Kochana córeczka

„Patrzę, jak bawisz się na trawniku przed domem. Jesteś absolutnie doskonała. Dlaczego nie mogę cię już chronić?”

Ava wydaje się, że ma wszystko, razem z mężem tworzą szczęśliwą parę, mają śliczną dziesięcioletnią córeczkę, piękny dom, ciekawe perspektywy na przyszłość. Córka Avy jest pełną energii, radosną, mądrą dziewczynką. Rodzice bardzo ją kochają, jest ich oczkiem w głowie. Dziewczynka zaczyna się potykać, Ava jest pełna niepokoju, instynkt podpowiada jej, że coś jest nie tak. Diagnoza lekarska zwala z nóg, jest jak wyrok, dziewczynka ma bardzo rzadką chorobę genetyczną, jej wzrok będzie się stopniowo pogarszał. Jak by tego było mało dochodzi do tragicznego wypadku. Nic już nigdy nie będzie takie samo…

Stopniowo wkraczamy w świat naszych bohaterów. Trudny, wręcz przerażający wybór, jak go dokonać. Dwie najdroższe istoty na świecie…

Akcja powieści toczy się niespiesznie, fabuła ciekawie poprowadzona. Autorka umiejętnie i z wyczuciem gra na naszych emocjach. Pomimo poruszanych dramatycznych tematów, czyta się szybko i przyjemnie. Rewelacyjnie, autentycznie wykreowani bohaterowie. Pięknie ukazana więź między matką, a córką. Bezgraniczna miłość i poświęcenie. Narastające przeciwności losu, ból, niemoc, strach, ogromne poczucie niesprawiedliwości.

Obyśmy nigdy nie musieli stanąć przed takimi wyborami…

Smutna, trudna, bardzo angażująca wewnętrznie opowieść o sile miłości, rodzinie, tragedii i poświęceniu. Chwyta za serce, muszę przyznać, że nigdy wcześniej nie słyszałam o chorobie Stargardta. Z całego serca polecam, Tatiasza i jej książki.

Nie wiem dlaczego, ale nastawiłam się, że to będzie thriller. A to bardzo emocjonalna obyczajówka. Rodzina, nieuleczalna choroba i walka o kolejny szczęśliwy dzień.

Nie będę ukrywać, początek nie podobał mi się. Zachowania bohaterów były dla mnie nie zrozumiałe. Wiem, że zostali postawieni w trudnej sytuacji, jednak coś mi tu nie grało. Z czasem jednak chyba przyzwyczaiłam się do "tonu" tej powieści. A jest ON bardzo uczuciowy, emocjonalny i ciężki psychologicznie. Razem z bohaterką stajemy przed wyborami, które są niełatwe. Nie ma tutaj zawrotnej akcji, raczej to stateczna opowieść, gdzie autorka mistrzowsko gra na uczuciach.

Podsumowując, jest to książka dla ludzi wrażliwych, empatycznych, którzy wejdą w wykreowany świat z sercem na dłoni.

Dzisiaj chcę wam napisać kilka słów o książce "Kochana córeczka" Alison Ragsdale.

Ava oraz Rick spełniają swoje marzenia. Przeprowadzają się ze swoją córką, Carly do domu po babci Avy. Jest to dom z duszą położony niedaleko oceanu. Gdy wydaje się, że już nic im do szczęścia nie potrzeba, Carly zaczyna mieć problemy z widzeniem. Zaniepokojona Ava udaje się z nią do specjalisty gdzie dowiaduje się, że jej ukochana córeczka ma rzadką chorobę genetyczną i jej wzrok będzie się pogarszał. Gdy rodzina zdaje się już nauczyła żyć z tym faktem wydarza się kolejna tragedia i Ava zostaje z tym wszystkim sama. Jak sobie poradzi? Czy jej rodzina wyjdzie z tego zwycięsko?

Przede wszystkim myślałam, że ta książka to thriller 😅 Znów wychodzi moje nie czytanie opisów. Nic bardziej mylnego. Jest to bardzo melodramatyczna obyczajówka. Tragedie jakie spotykają główną bohaterkę są naprawdę traumatyczne. I owszem, choroba Carly oraz to co stało się z Rickiem chwytało za serce. Chyba każdemu by zrobiło się żal Avy. Jednak mam wrażenie, że autorka przegięła trochę z tym dramatyzmem. Miałam czasami ochotę przewracać oczami na to co działo się w książce. Jestem świadoma, że ta sytuacja dla bohaterów nie była łatwa, ale cały czas hamowałam się, żeby nie wzdychać z irytacji. Klimat tej książki nie podziałał na mnie tak jak powinien. Zamiast smutku i współczucia wywoływał u mnie znudzenie. Nie była to zła książka, ale zdecydowanie brakowało jej równowagi w ilości melodramatycznych sytuacji oraz emocji z nimi związanych. Myślę, że nie zapamiętam tej książki na dłużej.

⭐ Córka Avy, Carly, to typowa dziesięciolatka: pełna energii, radosna i kreatywna. Dla rodziców jest całym światem. Kiedy jednak zaczyna potykać się na schodach i wchodzić w drzwi, Ava natychmiast chce jechać do lekarza. Jej mąż Rick jest pewien, że nie ma się o co martwić, ale instynkt podpowiada kobiecie, że coś jest poważnie nie tak. Po badaniach okazuje się, że dziewczynka córka ma rzadką chorobę genetyczną. Chwilę potem tragiczny wypadek sprawia, że życie rodziny znowu pogrąża się w chaosie.

