Kat polskich dzieci. Opowieść o Eugenii Pol

Biorąc ten reportaż do ręki wiedziałam, że to będzie trudna lektura i na taką się przygotowałam. Nie spodziewałam się jednak, że będzie aż tak wstrząsająca i przerażająca.

Każdy z nas wie, ile bólu, cierpienia i okrucieństwa przyniosła ze sobą II wojna światowa. Wiemy również, że podczas wojny tworzono obozy koncentracyjne, takie jak Auschwitz, Majdanek czy Treblinka. Jednak zapewne niewielu z was, tak jak i ja, nie wiedziało o obozie dla dzieci i młodzieży.

Obóz dla dzieci i młodzieży przy ulicy Przemysłowej w Łodzi został utworzony w grudniu 1942 roku w okolicach tamtejszego getta i funkcjonował do końca stycznia 1945 roku. Jedną z najokrutniejszych strażniczek obozu była Eugenia Pol- diabeł w ludzkiej skórze. Biła, maltretowała, upokarzała.

W swojej książce Autor przybliża nam portret kobiety, która podczas wojny znęcała się nad najbardziej bezbronnymi istotami tworząc im piekło na ziemi, a po skończeniu okupacji niemieckiej podjęła pracę w żłobku. Do końca swojego życia nie przyznała się do zarzucanych jej czynów, choć są świadkowie i ich zeznania.

Książka zawiera mnóstwo wspomnień osób, które przeżyły "Mały Oświęcim" i były torturowane przez Pol. Opisy w tej książce są naprawdę drastyczne, ciężko przez nie przebrnąć, ból ściska serce a w oczach pojawiają się łzy. Ciężko jest zrozumieć co kieruje człowiekiem, by dzieciom zgotować taką gehennę, na jaką odważyła się Pol.

"Kat polskich dzieci" to przerażający i wstrząsający reportaż, ale warto po niego sięgnąć. Polecam wszystkim tym, którzy interesują się historią II wojny światowej.

Książkę oceniam 9/10. Pochłonęłam ją w całości za jednym razem. Ledwo zaczęłam czytać, a już skończyłam. Bardzo wciągnął mnie ten temat. I nawet jeśli początek może wydawać się lekko chaotyczny, z powodu dużej ilości krótkich cytatów i wielu nazwisk, to za kilka stron jest już tylko lepiej. Właśnie ta forma nieustannego cytowania tych dzieci, przytaczania ich wspomnień, najbardziej do mnie przemówiła. Dzięki temu cała ta historia wydała się bardziej realna. Polecam czytelnikom o mocnych nerwach!

