Klub Dzikiej Róży

Waszyngton, DC, lata 50-te XX wieku.

Gdy do Domu pod Dziką Różą, prowadzonego przez panią Nilsson, wprowadza się nowa lokatorka Grace March, nikt nie przypuszcza, jak bardzo zmieni się życie zamieszkałych w nim kobiet, bo trzeba wiedzieć, że pani Nilsson wynajmuje pokoje tylko kobietom i tylko tym, które mogą pochwalić się nieposzlakowaną opinią. Jakby nie patrzeć, są lata 50-te, niedawno skończyła się II Wojna Światowa, a już „bomba atomowa groziła wysłaniem całej ludzkości w zaświaty, w dodatku wszechobecni komuniści siali zamęt. Przynajmniej tak twierdził senator McCarthy.”

Pani Nilsson „gości” u siebie starszą kobietę Rekę, która skrywa straszny sekret związany z jej ucieczką z nazistowskich Niemiec, była gwiazdę kobiecej drużyny bejsbolowej Bea’ę, Fliss, która pod fasadą idealnej żony i matki skrywa wewnętrzne rany, związaną z gangsterem córka Norę, pełną jadu i porywczości Arlene oraz sekretarkę któregoś senatora na Kapitolu Claire. Choć kobiety mieszkają pod jednym dachem, praktycznie się nie znają. Wszystko zmienia się za sprawą charyzmatycznej Grace, która wprowadza zwyczaj czwartkowych kolacji, w czasie, gdy pani Nilsson gra w brydża. Wkrótce między kobietami zawiązuje się nić porozumienia, choć każda nadal stara się ukrywać swoje sekrety przed innymi. Gdy głęboko skrywane tajemnice zaczynają wychodzić na jaw, Dom pod Dziką Różą staje się świadkiem morderstwa…i to nie jednego.

„Klub Dzikiej Róży” to ciepła opowieść o kobietach, ich namiętnościach, ambicjach i głęboko skrywanych tajemnicach, osadzona w amerykańskich realiach lat 50-tych XX wieku, w czasie największej gorączki makkartyzmu, jak teraz ten okres nazywają historycy. Lata 50-te nie były dla kobiet łaskawe, ultrakonserwatywni polityce starali się zagonić kobiety z powrotem, gdzie (według nich) ich miejsce, czyli do domu i dzieci. Kobiety mogły co najwyżej liczyć na posady na niskich szczeblach, a co za tym idzie na niskie płace. Kate Quinn w swojej powieści porusza kilka ważnych wątków [Adres usunięty]. wykorzystywania swojej pozycji przez mężczyzn, przemocy domowej czy powszechnego rasizmu. W latach 50-tych XXw. istniały osobne kluby dla „kolorowych”, a związek „mieszanej” pary przynosił wstyd rodzinie – przerażające. Ważnym wątkiem był również związek dwóch kobiet, wychodzący mocno poza zwykłą przyjaźń. Należy pamiętać, że w latach 50-tych rozpoczęło się prawdziwe „polowanie na czarownice”, czyli wyszukiwanie komunistów i homoseksualistów w administracji publicznej (w USA powszechną dekryminalizację stosunków homoseksualnych odbywanych w miejscach prywatnych, np. w domu, wprowadzono dopiero w 2003 roku). Warto również zauważyć wątek dotyczący kobiecej ligi bejsbola All-American Girls Profesional Baseball League, w których pod nieobecność mężczyzn walczących na frontach IIWŚ, kobiety mogły pokazać swoje umiejętności, wraz z końcem wojny, liga odeszła do lamusa, a wraz z nią, grające w bejsbol kobiety. No i na koniec, wisienka na torcie, czyli pigułka antykoncepcyjna, prawdziwy „game changer” dla milionów kobiet, do tej pory zmuszonych do rodzenia kolejnych potomków, nawet wbrew własnej woli i możliwości finansowych.

Ta powieść to powieść o kobietach i dla kobiet. Choć znajdzie się tu również ciekawie poprowadzony wątek kryminalny, który poznajemy „od końca”, czy od znalezienia zwłok (które to wydarzenie relacjonuje sam Dom po Dziką Różą), to następnie mamy niejako retrospekcje wydarzeń, wsteczne odliczanie, które doprowadziły do morderstw(a).