⭐ Męczyłam się z książką dobre trzy tygodnie, a w międzyczasie przeczytałam kilka innych. Czytając opis, w mojej głowie ułożył się obrazek thrillera psychologicznego i nie spodziewałam się, że dostanę coś innego. Moja ekscytacja powoli malała, choć długo miałam nadzieję, że jednak gdzieś mi mignie ta nutka dreszczyku. Przeliczyłam się🙊

⭐ Gdy już oswoiłam się z myślą, że historia nie pobiegnie torami, które obmyśliłam, rzuciło mi się w oczy jedno *nawet nie wiecie ile spoilerów ma w sobie to jedno stwierdzenie😅* - Carly nie przypominała swoim zachowaniem dziesięciolatki. Bliżej było jej do kogoś starszego o dekadę. Bo oglądanie filmów o Harrym Potterze i ubieranie się jak Luna *tak, kilkukrotnie podkreślane są barwne stroje dziewczynki* nie ugruntowuje w czytelniku przeświadczenia o młodym wieku. Fakt, wspomina się jaka Carly jest dojrzała, ale to nie uwiarygodniło mi postaci🤷🏻‍♀️

⭐ Całość przepełniona jest bólem, strachem, poczuciem niesprawiedliwości i nadzieją. To wszystko mieści się w opowieści, choć sama ich nie odczuwałam. Domyśliłam się jak autorka zdecyduje się zakończyć wątek Ricka, więc nie byłam w szoku. Chciałam sobie wtedy trochę popłakać, ale z tego też nic nie wyszło🤣

⭐ Historia nie jest zła, ale to nie moje klimaty. Nie lubię czytać o chorobach, bo mam ich wystarczająco w 'prywatnym życiu'. Jedynie chciałabym mieć takiego Cama przy swoim boku!

Książka „Kochana córeczka” jest zupełnie innym gatunkiem książki od tych które zazwyczaj wybieram, ale chciałam spróbować czegoś nowego. Historia przedstawiona w książce jest bardzo smutna, przejmująca a momentami wręcz wstrząsająca. Autorka ma barwny styl pisania który wciąga i potrafi zabawić się emocjami czytelnika.

Książka jest trudna, ponieważ porusza ciężkie tematy takie jak wypadek, choroba i trudne decyzje. Postacie są dobrze wykreowane, niezwykle autentyczne. Autorka bardzo ładnie opisała ich relacje i uczucia którymi się darzą.

Jeśli lubicie powieści psychologiczne to bardzo wam polecam przeczytanie tej pozycji i przygotowanie chusteczek.

To bardzo niepokojąca książka. Od samego początku została we mnie strach i tą niepewność, że z cudownych planów wyjdą im nie tylko nici, ale i prawdziwa katastrofa.

Zanim jednak przejdę do treści chciałam wam powiedzieć, że książka ma bardzo dobrze wykreowanych bohaterów. Każdy z nich inny, mają odmienne podejście do życia, są bardzo tajemniczy i nigdy nie zdradzają wszystkich emocji do końca. Prześliczne porównania, które choć grozą pisane przywoływały na myśl coś dobrego i ciepłego. Barwny styl i sytuacje, które zawsze sugerowały, że to nie koniec. Najgorsze dopiero nadejdzie:-) Książka ma nieco mniejszy druczek, który jest nie istotny w obliczu bardzo wciągającej historii. Na dodatek nie potrafiłam jej przewidzieć. Nawet nie chciałam o niej myśleć, byleby tylko nie rozpraszać się w czytaniu.

Jest to powieść psychologiczna, dlatego od samego początku sieje spory niepokój. Im dalej czytamy, tym ten niepokój się wzmaga. Wstrząśnie wami bardziej niż trzęsienie ziemi. Po jej skończeniu już nic Nie będzie takie same.

Nie polecam czytać wieczorami, bo bałam się usnąć.

A teraz coś o treści.

Wyobraźcie sobie naprawdę szczęśliwe małżeństwo, gdzie po opisach aż robi wam się miło. Mają ukochaną córeczkę, która jest urocza do pewnego momentu. Od jakiegoś czasu matka bacznie ją obserwuje, gdyż nie tylko czuje, ale i widzi, że dzieje się z nią coś złego. Bywa, że przystaje w jednym miejscu i patrzy. Następnie z wolna przekrzywia swoją głowę na bok. Czasem potyka się o różne rzeczy i robi się zmieszana.

To było mega mroczne i straszne. Od tej pory miałam ogromną gulę w gardle...

Rodzice po diagnozie starają się pokazać jej cudowne miejsca na świecie, jednak nieszczęścia nie powiedziały jeszcze ostatniego zdania. Im bliżej końca, tym bardziej cierpimy wraz z bohaterami.

Ta książka bardzo wami wstrząśnie. Będziecie płakać i bać się jednocześnie. Wzruszenie zmiesza się z rozpaczą i tęsknotą za tym, co już nigdy nie wróci.

Po jej skończeniu stwierdziłam, że bardzo kocham moje dzieci i, że zrobiłabym dla nich wszystko...

Ha! Pisałam Wam, że wrócę tu dziś jeszcze 😂😅🤣 więc jestem! Nie dam o sobie zapomnieć 🙈🙊🙈🙊

⭐RECENZJA⭐

Carla jest wesołą, pełną radości dziesięciolatką. Dla swoich rodziców jest całym światem, chcą dla niej jak najlepiej. Pewnego dnia matka dziewczynki Ava zauważa, że coś się dzieje niedobrego z jej córką. Dziewczynka zaczyna wchodzić w drzwi, potykać się na schodach. Matka wraz z ojcem zabiera ją do lekarza. Diagnoza jest okropna - córka Avy choruje na bardzo rzadką chorobę genetyczną. Wkrótce po tej diagnozie staje się tragiczny wypadek, który wprowadza do rodziny kolejny chaos. Czy Ava podoła temu wszystkiemu i sobie jakoś poradzi?