Podobno w życiu nie ma przypadków. Otrzymałem zatem książkę o tym jak zostaje się volksdojczem, następnie żołnierzem Wehrmachtu aby wykonywać rozkazy przełożonych obozu dla polskich dzieci. Bynajmniej nie chodzi tu o ojca popularnego ostatnio w Polsce polityka, ale z racji zbieżności książka tym bardziej warta uwagi. Chodzi o pozycję pt: "Kat polskich dzieci" Błażeja Torańskiego. W przypadku autora zbieżność nazwisk ze znaną pisarką Teresą Torańską nieprzypadkowa. Otóż autor przybliża nam historię polskiej rodziny zmuszonej do podpisania deklaracji lojalności wobec niemieckiego okupanta. Miłość do życia przeważa tu nad miłością do ojczyzny. Swoisty realizm sytuacyjny podpisanie lojalki sprowadza do problemu wydania kary śmierci na samego siebie. Młoda dziewczyna, bo o jej losach jest książka, nie ma rozterek, tak jak jej ukochany ojciec i reszta rodziny. Podpisuje świstek, według niej tylko papieru i składa przysięgę w niezrozumiałym jak twierdzi dla niej języku na wierność nowej ojczyznie i jej zbrojnego ramienia czyli Wehrmachtu. Zostaje kapo w obozie dla polskich dzieci. Tu Autor dość precyzyjnie, posiłkując się dokumentami, opisuje mrożące krew w żyłach tortury jakimi kapo obdarowywali niczym cukierkami małe bezbronne dzieci. Dla kogoś wrażliwego ten rozdział bez chwilowych przerw w czytaniu jest trudny. Co prawda to już historia, niemniej jednak.... Można by na tym zamknąć książkę, ale od tego momentu zaczynamy rozumieć mistrzostwo Autora książki. Albowiem kolejny rozdział zawiera opowieść, też na podstawie dokumentów, o powojennych losach pani kapo, która mundur Wehrmachtu zamieniła na garsonkę działaczki ZBOWiD-u. Warto przybliżyć co oznacza ten skrót. To Związek Bojowników o Wolność i Demokrację. A więc organizacja walczących o to co mamy obecnie. I tu w zasadzie można ponownie przywołać historię i losy ojca naszego wspólczesnego polityka gdyby nie fakt że opisywana w książce Torańskiego "bohaterka" nagle zostaje aresztowana i skazana na 25 lat więzienia. Ale to jeszcze nie koniec książki. Ponownie podkreślam mistrzostwo Autora. Postanawia rozłożyć czytelnika na obie łopatki i nie pozwolić na żadne domysły. Opisuje zatem więzienne losy pani kapo i bojowniczki o wolność. Mamy zatem książkę niezwykle cenną, dla historyków ale i dla psychologów a przede wszystkim dla wszystkich których interesują zawiłości ludzkiej osobowości. Mało tego. Z obszernego wywiadu z "bohaterką" już po odbyciu przez nią kary więzienia, poznajemy jej punkt widzenia. To jest nie mniej wstrząsający rozdział, który zamiast przerw w czytaniu na złapanie oddechu, tym razem zmusza nas do ponownego przeczytania właśnie przeczytanego fragmentu aby nie mieć wątpliwości czy rzeczywiście po "tym wszystkim" tak można to interpretować jak "bohaterka". Autorowi należy się najwyższe uznanie. Podsuwa nam rozwiązania wielu rozterek towarzyszących w życiu i zmusza do przemyślenia radykalnych rozwiązań.

Wstrząsający reportaż opowiadający o losach strażniczki w łódzkim obozie dziecięcym podczas niemieckiej okupacji

Błażej Torański zabiera czytelnika w niełatwą podróż poprzez zeznania i wspomnienia byłych więźniów łódzkiego obozu dla młodych Polaków przy ulicy Przemysłowej. Analiza ich wypowiedzi jest próbą poznania prawdy o Eugenii Pol, sadystycznej strażniczce polskiego pochodzenia, która głęboko zapisała się w pamięci więźniów z łódzkiego obozu.

Przyjęta forma reportażu, opierającego się na zeznaniach świadków i częściowo relacjonująca sam proces, przywodzi na myśl doskonałą pracę Vivien Spitz „Doktorzy z piekła rodem”. Dokumentuje ona niemieckie pseudoeksperymenty medyczne na więźniach obozów koncentracyjnych. Stała się ogólnoświatowym bestsellerem, otwierając globalnej opinii publicznej oczy na kwestie medycznych eksperymentów prowadzonych na więźniach w III Rzeszy. Korzystając ze znakomitego warsztatu dziennikarskiego i bogatego dorobku publicystycznego Błażej Torański oferuje czytelnikowi dobrze skonstruowaną książkę na pograniczu thrillera sądowego i reportażu biograficznego. Dużą zaletą omawianej publikacji jest mocne oparcie jej na materiale źródłowym. Książka jest pozycją godną polecenia, ukazującą upadek człowieka w trudnych, wojennych realiach, a także skomplikowaną, powojenną rzeczywistość PRL, w której niewydolny aparat państwa nie potrafił skutecznie rozliczyć zbrodni z okresu okupacji.