Warto wspomnieć o jeszcze jednym ciekawym zabiegu, z którym spotkałam się w powieści po raz pierwszy, a mianowicie, po każdej kolacji u Grace, Quinn podaje przepis na serwowane danie. Co więcej, poleca również muzykę, jaką powinno się wtedy słuchać. Musicie przyznać, że to niezwykły zabieg.

Tym razem zamiast podsumowania, zostawię wam powieściową dedykację, która moim zdaniem najlepiej poleci tę powieść „Wszystkim kobietom (…), które w potrzebie ratują się nawzajem jedzeniem, winem i dobrą radą”.

KLUB DZIKIEJ RÓŻY to lekki kryminał w amerykańskim stylu lat 50.

Jakże to była ciekawa i taka inna powieść 😃. Mimo swojej grubości (ponad 500 stron) i trupa w tle, niesłychanie przyjemnie mi się ją czytało. Rzekłaby, że to taki bardzo sympatyczny kryminał.

Autorka zastosowała ciekawą formę, bowiem książka zaczyna się m0rderstwem, a potem cofa nas w czasie, pozwalając poznać wszystkie bohaterki, czyli mieszkanki tytułowego domu. A mieszkanek było siedem, jednak tak różnych od siebie, w dodatku z własnym bagażem doświadczeń, a przy tym tak sympatycznych, że nie sposób ich nie lubić. Urozmaiceniem fabuły są przepisy wplecione pomiędzy rozdziałami, które dodają całości smaczku.

„Klub dzikiej róży” Kate Quinn

Grace March wprowadza się do pensjonatu Pani Nilsson. Właścicielka to trudna kobieta, która nie przykłada wagi do oferowanych warunków. Zgorzkniała i apodyktyczna z surowością traktuje tak swoje dzieci jak i kobiety zamieszkujące jej dom.

Siedem kobiet pod jednym dachem stroni raczej od swojego towarzystwa. Każda zajęta swoimi sprawami, każda zupełnie inna. Obecność nowej lokatorki wszystko zmienia. Wspomólne czwartkowe posiłki powoli zbliżają kobiety.

Jakie historie skrywają pensjonariuszki ?

Jaka siła w nich drzemie ?

Jak jeden budynek zmieni życie każdej z nich ?

Mocno rozbudowana opowieść o poszczególnych mieszkankach domu oraz budynku, który w zadziwiający i zupełnie niezrozumiały sposób ich połączy.

Każda bohaterka to przedstawicielka konkretnych problemów i bolączek tamtych czasów. Realia w jakich przychodzi im żyć są trudne i często niesprawiedliwe.

Obserwujemy ogromny bagaż z jakim przychodzi się zmierzyć każdej z kobiet i ogromną siłę jaka w nie wstępuje gdy obok je ktoś wspiera. Czas, radość, beztroska, rozmowa czy pomoc to elementy, które okazuja się podbudowujące i jednoczące.

Ogromna moc pokazana przy bezinteresownym wsparciu dla dzieci właścicielki. Peterowi i Linie , którym niby nic nie brakuje a jednak czują się odsunięci i pozostawieni sami sobie. Magia mieszkanek przechodzi też na nich uświadamiając im, że w życiu nie ma rzeczy niemożliwych.

Ciekawa i autentyczna. Zawierająca momenty kryminalne ale i wątki miłosne. Przemiany świata i ludzkie życie, które za wszelką cenę chce po prostu przetrwać. Jednostka pokazana z punkt widzenia grupy.

Dość obszerne opisy historii każdej z kobiet momentami wprowadzały u mnie rozkojarzenie i lekką dezorientacje. Dobrze sięgać po nią z małymi przerwami aby móc poukładać sobie poznane treści i dopasować je do całości książki.

Dom pod Dziką Różą to miejsce, w którym żyje siedem kobiet. Każda z nich jest inna, każda ma swoją historię, powody, które sprawiły, że postanowiły tam zamieszkać. To miejsce pełne spokoju, z dala od męskich spojrzeń, a przynajmniej do czasu. Kiedy młoda wdowa Grace, zajmuje pokój na poddaszu, postanawia coś zmienić. Zaczyna od cotygodniowych wspólnych kolacji, które są dość przyjemne. Dzięki nim między kobietami zaczyna się tworzyć więź, zaczynają się do siebie zbliżać, pojawiają się między nimi przyjaźnie.

