Kobieta, którą pokochał Marszałek. Opowieść o Oli Piłsudskiej

Przeczytałam i jestem pełna zachwytu, lekkość pióra Katarzyny Drogiej dodaje skrzydeł w trakcie czytania. Opowieść o Oli jest ze wszech miar warta przeczytania, nie ze względu na jej nazwisko, ale za jej postawę w czasach kiedy większość kobiet nie odważyłoby się na choćby jeden czyn, których Ola popełniła wiele.

Ola była osobą, która ze stoickim spokojem znosiła bycie tą trzecią. Czekała cierpliwie, aż jej ukochany wyprostuje sprawy prywatne. Nie robiła mu wymówek chociaż cierpiała. Jednak wiedziała, że są ważniejsze sprawy niż skomplikowany miłosny trójkąt. Od niej możemy uczyć się bycia cierpliwą. Plotki, które słyszała na swój temat z pozoru puszczała mimo uszu. Ale w samotności przezywała je na nowo. Jednak nie unosiła się zbytnio z tego powodu. Cierpliwie czekała, co czyni ja kobietą nie zwykłą.

Przenosimy się w czasie o ponad sto lat. Otacza nas czas zaborów, pierwszej i drugiej wojny światowej, czasy powojenne. Znajdujemy się w więzieniach min. w Pawiaku, ale i gorszych. Poznajemy losy nie tylko Oli, ale i wielu innych kobiet i mężczyzn. Na początku tych czasów kobiety miały ograniczone prawa. Wiele z nich godziło się na to, wręcz uważały, że tak powinno być. Ale były tez takie, które walczyły o prawa kobiet. Wśród nich była także Ola. Doskonale te dwa poglądy przedstawia scena w której Ola wraz ze swą ciotka siedzą przy stole i rozmawiają. Tu także wysuwa się charakter Oli, która nie wykłóca się z ciotką o poglądy tylko w myślach mówi do siebie: Gdyby tylko wiedziała czym się zajmuje...

Książka napisana w tak prosty sposób (czyta się ją jak nie jedną powieść), a jednocześnie opowiada o bardzo ważnych wydarzeniach dla Polski i świata. O tak tragicznych i przerażających czasach. Uważam, że opowieść o Oli Piłsudskiej powinna znaleźć się w każdym domu.

.

Ola była kobieta o niezwykłym charakterze, harda, silna, bezkonfliktowa. W pewien sposób stała się dla mnie autorytetem. Osobą z której warto brać przykład. Zachęcam do sięgnięcia po tą lekturę. Naprawdę warto. Nie pożałujecie.

Piękna powieść o wspaniałej kobiecie, Aleksandrze Piłsudskiej, która dokonała wielkich czynów, chociaż milczą o niej podręczniki. Autorka w lekki sposób przedstawia nam dążenia Polski do niepodległości, ukazując je z perspektywy codziennego życia bohaterów – ludzi z pozoru zwykłych, jednak o silnych charakterach. Powieść Katarzyny Drogi jest wyjątkowa, ponieważ Piłsudski, znany mam głównie z poważnych portretów, jest w niej nie tylko marszałkiem, ale także mężem, ojcem i kochankiem. Prawdziwym człowiekiem, który popełnia błędy, krzywdzi innych, boi się… Polecam książkę – warto przeczytać!

„Kobieta którą pokochał Marszałek Opowieść o Oli Piłsudskiej to barwna opowieść

o kobiecie, która nie tylko potrafiła walczyć o wolność swojego kraju. To opowieść

o kobiecie przeżywającą trudną miłość do wielkiego człowieka, który nie jest wolny. Ona potrafi przeciwstawić się konwenansom i normą moralnym. Przyjmuje rolę trzeciej

w związku, potrafi czekać, walcząc jednocześnie u boku mężczyzny, którego kocha. Po latach zostaje jego żoną i już zawsze jako ona zostanie przez historię zapamiętana. Stworzyła mu ciepły dom, towarzyszyła w trudnych chwilach do ostatniego dnia jego życia. Po rozpoczęciu wojny po długiej drodze przebytej wśród nalotów i ostrzałów, trafia na emigrację. Tam zostaje do końca życia już nigdy nie zobaczywszy swojego ukochanego domu w Sulejówku.