Jestem pod ogromnym wrażeniem „Kata polskich dzieci”. Błażej Torański oferuje czytelnikowi dobrze skonstruowaną książkę na pograniczu thrillera sądowego i reportażu biograficznego. Dużą zaletą omawianej publikacji jest mocne oparcie jej na materiale źródłowym. Książka jest pozycją godną polecenia, ukazującą upadek człowieka w trudnych, wojennych realiach, a także skomplikowaną, powojenną rzeczywistość PRL, w której niewydolny aparat państwa nie potrafił skutecznie rozliczyć zbrodni z okresu okupacji.

Kiedy czyta się „Mały Oświęcim. Dziecięcy obóz w Łodzi” trudno nie zainteresować się jedną z oprawczyń tego lagru. Po jednej stronie barykady stoją ci, dla których wspomnienia z nią związane przywołują ból i rozpacz, po drugiej zaś ci, którym objawiła się jako anioł, i to w miejscu, o którym zapomniał nawet Bóg. Ona sama, stojąc przed sądem, wyrzeka się niemal każdego złego uczynku, i  każdej spowodowanej śmierci. To ona jest ofiarą.

Jak to naprawdę było z tą Eugenią Pol vel Genowefą Pohl? Nie da się ukryć, że dzięki swojej bezczelności, żyła dłużej niż inni kaci z łódzkiego obozu, w myśl zasady Młodych Wilków, kiedy kradniesz i złapią Cię za rękę, mów, że to nie Twoja ręka. I to działało, od końca wojny do roku 1970.

W międzyczasie Polowa imała się różnych zajęć, ale najdłużej zatrzymała ją praca w żłobku Zakładów Przemysłu Bawełnianego  (dawna fabryka Adolfa Horaka). Przez piętnaście lat zajmowała się maluszkami w wieku od trzech miesięcy do trzech lat. Ktoś, kto miesiącami znęcał się w sposób szczególny nad bezbronnymi istnieniami, bezpodstawnie bił, kopał, poniżał, obnażał, znęcał się w niewyobrażalny sposób na drugim człowiekiem, po wojnie wciąż obcuje z dziećmi... To przekracza moje pojmowanie świata...

„Kat polskich dzieci. Opowieść o Eugenii Pol” to książka szokująca, o ile wcześniej nie czytaliście „Małego Oświęcimia”. Jest tu dużo powtarzających się wątków, co oczywiście jest nieuniknione, ale jest też kilka nowych faktów, dla których śmiało można po tę książkę sięgnąć. Ciekawa jest też rozmowa autora z lekarzem psychiatrą, który stara się wyjaśnić mechanizmy działania Eugenii, i w ogóle ludzi, którzy nagle dostali władzę nad innymi ludźmi. Więzienny eksperyment Philipa Zimbardo pokazał, że szczególne warunki potrafią zmienić człowieka o 180° i tak też stało się w łódzkim obozie dla polskich dzieci. Szokujące, czytajcie.

Przerażająca opowieść o zbrodniarce z okresu wojennego – Eugenii Pol, kobiecie, która męczyła polskie dzieci. Co było najokrutniejsze w jej postawie: to, że doprowadziła do śmierci tak wielu niewinnych istot, czy to, że nigdy do niczego się nie przyznała? Ten reportaż jest bardzo poruszający, momentami ciężko się go czyta, bo przedstawia tak dużo okrutnych wydarzeń z okresu wojennego. Warto jednak po niego sięgnąć, bo poznać historię zbrodniarki oraz dzieci.

Książka jest bardzo ciekawa, ale napisana chaotycznie. Dużo informacji się w niej powtarza, często miałam wrażenie, że czytam o tym, co pojawiło się kilka stron wcześniej. Gdyby reportaż został lepiej uporządkowany, byłby jeszcze ciekawszy w odbiorze.

