Kolorowe szkiełka

"Kolorowe szkiełka" to wznowienie powieści z 2013 roku wydanej wcześniej nakładem innego wydawnictwa.

Życie Marty można by określić jednym, krótkim zdaniem: To skomplikowane. Ma partnera, ale nie jest pewna, czy to z nim chce spędzić resztę życia. A gdy wkroczy do niego mały Adrian, wszystko wywróci się do góry nogami. Chłopiec poruszy czułą stronę w jej sercu, z której istnienia nie zdawała sobie sprawy i stanie się pośrednią przyczyną jej znajomości z pewnym policjantem. Sprawy dodatkowo ulegną komplikacji, gdy do kraju powróci ojciec marnotrawny dziewczyny. Jak potoczą się ich losy? Warto przekonać się samemu.

Nie będzie grama przesady, jeśli powiem, że "Kolorowe szkiełka" są jedną z piękniejszych powieści obyczajowych, jakie ostatnimi czasy czytałam. Wydaje mi się , że jest na tyle uniwersalna, że spodoba się kobietom w każdym wieku, zachwyci zarówno osiemnasto jak i osiemdziesięciolatkę.

Porusza bardzo ważny społecznie problem dziecka zaniedbanego. Odpowiada na pytanie co możemy zrobić, by pomóc? Jak podejść do tematu delikatnie i z wyczuciem, tak by nikogo nie skrzywdzić po drodze. Najważniejsze to nie odwracać oczu.

Czuję złość i współczucie wobec matki Adriana. To pogubiona młoda dziewczyna, która zbyt wcześnie została matką. Zawiodła na całej linii w pełnieniu tej roli, lecz jedno należy jej oddać, kocha małego nad życie, choć nie potrafi się nim zająć.

Bardzo polubiłam główną bohaterkę, czyli Martę to taka współczesna rozważna i romantyczna.

Podobał mi się realizm tej historii, jej prawdopodobieństwo, to, że mogłaby wydarzyć się obok każdego z nas. Styl i język autorki od razu trafił w moje gusta, a gdy dodać do tego miejsce wydarzeń, czyli piękne miasto Kraków, jestem w pełni usatysfakcjonowana.

"Każda chwila to takie kolorowe szkiełka. Zielone, czerwone, żółte, niebieskie albo czarne... Sama w sobie nic nie znaczy, ot, trochę wrażeń, emocji... Ale wszystkie one razem, złożone w jedną całość, nabierają sensu i tworzą obraz... Każdy człowiek tworzy obraz swojego życia z takich krótkich, kolorowych chwil."

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu @[Adres usunięty]

Marta, główna bohaterka książki to dziewczyna, z którą mogłoby się utożsamić wiele z nas. Wystarczył jeden deszczowy, jesienny wieczór i jej życie zmieni się na zawsze. Tego wieczoru los postawił na jej drodze małego chłopca, Adriana, który błąka się po podwórku. Marta zabiera chłopca do siebie. Kiedy jednak chłopak trafia do rodziny zastępczej, w której jest nieszczęśliwy, Marta podejmuje decyzję, że chce zabrać chłopca do siebie, dać mu dom i uczucia jakich ON potrzebuje. To właśnie ta decyzja zmienia wszystko, w pracy Marta zaczyna zawalać swoje obowiązki, jej związek się rozpada, a dziewczyna zostaje rzucona na głęboką wodę obowiązków macierzyńskich, które momentami zaczynają ją przerastać. Jakby tego było mało, na horyzoncie pojawia się długo niewidziany ojciec, który wprowadza sporo zamieszania w życiu Marty.

Ta historia pokazuje kobietę, która nad własne wygody postawiła dobro małego chłopca. To każe czytelnikowi postawić sobie pytanie o to jak sam zachowałby się w takiej sytuacji, czy w czasach, w których większość odwraca głowę od problemów, sam potrafiłby wziąć na siebie odpowiedzialność za życie małego człowieka, tak gorzko doświadczonego przez życie. Autorka przedstawia też wszystkie konsekwencje takich decyzji oraz wszelkie ryzyka i niebezpieczeństwa, co nie pozwala przejść obok tej historii obojętnie.

Książka "Kolorowe szkiełka" to niezwykle wzruszająca historia kobiety, która potrafiła przedłożyć dobro małego chłopca ponad swoje potrzeby i pragnienia, i choć przyjdzie jej cierpieć z tego powodu nie raz, to jej postawa jest pełna empatii i oddania, wręcz godna podziwu.

