Kiedy na mnie patrzysz

Czasami jedna chwila jest decydująca dla naszego przyszłego życia. Jedno przypadkowe spotkanie wywraca nasz świat do góry nogami. Przekonali się o tym Karina i Aleksander, bohaterowie pewnej, wyjątkowej historii.

Jeden ulewny dzień zmienił wszystko. Kiedy Karina zauważyła na drodze potraconego psa ani chwili nie wahała się czy mu pomóc. Podobnie było z Aleksandrem, który pomógł dziewczynie zawieźć psa do kliniki. Wydawało się, że ta przypadkowa interwencja nie będzie miała swoich skutków w przyszłości. Nikt jednak nie miał wpływu na podstępny los.

"Otwórz oczy. Popatrz na mnie. Kiedy na mnie patrzysz, wiem, że żyję."

Karina jest złożoną bohaterką. Ma dwadzieścia jeden lat i dwa lata temu przeżyła prawdziwe piekło. To sprawiło, że zamknęła się w sobie i w chwilach kryzysowych nauczyła się radzić sobie ucieczką. Boi się zobowiązań i uparcie walczy o własne bezpieczeństwo odtrącając uczucie, które w jej mniemaniu może ją jedynie zranić. Aleksander też nie miał łatwego życia. Jednak jego postać nie jest aż tak wielowarstwowa, bo od samego początku rośnie w nim niezmienne przekonanie, że wie czego chce. Ten kontrast nie wpłynął za dobrze na Karinę, która momentami drażniła mnie swoją maską obojętności i brakiem zdecydowania. Trzeba jednak przyznać, że jej zachowanie było uzasadnione. Obie postacie są bardzo autentyczne w swoich pragnieniach, marzeniach, ale także i cierpieniu z którym się zmagają. Autorka w rewelacyjny sposób zakreśliła ich portrety psychologiczne nadając Karinie i Alkowi pełne wymiary.

"Kiedy na mnie patrzysz" zawiera wszystkie podstawowe elementy gatunku New Adult - tragiczną przeszłość bohaterów (w tym przypadku obu), subtelne i zmysłowe sceny erotyczne oraz wątek miłosny naznaczony cierpieniem. Nie mogę się nadziwić jak cudownie autorka to wszystko rozplanowała - piszę to ja, wielka przeciwniczka N/Y Adult! Fabularnie książka nie skupia się na tragicznych przeżyciach bohaterów, które są jedynie bazą historii i jej dopełnieniem oraz wytłumaczeniem zachowań bohaterów. "Kiedy na mnie patrzysz" to przede wszystkim opowieść o miłości, tej rodzącej się od samego początku i trochę jak grom z jasnego nieba, jednocześnie wymagającej czasu i pielęgnacji. To wyjątkowa historia pod każdym możliwym aspektem uchwycona w piękny sposób. Bohaterowie nieustannie się mijają w swoich uczuciach, sami nie wiedzą jak to wszystko poukładać i jak przegonić leki, które im przy tym towarzyszą. Jednocześnie budują bardzo mocne uczucie, które z miejsca hipnotyzuje czytelnika. Pani Czykierda-Grabowska dokonała rzeczy bardzo trudnej - napisała historie, która w żaden sposób nie wydaje się przerysowana. Pięknie przedstawiła wspólne znaczenie dla siebie Kariny i Aleksandra - nie stworzyła ich jako postaci idealnych, nie nadała im tych banalnych cech chodzących piękności. Skądże znowu! W książce bohaterowie kilkukrotnie wspominają wady drugiej strony, ale w pełni je akceptują i podkreślają, że to nie ma znaczenia, bo dla nich właśnie tak wygląda ideał piękna. W czasie czytania nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że jest w tej historii coś intymnego, coś co nadaje jej prawdziwości i kusi jak zakazany owoc.

"Kocham cię tak bardzo, że czasami się boję, że od tego zwariuję [...]"

Historia opowiedziana jest w trzecioosobowej narracji, ale z perspektywy kilku bohaterów - nie tylko Kariny i Aleksandra, ale również Ewy, mamy Kariny, Marty - jej przyjaciółki, czy Anny, siostry Aleksandra. Chociaż to perspektywa głównych bohaterów najbardziej mnie przyciągała, to nie wyobrażam sobie, żeby miało zabraknąć tych pozostałych - bez nich opowieść byłaby niepełna. W połączeniu z lekkim, płynnym językiem autorki bardzo łatwo zatraciłam się w lekturze i stałam się niemym obserwatorem wydarzeń.