Recenzja przedpremierowa

Twórczość Pani Katarzyny Drogiej nie jest mi obca. Autorka podjęła próbę napisania książki, o kobiecie Marszałka Piłsudskiego, której my właściwie nie znamy.

Lubię, kiedy przedstawiona książka biograficzna jest ciekawie, z pomysłem, z użyciem ciekawych dialogów.

Udało się to osiągnąć Pani Katarzynie Drogiej i za to jej dziękuje, że potrafiła stworzyć portret kobiety znanej tylko Marszałkowi. Nie zapomniała przy tym o źródle informacji, o osobach, które znały pierwszą Damę II Rzeczpospolitej.

Książka ta składa się z 22 rozdziałów podzielonych na 3 części.

Ola ma zdolność do podejmowania szybkich decyzji. Chciała zostać lekarzem, ale kiedy, spojrzała jak, wygląda ten zawód z bliska to zmienienia swoją dotychczasową decyzję.

Babcia Karolina wyraziła zgodę, aby studiowała i zrealizowała swoje marzenia.

Aleksandra Szczerbińska cieszyła, się popularnością wśród społeczeństwa, będąc studiach, wykazywała się swoją wiedzą. Lubiła podejmować ryzyko, zachowując przy tym kamienną twarz.

Warto wspomnieć też o cioci Oli- Marii, która po śmierci rodziców zatroszczyła się o jej wychowanie. Była to mądra, dobra kobieta, o złotym sercu.

Pani Katarzyna Droga pomysłowo skonstruowała postać Aleksandry Piłsudskiej, z ciekawymi dialogami, które mogą nam Czytelnikom przybliżyć, jaka ona była naprawdę osobą jako żona i mama.

Minus stanowi tekst napisany zbyt małą czcionką.

Miłość niespodziewana, niezwykła, łączyło ich tak wiele- -przedwczesna śmierć rodziców, jedenaścioro rodzeństwa. Dzieliło ich 15 lat różnicy. Pierwszy zakochał się w Oli Piłsudski, nie ukrywając przy tym, co mu się w niej spodobało.

Podobało mi się to w Aleksandrze Piłsudskiej, że posiadała własne zdanie, rozumiała kobiety, potrafi walczyć.

Przykładem miłości odważnej, pełnej przygód, zaangażowania jest to, że można kochać niezależnie od wieku- Ola i Ziuk.

Polecam przeczytać tę książkę.

Nigdy wcześniej nie spotkałam się z twórczością Katarzyny Drogi. Po przeczytaniu jej najnowszej książki, bardzo żałuję, że dopiero teraz poznaję tę pisarkę. Ogólnie rzecz ujmując każda książka bez wyjątku jest wyjątkowa. Każda w jakimś stopniu interesująca, gdyż zagłębiając się w nią poznajemy nie tylko daną historię ale też, a może przede wszystkim, autora. Dowiadujemy się jakie ma poglądy na różne kwestię bądź w jaki sposób podchodzi do spraw ważnych i tych całkiem błahych. Pisarze wyczarowują dla coraz szerszego grona odbiorców ujmujące, zapierające dech w piersiach opowieści, które przenoszą do innego, lepszego świata. Jednak im więcej lektur przewija się przez ręce, tym bardziej można utwierdzić się w przekonaniu, że żadna z tych fikcyjnych historii nie dorówna tym, które napisało kiedyś samo życie. Życie nie zawsze kolorowe. Często trudne, brutalne, nie mające skrupułów, by wycisnąć może łez z już i tak mocno zmęczonych oczu. Katarzyna Droga podjęła się trudnego zadania. Wzięła na tapetę Olę Piłsudską, o której wiadomo niewiele. To jej mąż zawsze grał pierwsze skrzypce. Ona stała obok. Jak więc ze strzępków informacji stworzyć książkę? Czy to możliwe?