Ta książka jest wielowymiarowa, bo dotyka wielu rodzajów relacji: matka-syn, chłopak-dziewczyna, ojciec-córka i ukazuje ich złożoność, pokazuje, że w takich relacjach nic nie jest biało - czarne, są one raczej jak szkiełka witrażu - niezwykle barwne i kolorowe, dobrze poskładane w całość, mogą tworzyć piękny obraz, który cieszy nie tylko oko, dodatkowo jeżeli wpuścić w te relacje trochę światła to efekt będzie jeszcze piękniejszy.

To również opowieść o przebaczaniu i dawaniu drugiej szansy. To czy ktoś jest wart drugiej szansy, jest mniej istotne, ważne jest czy potrafi ją wykorzystać.

Marta budzi niezwykle pozytywne uczucia, czytelnik kibicuje jej cały czas i przeżywa każdą jej porażkę, ale też cieszy z każdego sukcesu czy kroku naprzód. Jej historia wzrusza, wywołując łzy na końcu. Sama zadawałam sobie pytanie, o ile świat byłby piękniejszy gdyby więcej było ludzi, którzy potrafią poświęcić tak wiele w imię pomocy tym maluczkim.

Gratuluję autorce, a książka może stanąć na półce obok powieści Magdy Kordel, Kasi Michalak, czy Anny Ficner- Ogonowskiej, to bardzo zbliżone klimaty i ta sama przyjemność czytania...

Choć to było moje pierwsze spotkanie z Mirosławą Kareta, to na pewno nie ostatnie, jej styl jest niezwykle klimatyczny, a obraz Starowiślnej jak z moich młodzieńczych wspomnień, prawdziwe cudeńko.

Momenty - jakie są one ważne w naszym życiu. Czasem ich kompletnie nie doceniamy, a powinniśmy. Ta książka jest na to doskonałym dowodem. Jak w jednej sekundzie może zmienić się nasze podejście do świata? Ogromnie! Wystarczy ten jeden, jedyny moment. Ta chwila, która sprawi, że człowiek zwątpi, ale po chwili doskonale będzie wiedział co zrobić. Nawet, jeżeli w danej chwili ma zaryzykować. Urzekła mnie ta historia, nie ukrywam. Mirosława Kareta napisała bardzo fajną, pozytywną historię, która całkiem możliwe da nadzieje wielu osobom na lepszą przyszłość. W skali od 1 do 5, daje mocną piątkę książce.

Grudzień to miesiąc typowo skierowany na czytanie świątecznych pozycji, sama się za takowe wzięłam, ale nie ukrywam, że nie mam na tyle takich książek, by cały miesiąć na nich oprzeć swoje czytelnicze chwile. Jednak Los zasugerował, że są powieści, które niemalże czekają na mnie i wart się nimi zainteresować. A grudzień spędzam z romansem i obyczajówkami, więc historia, którą przedstawiam idealnie wpasowała się w moje gusta.

Poznajemy Martę, której poniekąd nic nie brakuje. Ma chłopaka, dobrą (jako – tako) pracę, jednakże ma też swoją przeszłość i skomplikowane relacje rodzinne. A przecież nie chce niczego więcej jak właśnie szczęśliwego i spokojnego życia. Zbieg okoliczności sprawia, że spotyka, a nawet bliżej poznaje chłopca, Adriana, który wywraca jej życie do góry nogami. Akcja dzieje się do tego w moim ukochanym Krakowie, a i nawet Rudawa, miejscowość z mojego dzieciństwa znalazła swój wspominek.

Powieść porusza duszę, wzrusza nie jednokrotnie do łez, dociera do zakamarków naszego umysłu i zasiedla się tam na długo. To jedna z tych opowieści, gdzie musiałam po niej dojść do siebie, bo z pozoru prosty przypadek, a jednak dotknęła mojego serca ogromnie. Sama Marta jest statyczną kobietą, która wie czego chce. Mimo to, nie boi się podjęcia decyzji o pomocy małego Adrianowi, podjęcia decyzji pochopnie i wywrócenia swojego życia do góry nogami. Nie ukrywam, że sytuacje, z którymi przyszło jej się zetknąć chwilami mroziły mi krew w żyłach. Kiedy postanawia zaopiekować się dzieckiem kosztem własnego szczęścia, płakałam razem z nią. Miałam ochotę ją przytulić i powiedzieć, że poradzi sobie, że przecież życie płynie do przodu, a ona jest naprawdę silna.