🥺

"Kochana córeczka" to lektura, która potrafi chwycić czytelnika za serce. Nie jest ona usłana różami, jest tutaj ból, strach, żal, rozpacz, smutek, czyli ludzkie nieszczęście. Główni bohaterowie muszą stawić czoła przeciwnościom losu i walczyć o lepsze jutro. Nie jest to proste, ale gdy się ma nadzieję i odpowiednie wsparcie to wszystko jest możliwe. Czytając tę powieść momentami miałam ogrom łez w oczach. Przypomniało mi się jak ja po stracie bliskiej mi osoby przeżywałam to i nie mogłam się pozbierać. Ba! Powiem Wam, że minęło już ponad 7 lat, a ja nadal się z tym nie pogodziłam i tak szczerze, nie wiem czy się kiedyś pogodzę. Pisarka @alisonragsdalewrites stworzyła wspaniałą historię, która daje wiele do myślenia, a przede wszystkim pokazuje niektóre ludzkie zachowania, których też warto unikać. Oczywiście nie zdradzę Wam szczegółów, bo uważam, że ta książka to jest #mustread, więc zachęcam do sięgnięcia po nią każdego, bez wyjątków! Stworzona fabuła może przytłoczyć, ale jej realizm może otworzyć oczy i tak właśnie było w moim przypadku. Momentami jak czytałam tę powieść po stokroć pękało mi serce, ale wiedziałam, że jest to po coś, dlatego autorce dziękuję w tym miejscu za tę książkę, za moc emocji i zmuszenie mnie do myślenia nad sobą i swoim życiem 💚 Język, styl tej lektury jest przyjemny, mimo ciężkich tematów. Mam wrażenie, że pisarka ma dar lekkości pióra, bo mimo tematu, który porusza w tej książce, przez powieść się leci. Owszem, miałam momenty, że musiałam tę lekturę odłożyć, ale to bardziej przez to, żeby siebie nie zdołować, a nie przez to, że była zła.

O takich książkach warto mówić, takie książki warto czytać i polecać każdemu! Ja polecam ją z całego serca!

🥺

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @wydawnictwofilia 💚

🥺

Znane powiedzenie mówi, że jeśli chcesz rozbawić Pan Boga to powiedz mu o swoich planach.

Ava Guthrie doświadczyła w swoim życiu wielu tragedii, jednak zdaje się, że wszystko co złe już minęło. Znalazła fantastycznego męża, urodziła piękną córeczkę i świat jawi się w różowych barwach. Po śmierci ukochanej babci, kobieta dziedziczy jej dom i rodzina decyduje się na przeprowadzkę. Niedługo potem Ava zauważa zmiany w zachowaniu dziesięcioletniej Carly. Dziewczynka potyka się o byle przedmiot, wpada na meble, a patrząc na cokolwiek przekrzywia głowę. Po wizycie u lekarza okazuje się, że choruje ona na rzadką, genetyczną chorobę Stargardta, która powoduje nagłe zmniejszenie pola widzenia, prowadzącą nawet do całkowitej utraty wzroku. Ava i Rick decydują się na podróż życia, by pokazać dziewczynce to co najpiękniejsze, zanim otoczy ją ciemność. Wyjazd nie dochodzi do skutku i choroba Carly nie jest już jedynym problemem z którym Ava musi się zmierzyć.

Książka ta to niezwykle poruszająca opowieść o miłości, przyjaźni, poświęceniu ale też umiejętności podejmowania trudnych życiowych decyzji. Na pewno poruszy wiele serc, pozwoli na wzruszenia i chwilę zadumy nad przewrotnością losu.

"Kiedy opuszczam gardę i próbuję uwierzyć, że jesteśmy tacy jak kiedyś, że stanowimy idealną rodzinę nietkniętą bólem i niepewnością, gdzieś z tyłu mojego umysłu pojawia się to toksyczne pytanie. Nie wiem, skąd się ono bierze, ale przynosi ze sobą takie poczucie niepokoju, że zapiera mi dech w piersiach. Dzisiaj, patrząc na ciebie, ponownie zadaję sobie to pytanie i boję się usłyszeć odpowiedź. Co by się stało, gdyby wydarzyło się coś niewyobrażalnego i musiałabym wybierać miedzy wami, między dwiema połówkami mojego serca?"

Kiedyś myślałam, że taka miłość się nie zdarza. Że nie można nikogo kochać tak bardzo, że całym sobą chcesz chronić tę drugą osobę, że jej dobro jest ponad twoim. Nie wiedziałam, dopóki nie zostałam mamą. Wtedy, wszystko co było przedtem traci na wartości i liczy się tylko to przed nami. Ta chęć ochrony przed złem tego świata jest niebywała. Pojawienie się dziecka na świecie powoduje chęć odsunięcia od niego wszystkiego co złe, bo czy dopuszczamy do siebie taką myśl, że to złe mogłoby dotknąć nasze dziecko?

Ava, Rick i Carly Guthrie to cudowna, kochająca się rodzina. Poznajemy ich w momencie kiedy przenoszą się z miasta na wieś, do posiadłości odziedziczonej po babci. Wydaje się, że nie można być bardziej szczęśliwym i spełnionym. Ava i Rick snują plany rozbudowy i renowacji stodoły z jednoczesnym jej przekształceniem na wiejski domek na wynajem.

Jest pewne powiedzenie. Jeśli chcesz rozśmieszyć Boga, powiedz mu o swoich planach. Tak jest i tym razem.

Dziesięcioletnia Carly to żywiołowa nastolatka, pełna pasji i głową pełną planów. Jest bardzo kreatywna, jeździ konno, maluje. Kiedy jednak zaczyna się potykać i wpadać na różne rzeczy matka wie, przeczuwa, że to nie jest normalne. Niepokój zakrada się i opada w sercu i głowie Avy jak mgła na bagnach. Kto dopuszcza do siebie myśl, że dziecku może coś być?

Ależ rozumiałam Avę, jej niepokój i strach stał się moim. Wiem co czuje matka, która obserwuje i zna swoje dziecko tak bardzo, że nawet minimalna zmiana w jego zachowaniu, jakieś odstępstwo od normy jest zastanawiające a czasami przerażające.

