Kiedy umiera król. Jan Leino i Saana Havas. Tom 1

Autor: Elina Backman

Tytuł: Kiedy umiera król

Wydawnictwo: Czarna Owca

Saana, dziennikarka internetowa, została zwolniona z wyczerpującej i wypalającej pracy. Zamierza odpocząć i dojść do siebie spędzając lato u ciotki w małym miasteczku Hartola. Na miejscu zaczyna interesować się sprawą śmierci pewnej nastolatki sprzed kilkudziesięciu lat. Jednocześnie w Helsinkach przechodzień znajduje ciało mężczyzny z wypalonym znakiem. Nad sprawą brutalnego morderstwa pracuje śledczy Jan Leino i jego zespół. Mimo wysiłków dochodzenie nie posuwa się do przodu. Jan obawia się, że sprawca rytualnego zabójstwa nie poprzestanie na jednej zbrodni.

Do książki podeszłam, ponieważ zainteresował mnie opis. Jest to pierwsza książka autorki do której zdecydowałam się podejść. Przeczytałam wiele ciekawych opinii, jednak mimo wszystko miałam obawy co do tej pozycji. Nie wiedziałam, czy spodoba mi się ona. Początek był interesujący, co sprawiło, że byłam zaintrygowana do poznania reszty książki. Z czasem miałam wrażenie, że historia nie jest dla mnie. Nie mogłam się do końca w nią wczuć. Zaczęła mi ona sprawiać problemy, które nie chciały odejść. Po długo wyczekiwanym rozwinięciem fabuły, nie nastąpiło nic przez co stwierdziłabym, że chcę ją czytać dalej. Po prostu nie miałam ochoty jej kończyć. Niestety nie dotrwałam do końca, bo stwierdziłam, że nie chcę się z nią męczyć. Jest to pozycja na której niestety się zawiodłam. Wiem, że nie będę do niej zaglądać. Jednak jeżeli jesteście zainteresowani nią, to zachęcam do zaglądania, być może wam się spodoba. Ocena 4/10

Uwielbiam Czarną Serię od Czarnej Owcy. Zawsze są to świetne kryminały i thrillery z ciężkim klimatem. Biorę je w ciemno i tym razem było tak samo. Tyle że początek nie zachęcał.

Miałam dwa podejścia do tej powieści. Nie mogłam się wczytać, przeszkadzała mi forma narracji. Było ciężko, jednak motywowana dobrymi opiniami, trochę w bólach brnęłam dalej. I to "dalej" było lepsze. Chociaż, nie mogłam oprzeć się wrażeniu zbytniej powolności. Bo ta książka taka jest. Bardzo stateczna i wyważona. Sama zagadka kryminalna jest dobrze skonstruowana, przemyślana, tylko zabrakło dynamiki. Jest to debiut, dlatego trochę przymykam oko na pewne niedociągnięcia, ale najważniejsze, że czuć tu ten specyficzny skandynawski klimat. Nie doszukałam się jednak podobieństwa do Lackberg, tak jak szumnie "mówi" okładka.

Podsumowując - warto, jednak trzeba trochę samozaparcia by przeczytać początek. Ciekawy kryminał, a autorka ma  duży potencjał na przyszłość.

Od momentu, gdy po raz pierwszy przeczytałam opis książki Eliny Backman, okrutnie chciałam ją poznać. Coś było w tej pozycji, co po prostu mnie do niej ciągnęło. W końcu trafiła ona w moje ręce, a ja chcąc jak najdalej odwlec moment, w którym ją przeczytam - odłożyłam ją na półkę. Moja ciekawość jednak zwyciężyła i zdecydowałam się ją poznać. Jak myślicie, czy debiut autorki okazał się strzałem w dziesiątkę, czy też może strzałem w... kolano?

Saana jest dziennikarką internetową, ale zostaje zwolniona z dość toksycznej pracy. Kobieta postanawia odpocząć od przeżytych emocji i spędzić lato u swojej ciotki w fińskim miasteczku Hartola. Na miejscu okazuje się jednak, że czeka na nią prawdziwa gratka – Saana zaczyna interesować się sprawą śmierci pewnej nastolatki sprzed trzydziestu lat. W tym czasie w Helsinkach ktoś odnajduje zwłoki mężczyzny z wypalonym znakiem. Nad tą sprawą pracuje Jan i jego zespół. Choć wszyscy niemal od razu zabierają się do pracy, śledztwo nie chce posuwać się do przodu nawet o milimetr. Wszyscy obawiają się również, że zabójca będzie chciał uderzyć znowu... Czy to możliwe, żeby uśpione dawno zło właśnie wylazło na powierzchnię?

