Kolejna Osoba, Którą Spotkamy W Niebie

„Kolejna osoba, którą spotkamy w niebie” to kontynuacja powieści „Pięć osób, które spotykamy w niebie”.

Obydwie książki czytało mi się znakomicie.

Styl, bogactwo wyobraźni, niezwykła wrażliwość autora sprawiają, że kiedy poznajemy bohaterów, ich dylematy, przeżycia, emocje, trudno się oderwać od tych historii dopóki nie dotrze się do zakończenia powieści.

Mitch Albom zabiera nas w podróż w zaświaty, zwracając uwagę na szaloną jazdę emocjonalną, jakiej ludzie doświadczają doznając strat, niepewności, braku poczucia bezpieczeństwa, krzywd, samotności.

To podróż mająca na celu analizę i uzmysłowienie danemu człowiekowi tego, czego doświadczał za życia i dlaczego te zdarzenia musiały mieć miejsce.

Podobnie, jak to było w przypadku historii Eddiego, również niuanse z życia Annie pokazują ogromne znaczenie wzajemnego oddziaływania ludzi na siebie i na bieg wydarzeń.

Autor kolejny raz podkreśla ogromną wagę umiejętności wybaczania.

Bez tej umiejętności bowiem, trudno odnaleźć ukojenie i spokój.

Rozwija też kwestię miłości nie tylko tej w relacji kobiety i mężczyzny, ale też matki i dziecka.

Powieść „Kolejna osoba, którą spotkamy w niebie” uwrażliwia, skłania do refleksji i pozwala odkryć inny wymiar życia.

Nasuwa się myśl - Jakież piękne niebo, widziane oczyma autora można zobaczyć, czytając jego powieści.

Polecam.

Jestem świeżo po lekturze pierwszej książki autora, a już sięgnęłam i przeczytałam kontynuację. Czy okazała się równie dobra jak poprzednia?

'Gdybyś wiedział, że umrzesz, jak spędziłbyś swoje ostatnie godziny? Annie nie wiedziała tego i spędziła je na własnym ślubie.'

Książka jest historią Annie - dziewczynki, którą uratował w wesołym miasteczku Eddie. Ty razem to ona spotyka swoje pięć osób w niebie, w tym mężczyznę, któremu zawdzięcza życie. Jaki był powód 'wizyty' Annie w niebie? Co było powodem jej śmierci?

'Pięć osób, które spotykasz jako pierwsze,jest wybieranych z konkretnego powodu. Miały wpływ na twoje życie na ziemi. Jedne znasz, a inne nie.'

Kolejny raz jesteśmy towarzyszami podczas wędrówki w niebie. Poznajemy historię Annie przed i po wypadku przy karuzeli. Jesteśmy także świadkami jej życiowych decyzji. Sama wizja nieba pozostaje bez zmian. Kobieta podczas swojej podróży spotyka pięć osób, które miały większy bądź mniejszy wkład w jej życie, jednak każda z nich pozostawiła po sobie ślad. Dzięki temu Annie powoli godzi się z tym, co ją spotkało i co było powodem jej wizyty w niebie.

Sam schemat historii jest podobny, jak w pierwszej części. W książce przeplatają się wydarzenia z przeszłości z tymi teraźniejszymi. Ani trochę jednak nie ujmuje to kontynuacji. Czytało się ją równie przyjemnie i szybko. Po raz kolejny miałam okazję spędzić miło czas z wizją nieba, która bardzo do mnie przemawia.

'- A jaka jest prawda? - zapytała Annie.

- Że samotność się kończy, kiedy ktoś ciebie potrzebuje. - Staruszka się uśmiechnęła. - A świat jest pełen potrzebujących.'

Czytając pierwszą część trzeba sięgnąć po kontynuację. Książki są tak dobre i wciągające, że po prostu trzeba je przeczytać. Polecam ją każdemu, niezależnie od tego czy czytał pierwszą część czy nie. Można zacząć też od historii Annie. Warto, naprawdę!

'Najpierw spotykasz pięć osób, a potem sam stajesz się jedną z pięciu dla kogoś innego. W ten sposób niebo łączy każdego z każdym.'

,,Kolejna osoba, którą spotkamy w niebie" to kontynuacja powieści ,,Pięć osób, które spotkamy w niebie".

Tym razem histoia tyczy się Annie, dziewczynki którą, główny bohater poprzedniej części, uratował przed śmiercią w wesołym misteczku.

Annie jest już dorosła, ale nie w podeszłym wieku. Życie może nie potoczyło się tak jak chciała. Jednak przypadek sprawił, że kiedy już to szczęście do niej przyszło jej czas na ziemi dobiegł końca.

Wdowca Annie w niebis i osoby, ktire tam spotyka, mają jej wiele uświadomić i nauczyć.

Między innymi tego, że jej życie nie było bezwartościowe. Każdy ludzki byt ma jakiś cel i sens, mimo że nie do końca możemy to pojąć a strata i śmierć jest częścią życia, na ktira nie mamy większego wpływu. Jedno ludzkie istnienie ma nierozerwalny wpływ na inne. I dlatego warto nauczyć się wybaczać, nie nosic w sobie uraz do śmierci, bo nikt z nas nie jest doskonały i każdy popełnia błędy. Mniejsze lub większe, ale każdy.