Aleksandra Piłsudska, za panny Szczerbińska, została wychowana przez ciotkę i babkę w Suwałkach. Nie była zwyczajną dziewczyną. W czasie, gdy mogłoby się wydawać jedynym powołaniem kobiety było zamążpójście i piastowanie dzieci, ona miała zupełnie inne plany na niepewną przyszłość. Chciała walczyć, przemycać broń... czyli wszystko to, czym zajmowali się mężczyźni. Dzięki babce dziewczyna spełnia marzenia o wyjeździe do Warszawy i zdobyciu wiedzy. Nikt nie podejrzewał wtedy, że Oli Szczerbińskiej przyjdzie zająć miejsce pierwszej damy II Rzeczpospolitej. Aż tak daleko jej pragnienia nie sięgały...

Droga Aleksandry wiedzie przez niebezpieczeństwo. Dziewczyna na każdym kroku wystawia się na utratę życia lub zdrowia. Jest odważna i zdeterminowana. Dokładnie wie, czego chce. Zdaje sobie sprawę z tego, w jaki sposób chce spędzić czas na ziemi.

Ta książka jest niesamowicie potrzebna. Wiele jest pozycji w których zawarte są historie walczących mężczyzn, ich zasługi dla Ojczyzny. Kobiety schodzą na drugi lub nawet jeszcze dalszy plan. Usuwają się po prostu w cień. Dobrze, że coraz więcej autorów chce je stamtąd wydobyć, dzięki temu my możemy zobaczyć jaka siła drzemie w tych na pozór kruchych istotach. Odpowiadając na zadane powyżej pytanie... Katarzynie Drodze udało się mimo urywek informacji, do jakich dotarła, stworzyć bardzo realną, ludzką postać pierwszej Damy II RP. Pomimo, że jak sama mówi na końcu książki, chwilami musiała improwizować, gdyż o danej sytuacji nie było żadnych wiadomości w źródłach, do jakich zaglądała, w książce zachowała pełen profesjonalizm. Czytając ma się wrażenie, że jest to powieść od początku do końca w każdym szczególe oddająca ówczesną rzeczywistość. Autorce należą się niskie ukłony, za podjęcie się takiego zadania i sprostanie mu. Polecam..

Premiera książki już niedługo bo 4 kwietnia.

Wydawnictwu Znak dziękuję za możliwość przeczytania książki

[Adres usunięty]

TO NIE CZAS NA MIŁOŚĆ

„Nie są to czasy na miłość, Olu – powiedziała serdecznie. - Nie dla kobiet walczących jak my. Serce się ciebie nie spyta, zaplącze się we własne postanowienia, a potem tylko ból i łzy.” Tak mówiła swojej przyjaciółce Aleksandrze Szczerbińskiej, pseudonim „Ola”, Józia Rodziewiczówna, pseudonim „Wanda”, początkiem lat nowego XX wieku. Spotkały się w Zakopanem na ogólnopolskim zjeździe partii, do której obie należały. Była to Polska Partia Socjalistyczna, założona przez charyzmatycznego człowieka z błyskiem w oku i sumiastym wąsem, Józefa Piłsudskiego. Już wtedy był owiany legendą – sybirak, działacz konspiracyjny na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości oraz wielki patriota. Ola, młoda dziewczyna, która dla celów partii i w rezultacie, przyszłej wolnej Polski, przemycała w swoim gorsecie dynamit, a w połach sukni rewolwery, pomimo ostrzeżeń doświadczonej koleżanki, oddała serce człowiekowi, którego zaraz miał pokochać cały kraj. I choć miłość była wzajemna, ciemne chmury, które krążyły nad państwem, małżeństwo Piłsudskiego z Marią, a także jego późniejsze fascynacje kobietami, sprawiły że Wanda miała rację – miłość ta nie była prosta.