Oczywiście, zanim otworzyłam tę książkę, naczytałam się wielu pozytywnych opinii na jej temat. To tylko wzmogło moją ciekawość i pragnienie poznania tej historii. Powinnam jednak nauczyć się już dawno, żeby nie brać takich rzeczy za pewnik. Pełna nadziei i ekscytacji rozpoczęłam lekturę książki Eliny Backman i tutaj było moje pierwsze zaskoczenie - książka przez pierwsze kilkadziesiąt stron w ogóle mnie nie wciągała...

Główna bohaterka powieści, czyli Saana przypadła mi do gustu. Zdecydowanie jest to ciekawie wykreowana postać, którą można albo polubić, albo całkowicie znienawidzić. Jest ciekawska, uparta i najchętniej drążyłaby temat aż do skutku. Te cechy jednak wzbudziły we mnie pewnego rodzaju podziw – ja bym tak nie potrafiła i już dawno bym sobie odpuściła dany temat. Saana jednak uparcie w to brnęła. Czy przyniosło to skutki? No cóż, nie zdradzę tego, ale warto się tego dowiedzieć samemu.

Jan również wzbudził moją sympatię i ciekawość, choć już nie w takim stopniu, co Saana. Uważam jednak, że i jego autorka wykreowała dobrze, choć z początku miałam co do tego pewne wątpliwości. Mężczyzna ten nie poddawał się w swojej pracy, nawet w momencie, gdy w jego życiu działy się prawdziwe tragedie. Może nie wszyscy będą tutaj podzielać moje zdanie, ale podziwiam go. Uważam, że autorka nadała mu bardzo dużo ludzkiego i takiego realnego charakteru, więc dość ciężko pisać mi o nim, jako o bohaterze tylko książkowym.

Elina Backman ma dobre pióro, choć czuć, że Kiedy umiera król to jej debiut literacki. Początek mnie nie zachwycił. Niby było ciekawie, niby coś się działo, a akcja była popychana do przodu, jednak mnie zabrakło z początku tej iskry, która utrzymałaby moją uwagę już od pierwszego zdania, aż po ostatnie. Dopiero z czasem zaczęłam coraz więcej dostrzegać w tej historii i coraz bardziej się wciągać, co mnie ucieszyło. Nie zabrakło też zwrotów akcji, jednak moim zdaniem były one zbyt “lekkie” - nie czułam przy nich takiego efektu WOW.

No ale, ostatecznie mogę ocenić tę książkę na ocenę dobrą. Kiedy umiera król to powieść, która przede wszystkim mówi o zemście i o ogromnej chęci jej zrealizowania, za wszelką cenę. Choć nie porwała mnie ta książka tak mocno, jakbym sobie tego życzyła, to i tak cieszę się, że ją przeczytałam. Dała mi ona nadzieję na bardzo dobrą drugą książkę autorki, więc już z niecierpliwością na nią czekam. Jeśli jesteście fanami kryminałów skandynawskich, to myślę, że ten tytuł może Was zaciekawić.

Pewnego dnia Saanna - młoda dziennikarka internetowa, traci pracę więc, aby trochę "odsapnąć" wyjeżdża do ciotki, do małego fińskiego miasteczka - Harlota.

Na miejscu dowiaduje się o przedawnionej, nierozwiązanej sprawie, czyli śmierci młodej dziewczyny Heleny, która miała miejsce kilkanaście lat temu.Zwłoki nastolatki znaleziono unoszące się na rzece i stwierdzono,że młoda denatka popełniła samobójstwo.

Saana jako wielka fanka kryminałów i niezawodna dziennikarka, postanawia na własną rękę bliżej przyjrzeć się tej sprawie.

W tym samym czasie w Helsinkach przypadkowa kobieta podczas porannego spaceru z psem, znajduje zwłoki mężczyzny z wypalonym przez oprawcę znakiem korony na ciele.

Nad brutalnym morderstwem pracuje śledczy Jan Leino wraz z niezawodnym zespołem.Niestety pomimo ciężkiej pracy nadal giną kolejni mężczyźni, a śledztwo stoi w "martwym punkcie".

Co połączyło młodą była dziennikarkę i Jana?Czy coś łączy dwie na pozór odmienne sprawy?Co symbolizuje korona?Kim jest morderca?

