Klątwa babci Józi

Akcja powieści toczy się wokół trzech kuzynek, Hani, Doroty i Amelii, pochodzących z konserwatywnej rodziny Wicherków. Na kobiecej linii rodu ciąży klątwa rzucona przez babcię Józię. Jeśli któraś z kobiet nie wyjdzie za mąż przed 25 urodzinami, czeka ją nieszczęśliwe małżeństwo. Matki bohaterek (Wieśka, Zośka i Teresa) fanatycznie wierzą w klątwę, narzucając córkom tradycyjne role. Dziewczyny postanawiają zbuntować się przeciwko tym oczekiwaniom, uciekając się do kłamstw, pozorowanych związków i absurdalnych intryg, co prowadzi do lawiny nieporozumień.

Olga Rudnicka tworzy sytuacje balansujące na granicy absurdu i realizmu. Głębia pod warstwą komizmu. Krytyka hipokryzji. Rodzina Wicherków gardzi rozwodami i związkami nieformalnymi, lecz równocześnie akceptuje ukrywanie niewygodnych prawd „byle ludzie się nie dowiedzieli”. Presja społeczna, klątwa symbolizuje ograniczenia narzucane kobietom przez tradycję. Siła kobiecej solidarności. Mimo różnic, kuzynki wspierają się w walce o autonomię, co dodaje powieści ciepła. Wyraziste postacie. Hania, Dorota, Amelia, każda reprezentuje inny model buntu. Kariera zawodowa vs. romantyczny związek vs. ukrywanie prawdy o sobie. Ich wady (np. skłonność do kłamstw) czynią je ludzkimi.

Matki są groteskowe, ale i wzruszające w swej desperacji, by „uchronić” córki przed klątwą.

Lekkie pióro autorki, dynamiczna akcja i dialogi pełne ciętego dowcipu. Książkę czyta się jednym tchem.

Kontrowersje i słabsze strony w powieści to archaiczny motyw „staropanieństwa. Przedstawianie 25-latki jako niemalże staruchy to przerysowanie. Bohaterki są przedstawiane jako „nieporadne”, a humor czasem opiera się na łatwych chwytach . Przewidywalność wątków romantycznych. Wątek Doroty i jej niechętnego do małżeństwa chłopaka nie wnosi nowości do gatunku .

Dla kogo jest ta książka?

✅ dla fanów inteligentnej komedii. Fanów Bridget Jones ucieszy połączenie humoru z życiową mądrością.

✅ dla czytelniczek szukających opowieści o emancypacji. Walka z patriarchalnymi schematami i hipokryzją to sedno książki.

✅ dla fanów Olgi Rudnickiej. Choć to nie kryminał, autorka zachowuje charakterystyczny pazur i cięty język .

❌ Ci, którzy nie lubią satyrycznego przerysowania, mogą czuć niedosyt.

"Klątwa babci Józi" to udany historia, która łączy śmiech z refleksją. Mimo drobnych potknięć (stereotypy, przewidywalność), oferuje arcyzabawne sceny(np. „nalewkowe narady” matek), ważne przesłanie o prawie do samostanowienia, postacie, z którymi trudno się rozstać.

Polecana z kocykiem, herbatą i... butelką domowej nalewki dla pełnego klimatu!

Moja ocena: 8/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Prószyński i S-ka

"Dorota uśmiechnęła się w poczuciu zwycięstwa. Już po tobie wiedźmo, pomyślała mściwie pod adresem babci Józi. Nie dorwiesz mnie. Nie w tym życiu. A w przyszłym sama się z tobą policzę."

Co byście zrobili, gdyby na waszej rodzinie ciążyła klątwa?

Z takim oto problemem będą się musiały zmierzyć kuzynki Hania, Dorota i Amelia. Rodzina Wicherków to tradycjonaliści, do tego bardzo konserwatywni i pobożni, a damska część rodziny jest przekonana, że klątwa ciążąca nad nimi faktycznie istnieje.

To trochę jak samospełniająca się przepowiednia. Te dziewczyny, które nie wyjdą za mąż przed dwudziestym piątym rokiem życia będą nieszczęśliwe w małżeństwie. Dlatego też trzy kuzynki postanawiają zawalczyć o swoje przyszłe szczęście buntując się przeciwko przeznaczeniu i babci Józi, nawet gdyby były zmuszone kłamać. To z kolei rodzi wiele nieoczekiwanych sytuacji. Czasem zabawnych, czasem tragicznych. Jednak, jak się dziewczyny przekonają, wcale nie jest tak łatwo zerwać z tradycją.