Jeśli tak ma wyglądać polska wersja New Adult to poproszę więcej! "Kiedy na mnie patrzysz" to książka absolutnie niesamowita. Jak dla mnie to doskonały debiut, od którego trudno się oderwać. Historia Kariny i Aleksandra jeszcze na długo zostanie w mojej pamięci. To jedna z tych książek przy których cieszyłam się jak szalona i za nic nie mogłam przestać się uśmiechać, w dodatku przesyłałam bohaterom mentalne wskazówki jakby to ode mnie zależało powodzenie ich związku. Dałam się wciągnąć na całego! A jeśli jeszcze nie jesteście przekonani powiem tak: według mnie nie jedna zagraniczna opowieść N/Y Adult nie sięga nawet połowy poziomu książki Pani Agaty. Gorąco polecam!

„Otwórz oczy. Popatrz na mnie. Kiedy na mnie patrzysz, wiem, że żyję.”

Czy nie każdy z nas nie chciałby przeżyć przepięknej historii tak jak w kopciuszku? Przeżyć piękne uczucie miłości i emocje, jakie im towarzyszą. Tak właśnie w debiutanckiej powieści Agaty Czykierdy – Grabowskiej „Kiedy na mnie patrzysz” pisarka daje nam emocjonującą powieść. Nic więcej nie mogę wam przekazać gdyż jeszcze nie pozbierałam się emocjonalnie po przeczytaniu książki.

"Miłość jest piękna, czysta i wyidealizowana, ale tylko wtedy, gdy jest niespełniona. Nie ma wtedy okazji pokazać swojego brzydszego wnętrza, nieidealnego oblicza: zazdrości, zaborczości, zawodu, zdrady."

Karina i Aleksander to młodzi ludzie z bolesnymi doświadczeniami. W przeszłości została brutalnie zgwałcona i pobita. Po tym wszystkim, co się wydarzyło dziewczyna straciła wiarę w uczciwych mężczyzn i normalne życie. Aleksander, jako dziecko chorował na białaczkę po wielu miesiącach walki udaje się mu wyleczyć. Chłopak wie, że może w każdej chwili nastąpić nawrót choroby, ale nie znajduje już więcej siły, aby z chorobą walczyć.

„Miłość jest piękna, czysta i wyidealizowana, ale tylko wtedy, gdy jest niespełniona.”

Kiedy życie wydaje się najmniej zaskakujące to przewrotny los stawia na drodze sobie tych dwoje. Na drodze zostaje potrącony pies a przez to Karina i Aleksander poznają się przypadkiem w tym momencie ich życie zostaje wywrócone do góry nogami. Niespodziewanie między tym dwojgiem rodzi się uczucie. Choć tak młodzi i z przeszłością próbują stworzyć coś pięknego, ale często komplikuje im się to prowadząc emocjonującą grę uczuć. Czy ich miłość przetrwa prze to, co młodzi ukrywają? Czy ich spotkanie to czysty przypadek?

Agata Czykierda – Grabowska oddała nam w ręce powieść pełną emocji, które towarzyszą podczas czytania. W trakcie lektury często chciałam odłożyć książkę na bok, aby łzy, których nie mogłam opanować przestały mi lecieć, ale powiem wam szczerze NIE MOGŁAM tego zrobić. Chciałam jak najszybciej dokończyć opowieść, aby wiedzieć, co dalej się potoczy.

Postacie, jakie wykreowała pisarka są niesamowicie rzeczywiste a momentami oczami wyobraźni widziałam tych dwoje. Fabuła książki rozgrywa się w polskim miasteczku gdzie spotykają się Karina i Aleksander jak również Marta i Adam. Tych dwoje Marta i Adam są postaciami drugo planowymi, ale tak samo dostarczają nam pełną paletę emocji. Autorka w bardzo ciekawy sposób buduje emocje, dzięki czemu książkę czyta się z lekkością i przyjemnością. Bardzo spodobał mi się debiut tej polskiej autorki, dlatego z pewnością sięgnę po kolejne książki.