~"KIEDY UMIERA KRÓL" to debiut literacki helsińskiej pisarki Eliny Backman, a jednocześnie znakomity skandynawski kryminał.Dawno już nie czytałam tak dobrej książki z tego gatunku.Przeważnie pseudo kryminały skandynawskie strasznie mnie wymęczyły przez ich ogromną liczbę opisów nic nie wnoszących do sprawy, a tutaj taka niespodzianka❤️ wszystko wyważone wręcz idealnie, do tego debiut w co nadal nie mogę uwierzyć!

~Fabuła książki to wybornie skonstruowana, zawiła, mroczna, zagadka kryminalna, gdzie dwie niby nie związane ze sobą sprawy mają wspólny mianownik...no właśnie jaki?

Cała powieść to tak naprawdę pełna mroku historia, która udowadnia, że karma zawsze wraca, a za wyrządzone krzywdy przyjdzie nam zapłacić.

Dodatkowo wspaniały klimat małej miejscowości, gdzie wszyscy wszystkich znają plotkują, skrywają przerażające tajemnice, przeszłość przeplatana na przemian z teraźniejszością oraz niespieszna akcja wraz z doskonałą retrospekcją, narracją z perspektywy kilku osób nadają szczegółowy wgląd w całą historię.

~Zdecydowanie polecam!A z racji tego, że autorka ma ogromny potencjał czekam na kolejne historie.Pomimo dużej objętości książkę czyta się dość szybko

Kiedy umiera król wkraczają czytelnicy, analizują, trawią i siadają do napisania zwięzłej i na temat recenzji... Debiut autorki zaciekawił mnie, po samym przeczytaniu opisu książki, dlatego nie wahałam się wrzucając ją do koszyka w księgarni. Odczekała swoje, leżąc wśród innych książek na mojej biblioteczce aż w końcu przeczytałam ją praktycznie jednym tchem. Skandynawski klimat tego kryminału trafił idealnie w moje gusta, jednak nie sama pozycja nie podniosła poprzeczki co do tej kategorii. Gdyby spytano mnie czy warto - oczywiście, warto ją przeczytać tak, jak każdą książkę i wyrobić sobie własne zdanie.

Dziś moi mili same konkrety…

Wątek kryminalny zdecydowanie jest na plus chociaż metody prowadzących śledztwo są, mówiąc delikatnie irracjonalne. Jednak przymykając na to oko, intryga była solidna.

Raziła mnie za to narracja, czułem się jak w jakimś świecie botów, czy innych androidów, bo pisanie ciągle „Saana pije”, „Saana słucha muzyki”, „Saana lubi to” no nie jest to zdrowe moi mili…
Zupełnie jakby to była „sztuczna inteligencja” i o ile rozumiem, że kobiety, które poważam i niezmiennie szanuję, to jednak nieco specyficzna forma bytu tak tutaj ta narracja była komiczna.

Spektakularne były też wątki romantyczne i dyskusje toczone przy randce, że zacytuje „Chciałbyś mieszkać w brzydkim domu, z którego widać ładne budynki. Czy w ładnym domu z widokiem na brzydkie?”. Serio, jeśli ktoś był kiedyś na takiej randce, to proponuję brnąc w ten związek po całości. Pewnie na drugiej ranne pojawi się wątek „A jak będziemy mieli ogródek to jakie wolisz mieć pH gleby” albo „czy Superman zakładał majtasy na legginsy, bo brakowało mu izolacji, czy może podczas lotu miał przez dyndające śmigło nadsterowność”.

Ta książka w moim odczuciu jest nieco za długa, bo może gdyby była krótsza, to nie byłaby naszpikowana takimi głupotami, a treść też byłaby przyjemniejsza w odbiorze, a tak to mamy co mamy.
Raziły też liczne reklamy od kosmetyków, po seriale, filmy i tak dalej…

Sympatyczne były różnorodne rozkiminy na temat jedzenia.
I wiadomo reklamy każdych ciastek i tak dalej…

Trochę się czepiałem, ale ta książka nie jest taka dramatyczna tylko mocno niedopracowana. Papierowe roboty jako bohaterowie, drewniane dialogi to razi. Pod względem fabularnym jest przyzwoicie, tylko niech ktoś nie pompuje autorki określeniem „Lackberg”, bo to działa tylko na jej szkodę.

"Gdy pierwszego września znaleziono ją martwą w rzece, wszyscy ucichli. Taka przykładna i porządna. Nikt nie rozumiał, jak ona mogła tak nagle umrzeć. Przecież była ich truskawkową dziewczyną."