Olga Rudnicka rozbawi was swoją komedią obyczajową. Tym razem trupa nie znajdziemy, jednak knowań, kombinacji i przekrętów będzie ci nie miara.

Jeśli jesteś od małego informowana o ciążącej klątwie przez rodzicielki, siłą rzeczy coś w twojej głowie zostaje, a wszelkie nieoczekiwane perypetie można zrzucić na jej karb.

"Trudno być nowoczesną, gdy zostałaś wychowana w przekonaniu, że Bóg obserwuje cię przez dziurkę od klucza, ksiądz proboszcz jest drugi po Bogu, a każde zboczenie z wyznaczonej ścieżki oznacza ognie piekielne."

Do tego trzeba doliczyć nieoczekiwane plany rodzicielek, które starają się uchronić córki przed klątwą. A "burza mózgów" i nalewki robione ku zdrowotności na spirytusie nie idą w parze.

"Faktycznie, im matka była starsza, tym trudniejsza. Do tego poziom dewocji wzrastał u niej wraz z poziomem promili, a to nie dobre połączenie. Jak jeszcze zwołały posiedzenie trójcy nieświętej, to wszystkie anioły w pobliżu podawały się do dymisji."

Książkę czyta się bardzo szybko. Pióro autorki jest lekkie, a ilość zabawnych, a czasem nawet dość absurdalnych dialogów sprawia, że uśmiech niejeden raz pojawia się na naszych ustach.

Co tu ukrywać, konfrontacja młodego pokolenia i bardziej nowoczesnego podejścia do życia z poglądami rodzicielek rodem ze średniowiecza niesie ze sobą wiele konfliktów.

"Amelia kochała mamę, ale na odległość kochała ją jeszcze bardziej(...)Matka zamierza ją odwiedzać, a w akademiku pojawiła się tylko raz. Nazwała go siedliskiem rozpusty i podarowała Amelii poradnik z serii "Jak oprzeć się pokusie"(...) Było to połączenie porad dla naiwnej panienki z dobrego domu przełomu osiemnastego i dziewiętnastego wieku z zaleceniami inkwizytora - płonący stos lekiem na całe zło."

Ta historia nie tylko was rozbawi, ale również skłoni do przemyśleń. Życie według czyiś oczekiwań nie jest najlepszym wyjściem. Każdy jest kowalem swojego losu. Niektóre sytuacje opisane w książce są tak życiowe, że mogą się przytrafić każdemu. Bohaterowie są interesujący, każdy ma swój unikalny charakter. Jednych polubimy, innych nie. Tak jak w życiu.

Ta książka wciągnie czytelnika od pierwszych stron. Jeśli macie ochotę na chwilę relaksu polecam ją z całego serca.

Babcia Józia to postrach kobiet rodu Wicherków, o niej i rzuconej przez nią klątwie „rzuconej na cały ród kobiecy, wywodzący się od jej siostry, Czesławy. Babcia Józia nigdy nie wybaczyła siostrze, że ta ukradła jej narzeczonego. Przeklęła ją i jej córki, a także każde kolejne pokolenie kobiet. Te, które poszły za mąż później niż w wieku dwudziestu pięciu lat, jak to się zdarzyło babci Józi, czekało tylko nieszczęście i więcej nic” słyszały i drążą wszystkie kobiety. W takiej atmosferze strachu wychowują swoje córki trzy siostry Wieśka, Teresa i Zośka, które przy nalewkach ciotki Bogny (warto dodać, piekielnie mocnych nalewkach), coraz częściej martwią się o los Hani, Amelki i Dorotki. Pannice już niedługo zaczną się zbliżać do wieku dwudziestu pięciu lat, a jak wiadomo ta, która zlekceważy klątwę, będzie „roniła rzęsiste łzy nad swoim losem (…), a że rozwodów w rodzinie nigdy nie było i być nie mogło, nieszczęsne musiały znosić los marny aż do śmierci własnej albo mężowskiej.”

Zegar tyka nieubłaganie, Wieśka, Teresa i Zośka szaleją z niepokoju, ich mężowie załamują ręce i starają się jednocześnie dbać o żony i córki, a córki… próbują na własną rękę pokonać klątwę. Tylko czy im się uda pokonać klątwę rzuconą przez złośliwą staruszkę?