W Łodzi w okresie II Wojny Światowej powstał Hitlerowski obóz koncentracyjny dla małoletnich. Co Niemcy mieli do polskich dzieci? Dlaczego ich więzili? Dla Niemiec młode, polskie pokolenie to przestępcy i dlatego zamykali ich w obozach. Ten w Łodzi, jak mówią ci co go przeżyli, był gorszy od Oświęcimia. W łódzkim nie zagazowano osób, ale znęcano się nad nimi. Zarówno fizycznie jak i psychicznie. Codzienne bicie za wszystko i za nic, okropny głód i ciężkie choroby. Tak wyglądała codzienność niewinnych istnień.

„Kat polskich dzieci” jest na pewno książką dla osób z mocnymi nerwami. Czytając ją nie raz musiałam na chwilę ją odłożyć i przewietrzyć umysł od tych makabrycznych scen. Najbardziej w pamięci zapadła mi mała dziewczynka, Ula. To co z nią zrobiła Eugenia Pol… brak słów.

Ciężko jest opisać ten reportaż. Jest w nim tyle okrucieństwa, bestialstwa, przemocy. Dodatkowo, ciężko, ponieważ bohaterami są małe dzieci. Były one głodzone i bite. Trudno jest uwierzyć, że ktoś mógłby przeżyć to piekło i dalej funkcjonować i zakładać rodzony. Trudno jest mi również uwierzyć, że do wszystkich tych okropnych rzeczy dopuściła się kobieta. Nie mężczyzna, a właśnie kobieta.

Czytając zastanawiałam się również ile trzeba mieć w sobie nienawiści by traktować w taki sposób innych. I jak w ogóle można funkcjonować na co dzień. Gdzie takie osoby mają wyrzuty sumienia, człowieczeństwo, jak mogą sobie spojrzeć w oczy? Nie tylko w okresie wojny, ale również po latach. Czy są oni totalnie pozbawieni uczuć?

Książka jest opisem charakteru i zachowania Eugenii Pol, którego ja niestety nie jestem pojąć. Jest tu opis procesu głównej morderczyni, która oczywiście nie przyznawała się do stawianych jej zarzutów, a wręcz przeciwnie. Kłamała, że pomagała dzieciom. I obojętnie jaka jest prawda, to nigdy nie powinna pracować na stanowisku, na jakim pracowała. Zszokowało mnie to i zastanawiałam się gdzie jest sprawiedliwość. A jaką miała pracę, to musicie sami przeczytać.

Reportaż zawiera dość liczne zdjęcia dzieci, Eugenii jak również fałszywych dokumentów. Jest napisany prostym i przystępnym językiem, dzięki czemu jeśli nie musicie jak ja zrobić sobie przerwy, to czyta się go szybko. Wszystkie książki i reportaże opisują różne obozy koncentracyjne i skupiają się głównie na Żydach. Jeśli chcecie uzupełnić wiedzę o to co działo się w tych okrutnych dla człowieczeństwa latach koniecznie sięgnijcie po „Kata polskich dzieci”.

Zabronię sobie czytać książki o krzywdzie dzieci. Moje serce nie ma takiej pojemności.

Kat polskich dzieci. Opowieść o Eugenii Pol. Błażej Torański.

„… małe jest początkiem dużego, a duże początkiem całości”.

O obozie w Łodzi słyszałam, ale do tej pory konsekwentnie unikałam wszelkiej literatury dotyczącej tego miejsca, w tamtym czasie. Wyparcie, nie jest jednak sposobem na pozbycie się problemu lub przeszłości zaistniałej.

Książka napisana prostym, sugestywnym językiem. W tekście zamieszczono fragmenty zeznań, listów, wspomnień. Ja widziałam ból, cierpienie, nie tylko fizyczne, głód - czytałam prośby dzieci o chleb, dużo chleba. Dla mnie za dużo emocji, za wiele cierpienia.