"Kiedy umiera król" to debiutancka powieść kryminalna napisana przez fińską autorkę Elinę Backman. Co mnie skusiło, by sięgnąć po tę książkę? Mroczna okładka i intrygujący tytuł. Nie czytałam opisu, by się nie zawieść, ponieważ wiele książkowych opisów zdradza 3/4 fabuły.

Nie wiedziałam czego się spodziewać. Objętość książki trochę mnie przeraziła (500 stron), ale krótkie rozdziały, w których akcja rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych sprawiają, że historię napisaną przez autorkę czyta się szybko.

Zwolniona z pracy dziennikarka internetowa wyjeżdża do swej ciotki, by odpocząć od intensywnego życia zawodowego. Trafia na nierozwiązaną sprawę rzekomego samobójstwa nastolatki Heleny sprzed trzydziestu lat, chce dojść do prawdy i rozwiązać tajemniczy zgon młodej dziewczyny. W Helsinkach zostaje popełnione morderstwo na starszym mężczyźnie, a na jego ciele znajduje się wypalony znak. Jan prowadzi dochodzenie w tej sprawie i nie trzeba długo czekać, by zabójca znalazł kolejną ofiarę.

Akcja nie przebiega szybko, natomiast skupiona jest na wydarzeniach z przeszłości. Śledztwa, zarówno Jana jak i Saany, z początku odrębne wkrótce zaczynają mieć punkty wspólne. Wszystko sprowadza się do fińskiego miasteczka Hartola, gdzie aktualnie przebywa Saana.

Nie miałam łatwo na początku wdrożyć się w powieść. Rozpędziłam się dopiero przy 1/3 tekstu i przepadłam. Historia Heleny, choć smutna, skłania do refleksji. Ile młodych dziewczyn, nastolatek, czuje się doroślej, chce być pewniejsza siebie, być zauważona przez płeć przeciwną. Niestety zdarza się tak, że inni ludzie, ci źli, mają co do niewinnej dziewczyny inne plany. Nie sposób na początku wykalkulować, kto jest mordercą. Autorka sprawnie wodzi za nos i bardzo powolnie odkrywa kolejne karty.

Zaskoczył mnie polski akcent w postaci legendy, na podstawie której powstał obraz. Zawsze uśmiecham się do książki, gdy zagraniczni autorzy zaskakują mnie najmniejszym akcentem, który dotyczy naszego kraju.

Pani Backman stworzyła ciekawą fabułę, gdzie demony przeszłości powracają, bohaterowie z krwi i kości muszą radzić sobie z codziennymi problemami jak utrata pracy czy bliskiej osoby. Klimat pewnego dworku jest tajemniczy, bowiem w jego pobliżu znaleziono ciało Heleny. Co tak naprawdę się tam wydarzyło? Będziecie zaskoczeni. Według mnie warto przeczytać i czekam na kolejną książkę autorki 🙂

Są takie książki, wokół których jest dużo szumu, mnóstwo osób je poleca i się nimi zachwyca i w całym tym rozgardiaszu problem polega na tym, że niekoniecznie są one warte czytania, a jest tylko włożone dużo pracy w promocję. Z "Kiedy umiera król" w tej chwili jest wszędzie dosłownie w internecie właśnie tak, że wszystkim się podoba, każdy opowiada zanim skończy jaka to ona nie jest świetna, ale czy aby na pewno? Czy to tylko dużo szumu o nic?

W tej książce poznajemy Saanę, dziennikarkę internetową bardzo wykończoną swoją pracą, bo ta łatwa nie jest i wyciąga z niej wszystkie siły. Zostaje z tej pracy zwolniona i to może być właśnie moment na odpoczynek. W końcu każdy się kiedyś wypala... Postanawia pojechać do ciotki Harloty i tam, w małym miasteczku odsapnąć. Jak to z takimi osobami z reguły jest, nie potrafi nie robić nic i zaczyna się interesować jedną sprawą, a mianowicie sprawą śmierci nastolatki, która miała miejsce kilkadziesiąt lat wcześniej.

Drugim bohaterem, nie mniej ważnym jest Jan, śledczy pracujący w Helsinkach. Dostaje do rozwiązania sprawę morderstwa. Rytualnego. I tu zaczyna się problem, bo czy poprzestanie ona na jednej ofierze? Czy zaczyna się wyścig z czasem i z zabójcą?