„Klątwa babci Józi” to moim zdaniem udana komedia, nie do końca romantyczna. Jak sam tytuł wskazuje, cała „afera” toczy się wokół klątwy, a kolejne pokolenia kobiet są od maleńkości indoktrynowane, aby pod żadnym pozorem klątwy nie ignorować, szkoda tylko, że żeńska część rodu, nawet gdy małżeństwo wydaje się udane, robi wszystko, aby udowodnić, że jednak takie nie jest.

W tej powieści prym wiodą dwa pokolenia kobiet – matki i córki, męska część „par” została zepchnięta na boczny tor. Panowie z własnej woli trzymają się na uboczu, poświęcając pracy i pasjom, gdyż ich żony skutecznie odcinają ich od decyzyjności… do czasu, gdy żeńska część za bardzo wymyka się standardom. Zwłaszcza uraczone nalewkami, oczywiście dla zdrowotności, Wieśka, Teresa i Zośka. Muszę przyznać, że ta „nieświęta trójca”, robiła w powieści wyjątkowy klimat i wprowadzała sporo humoru. Panie w wieku mocno średnim, zdeklarowane katoliczki, żyjące pod dyktando proboszcza i „co sąsiedzi powiedzą”, częściowo ksenofobki, pod wpływem wygadywały takie głupoty, że tylko ktoś całkowicie pozbawiony poczucia humoru byłby w stanie zdusić śmiech. Młodsze pokolenie, do dziecka nauczone bać się klątwy babci Józi, czyli Hania, Amelka i Dorotka starają się żyć swoim życiem, co przy kontrolujących każdy krok rodzicielkach jest wyczynem równie karkołomnym co wejście na Mont Everest w japonkach i hawajskiej koszuli. Próby okiełznania matek powodują mnóstwo absurdalnych sytuacji. Choć dwa pokolenia nie zawsze umieją dojść do porozumienia, to każda z trójcy – siostry i cioteczne siostry (kuzynki) zawsze trzymają sztamę. Podobało mi się wsparcie i okazywana troska. Jeden telefon wystarczył, aby zostały zwarte szeregi i udzielona została konieczna pomoc. Pomoc oczywiście niosły nie tylko kobiety z rodu Wicherków (mimo zmienionych po mężach nazwiskach), ale również męska część, choć robiąca to w sposób mniej widowiskowy, no dobrze, jeden mężczyzna pomagał zawsze widowiskowo. Tym mężczyzną był sąsiad Hani – „Wiking anychryst”, który wbrew nadanemu mu przez kuzyneczki przezwisku antychrystem nie był, wikingiem również, ale miał ciekawą zdolność pojawiania się we właściwym momencie, aby wybawić od kłopotu.

Jak już wspomniałam, ta powieść to komedia, wypełniona humorem słownym i sytuacyjnym, przy czym sytuacje często ocierają się o absurd. Poczucie humoru i lekkość stylu autorki całkowicie do mnie przemówiły. Bawiłam się świetnie.

Czuję się w obowiązku, aby napisać małe ostrzeżenie: jeśli macie w planach czytać tę powieść w miejscu publicznym – przemyślcie ten plan, bo gwarantuje wam, że będziecie narażeni na co najmniej zdumione spojrzenia, gdy raz po raz będziecie parskać śmiechem. Jeśli wpadniecie na jeszcze bardziej szalony pomysł, aby wysłuchać tej powieści w formie audiobooka, nawiasem mówiąc genialnie interpretowanego przez Marcina Steca, siedząc za kierownicą auta… no cóż, to też nie najszczęśliwszy pomysł, inni kierowcy spoglądają ze zgrozą na kierowcę stojącego w korku i zaśmiewającego się do rozpuku. Tę powieść najlepiej czytać, gdy jest się samemu, wtedy można się śmiać i nie musieć się co chwilę tłumaczyć. A… lepiej też nie pić, bo można opluć książkę (a to zbrodnia!). Jeśli mimo wszystko nie weźmiecie sobie moich rad do serca, to winić możecie tylko siebie. Jedno jest pewne – nuda i poważna mina wam nie grożą.

Serdecznie polecam!