Cała powieść wydaje się być prostą. Obnaża bohaterów z ich zachowań, impulsywnych i zwykłych, ale jakże prawdziwych. Pokazuje, że czasem wystarczy odrobina ludzkich odruchów, empatii, by sprawić, by cudze życie mogło nabrać kolorów. Autorka pisze świetnie oddając doskonale zachowania postaci. Zdecydowanie jestem fanką samej kobiety jak i jej małego podopiecznego. Jestem pod wrażeniem, że mimo różnych decyzji nadal trzymała się mocno pod ciężarem odpowiedzialności i zmian w swojej codzienności. Jak powiadają „po deszczu wychodzi słońce” - bardzo dobrze obrazuje tutejszą historię . Daje nadzieję i uśmiech, a to najważniejsze.

„Każdy człowiek tworzy obraz swojego życia z takich krótkich, kolorowych chwil... Składa je w jakąś całość... Tylko od niego zależy, jaki będzie ostateczny kształt!”

Wyobraź sobie taką sytuację: wracasz do domu po nieudanej randce, wcześniej również nieudanej wizycie u matki, jest ponury, deszczowy, listopadowy dzień. Jednak to nie psuje Ci humoru. Jesteś mądra i zadowolona z życia jakie masz. Wracasz do domu, gdzie zaparzysz sobie herbatę, zjesz coś słodkiego i usiądziesz z dobrą książką. Twój idealny wieczór, którego już nie możesz się doczekać. W jednej ręce trzymasz torebkę z pączkami, drugą szukasz klucza do drzwi i … widzisz małego, samotnego, pewnie przemarzniętego chłopca, który wpatruje się w twoje pączki. I nagle wiesz, że nie możesz go tak tutaj zostawić…

I w takiej sytuacji znalazła się główna bohaterka – Marta.

Dawno nie czytałam tak świetnej i ciepłej książki obyczajowej jak „ Kolorowe szkiełka”. Historia opowiedziana w tej książce jest prosta, ale bardzo życiowa, bo o trudnych decyzjach i ich konsekwencjach. Powieść jest bogata w wątki, jednak nie powodują one żadnych zawrotów głowy i nie nudzą. Mimo, że cała książka jest lekka to Mirosława Kareta porusza w niej tematy, z którymi spotykamy się w rzeczywistości. Znajdziemy tutaj uzależnienie od narkotyków i alkoholu, patologię rodzinną, zdradę i nieszczęśliwe życie miłosne, obraz matki zastępczej, problemy mieszkaniowe i zdrowotne i wiele innych trudnych i niekiedy bolesnych sytuacji.

Sam styl autorki jest niezwykle przyjemny i bardzo ciepły. Książka napisana prostym językiem niesamowicie wciąga i nie sposób jej odłożyć, chociaż nie ma w niej zapierających dech zwrotów akcji. Wzbudza w czytelniku wiele emocji- od smutku i irytacji po radość i szczęście. Autorka w umiejętny sposób oddaje różnorodność postaci w dialogach i w sposobie zachowania. Niektóre postacie są irytujące, wtrącają się w nie swoje sprawy, inni natomiast mają ogromne serce i szukają szczęścia. Ale z przyjemnością śledzi się ich losy i trzyma się kciuki za wszystkich.

Marta, główna bohaterka, jest bardzo silna, odważna i zdeterminowana. Mało kiedy udaje mi się trafić na takie bohaterki, które kosztem swojego życia postanawiają uczynić czyjeś lepsze. Marta dla małego Adriana jest gotowa uczynić wiele i walczy o niego niczym lwica. Jedna decyzja zmieniła jej życie i może wydawała się nieco pochopna i szalona, to jednak czasami warto postawić wszystko na jedną kartę.

Książka bardzo mądra, pokazująca ile wokół nas może się dziać, ale na ile z tego właśnie nie zwracamy uwagi. Pokazuje jak jedna decyzja, może zmienić nasze życie i uczynić je kolorowym. Zakończenie jest happy endem, ale bardzo zaskakującym i troszeczkę niełatwym, ale takie jest obowiązujące prawo. I na koniec wspomnę o żartach o babie u lekarza, które rozładowywały czasami napiętą atmosferę i bardzo mnie rozśmieszyły.

Polecam gorąco! W sam raz na długie wieczory.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]