W tej książce czytelnikowi zostaje postawione ogromne wyzwanie. Narracja z poziomu kilku różnych postaci, do tego w dwóch różnych strefach czasowych i jeszcze, jak by tego było mało, jest całe mnóstwo rzeczy do zapamiętania. No co tu dużo mówić, to nie jest lekka lektura. Trzeba przysiąść, skupić się i według mnie nie nadaje się do tramwaju czy poczekalni u lekarza, bo w momencie, kiedy przerwie się czytanie, ciężko wrócić i wszystko ogarniać. Tylko kiedy już się wsiąknie w fabułę, to na dobre, do samego końca i czyta się zachłannie, chcąc poznać zakończenie. A ono jest zaskakujące, jak w sumie cała opowieść, bo przewidywalna to ona nie jest.

Przy objętościowo sporych książkach z reguły mam problem, bo z jednej strony je uwielbiam za to, że na dłużej zostaję z bohaterami, ale z drugiej... no potrafią się zdarzyć takie, za które idzie się do piekła, bo pomija się opisy nie tylko przyrody! Tutaj jest jednak dobrze i nie ma potrzeby przeskakiwania, co więcej, lepiej tego nie robić, bo można się pogubić.

Każdy zawsze jest ciekawy bohaterów i tutaj muszę przyznać, że dwie różne osobowości, dwa różne śledztwa, inaczej prowadzone, ale kiedy ich ścieżki w końcu się spotykają, to czuć, że choć zupełnie inni, to naprawdę jednakowi i dosłownie czuć wibracje między książką a czytelnikiem. Fantastyczna sprawa. To postacie, o których ma się nadzieję jeszcze przeczytać lub obejrzeć ekranizację.

A na koniec dodam, że to debiut! W życiu bym nie powiedziała i aż sprawdzałam, co jeszcze znajdę spod pióra autorki, ale póki co nie znalazłam nic. Będę natomiast czekać, bo po takim początku na rynku czytelniczym może być tylko lepiej! Polecam, po prostu, nie można przejść obok niej obojętnie.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Czarna Owca.

"Kiedy umiera król" to książka która zachwyciła mnie od pierwszego spojrzenia. Niezwykle piękne i niepowtarzalna okładka skrywa dość dobrze napisany kryminał. Co prawdą początek książki był dla mnie bardzo trudny i momentami po prostu nudny, jednak cieszę się, że dałam tej książce szansę, ponieważ ostatecznie pozytywnie mnie zaskoczyła. 😊

Jak już pewnie wiecie, uwielbiam duszne klimaty małych miasteczek. Zbrodnie i dochodzenia sprawcy w takich małych społecznościach, zawsze czytam z wielką ciekawością. Może dlatego, że wtedy dochodzę do wniosku, że niby wszystkich się tam zna, a okazuje się, że właściwie nie zna się nikogo.

W pozycji tej znajdziemy również ciekawie wykreowanych bohaterów. Nie zdziwię pewnie nikogo, że najbardziej zwróciłam uwagę na Saanę. Młodą aktualnie bezrobotną dziennikarkę, która zaczyna zagłębiać się w sprawę śmierci nastolatki, która miała miejsce w latach 80. Oczywiście losy Jana, również nie pozostały mi obojętne, jak również prowadzona przez niego sprawa mordercy, który naznacza swoje ofiary znakiem. Jak myślicie, czy te dwie sprawy może coś łączyć?

Muszę się przyznać, że jak początkowo trudno było mi skupić się na lekturze, tak od połowy książki nie mogłam się od niej oderwać. Przy tej powieści, nie mogłam pozwolić sobie na odbieganie w myślach od książki, ponieważ wymagała ode mnie maksymalnego skupienia. Być może to przez pióro autorki, ewentualnie dużą drobiazgowość i mnogość opisów. Z jednej strony rozumiem ten zabieg, ponieważ każdy z tych małych elementów mógł mieć znaczenie dla prowadzonych śledztw. Z drugiej jednak nie jestem czytelnikiem, który lubi opisy i muszę przyznać, że czasem czytałam je z przymusu.

Mimo wszystko jeśli przymknąć oko, na te momenty, to autorka zaserwowała nam kryminał, w którym akcja toczy się powoli, budując w ten sposób napięcie.

Elina Hackman zadebiutowała książka "Kiedy umiera król", jestem niezwykle ciekawa jak poradzi sobie z kolejną częścią, bo szczerze mówiąc jestem bardzo zaintrygowana. Mam nadzieję, że w kolejnej części również nie zabraknie wrażeń!

Zaczne od tego, że to było dla mnie wyzwanie, bo książka ma 500 stron.

Autorka na samym początku zwala na nas mnóstwo informacji, nazw i dziwnych nazwisk do zapamiętania. Ciężko było mi się wczuć.

Jak już to przetrawiłam i połapałam się kto czym się zajmuje, popłynęłam.