Eugenia Pol, kat. Myślę, że nic więcej o tej „osobie” nie trzeba pisać w recenzji. To czym była i co robiła jest w książce, i do niej odsyłam.

Lektura trudna, wyczerpująca, ale jak wspomniałam, język zrozumiały, wręcz suchy. W przypadku takiej tematyki dla mnie lepszy w odbiorze, trochę bariery między wydarzeniami opisanymi, a czytelnikiem. Wydana pięknie, w twardej oprawie, trzymanie jej w ręku to przyjemność, a potem zaczynasz czytać i po ciele przechodzą ciarki zgrozy.

Polecam książkę, ale tylko tym, którzy są gotowi na czytanie o skrzywdzonych, mordowanych dzieciach.

Bardzo ważna pozycja. Dziękuję Panie Błażeju.

Rzeczywistość obozowa oczami ówczesnych dzieci, przytaczana w trakcie zeznań w procesie przeciwko Eugenii Pol. Drastyczne, ciężkie i okrutne.

To nie jest reportaż w ścisłym tego słowa rozumieniu. Autor zebrał wypowiedzi, które padły na procesie Eugenii Pol i zbudował z nich obraz obozu, jaki znamy z wojennych historii tego typu. Oczywiście ta sytuacja jest tym trudniejsza, że więźniami obozu były dzieci od lat 8 do 16, a zostały osadzone za samo bycie Polakami. Historia jest bardzo trudna emocjonalnie, ciężka do udźwignięcia, kiedy zdajemy sobie sprawę z ilości krzywdy, jaka została wyrządzona. Tym bardziej, kiedy czytamy zeznania samej oskarżonej, w których wszystkiego się wypiera, a na zarzuty odpowiada, że biła, ale lekko. Pod tym względem ta książka jest bardzo ważna i dla historii w ogóle wartościowa. Ale nie jestem wobec niej bezkrytyczna.

Autor stosuje wiele powtórzeń opisów, które zostały przytoczone kilka/kilkanaście stron wcześniej, a ponieważ książka nie jest obszerna i czyta się ją na raz, to te wypowiedzi w dużej mierze pamięta się w trakcie czytania. Brakuje mi też bardziej rzetelnego wyjaśnienia, genezy powstania tego obozu i informacji kto tam trafiał. Pewnie nie ma na to jednej odpowiedzi, ale uderzyło mnie na przykład, dlaczego w obozie przebywają dzieci, które na wolności mają rodziców. Dlaczego Ci rodzice nie trafili do obozów? Dlaczego skupiono się na dzieciach? Może gdzieś mi umknęła ta informacja albo nie zrozumiałam, ale moim zdaniem nie jest to tak jasno napisane. Brakuje też wprowadzenia czytelnika w sytuację po II wojnie światowej, z której wynikałoby dlaczego Eugenia Pol mogła być z powrotem Polką i jak działały wtedy polskie władze.

Na plus zaliczam kompozycję książki – podział na części mocno porządkuje, a krótkie rozdziały w ramach większych bloków jest dobrym zabiegiem, bo można odłożyć książkę, kiedy ma się dość i wrócić do kolejnego rozdziału. Świetne jest to, że cała jest właściwie zapisem procesu lub cytatem ze źródeł. Nie ma domysłów, wyciągania wniosków, jest ścisłe oparcie w dokumentach. Z formy i języka mniemam, że dość wiernie. Bardzo dobrym zabiegiem było przeprowadzenie wywiadu z psychologiem odnośnie samej osoby Eugenii Pol i umieszczenie go na końcu książki. Trochę to poszerza rozumienie postaci i uzmysławia, że nic nie jest tylko czarno-białe. Działania wachmanki były oczywiście naganne i złe, krzywdzące (tego nikt nie neguje), ale kwestia motywacji, zrozumienia własnych działań, itd., to już kwestia dyskusyjna.