"Już wiedziała po kim jest złym człowiekiem. Po matce. To musi być dziedziczne. Nic dziwnego, że klątwa tak dobrze się trzyma ich rodziny. Geny babci Józi przetrwały jak nic. Jak nie złapią męża na młodość i urodę, to na charakter w późniejszym czasie tylko odrzut ewolucyjny może się połaszczyć."

Czyta się to lekko, szybko i... czy przyjemnie? To już zależy od poczucia humoru i odnalezienie się w gatunku. Mnie miejscami śmieszyła mniej, miejscami bardziej, tak jak komedie, które lubię mniej, bądź bardziej. Rozumiem założenie i charakter w całej rozciągłości; przerysowanych bohaterów, irracjonalne zachowania, kuriozalne sytuacje itp. itd. Jednak mimo dobrych (czytaj: zabawnych) momentów, a nawet mojego mocno specyficznego poczucia humoru, ja do tej książki przekonana nie jestem.

Nie mogę polubić się z historią, w której mam problem z bohaterami. Jestem w stanie zrozumieć starsze pokolenie - tu mój "ulubiony" miks hipokryzji i dewoctwa (nawet pod ramię z alkoholizmem) osiąga poziom najwyższy z wyższych, więc próbowałam choć u młodszych wypatrzyć pozytywnych jednostek. Ale niestety. Czym skorupka za młodu...

Irracjonalność w zachowaniu bohaterek była dla mnie tak ciężka do przetrawienia, tak wpłynęła na odbiór całości, że pierwszą połową nawet się zmęczyłam. Później było lepiej, ostatnie 150 stron weszły nawet gładko. Co ważne, dla równowagi, panowie w książce stanowią mądrzejszą płeć i ten kontrast jest chyba w tej historii najzabawniejszy.

Jeżeli o mnie chodzi, przyjemność była ale nie taka jakiej oczekiwałam. Dobrze się czytało, autorka ma lekki styl, doceniam także ciekawy zabieg z czasem w fabule. Jest prześmiewcza, pełna mrugnięć do czytelnika, ironiczna. Mimo to, u mnie coś nie do końca pykło.

Książka ma dobre recenzje, autorka rzesze fanek, więc może i ja kiedyś sięgną po inny tytuł  ;))  

Macie autorów, po książki których sięgacie zawsze, bez względu co napiszą? U w mnie bez wątpienia taką autorką jest Olga Rudnicka.

Autorka znana z komedii kryminalnych, pokusiła się o stworzenie historii, tym razem bez trupa. I tym to sposobem powstała komedia obyczajowa "Klątwa babci Józi". Trupa może nie było, ale ironii, angielskiego humoru i sarkazmu nie brakowało. Ale przede wszystkim była klątwa, która spędzała sen z powiek, kobiet z rodziny Wicherek.

Ale czy naprawdę babcia Józia przeklęła swoje potomkinie, czy może to idealne wytłumaczenia dla popełnianych błędów? Wszak lepiej zwalać winę na nieżyjącą przodkinie, niż myśleć o konsekwencji swoich wyborów. Takie myśli kłębiły się we mnie podczas lektury książki.

Autorka naprawdę potrafi pisać pełne ironii opowieści, których czytanie powoduje ból brzucha ze śmiechu. Ale to taki czarny humor, trochę przez łzy, bo uświadamia nam wady i przywary, które czasem skrzętnie ukrywamy.

Jesteście nowoczesne czy przesadne? Wierzycie w karmę, znaki i samospełniające się przepowiednie? Czy raczej trzeźwo stąpacie po ziemi? Hania, Dorota i Amelka, trzy kuzynki, raczej były realistkami i nie do końca dały się wkręcić swoim matkom w tę klątwę i szukanie męża. Próbowały dowiedzieć się więcej o tej rzekomej klątwie i samej babci Józi. Choć los uparł się rzucać im kłody pod nogi, postanowiły zawalczyć o swoje szczęście. A co osiągnęły, tego dowiecie się z książki.

Bawiłam się przednio podczas lektury, bo autorka jest doskonałą obserwatorką i potrafi wyłapać z otoczenia różne sytuacje, które bawią, ale i straszą po trosze. Bo pokazują jacy jesteśmy, choć niby nowocześni, to czasem jednak zacofani i konserwatywni. A zdanie "co ludzie powiedzą" wciąż straszy w niejednym środowisku.

Polecam.