Rick bagatelizuje obawy Avy. Przecież dzieci są niezdarne, czasami się potykają, przewracają, pojawiają się guzy i zdarte kolana. Ale matka wie. Ona czuje, że teraz jest inaczej. Nie pomoże magiczny plasterek i buziak na bolące miejsce.

"Ava zmusiła się do przełknięcia śliny, próbując stłumić wewnętrzny głos, który szeptał ostrzegawczo, że nadchodzi coś trudnego i złowieszczego, coś, co idealnie pasowało do szeregu czarnych chmur zbierających się właśnie na horyzoncie i nad zatoką."

Diagnoza nie pozostawia złudzeń, Carly ma rzadką chorobę genetyczną. Po pierwszym nieoczekiwanym ciosie rodzina próbuje się zebrać i stanąć do walki. Która matka by odpuściła? Jest zagrożenie, walczymy. Kiedy już myślałam, że rodzina Guthrie jakoś sobie poradzi, że ma plan, spada na nich kolejny cios w myśl zasady, że nieszczęścia chodzą parami. Czy po takich razach uda im się stanąć na nogi i nie pogrążyć się w chaosie i rozpaczy?

Przyznam, że przewracałam kolejne kartki ze ściśniętym sercem i łzami w oczach. Ileż można przyjąć ciosów zanim życie powali nas na kolana? Masz w swoich dłoniach dwa życia, dwie osoby, które kochasz do szaleństwa. Dobro której postawisz wyżej? Czy ktoś z nasz chciałby zostać postawiony przed takim wyborem czyje życie poświęcić kosztem drugiego? Pomimo, że to fikcja to jednak realna. Pomimo, że postaci są wymyślone to jednak bardzo prawdziwe, w swoim zachowaniu, postępowaniu, uczuciach.

Dawno nie czytałam książki tak wzruszającej ale i przerażającej zarazem. Życie pokazuje, że jest nieprzewidywalne i to czego boimy się najbardziej może nas jednak spotkać.

Alison Ragsdale przepięknie pokazała relację matki i córki. Ich determinację, siłę ducha, charakter. Ich walkę i niezłomność, miłość i zaufanie. My jako rodzice chcemy chronić soje dzieci ale czy możemy je, w imię ich dobra okłamywać? Czy mówienie słodkich kłamstw albo półprawd usprawiedliwia nas? Przecież nie robimy tego na złość dziecku ale właśnie po to by je chronić.

Autorka pokazuje jak ważne jest zaufanie i jak silne potrafią być dzieci. Jak ważne jest by je informować o tym co się z nimi dzieje, na czym polega choroba, a nawet, choć tego staralibyśmy się uniknąć, o rokowaniach i możliwych porażkach. Czy to choroba sprawia, że Carly staje się bardziej dorosła w swym zachowaniu? Czy może sprawia to fakt, że jest traktowana po partnersku i informowana o tym co się z nią dzieje?

"Znaczenie słowa 'poświęcenie' nabrało teraz zupełnie nowego znaczenia, a gdy obserwowała bulgoczący sos, na powierzchnię ponownie wypłynęło pytanie, które w sobie tłumiła. Czy da się ponieść dla swojego dziecka zbyt wielką ofiarę? Jako matka mogła jednoznacznie powiedzieć: nie. Nie było ani jednej rzeczy, której nie oddała by z radością Carly, i ta pewność ją pocieszała."

Autorka przybliża nam także pewną chorobę. Pomimo, że przerażająca w swoim postępowaniu i rokowaniach to jednak nie beznadziejną. Pokazuje także jak ważna jest rozmowa w związku bo nie wiemy co przyniesie życie. Czy znamy zdanie swojego męża/żony na pewne kwestie? Przyznam, że nie rozmawiałam ze swoim mężem na wiele tematów. Nie możemy odsuwać tego w czasie tłumacząc się tym, że kusimy los.

Czytałam i chciałam wierzyć, że się uda. Że jednak jest nadzieja ale czy faktycznie moje wymarzone zakończenie byłoby lepsze od tego, które zaserwowała nam autorka?

Wraz z przewróceniem ostatniej strony miałam potrzebę przytulenia swoich synów. Tak jakby fakt otoczenia ich ramionami sprawiał, że odgrodzę ich od zła tego świata i odsunę od nich każde niebezpieczeństwo.

Znam taką mamę. Mamę heroskę, mamę wojowniczkę, mamę Aniołka. Nawet największy wojownik, gladiator tak nie walczył jak ona o swojego syna. Poruszyła niebo i ziemię ale niestety się nie udało. Gdyby matczyna miłość mogła uleczać...

Polecam. Tylko zaopatrzcie się w chusteczki. Czytając uświadomicie sobie, że nic nie jest dane nam raz na zawsze.

"Zamrugała i w myślach ponownie zaczęła zadawać sobie te same ostre pytania. Czy przeoczyła jakieś oczywiste objawy? Czy zawiodła swoją córkę, gdy ta najbardziej potrzebowała matki?"