Książkę polecam miłośnikom historii, bo fakt istnienia obozów dla dzieci nie jest znany szerzej (ja usłyszałam o nim po raz pierwszy). Na pewno jest to dobry haczyk do szerszych poszukiwań, bo opierając się na tej jednej pozycji wielu rzeczy się nie dowiemy. Autor powołuje się wielokrotnie na swoją wcześniejszą książkę „Mały Oświęcim” i pewnie tam znajduje się więcej informacji o samym obozie, ale chciałoby się, żeby szczątkowo poszerzył nam wiedzę i w tej publikacji.

Bardzo dobra robota w poszukiwaniu materiałów, dotarcia do źródeł, trochę gorzej z opowiedzeniem historii i wciągnięciem czytelnika w tamtą rzeczywistość.

Przyznam szczerze, że lubię czytać reportaże o czasach wojny, relacje świadków, którzy przeżyli to piekło. Po raz pierwszy jednak miałam okazję dopiero przeczytać o Polen - Jugendverwahrlager w Łodzi. Był to obóz dla dzieci, sierot wojennych, osób, których rodzice byli ,,wrogami Niemiec", służyli w konspiracji, czy przebywali w obozach koncentracyjnych. Oficjalnie obóz w Łodzi był czymś w rodzaju sierocińca, gdzie dzieci w różnym wieku miały być oddawane różnym zajęciom manualnym, rozwijającym ich zdolności, a jeśli pracy to wyłącznie lekkiej i nieobowiązkowej. W praktyce wyglądało to jednak zupełnie inaczej.

Jedną z opiekunek została Eugenia Pol, w czasie wojny Genowefa Pohl. Miała nieco ponad 20 lat, gdy pod przymusem wraz z całą rodziną podpisali niemiecką folkslistę. Jako Ślązacy nie do końca mieli wybór. Pohl przed była Polką, w czasie wojny przyjęła niemieckie nazwisko i podjęła pracę w obozie na Przemysłowej w Łodzi. Po latach na procesie obecne tam dzieci wspominają ją jako okrutną, nieprzewidywalną. Biła, żeby zabić. Uwielbiała sprawiać ból. Za zmoczenie się w łóżko, za krzywe stanięcie. Dzieci były torturowane i bite całymi dniami. Nie była jedyna, ale to Genowefa Pohl jest odpowiedzialna za kilka zabójstw dzieci, które udowodniono jej w procesie.

,,Kat polskich dzieci. Opowieść o Eugenii Pol" Błażeja Torańskiego to świadectwo życia kobiety, która, gdy niemieccy towarzysze uciekali szybko powróciła do polskiego nazwiska Eugenia Pol i spokojnie żyła w Łodzi. W czasie procesu wypierała się wszystkich czynów, twierdząc, że była dla dzieci jak druga matka, siostra, opiekunka. Nie pokrywa się to z relacją większości świadków. Obóz w Łodzi był gehenną. O wiele lepsze warunki mieli podopieczni przebywający w jego filii w Dzierżąznej pod Zgierzem. Obóz na Przemysłowej został wydzielony z łódzkiego getta, gdzie głód, wszy i bicie było na porządku dziennym. Przerażająca, ale obowiązkowa lektura dla wszystkich, których losy wojennych dzieci nie są obojętne.

Zawsze bardzo ciężko ocenia się książki o takiej tematyce. Jak tu się zachwycać, gdy zawarta w nich jest najokrutniejsza prawda naszych czasów. Człowiek czuję się jakoś tak winny, że mu się podoba... Nie ja jedyna, prawda?