Kiedy myślę o sytuacji Oli i Ziuka, bo tak zwykli do siebie mówić, przypominam sobie słowa mojej mamy. Parę lat temu z przerażeniem obserwowałam to, co się dzieje na świecie. Terroryzm, wojny domowe i coraz większe bestialstwo ludzi. Zwierzyłam się mamie ze swoich obaw i powiedziałam, że choć bardzo pragnę mieć dzieci, boję się powołać je na ten świat. Mama wtedy powiedziała coś, co zapamiętam do końca życia. Przypomniała mi, że kiedy razem z tatą decydowali się na dzieci, również były bardzo niespokojne czasy Polski Ludowej, a nawet stanu wojennego. A mimo to ufali, że będzie jeszcze wolna Polska, a ich miłość była silniejsza niż wszelkie przeciwności. Dziś moja córka ma prawie dwa lata, a ja ze zdziwieniem odkrywam, że mama miała rację.

Również Ola i Ziuk nie wiedzieli, co ich czeka. Zakochali się w sobie, pomimo wszelkich przeciwności, pomimo tego, że nie było nawet Polski na mapie, pomimo wojny i konfliktów, niepewności jutra. Jednak stanęli obok siebie, by ramię w ramię walczyć o lepsze jutro, o wolną Polskę, o szczęśliwe, piękne życie dla swoich córek. Udało się im. W tym roku mija setna rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości i myślę sobie, że babcia Oli, Karolina Zahorska, miała rację, gdy uparcie powtarzała jej, że „Jeszcze będzie wolna Polska, Olu, zobaczysz.”

Skąd w kobietach tyle siły, samozaparcia w nieustającym dążeniu do celu? Nie wiem. Sama się nad tym zastanawiam. Wiem jednak, że gdy w 1912 r. Józef Piłsudski zawiązał Związek Strzelecki, za namową Oli i innych walecznych i wspaniałych kobiet, równolegle powstała też służba kobieca, być może pierwsza na świecie. I gdy razem, jakiś czas później, szli na „moskala”, walczyli razem, kobiety i mężczyźni. Tak samo odważni i tak samo gotowi umrzeć dla ojczyzny. A potem, gdy już zabrakło Józefa Piłsudskiego, w 1939 r. Ola razem ze wspólnotą kobiet (jedną z wielu, które założyła) własnymi rękami kopała rowy na okopy w stolicy, aby jak najlepiej zabezpieczyć Warszawę przed najeźdźcą. Jak wiadomo, to się nie udało, ale czego się spodziewać, gdy kraj wzięło w kleszcze dwóch zaborców? A mimo to w tamtym czasie, gdy w pocie czoła pracowały razem, wciąż wierzyły, że jeszcze będzie wolna Polska i że wspólnymi siłami ją odzyskają.

Wiele wody w Wiśle upłynęło, a oto mamy nareszcie prawdziwie wolną Polskę, taką o którą walczyli ułani pod dowództwem Piłsudskiego oraz kobiety pod przewodem Oli, komendantki Polskiej Organizacji Wojskowej. Nie ma słów, aby wyrazić dla nich szacunek i wdzięczność. I pomimo zawirowań i niebezpieczeństw współczesnego świata, ja ciągle wierzę, że miłość do ojczyzny, ludzi i rodziny, którą się stworzy, jest w stanie przenosić góry. Więc, jeśli jeszcze kiedyś (oby nie) zawisną czarne chmury nad Polską, nasza wspólna wiara, miłość i nadzieja nie pozwolą, aby Polskę znów zniewolić. Wtedy wszystkim nam przyjdzie zrozumieć, że musimy być jak Ola i Ziuk – niezłomni, gotowi walczyć o to, co najważniejsze.

Katarzyna Droga w „Kobiecie, którą pokochał marszałek” podziękowała Aleksandrze Piłsudskiej i innym kobietom, które sto lat temu wspólnie z mężczyznami wywalczyły dla nas wolność. Ja chcę dziś podziękować autorce za to, że wykonała wspaniałą pracę, która zaowocowała tą nieocenioną powieścią. Wielkie brawa i ukłony – ta książka minusów nie ma.

[Adres usunięty]