oraz psychologiczne aspekty przeżyć bohaterów. Jest to lektura dla czytelników szukających w literaturze grozy głębszych, metafizycznych znaczeń i nieoczywistych rozwiązań fabularnych.
Jaką rolę w powieści Bartłomieja Grubicha odgrywa miasto Bydgoszcz?
Bydgoszcz w tej historii staje się onirycznym, niemal mitycznym labiryntem pełnym mroku i nieustającego deszczu. Miasto nie pełni wyłącznie funkcji tła, lecz jest aktywnym uczestnikiem wydarzeń, który bezpośrednio wpływa na stan psychiczny poszukujących bohaterów. Realne punkty topograficzne mieszają się tutaj z surrealistycznymi wizjami, tworząc klaustrofobiczny klimat zbliżającego się końca. Czytelnik znający to miasto odnajdzie w tekście konkretne miejsca, jednak ukazane w mrocznym, niemal sennym krzywym zwierciadle.
Czy książka "Koniec. Baśń o mieście, w którym zawsze pada deszcz i skończył się świat" zawiera elementy nadprzyrodzone?
Tak, powieść jest nasycona motywami nadprzyrodzonymi, a kluczową rolę odgrywa w niej metafizyczna obecność Szatana. Bohaterowie w trakcie swojej wędrówki napotykają surrealistyczne postacie i uczestniczą w wydarzeniach, których nie da się wyjaśnić w sposób racjonalny. Przeszłość postaci miesza się z teraźniejszością, co potęguje wrażenie obcowania z siłami wykraczającymi poza ludzkie pojmowanie. Elementy fantastyczne służą tu do podkreślenia tragizmu i nieuchronności losu osób poszukujących zaginionej barmanki.
W jaki sposób prowadzona jest narracja w tej historii?
Narracja jest prowadzona z perspektywy trzech różnych osób, których losy niezależnie od siebie splatają się w deszczowej scenerii. Śledzimy poczynania najlepszej przyjaciółki zaginionej, platonicznie zakochanego w niej mężczyzny oraz księdza, co daje wielowymiarowy obraz całej tajemnicy. Taki zabieg pozwala na głębsze wniknięcie w osobiste dramaty i lęki każdego z bohaterów, którzy błądzą po ulicach miasta. Dzięki temu struktura powieści staje się bardziej złożona i angażująca, budując napięcie na kilku poziomach jednocześnie.
Dla jakiego typu czytelnika ta powieść może nie być odpowiednia?
Książka ta nie będzie dobrym wyborem dla osób oczekujących prostego, linearnego horroru akcji lub typowego, logicznego kryminału. Ze względu na swój oniryczny i mocno metaforyczny charakter, tekst wymaga od odbiorcy dużego skupienia oraz akceptacji surrealistycznej formy przekazu. Czytelnicy preferujący jasne, jednoznaczne zakończenia i brak elementów fantasmagorycznych mogą poczuć się przytłoczeni gęstym, symbolicznym stylem autora. Jest to propozycja skierowana przede wszystkim do miłośników ambitnej grozy, która stawia pytania o naturę zła i kondycję człowieka.