Eugenia Pol (Pohl), zbrodniarka wojenna, pracownica w hitlerowskim obozie dla dzieci w Łodzi. Wcześniej jej nazwisko obiło mi się o uszy, jednak nie byłam za bardzo zaznajomiona z tematem. Po tej lekturze wiem o niej chyba już wszystko. Bardzo dokładnie opracowany temat przez autora. Ta książką, to tak na prawdę jeden wielki zbiór cytowanych wypowiedzi więźniów. Wszystko to, co zostało powiedziane podczas procesu sądowego jest zawarte tutaj, na stronach tej książki. Wiele wspomnień dorosłych już dzieci z łódzkiego obozu. Tych, które przetrwały. Ich historie mrożą krew w żyłach. Przeczytałam w życiu wiele książek obozowych, ale ta jest zdecydowanie jedną z najbrutalniejszych. W głowie mi się nie mieści, że to wszystko wydarzyło się na prawdę. Jak ludzie mogą być tak okrutni? Jak Eugenia, która była normalną dziewczyną zanim zaczęła pracę w obozie, potrafiła się przeistoczyć w takiego potwora? Innymi słowami nie da się tego nazwać. Eugenia była potworem w ludzkiej skórze. Bicie, kopanie, polewanie wodą na mrozie, zmuszanie do jedzenia żywych myszy, kału, codzienne chłostanie - to tylko kilka z jej szerokiego wachlarzu bestialstwa stosowanego wobec DZIECI. Tylko prawdziwy sadysta mógł robić to każdego dnia i czerpać z tego przyjemność...

Fakt, że po wojnie, przez kilkanaście lat nadal żyła sobie jakby nigdy nic, pracując w żłobku (!), to kolejna rzecz, której nie mogę pojąć. Dobrze, że 'dzieci' wzięły sprawy w swoje ręce i wymierzyły sprawiedliwość, nawet jeśli o paręnaście lat za późno.

Książkę oceniam 9/10. Pochłonęłam ją w całości za jednym razem. Ledwo zaczęłam czytać, a już skończyłam. Bardzo wciągnął mnie ten temat. I nawet jeśli początek może wydawać się lekko chaotyczny, z powodu dużej ilości krótkich cytatów i wielu nazwisk, to za kilka stron jest już tylko lepiej. Właśnie ta forma nieustannego cytowania tych dzieci, przytaczania ich wspomnień, najbardziej do mnie przemówiła. Dzięki temu cała ta historia wydała się bardziej realna.

Polecam czytelnikom o mocnych nerwach!

Biorąc do ręki najnowsze dzieło Błażeja Torańskiego "Kat polskich dzieci. Opowieść o Eugenii Pol" wiedziałam, że to będzie ciężka i trudna lektura. Czytając wypowiedzi byłych więźniów obozu dla dzieci i młodzieży od lat 8 do 16-tu Polen Jugendverwahrlager der Sicherheitspolizei in Litzmannstadt (Prewencyjny Obóz Policji Bezpieczeństwa dla Młodzieży Polskiej w Łodzi)łzy płynęły mi ciurkiem.

Obóz koncentracyjny został otwarty 1 grudnia 1942 roku. Każde dziecko miało swój numer obozowy. Według tego co napisał autor, nie tatuowano im numerów na przedramionach. Obozem kierowali: Hans Heinrich Fuge, Arno Wruck i Erlich Enders. Najbardziej brutalnymi wachmanami byli: Sydonia Bayer, Edward August i Eugenia Pol. Ta ostatnia trójka to najwięksi sadyści z obozu.

Dzieci, poczynając od tych najmłodszych do najstarszych, musiały ciężko pracować, przeważnie ponad swoje siły i to je wykańczało. Dodatkowo często chorowały na różnego rodzaju choroby, zaczynając od chorób wieku dziecięcego, a kończąc na tyfusie. Nie byli leczeni, musieli sami zdobywać leki — kradnąc lub proszą o nie w listach kierowanych do ich rodzin. Najgorsze było to, jak mieli wszy i nasi wachmani kazali im je zjadać. Wyobrażacie sobie zjadać żywe myszy? Często do takich incydentów dochodziło. Niestety w tym obozie dzieci głodowały. Ich jedzenie przeważnie było już popsute, z pleśnią i robakami. Wyobrażacie sobie, że więźniowie z Oświęcimia dostawali więcej jedzenia niż te biedne dzieci, które do prawidłowego rozwoju potrzebowały odpowiednio zbilansowanej diety.