Zaszyłam się w fińskim miasteczku Hartoli razem z Saaną. I odwiedziłam Helsinki u boku śledczego Jana Leino.

To debiut literacki, ale jaki debiut! Szok. Fabuła została poprowadzona w dwóch sferach czasowych. Oprócz tego autorka poprowadziła narrację z perspektywy kilku osób. Detektywów, dziennikarki i samego mordercy,co świetnie dozuje napięcie i pozwala nam wczuć się w każdego z bohaterów. A napięcie podczas czytania tej książki towarzyszyło mi cały czas. I byłam bardzo ciekawa jak ta historia się skończy.

Oprócz wątku kryminalnego, znalazłam dla siebie mały wątek romansu.

Dawno nie czytałam takiej książki, przesiąkniętej tajemnicami z wyjątkowym królewskim klimatem.

To nie jest lekka pozycja, bo trzeba się skupić, ale wciąga. Myślę, że spodoba się fanom kryminałów, w których akcja dzieje się pomału, ale potrafi zszokować i dać nam do myślenia.

To najlepsza debiutancka książka, jaką ostatnio czytałam.

Zwykle zbrodnia nie ma racjonalnego uzasadnienia. A nawet jeśli takowe się pojawia, jest tylko wynikiem skrzywionej psychiki zbrodniarza. Nie inaczej jest z mordami rytualnymi, bo choć zwykle przypisuje się im określone znaczenie, choć przestępca próbuje sobie wmówić, że działa w imieniu jakiejś idei, to tak naprawdę wciąż jest to zbrodnia i żadne próby jej usankcjonowania nie pomagają.

A jak to jest w przypadku zbrodni opisanych przez Elinę Backman w powieści pt. „Kiedy umiera król”? Opublikowany nakładem Wydawnictwa Czarna Owca kryminał to propozycja nie tylko dla miłośników gatunku, ale i mrocznych, ciężkich i lekko klaustrofobicznych klimatów. Tocząca się na dwóch planach czasowych akcja otwiera przed nami świat zła, zbrodni, bestialstwa, ale i zwykłych ludzi, którzy niejednokrotnie milcząco przyglądają się temu, co się wokół nich dzieje.

Poznajemy Saanę, młodą dziennikarka internetowa, której właśnie dobiegła końca umowa w pracy, w magazynie online Tak naprawdę charakter wykonywanych przez nią zadań i treści artykułów nie miały nic wspólnego z prawdziwym dziennikarstwem, czuła się raczej wyeksploatowanym wyrobnikiem gonionym przez terminy, pod ciągłą presją redaktorów naczelnych, niż dziennikarką. Wypalona zawodowo dziewczyna ma teraz zamiar odpocząć i zregenerować siły u ciotki w małym miasteczku Hartola. Tak naprawdę marzy o tym, by napisać kryminał, ale nie ma ani siły, ani weny twórczej. Pogrążającą się w depresji dziewczynę motywuje ciotka, podsuwając jej historię sprzed kilku lat, zagadkowe morderstwo, które nigdy nie zostało rozwiązane. Ciało piętnastoletniej Heleny zostało wyłowione z rzeki, a z uwagi na to, że nie znaleziono żadnych dowodów zbrodni, uznano iż było to samobójstwo albo nieszczęśliwy wypadek. W to pierwsze nie wierzy nikt z bliskich, ale tak naprawdę nikt nie wie, co dokładnie się wydarzyło. Ta niewyjaśniona śmierć młodej dziewczyny sprzed trzydziestu lat może stać się doskonałym pomysłem na książkę. Saana dostrzega tkwiący w historii potencjał, postanawia zatem przeprowadzić własne śledztwo, pieczołowicie odtwarzając ostatnie chwile życia nastolatki.

W tym okresie, kiedy Saana przebywa u ciotki, na pobliskiej plaży znaleziono zwłoki mężczyzny. Okazuje się, że to specjalista od reklamy, mężczyzna majętny, o skomplikowanej naturze i niecodziennych skłonnościach. Ciało zostało wystawione na widok publiczny, jakby sprawca chciał, by szybko zostało odnalezione. Zastanawiający jest jednak jeden element – genitalia mężczyzny zostały okaleczone, bowiem wypalono na nich symbol … korony. Co to miało znaczyć? Czy to kara? Ostrzeżenie? Nad rozwiązaniem tej zbrodni pracuje śledczy Jan Leino i jego zespół, niestety nie mogą oni trafić na żaden ślad. Okazuje się, że noc przed śmiercią mężczyzna spędził w towarzystwie zatrudnionej w jego firmie stażystki, która choć jest wściekła na siebie za to, że dała się tak łatwo kupić, a nieprzytomna od alkoholu i narkotyków nie tylko spędziła noc ze swoim szefem, ale jeszcze stała się bohaterką wykonanej przez niego sesji zdjęciowej. Jednak nic nie wskazuje na to, by ona się w taki sposób zemściła szczególnie, że jak sama zeznała słyszała tylko jakąś rozmowę, udało jej się uchwycić również na zdjęciu niewyraźną sylwetkę mężczyzny, który mógł być winny morderstwa. Żadnych konkretów…