"Kochana córeczka" Alison Ragsdale

Z chwilą, kiedy dowiadujemy się, że zostaniemy rodzicami, budzi się w nas naturalna potrzeba ochrony naszego dziecka przed wszelkimi niebezpieczeństwami i troskami. Pragniemy zapewnić mu beztroskie dzieciństwo, a na jego twarzy widzieć szczęście i spokój. Niestety jednak zdarzają się w życiu sytuacje, kiedy choć bardzo tego pragniemy, nie możemy zrobić nic, aby ustrzec dziecko przed strachem, niepewnością tego, co przyniesie przyszłość i jak będzie wyglądało jego życie już wkrótce. Dzieje się tak na przykład wówczas, gdy nasz skarb, nasze oczko w głowie dotyka poważna choroba. Najczęstsze zdanie, które pada z ust rodzica w takiej sytuacji to: „Najgorsza jest ta bezsilność i bolesna świadomość, że nie mogę zrobić nic, co mogłoby wyleczyć moją/ego córkę/syna. Jedyne co mogę w tej sytuacji to, być przy nim i starać się zrobić, co tylko w mojej mocy, aby pomóc mu przechodzić przez to, co przeżywa każdego dnia". Dopóki nie staniemy w obliczu tak trudnego doświadczenia, często nie zdajemy sobie w pełni sprawy z tego, jak wiele wysiłku i starań kosztuje rodzica chorego dziecka zachowanie spokoju i pogody ducha, po to, by nie niepokoić dziecka, podczas gdy jego serce rozrywa ból i lęki, a w duszy panuje chaos. Tym bardziej, że jak się za chwilę przekonacie, los bywa bardzo bezwzględny i przewrotny. Najboleśniejsze ciosy zadaje wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewamy, a doświadcza nas nieszczęściami, które zazwyczaj w myśl powiedzenia chodzą parami. Takie i wiele innych rozważań oraz przemyśleń kłębi się w mojej głowie od momentu, kiedy skończyłam czytać książkę Alison Ragsdale „Kochana córeczka”, o której dziś Wam opowiem.

Na jej kartach poznajemy trzyosobową szczęśliwą i kochającą się rodzinę. Ava, Rick i ich dziesięcioletnia córka Carly w momencie, kiedy my czytelnicy przystępujemy do lektury powieści, rozpoczynają nowy etap w swoim życiu. Decydują się na przeprowadzkę z miasta na wieś do domu nieżyjącej babci Avy. Małżonkowie zdają sobie sprawę, że będzie to duża zmiana w ich życiu, ale możecie mi wierzyć, że nawet przez chwilę nie przypuszczają, jak wieloma trudami naznaczona będzie ich przyszłość. Bo też nic na to nie wskazuje. Snują wizje życia rysującego się w pięknych barwach w blasku ich pięknej rodzinnej miłości. Szczęście, którym się cieszą, nie trwa jednak długo, gdyż potwierdzają się obawy, które tkwią w sercu Avy, w momencie, gdy dostrzega pewne przesłanki świadczące o tym, że coś niepokojącego może dziać się ze zdrowiem Carly. Mąż uspokaja żonę, ale matki czują takie rzeczy. Kiedy pada druzgocąca diagnoza o rzadkiej chorobie genetycznej córki, Ava oddałaby wszystko, aby tym razem przeczucie ją myliło. Wspólnie z Rickiem robią wszystko, aby przygotować dziewczynkę na nieuchronne następstwa choroby i pomóc jej nauczyć się żyć w nowej dla niej rzeczywistości. Ich świat zupełnie się zmienia, a priorytety i plany się przewartościowują. Gdyby tylko wiedzieli, że to,co teraz przeżywają, to zaledwie skrawek bolesnych doświadczeń, którymi zostanie dotknięta ich rodzina. I to naprawdę niewiele w porównaniu do tego, co jeszcze ich czeka... O tym jednak musicie już przeczytać sami, do czego gorąco Was zachęcam. Już teraz mogę Wam zdradzić, że jest to bardzo poruszająca i życiowa historia, która wywoluje w czytelniku wiele silnych emocji ze względu na przejmujący, a wręcz bolesny autentyzm opisywanych w niej wydarzeń, których czego, aż strach przyznać, w każdej chwili doświadczyć może każdy z nas.

Powiem tylko, że tragiczny wypadek sprawia, iż już nic nigdy w tej rodzinie nie będzie takie samo. Ava zostanie przygnieciona ciężarem odpowiedzialności dbania o dobro tych, których kocha najbardziej na świecie. Stanie przed koniecznością odpowiedzenia sobie na pytanie, na które nikt z nas nigdy nie chciałby musieć odpowiadać. Będzie musiała znaleźć w sobie siłę, aby dokonać strasznego wyboru, poświęcając jedno z najdroższych sobie na ziemi istnień.

Kiedy będziecie czytać tę książkę, bardzo szybko przekonacie się, że nie została ona napisana tylko po to, aby dostarczyć jej czytelnikom przyjemności czytania. Autorka chce przede wszystkim poszerzyć naszą wiedzę na temat bardzo rzadkiej choroby genetycznej, o której jestem pewna, wielu z was nigdy nie słyszało. A tym którzy się z nią zmagają, daje nadzieję. Poznając wszystko to, z czym musi zmierzyć się Ava, nie da się uniknąć także pytania, co ja zrobił/a bym będąc na jej miejscu. W tym momencie pojawiają się również przemyślenia natury moralnej. Takie, które nie dają prostych i oczywistych rozwiązań.

Nie mogłabym również nie wspomnieć o jeszcze innym aspekcie, który mnie bardzo mocno chwycił za serce. A mianowicie wątek relacji na płaszczyźnie matka – córka pomiędzy Avą a Carly. Autorka wspaniale przedstawiła więzi ich łączące, które ewoluują wręcz na naszych oczach, w momencie, kiedy wspólnie starają się nie poddać i sprostać przeciwnościom losu. Podczas gdy jak wspomniałam we wstępie recenzji, to my rodzice staramy się uchronić dzieci przed całym złem tego świata, to właśnie one w tak trudnych momentach bardzo często ogromnie nas zaskakują, wykazując się mimo swojego młodego wieku niezwykłą dojrzałością, zrozumieniem tego, co się dzieje oraz rezolutnością. To one nie pozwalają nam upaść, kiedy czujemy, że brakuje nam sił, by walczyć o to, co najważniejsze.