Z pozoru historia wydaje się bardzo podobna do porzednej, ale wędrówka Annie po śmierci, hiatorie z którymi przyszło jej się spotkać i konfrontacja z Eddim powodują nieoczekiwane wnioski. Autor zaserwował czytelnikowi kilka niespodzianek.

Nie wywołuje tak silnych emocji jak poprzednia część, a jednak z ciekawością czyta się o życiu i śmierci. Miłym dodatkiem jest wolna na końcu książki a i samo zakończenie nie jest wyraźnie jednoznaczne.

Nie pozostaje mi nic innego jak polecić lekturę.

Po przeczytaniu książki „Pięć osób, które spotykamy w niebie” Mitch’a Albom’a przyszła kolej na kontynuację i chociaż nie dotyczy ona Eddiego, bohatera pierwszej części to spotykamy go, bo ON także musi przekazać swoją mądrość komuś wyjątkowemu. Bogatszy o własne nauki i doświadczenia stanie się nośnikiem mądrości dla pewnej dziewczyny, którą ratował w wesołym miasteczku. Tak, Annie umiera, nie dzieje się to od razu, ale po kilku latach, kiedy sama staje się dorosłą kobietą, która ma całe życie przed sobą. Co przygotował dla nas autor?

„Gdybyś wiedział, że umrzesz, jak spędziłbyś swoje ostatnie godziny?

Annie nie wiedziała tego i spędziła je na własnym ślubie”.

Główną bohaterką książki jest Annie, teraz już młoda kobieta, mężatka nie jest w stanie zrozumieć tego, dlaczego musiała odejść. Śmierć bywa zarówno początkiem, jak i końcem pewnego etapu, przed którym się nie ucieknie. Każdemu z nas jest ON pisany, to pewniak, któremu nie wyślizgniesz się z macek, nie ważne jest ile ma się pieniędzy, przyjaciół, jak bardzo barwne ma się życie. To nieuniknione, więc dlaczego sprawia nam tyle lęku? Życie Annie nie było szczęśliwe, wszystko się zmienia, kiedy udaje jej się wyjść za mąż za człowieka, którego kocha od zawsze, odkąd była dzieckiem, wszystko miało być idealnie, zmienić się na korzyść, w końcu miała zasmakować prawdziwego szczęścia. Niestety umiera w katastrofie lotniczej, tak jakby właśnie takie było jej przeznaczenie, okoliczności się nie zmieniły, jedynie wydłużył okres oczekiwania na nieuniknione.

"Boimy się samotności, Annie, ale ona w gruncie rzeczy nie istnieje".

Annie dostała wybór, którego większość z nas nie dostąpi, napisałam większość, ponieważ nikt z nas tego tak na prawdę nie wie. Podczas feralnego lotu kobieta przebywa wspólnie z mężem, mężczyzna jest w krytycznym stanie , kobieta otrzymuje więc wybór ocalenia mu życia kosztem swojego. Zakochana Annie się nie waha, z całego serca pragnie ocalić swojego ukochanego, nawet kosztem samej siebie. Autor ukazuje nam ogrom miłości i chęci wszystkiego, co najlepsze dla ukochanego człowieka. Postanowiłam zadać sobie pytanie, czy ja byłabym do tego zdolna? A wy?

"Nasze życie tak często w niezauważalny dla nas sposób się zmienia. Jak za przełączeniem w ołówku funkcji pisania na ścieranie".

„Kolejna osoba, którą spotkamy w niebie” jest książką, która ma niesamowity klimat, jest poruszająca i niezwykle emocjonalna, przyprawi Was o nie jedną łzę zupełnie, jak jej poprzedniczka. Książki można czytać osobno, bez znajomości historii Eddiego i pierwszego spotkania głównych bohaterów.

Annie trafia do nieba starając się zrozumieć, dlaczego jej życie zakończyło się w momencie, kiedy na dobre właściwie rozpoczęło, kiedy odnalazła swoją drogę ku szczęściu. Docenić wartość swojego życia, nawet tych wylanych łez kobiecie pomoże pięć osób, które autor dobrał niezwykle ciekawie. Sprawy, które gdzieś pozostawiliśmy za sobą nierozwiązane, nie powinny takie pozostać. Duszą nas i sprawiają, że zawsze będziemy się zastanawiać, co by było gdyby podcinając sobie skrzydła.

„Kolejna osoba, którą spotkamy w niebie” jest emocjonalną książką, którą należy przeczytać, być może właśnie Tobie rozjaśni wiele w głowie, albo sprawi, że spojrzysz na wszystko zupełnie inaczej. Jestem pod dużym wrażeniem twórczości Mitch’a Albom’a, myślę, że jeszcze nie raz wrócę do tych książek mając nadzieję, że podczas kolejnego czytania pokażą mi jeszcze więcej niż za pierwszym razem.