Czy Janowi, a także Saanie uda się zakończyć śledztwa? Czy rozwiążą zagadki? Czy to już koniec tajemniczych śmierci czy może dopiero początek? Przekonamy się o tym sięgając po powieść autorki porównywanej do królowej kryminałów Camilli Läckberg. Porównanie jest co prawda niezbyt trafione, bowiem ani styl, ani nawet stopień zaangażowania czytelnika nie są zbliżone, co nie oznacza, że po książkę Backman nie warto sięgać. Otóż warto, a lektura może dostarczyć nam sporo wrażeń, jeśli tylko zaakceptujemy liczne dłużyzny, zbędne dialogi i opisy, nic nie wnoszące do historii i niepotrzebnie odciągające czytelnika od tego, co ważne. A choć nie jest to książka, którą się długo pamięta, choć trudno nam wciągnąć się w akcję czy chociażby zbliżyć do bohaterów, to na autorkę warto zwrócić uwagę, dając jej szansę przy kolejnej powieści.

Znakomity debiut Eliny Backman. Powieść „Kiedy umiera król” wciągnęła mnie od samego początku. Jestem z niej bardzo zadowolona. Nie mogę się doczekać kolejnej książki tej autorki. Znakomita wartka akcja, która ani na minutę nie zwalnia tempa. Nie miałam czasu na nudę. Idealni bohaterowie. Zakończenie bombowe. Idealny thriller. Jestem pod wrażeniem, że to jest debiut. Książka pozostaje w pamięci. Co za historia. Jeżeli lubicie niewyjaśnione zbrodnie i tajemnicze samobójstwa, do tego niezapomniane śledztwa i rewelacyjne zwroty akcji koniecznie przeczytajcie „Kiedy umiera król”. Powieść jest godna polecenia. Idealna na obecne czasy. Nie brakuje tutaj miłosnego wątku. Historia pełna emocji.

Dajcie się zaprosić do Finlandii i poznajcie tajemniczą historię jej mieszkańców. Razem z bohaterami odkryjcie prawdę. Kim są „Córki Rzeki”? Tego dowiecie się czytając.

Saana – nasza główna bohaterka była dziennikarką. Niestety zawodowo się wypaliła. Postanowiła odpocząć. Wyjeżdża do swojej ciotki do małego fińskiego miasteczka Hartola. Skrzywienie zawodowe nie pozwala na odpoczynek. Zaczyna interesować się śmiertelnym wypadkiem pewnej młodej dziewczyny, który miał miejsce 30 lat temu. Za wszelką cenę próbuje poznać prawdę. Czy jej się to uda? Czy jej życie będzie zagrożone?

Książka podzielona jest na dwa czasy 1989 i 2019, które się wzajemnie przeplatają. Poznajemy denatkę za życia oraz współczesne czasy. Jest to bardzo dobre rozwiązanie.

Mamy również współczesne morderstwo, które próbuje rozwiązać śledczy Jan Leio. Kto tym razem został brutalnie zamordowany? Czy sprawa sprzed lat ma coś wspólnego z tą sprawą? To już musicie zbadać sami.

"𝑵𝒊𝒆 𝒎𝒂 𝒛𝒍𝒚𝒄𝒉 𝒄𝒛𝒚𝒏𝒐𝒘 𝒃𝒆𝒛 𝒛𝒍𝒚𝒄𝒉 𝒏𝒂𝒔𝒕𝒆𝒑𝒔𝒕𝒘. 𝑵𝒊𝒆 𝒎𝒂 𝒅𝒐𝒃𝒓𝒂 𝒃𝒆𝒛 𝒛𝒍𝒂. 𝒁𝒚𝒄𝒊𝒂 𝒃𝒆𝒛 𝒔𝒎𝒊𝒆𝒓𝒄𝒊"

Podobno król jest tylko jeden. Tutaj było ich czterech. Gdy odnajdują bezwładne zwłoki pierwszego z nich, dodatkowo naznaczone wypalonym symbolem korony, nikt nie zdaje sobie jeszcze wówczas sprawy, iż jest to dopiero początek krwawej spirali. Spirali, która tak naprawdę swoimi korzeniami sięga wiele lat wstecz...