Całym sercem polecam wszystkim tę niezmiernie wartościową i maksymalnie angażującą nas książkę. Na jej kartach spotkacie bohaterów, którzy są tacy jak my. Mają swoje plany i marzenia. Pragną cieszyć się pełnią szczęścia rodzinnego. Jak widzicie, nie oczekują zbyt wiele. Mają bowiem siebie i to jest dla nich najcenniejsze. Los jednak ma za nic ich pragnienia i kawałek po kawałku niszczy ich świat. Teraz trwa nierówna walka o to, aby zbudować ten świat na nowo, mając jednocześnie dojmującą świadomość, że nie da się go już idealnie odwzorować. Jak widzicie, fabuła tej książki to samo życie. Fakt ten sprawia, że od początku do końca czasu spędzonego na jej lekturze będziecie czuć się częścią tego, co przeczytacie. W konsekwencji czego nie będziecie w stanie odłożyć książki nawet na chwilę, ale istnieje duże prawdopodobieństwo, że czytanie utrudniać Wam będą płynące łzy, ściśnięte gardło i mocno bijące serce. To jedna z tych powieści, które bohaterów nie sposób opuścić jeszcze na długo po odłożeniu jej na półkę, ponieważ ich losy mimo mijającego czasu ciągle są żywe w naszych sercach i nie możemy przestać o nich myśleć. Śmiało mogę powiedzieć, że jest to jedna z najlepszych książek, jakie przeczytałam w tym roku i na pewno do niej wrócę. Mam nadzieję, że Was też zachęciłam do poznania tej historii. Choć nie jest łatwa, to przypomina nam o tym, że nic w życiu nie jest nam dane na zawsze. Należy doceniać każdą jego chwilę, bo nigdy nie wiadomo, co przyniesie jutro, ale także dodaje sił i wiary w to, że nawet kiedy nasze życie spowił mrok, to kiedyś i dla nas na nowo wyjdzie słońce.

"Kochana córeczka" to książka, która dosłownie mnie sponiewierała. Ta powieść dosłownie kipi od emocji, jest przepełniona bólem, cierpieniem i nadzieją. Historia Avy i Carly na pewno pozostanie w mojej pamięci na bardzo długi czas..

"Patrzę jak bawisz się na trawniku przed domem. Jesteś absolutnie doskonała. Dlaczego nie mogę Cię już chronić?"

Poznajemy Carly, dziesięcioletnią dziewczynkę pełną energii, która dla swoich rodziców, Avy i Ricka, jest całym światem. Jednak gdy dziewczynka zaczyna się dziwne zachowywać, Ava postanawia udać się z nią do lekarza. Tam usłyszą najgorszą wiadomość: rzadka choroba genetyczna... Los jednak nie przestaje ich oszczędzać. Tragiczny wypadek ojca Carly, pogrąża rodzinę w chaosie.

Przed Avą trudny wybór.. Jaką decyzję podejmę ?

Czytając tę powieść nie raz i nie dwa miałam łzy w oczach. Ta książka mnie złamała i to dosłownie. To bolesna historia nie tylko o chorobie, która odbiera nam normlane życie kawałek po kawałku, to również książka o utracie bliskiej osoby.

Mnóstwo tutaj przeróżnych emocji, obaw co będzie jutro, pytań, na które nie znamy odpowiedzi..  Sama jestem matką i nie wiem jak bym zareagowała na taki bieg wydarzeń. Czy bym się załamała ? Czy walczyłabym ? Z pewnością tak! Ciężko czyta się tę historię pomimo tego, że jest to fikcja, ale fikcja tak realna, tak bardzo prawdziwa.

Autorka stworzyła wspaniałą historię, która z nie jednego oka wyciśnie łzy. Cieszę się bardzo, że mogłam przeczytać tę książkę, na pewno na długo zostanie w mojej pamięci. Polecam Wam z całego serca.

Dziękuję @wydawnictwofilia za egzemplarz do recenzji♥️

"Kochana córeczka" to książka, która poruszy wielu, a w szczególności osoby, które mają dzieci. Mała Carly z dnia na dzień zaczyna słabiej widzieć. Jak się okazuje cierpi na chorobę genetyczną, której nie da się wyleczyć. Powoduje to, że z czasem dziewczynka całkowicie oślepnie. Zdruzgotani rodzice początkowo pogrążają się w smutku, lecz szybko w ich głowie rodzi się genialny plan. Proszą córkę o spisanie miejsc, które najbardziej chciałaby zobaczyć, a oni te życzenia spełnią wyruszając w podróż.

I gdy już wszystko idzie dobrze dochodzi do wypadku, w którym poważnie ranny zostaje ojciec. Matka - Ava staje przed trudnym wyborem, co teraz robić. Zostać przy mężu czy spełniać marzenia córki, która ma coraz mniej czasu.

Powieść o trudnych decyzjach, no jak wybrać między ukochaną córką a miłością życia. Czytało mi się ją naprawdę szybko i jest to dobra pozycja na jesienny wieczór. Jednak czegoś mi zabrakło by zapamiętać ją na dłużej, ale wiem, że dużo osób zachwyci.

Trzeba przyznać autorce, że doskonale potrafi opisywać emocje. Czułam ból Avy i razem z nią miałam ochotę krzyczeć na tę nieprawidłowość, która ją spotkała. Chorobę Carly opisano tak, że gdy to sobie wyobraziłam byłam przerażona.

Jeżeli szukacie czegoś co wyciśnie z Was dużo łez, ale też pięknie opisuje miłość matki do dziecka to polecam.

Milion gwiazdek w ocenie to stanowczo za mało!

Drodzy Czytelnicy mojego bloga! Po lekturze książki, którą chcę Wam gorąco polecić czuję się mocno poturbowana emocjonalnie! Mimo, że skończyłam ją czytać ponad dobę temu wciąż nie mogę przestać myśleć o jej fabule i bohaterach, których poznałam. Tę powieść czytało mi się po prostu genialnie, a z oczu poleciało wiele łez. To była wyjątkowa literacka podróż, która dostarczyła mi ogrom emocji, wzruszeń i refleksji nad kruchością życia i ulotnością szczęścia. Niestety w życiu bywa tak, że wystarczy jedna chwila by zburzyć naszą pomyślną i promienną codzienność. Doświadcza tego Ava, jej córka Carly oraz jej mąż Rick.