Pewnego dnia dochodzi do morderstwa. Przed policją niełatwe zadanie, mieszkanki nic nie wiedzą, a przynajmniej tak twierdzą. Jest ciało, nie ma zabójcy. Czy się znajdzie? Co takiego stało się w domu pod Dziką Różą? Jak potoczą się losy mieszkanek? Z czym przyjdzie się im zmierzyć? Jakie sekrety skrywają.

W książce poznałam siedem kobiet i przeszłość każdej z nich, a także ich wspólną historię. Mnie to zdecydowanie się podobało. Akcja początkowo szybka, później zwalnia, mamy czas trochę odetchnąć, aby znowu przyspieszyć. Książka wciąga i to bardzo, ma ponad 500 stron, a dla mnie było to na dwa wieczory. Czytało się ją bardzo szybko, a podczas czytania towarzyszyły różne emocje.

Bohaterek jest 7 i każdą z nich poznajemy bliżej. Są zupełnie inne, mają inną przeszłość, inne plany, marzenia, problemy. Na swój sposób każda jest ciekawa.

„Klub Dzikiej Róży” to książka, która mnie zdecydowanie się podobała i z wielką przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Kate Quinn jest taką autorką wobec, której książek nigdy nie przechodzę obojętnie. Tym razem też tak było. Wcześniejsze tytuły mnie zachwyciły, ale „Klub dzikiej róży” zdecydowanie jest najlepszą książką autorki.

„Klub dzikiej róży” to powieść o tajemniczym morderstwie, które miało miejsce w domu pod różą. Siedem współlokatorek i jedno ciało. Policja stawia pytanie co się właściwie wydarzyło.

W książce układ jest prosty, jest podzielona na kilka części, a każda z nich odnosi się do innej bohaterki. Czytelnik może poznać każdą kobietę, jej wcześniejsze życie i powody dlaczego wynajęła pokój w domu pod różą. Jednak jest jeszcze jedna postać – dom. Pierwszy raz czytałam książkę, gdzie to rzecz miała oddany głos. Bardzo mi się to podobało.

To jest jedna z tych książek, które czytają się same. Fabuła od pierwszych stron jest tak ciekawa, że nie można się oderwać. Dla mnie to taki must read tego roku.

"Morderstwo. W samym środku sielskiego, sennego Waszyngtonu z jego płotami ze sztachet! I to w Święto Dziękczynienia!"

🌹🌹🌹

Znacie twórczość Kate Quinn?

"Klub Dzikiej Róży" to moje pierwsze spotkanie z autorką. Przyznam, że ta książka bardzo mnie zaintrygowała i zaskoczyła.

Już początek zapowiada się obiecująco, bo oto w Domu Pod Dziką Różą zostają znalezione zwłoki.

Śledczy próbują odkryć kim jest denat i kto stoi za jego zabójstwem.

Wszak Dom zamieszkiwało siedem kobiet. Siedem różnych kobiet, z różnymi historiami i tajemnicami.

Kate przybliża czytelnikowi portrety psychologiczne każdej z nich. Przedstawia ich życie i to, jak odnajdują się we współczesnym świecie.

Pokazuje ich troski, plany, marzenia.

Pokazuje życie w Ameryce, w realiach lat 50 XX wieku, wplatając w to poglądy polityczne, ustrój, władze...

Wplatając codzienność.

Wplatając historię.

Dom Pod Dziką Różą odżył, wraz z pojawieniem się w nim Grace.

Kobieta wprowadziła do niego radość.

Sprawiła, że mieszkające tam kobiety zaczęły ze sobą rozmawiać i spędzać wspólnie czas.

Czwartkowe kolacje, które zapoczątkowała zmieniły życie mieszkanek. Dom staje się prawdziwym domem, a one - rodziną.

Kobiety zacieśniają więzy.

Rozmawiają.

Powierzają swoje tajemnice.

Opowiadają swoje historie.

Otwierają się przed sobą.

Właśnie przygotowują się do wspólnego obchodzenia Święta Dzieńkczynienia.

Współpracują.

I wydają się szczęśliwe.

Tymczasem w Domu dochodzi do morderstwa.