Ależ to była historia! Urzekająca przede wszystkim posępnym, parnym klimatem, którym kartki tej powieści są wręcz przesiąknięte. Licząca ponad pół tysiąca stron, ale przy tym wciągająca na tyle, że jest to kompletnie nieodczuwalne - uwierzcie mi, senne fińskie miasteczko Hartola pochłonie Was od pierwszej strony.

Biegnąca w dwóch odrębnych ramach czasowych akcja nie pozwala chociażby na chwilę znużenia. Owiana tajemnicą śmierć młodej dziewczyny sprzed trzydziestu lat, mityczne Córki Rzeki, nawarstwiające się morderstwa i nieustannie mnożące się pytania - wszystko to tworzy piekielnie intrygującą całość. Całość, której zakończenie wyszło daleko poza moje wszelkie podejrzenia.

Backman w stworzonej przez nią historii subtelnie porusza kwestię zła i jego genezy. Czy zło można wytłumaczyć złem? Gdzie zaciera się cienka granica pomiędzy chęcią wymierzenia sprawiedliwości, a dokonaną z zimną krwią zemstą? I czy w ogóle istnieje?

"Kiedy umiera król" po prostu zachwyca. Zachwyca oniryczną aurą, niezwykłą drobiazgowością i nieszablonowością - z niecierpliwością wyczekuję kolejnej książki autorki, a Was zachęcam do lektury, warto!

Saana, młoda kobieta, mieszkanka Helsinek, dziennikarka internetowa, która w wolnych chwilach uwielbia oglądać seriale kryminalne, po utracie pracy postanawia zacząć nowy „sezon” w swoim życiu – nabrać dystansu, złożyć sobie obietnice i wrócić do formy. Stawia na sport i medytację. Zero alkoholu, słodyczy i facetów. I tak przez 2 miesiące. Małe miasteczko 200 km od Helsinek wydaje się być ku temu miejscem idealnym. Rozgościwszy się w tym raju na ziemi, z braku laku Saana zaczyna interesować się tajemniczą i do tej pory niewyjaśnioną śmiercią nastolatki. Mrocznym zdarzeniem, które miało miejsce 30 lat temu.

W tym samym czasie w Helsinkach dochodzi do brutalnego zabójstwa mężczyzny. Na ciele ofiary morderca zostawił nietuzinkową wizytówkę. Wszystko wygląda na starannie wyreżyserowaną zbrodnię. Sprawą zajmuje się zawzięty i doświadczony glina - Jan Leino i jego współpracownicy. Rytualny mord, ochrzczony „morderstwem spod znaku wypalonej korony”, okazuje się być początkiem gry z wytrawnym graczem, który jest sprytny, inteligentny i przewidujący, potrafi panować nad sytuacją i w razie potrzeby modyfikuje początkowy plan, nie przestrzega schematu działania, przez co mąci wodę w rzece teorii śledczych.

Sprawa rodzi więcej pytań niż odpowiedzi. Śledczy wykorzystują każdą minutę dnia i nocy, rozkręcają umysły do najwyższych obrotów, przyglądają się wszystkiemu przez szkoło powiększające… a i tak pozostają w tyle.

W końcu Saana i Jan spotykają się nieświadomi, że sprawy nad którymi pracują stanowią jedną, złożoną historię, w której pewna jest tylko śmierć pozornie obcych sobie osób.

Okazuje się, że dwie niby odrębne sprawy mają wspólny mianownik. Przeszłość i teraźniejszość są ze sobą nierozerwalnie połączone..

„Kiedy umiera król” to powieść kryminalna, którą nie sposób się nie zaciągnąć jak papierosem. W oparach dymu popatrzeć na fińskie niebo w jesiennej odsłonie, obleczone jakby pończochą chmur. Poczuć chłód zemsty i ogień nienawiści, który płonie nieprzerwanie od 30 lat i dać się wciągnąć w grę, w której stawką jest „poczucie sprawiedliwości”..

Autorka wykreowała magnetyzujące postacie. Do tego dynamiczna fabuła elektryzuje napięcie, dozuje informacje, myli tropy i intryguje do tego stopnia, że nie sposób odkryć wszystkich kart przed czasem.

Bawiłam się świetnie. Trudno uwierzyć, że czytałam literacki debiut.

Polecam.