Państwo Guthrie przeprowadzają się z miasta do nowego domu na wsi. Mają swoje małe i duże plany, marzenia i projekty do zrealizowania, ale ich spokój zostaje pewnego dnia brutalnie zakłócony przez chorobę ich dziecka. Carly, oczko w głowie swoich rodziców, radosna i pełna życia dziesięciolatka zaczyna się potykać i ma kłopoty ze wzrokiem. Jej zaburzenia widzenia niepokoją jej matkę, która zawozi córkę do lekarza. Pada podejrzenie groźnej choroby genetycznej, która prowadzi w krótkim czasie do całkowitej ślepoty. Szczegółowe badania niestety potwierdzają nieszczęście. Rodzice zrozpaczeni tym, co czeka ich dziecko postanawiają póki dziewczynka jeszcze jako tako widzi zabrać ją w długą podróż po wyjątkowych miejscach w Europie. Wakacje życia już na samym początku zamieniają się w koszmar i tragedię. Na kochającą się rodzinę spada kolejny bolesny cios, a los po raz drugi okazuje się bezlitosny.

Ach, jak ta książka mną wstrząsnęła! Jak bardzo dogłębnie wzruszyła mnie jej treść! Jak bardzo mocno przeżywałam opisane wydarzenia! Jak bardzo byłam wściekła na srogi los, który okazał się wobec głównych postaci całkowicie nieczuły i bezwzględny! Ta powieść wyraziście przemawia do każdego, kto zagłębi się w jej treści. Jej Autorka słusznie przypomina nam jak filigranowe jest szczęście i jak cenne jest zdrowie. Często biegnąc gdzieś ulicami życia tego nie doceniamy, opamiętujemy się dopiero, gdy dotyka nas nieszczęście.

Fabuła książki jest wręcz przeładowana ogromnym ładunkiem emocji i wciąga od pierwszego rozdziału. Autorka proponuje nam prawdziwy wyciskacz łez, napisany z sercem, dopracowany do perfekcji, który wprawia w zadumę. Lektura gloryfikuje więzi rodzinne, uczy mierzenia się z przeciwnościami losu i zachęca do walki nawet wtedy, gdy brakuje nam sił, a sytuacja wydaje się beznadziejna.

Ta powieść to książka o niezmierzonej sile prawdziwej miłości, to powieść, która uodparnia niczym najlepsza i dogłębnie skuteczna szczepionka na przeciwności losu. To historia o sile kobiecego poświęcenia i znakomity, napisany ze smakiem i talentem dramat psychologiczny, który dotyka duszę czytelnika bezlitośnie mocno i bardzo głęboko. To trudna lektura, to książka, która uczy i zarazem podkreśla to, co w życiu najważniejsze. To jedna z najlepszych książek jakie przeczytałam nie tylko w tym roku, ale i w upływającej dekadzie. To wyjątkowa opowieść, której bardzo mało książek jest w stanie dorównać. Napiszę krótko: musicie ją przeczytać! Koniecznie i bez zwłoki. To będzie niezapomniana powieść dla każdego z Was. Z serca rekomenduję i polecam.

Lubię książki psychologiczne, dlatego chętnie sięgnęłam po "Kochaną córeczkę" nieznanej mi dotąd autorki Alison Ragsdale. Historia opowiada o losach Avy, Ricka i ich dziesięcioletniej córki Carly, u której zaczyna rozwijać się rzadka choroba genetyczna. To nie jedyna tragedia jaka dotknęła tę rodzinę. Chcąc uszczęśliwiać córkę Ava i Rick zabierają ją w podróż. Niestety dochodzi do strasznego wypadku...

To była smutna i przesiąknięta bólem historia, która nie skończyła się happy endem. Autorka nie oszczędziła bólu nikomu. Każdy z bohaterów musiał zmierzyć się z obawami i wielkim cierpieniem. Pomimo tego okazali się bardzo dzielni, nie załamali się i potrafili pogodzić z przeciwnościami losu.

Nie zdradzę jak ta historia się skończyła, powiem jedynie, żebyście podczas lektury mieli przygotowane chusteczki, bo mogą się przydać. Miałam nadzieję, że zakończenie będzie zupełnie inne, ale tak się niestety nie stało...

Autorka tym samym chciała przekazać czytelnikom pewnego rodzaju lekcje: życie jest ulotne, należy chwytać i cieszyć się z każdego dnia. Myślę, że warto przeczytać tę książkę.

„Kochana córeczka” to książka, którą można określić mianem powieści dramatycznej. Alison Ragsdale zarysowała historię smutną, bolesną, lecz w swym przekazie niezmiernie ważną i pouczającą. Czytelnik poznając ją uświadamia sobie jak ważne jest życie nie obarczone trudnymi wyborami.

Myślę, że każdy z nas w swoim życiu staje przed takimi wyborami. Na kartach tej książki poznajemy historię rodziny Guthrie. Ava odziedziczyła po swej babci dom. Przeprowadza się do niego wraz ze swoim mężem Rickim oraz dziesięcioletnią córką Carly. Wszystko wskazywało, że będą mogli cieszyć się swym szczęściem. Aż do dnia, gdy Ava dostrzega niepokojące symptomy w zachowaniu córki, która coraz częściej potyka się na schodach. Niestety diagnoza jest niczym najokrutniejszy wyrok – Carla cierpi na rzadką genetyczną chorobę Stargardta, która w konsekwencji prowadzi do całkowitej ślepoty.

Na domiar złego to nie jedyny cios dla rodziny. Richard ulega tragicznemu wypadkowi. Życie rodziny wali się w gruzach. Ava zmuszona jest podjąć najtrudniejszą decyzję, wybierając między dwoma najważniejszymi w swym życiu osobami.