Na miejsce przybywają policjanci.

I każda musi złożyć zeznania.

Czy w takich chwilach będzie liczyła się przyjaźń?

Czy w takich chwilach liczy się solidarność?

"Klub Dzikiej Róży" jest idealnie napisaną powieścią. Możemy wejrzeć wgłąb naszych bohaterek. Poznać je z każdej możliwej strony. Autorka nieustannie przybliża nam ich portrety. Odkrywa największe sekrety. Kate Quinn robi to z niezwykłą starannością i subtelnością, momentami wręcz z pewną nostalgią.

Karta po karcie odkrywa historię każdej z nich, splatając je w jednolitą całość.

Powieść napisana jest z perspektywy każdej z kobiet.

Nawet Dom staje się narratorem, co tylko podsyca jej wydźwięk. Dom jest naocznym świadkiem, skrywającym własne tajemnice i strzegącym tajemnice ludzi, przekraczających jego mury.

Dacie szansę tej powieści?

"Klub Dzikiej Róży" to Kate Quinn w nieco innej odsłonie. Tym razem zamiast trzymającej w napięciu, dynamicznej fikcji historycznej rozgrywającej się w latach drugiej wojny światowej otrzymujemy powieść w pełni skupioną na postaciach – z niespieszną fabułą, odrobiną romansu, tajemnicy, humoru i suspensu. Kate Quinn zagłębia się w intymny, kobiecy świat – cofa się w czasie i oddaje głos każdej mieszkance Domu pod Dziką Różą, by ostatecznie połączyć wszystkie elementy w zaskakującym finale. Autorka wspaniale wykreowała swoje bohaterki – silne i niezależne kobiety, które próbują odnaleźć się w niełatwej rzeczywistości lat powojennych. Każda z nich ma w sobie coś charakterystycznego i fascynującego. Każda z czymś się zmaga – z bolesną przeszłością, pochodzeniem, rozłąką z bliskimi, goryczą rozczarowań, macierzyństwem, karierą i sytuacją ekonomiczną. Ciekawa jest zmieniająca się dynamika ich relacji – to, jak powoli się poznają i jak nawiązują kruchą więź mimo różnic; jak się wspierają, choć nie brakuje też napięć. Powieść ma barwne, żywe tło historyczno-społeczne – i to jest coś, czym Quinn niezmiennie mnie zachwyca.

Ogromną przyjemność sprawiło mi zagłębianie się w historie mieszkanek Domu pod Dziką Różą. Piękna powieść o miłości, przyjaźni, kobiecej sile i niezależności, zemście, ambicji, rodzinie oraz ciężarze wspomnień i tajemnic. Lubię i polecam.

Choć nie jest to historia typowo kryminalna, to jednak zaczyna się od zbrodni... To właśnie „Klub Dzikiej Róży” Kate Quinn, amerykańskiej autorki powieści historycznych, która tą powieścią pokusiła się o coś innego, niż dostarczała czytelnikom dotychczas. Tym razem historia zaczyna się czyjąś śmiercią, a my, żeby dojść do tego kto jest sprawcą, a kto ofiarą i jaki był motyw, musimy przyjrzeć się historiom z przeszłości, które można określić jako obyczajowo-historyczne. Postaci co prawda są fikcyjne, ale już tło jest jak najbardziej prawdziwe, a autorka w genialny sposób oddaje wszystkie bolączki życia w Ameryce w latach 50-tych poprzedniego wieku. Tematów jest ogrom - w tle ciągle jeszcze II wojna światowa, na horyzoncie zagrożenie nuklearne. Trwa wojna koreańska i gnębienie wszystkiego, co inne - politycznie, rasowo, narodowościowo czy pod względem orientacji. My historię poznajemy oczami siedmiu kobiet i dwóch postaci męskich - każda po kolei opowiada nam o sobie, o swojej przeszłości i doświadczeniach, tego, co doprowadziło ich wszystkich do Domu pod Dziką Różą. Są to historie przejmujące, pełne żywych emocji, dobrego jedzenia (są przepisy! I to bardzo różnorodne, bo postacie pochodzą z różnych krajów! Jest nawet konkurs cukierniczy!) i przyjaźni, która rozwija się powoli i niezauważalnie, ale łączy tak, że nie da się tych więzi zerwać. Opowieści te zmuszają czytelnika do refleksji nie tylko na temat tamtych czasów, ale i ogólnych. A najważniejsza z nich jest tolerancja, wyrozumiałość i traktowanie każdego bez uogólnienia, każdego jako jednostki odrębnej. Naprawdę mądra, rozbudowana i pełna wiedzy historycznej powieść, która może z początku i wydaje się nieco dziwna, ale z biegiem lektury zmienia się zdanie, daje się jej porwać, by finalnie naprawdę mocno docenić. Jestem pod ogromnym wrażeniem ilości ciekawych tematów historycznych i społecznych, jakie autorka w tej powieści zawarła!