„Kiedy na mnie patrzysz” jest to przecudowna lektura, która skradła część mojego serca. Losy dwojga młodych ludzi skłaniają nas do przystania na chwilę refleksji gdzie nas fascynuje, bawi i wzrusza ta książka. Dlatego zapraszam wszystkich, którzy uwielbiają czytać książki z gatunku New Adult do sięgnięcia po tą pozycję. Serdecznie polecam

[Adres usunięty]

Nie mam okazji czytać wielu książek polskich autorów. Zazwyczaj mnie do nich nie ciągnie i ciężko znaleźć mi coś, co będzie mi naprawdę od początku do końca odpowiadało. Głównie sięgam po literaturę zagraniczną, jednak obok Kiedy na mnie patrzysz nie potrafiłam przejść obojętnie. Już na samym początku zainteresował mnie opis znajdujący się na tylnej okładce. Nawet nie wiecie jaka była moja radość, gdy książkę udało mi się wygrać w konkursie organizowanym przez samą autorkę!

Recenzje widziałam na wielu blogach. I pojawiło się bardzo dużo odmiennych opinii na temat tej historii. Jaka jest moja? Właśnie możecie ją przeczytać.

"Otwórz oczy. Popatrz na mnie. Kiedy na mnie patrzysz, wiem, że żyję."

Karina i Aleksander to dwójka młodych ludzi, która dopiero powoli wchodzi w świat dorosłości. Pozornie. Za obojgiem kroczy trudna przeszłość. Alek stara się żyć normalnie, chociaż musi znajdować w sobie duże pokłady siły. Boi się, że przeszłość go dosięgnie i nastąpi powrót jego choroby. Nie zmienia to jednak faktu, że jest czarującym, młodym chłopakiem i stara się żyć pełnią życia. Natomiast Karina nie potrafi się otrząsnąć z tragedii, która miała miejsce dwa lata temu, i która zmieniła ją w zupełnie inną osobę. Na szczęście ma przy sobie najlepszą przyjaciółkę — Martę, na którą zawsze może liczyć.

Ich spotkanie jest przypadkiem. Pewnego, deszczowego dnia Karina zatrzymuje się na drodze i stara się pomóc psu, który jest w ciężkim stanie. Aleksander mija ją swoim samochodem, jednak przystaje i postanawia pomóc dziewczynie. Ich droga ma wiele zakrętów, Alek stara się znaleźć odpowiednią ścieżkę do serca Kariny.

Autorka nie pokazała kolejnej, banalnej historii miłosnej. Ukazała dwójkę ludzi, która ciągnie za sobą bagaż z przeszłością. Związek, który tworzą, jest pełen miłości i namiętności, ale także pełen zrozumienia, zaufania. Dla niektórych z nas takie historie nie zdarzają się na co dzień. To prawda. Jednak takie książki pozwalają nam wierzyć, że może być lepiej, że na swojej drodze spotkamy kogoś takiego, dla kogo będziemy chcieli oddać życie, poświęcić dla niego je całe. Podoba mi się, że autorka wplotła do książki elementy języka angielskiego. Przede wszystkim nadaje to oryginalności utworowi. Stanowi to też niezłą powtórkę dla osób lubiących ten język. I dodatkowo wprowadza odrobinę humoru do książki Kiedy na mnie patrzysz. Zdania nie są skomplikowane i myślę, że poradziłaby sobie z nimi większość osób, nawet tych początkujących.

Książka jest debiutem literackim Pani Agaty Czykierdy-Grabowskiej. I muszę to powiedzieć — bardzo udanym debiutem! Fabuła jest przemyślana od początku do końca. Autorka jasno wyznaczyła sobie cel i osiągnęła go. Mimo że utwór porusza trudne tematy, to jest napisany w sposób lekki i przyjemny. Jego przeczytanie nie zajęło mi dużo czasu. Chłonęłam słowo po słowie.

Jedynie zakończenie sprawiło mi zawód. Spodziewałam się zupełnie innego epilogu, może opisanego w nietypowy sposób. Nie potrafiłam się w nim odnaleźć, miałam wrażenie, że brakuje mu czegoś, co by dopełniło całą historię. Dodatkowo zaleciało mi przereklamowanymi historiami miłosnymi. I przez moment w głowie pojawiła mi się pytanie: Sparks? Nie lubię jego twórczości. Po chwili jednak ta myśl się ulotniła i zastąpiła ją inna.

Nie wierzę w przeznaczenie. Nie wierzę w przypadek i zrządzenie losu. Wierzę natomiast w to, że w naszym życiu może nastąpić swego rodzaju przełom. Możemy uporać się z przeszłością i ruszyć dalej. Kiedy na mnie patrzysz stanowi idealny przykład tego, jak uzdrawiająca może być miłość. Książka wywarła na mnie pozytywne wrażenie. Na pewno mogę ją zaliczyć do udanych.