Alison Ragsdale stworzyła historię niezwykle emocjonującą, wyciskającą łzy. Historię wręcz bolesną dotyczącą trudnych wyborów. „Kochana córeczka” to książka, która pozostawia trwały ślad w naszej pamięci. To również historia, która pozwala nam docenić własne życie. Autorka bardzo realnie oddała relację matki z córką. Uświadamia nam, że należy szczere rozmawiać o problemach, nie można zamiatać ich pod dywan. Zwłaszcza w obliczu choroby.

Czytając tę książkę zastanawiałem się, czy nie jest ona opisem prawdziwej historii. Choć myślę, że wielu ludzi boryka się z podobnymi problemami jakich doświadczyła Ava, Rick i Carla.

„Kochana córeczka” to bardzo ważna lektura, pozwalająca nam spojrzeć na swoje życie z całkiem innej perspektywy – bardziej doceniającej to, co mamy, mimo, iż często chcielibyśmy więcej i więcej. Co mogę dodać więcej oprócz tego, że „Kochana córeczka” to historia będąca prawdziwą lekcją życia – lekcją obowiązkową bez możliwości usprawiedliwienia. A finałowa scena w szpitalu dokona eksplozji w Waszym umyśle, wyciśnie wiele łez. Zdecydowanie polecam lekturę tej książki. Książki jakże potrzebnej, ważnej w swoim przekazie, aby zrozumieć to, co najistotniejsze w naszym życiu.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Filia [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Z dnia na dzień szczęśliwe życie Avy zmienia się w trudną codzienność pełną poświęcenia, zabiegania, zmęczenia. Kobieta zostaje sama z wieloma problemami codzienności i trudnymi decyzjami, które mogą mieć wpływ na całe życie.

Czytelnik jest świadkiem jej cierpienia i poczucia beznadziei, szukania rozwiązań, które ułatwiłyby odnalezienie się całej rodziny w nowej sytuacji. Alison Ragsdale tak dobrze opisuje tę sytuację, że wiele razy ma się ochotę pomóc głównej bohaterce, czasami nią wstrząsnąć, ale przede wszystkim zostać przyjacielem, którego długo jej brakowało.

To trudna i wzruszająca lektura, ale trzeba zaznaczyć, że akcja rozgrywa się w Szkocji. To, co opisała Alison Ragsdale, będzie dość odległe dla polskiego czytelnika. Inny jest system opieki zdrowotnej, dostęp do specjalistów, nawet dostępność OIOM-ów niejednokrotnie jest problemem. W powieści Kochana córeczka nie ma mowy o czekaniu w długich kolejkach, a konsultacje z lekarzem można otrzymać w każdym momencie. Specjaliści są pomocni, służą radą, polecają innych lekarzy. Ponadto, pomimo trudnej sytuacji, w jakiej znalazła się Ava, nie miała problemów finansowych.

Z tego powodu odniosłam wrażenie, że powieść jest mi bliska, ale przede wszystkim ze względu na emocje, jakie wzbudziła, a nie sytuację i możliwości rozwiązywania problemów.

"Kochana córeczka" to w rzeczywistości nie opowieść o chorej dziewczynce, ale o silnej matce. Oczywiście, Carly wzrusza dojrzałością, podejściem do nowej sytuacji i odgrywa ogromną rolę w tej historii. Ale Ava została z dnia na dzień postawiona w sytuacji bez wyjścia, w której siebie postawiła na ostatnim miejscu. To bohaterka, która wysuwa się na pierwszy plan i budzi niemały podziw.

Jestem pewna, że to postawa, którą większość kobiet, matek byłaby gotowa przyjąć.

Alison Ragsdale w swojej powieści podejmuje się problemu choroby Stargardta. Jest to choroba genetyczna prowadząca do degeneracji plamki żółtej w centralnym polu widzenia oka i w rezultacie kończąca się prawie że całkowitą ślepotą. Zwykle atakuje dzieci w okolicach dziesiątego roku życia. Autorka bardzo dobrze oddała ten wątek. Wprowadza czytelnika w fachowe nazewnictwo, sposób leczenia i pomoc takim osobom nie tylko od strony medycznej, psychicznej, ale i nauki w codziennym funkcjonowaniu. Bardzo ujął mnie tu wątek psa przewodnika. To było bardzo wzruszające jak Carly nawiązywała więź ze swoim nowym pomocnikiem.

Ava, Rick, Carly - wspaniała, kochająca się rodzina. Aż możnaby im pozazdrościć łączącej ich relacji. Jednak mimo iż wydaje się, że wszystko u nich gra, to w chwili, gdy nadchodzi tragedia, matka z córką mają jeszcze nad czym popracować. To było naprawdę pouczające doświadczenie móc obserwować jak ważne okazują się takie wartości jak szczerość, zrozumienie, wsparcie. Pokazano tu, że przed dziećmi nie należy ukrywać prawdy, zarówno w odniesieniu do ich choroby, jak i ich bliskich. Nie można wychowywać ich pod tzw. "kloszem". 

Ból, cierpienie, smutek, zwątpienie, bezsilność, poczucie głębokiej niesprawiedliwości, poświęcenie - to wszystko dopada bohaterów. Mnóstwo tu emocji, uczuć, obaw, pytań. Historia jest tak realna, że aż przerażająca, iż takie sytuacje zdarzają się ludziom. Wystarczy jedna chwila, by nasze życie legło w gruzach. Dlatego trzeba doceniać to, co mamy, że jesteśmy zdrowi, okazywać sobie miłość. 

Nie mogę nie wspomnieć o Cameronie. Uwielbiam jego przekomarzanki z Avą oraz to, jakimi epitetami się do siebie zwracali. Dzięki temu historia nie jest aż tak poważna. Taki przyjaciel to prawdziwy skarb.

"Kochana córeczka" to poruszająca i niełatwa lektura. To powieść o trydnych wyborach natury moralnej oraz kobiecej i dziecięcej sile w walce z przeciwnościami losu. Zmusza do refleksji i na długo pozostaje w sercu. Zapewniam, że wylejecie morze łez, zwłaszcza podczas pewnej szpitalnej scenie...