Poznajcie podupadły pensjonat pod Dziką Różą, który skrywa wiele sekretów. To właśnie w nim znalezione zostają zwłoki. Waszyngtońska policja próbuje odkryć kto stoi za brutalnym morderstwem i jaki był jego motyw działania. Mieszkanki Domu Pod Dziką Różą mają swoje tajemnice. Siedem kobiet, każda zupełnie inna, teoretycznie zupełnie do siebie nie pasują, ale łączy je lokum i cotygodniowe kolacje, które zapoczątkowały przyjaźń. Czy każda z nich jest lojalna?

Powojenna rzeczywistość i codzienność kobiet, żyjących w Stanach Zjednoczonych, ukazana w książce szczerze mnie zafascynowała. Dałam się całkowicie wciągnąć do tego retro klimatu, do świata tak różnych od siebie kobiet, które łączy trudny los, problemy i życiowe rozterki. Choć minęło 70 lat od rozgrywającej się w powieści akcji, wbrew pozorom wiele kobiet dzisiaj ma podobne dylematy jak przedstawione postacie. Choć fabuła oparta jest na morderstwie, tak naprawdę ja odnalazłam w książce więcej z powieści obyczajowej niż kryminału.

Chwilami miałam jednak odczucie, że akcja trochę się rozwleka, ciągnie się i niektóre fragmenty mogłyby być krótsze lub pominięte. Ze względu na dużą liczbę bohaterów, w pierwszej połowie zdarzało mi się gubić w tym kto jest kim. Nie przepadam również za stosowaniem personifikacji w czytanych powieściach, dlatego uosobienie domu wydało mi się zbędne.

Mimo to doceniam niezaprzeczalne walory powyższej lektury i pewien rodzaj pozytywnej energii, płynącej z solidarności i kobiecej siły, jaką odnalazłam w powieści.

Waszyngton, lata 50 XX wieku. Policja odkrywa zwłoki w jednym z pensjonatów. Kto zabił i dlaczego?

Dom pod Dziką Różą to miejsce, w którym mieszkają nie powiązane ze sobą osoby. Nie utrzymują one ze sobą większych kontaktów. Wszystko zmienia się, gdy do Domu wprowadza się młoda wdowa. Grace wprowadza cotygodniowe kolacje i to właśnie ta osoba sprawia, że mieszkańcy zaczynają rozmawiać ze sobą i nawiązywać przyjaźnie.

Książka napisana jest w ciekawy sposób. W innym niż dotychczasowe książki Kate Quinn. Najpierw dowiadujemy się o morderstwie, ale długo nie dostajemy odpowiedzi co tak naprawdę wydarzyło się w Domu pod Dziką Różą. Autorka za to dość dokładnie przedstawia nam osoby tam mieszkające. Każda z tych osób jest inna i posiada charakterystyczne dla niej cechy. Przez co na pewno nie można powiedzieć, że książka jest nuda. Każdy z bohaterów dostarcza wielu emocji i zapewnia wiele wrażeń podczas czytania.

Bardzo lubię książki, których akcja dzieje się tuż po II Wojnie Światowej. I tak właśnie jest tutaj. Lubię również, że poszczególne rozdziały poświęcone są konkretnej postaci.

Książka napisana jest lekkim stylem przez co czyta się ją bardzo szybko, chociaż nie należy do cienkich powieści. Posiada ponad 500 stron, ale w ogóle tego nie czuć. W książce znajdziemy również zaskakujące zwroty akcji, które tym bardziej sprawiają, że książka wręcz sama czyta się. Bardzo polecam!