Tutaj nie było potrzeba budować krematoriów, ponieważ dzieci umierały z przemęczenia/ przepracowania, głodu i chorób. Nie trzeba nawet wspominać, że do ich śmierci przyczyniali się również wachmani. To jest straszne. Ciężko się czyta o katowanych dzieciach. Serce pękło mi na pół. Mam nadzieje, że ci, co przyczynili się do bólu i śmierci najmłodszych smażą się teraz w piekle. Za takie czyny nie ma przebacz. Jak można z zimną krwią mordować dzieci.

Najgorsza była polka Eugenia Pol vel Genowefa Pohl. Katowała swoich własnych rodaków. Wyzywała ich od świń. Dzisiaj nazwalibyśmy ją terrorystką. Urodziła się 23.02.1923r. w Ozorkowie. Jak doszło do tego, że stała się tak okrutną wachmanką - musicie przeczytać sami. Czytając, uważajcie, ponieważ Eugenia uwielbiała tworzyć historie, których nie było. Często, żeby się wybielić mówiła nieprawdę. Przyczyniła się do śmierci kilkoro dzieci. Czy prokurator i sędzia słusznie ją osądzili? Kto w jej sprawie miał rację: ona czy byli więźniowie, którzy przeżyli to piekło?

Przez ten obóz przewinęło się około 3 tysięcy dzieci. Zdarzało się, że do obozu trafiały dzieci młodsze, przed 8 rokiem życia. Na czym spali i jak wyglądał ich rozkład dnia, możecie przeczytać w książce "Kat polskich dzieci. Opowieść o Eugenii Pol".

Warto czytać takie biografie, żeby wiedzieć, jak to naprawdę było.

Dla mnie Eugenia Pol to potwór. Powinna znaleźć się w obozie koncentracyjnym jako więźniarka, a nie być zbrodniarką wojenną, która w bestialski sposób pastwiła się nad najmłodszymi. Z tej książki dowiecie się również, co Eugenia robiła po wojnie. Czy chwaliła się tym, co robiła podczas wojny? Czy raczej próbowała to zataić? Byłam w szoku, dowiadując się, co robił jej brat, żeby ratować skórę własnej siostry.

Książka ma twardą oprawę. Z tyłu znajdziecie wypowiedzi trzech byłych więźniów. W środku znajdziecie fotografie między innymi Eugenii Pol, listu Sydonii Bayer do prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, itd..

Książka jest warta uwagi.

Z całego serca polecam tę trudną lekturę - mommy_and_books.

Prawda zawsze kiedyś wyjdzie na jaw, nawet po latach. Krzywdy wyrządzone ludziom muszą ujrzeć światło dzienne.

Dzięki Wydawnictwu @proszynski_wydawnictwo  oraz publicyście Błażejowi Torańskiemu mogłam przeczytać książkę ,,Kat polskich dzieci.Opowieść o Eugenii Pol", która jest  pierwszą biografią zbrodniarki wojennej z obozu dla dzieci, która w PRL-u pracowała w żłobku.

W Polsce przez trzy lata funkcjonował niemiecki obóz izolacyjny dla dzieci zarządzany przez Heinricha Himmlera, który był komisarzem III Rzeszy do sprawy umacniania niemieckości. W obozie zamykano dzieci w wieku od ósmego do szesnastego roku życia, ale trafiały czasami również młodsze dzieci, a nawet niemowlęta. Polskie dzieci w tym wieku według zbrodniarzy hitlerowskich uważane były za osoby skłonne do przestępstw. A każdy drobny powód był dobry, aby je pojmać. Polskie dzieci nie miały prawa przebywać na wolności. W obozie pracowała Eugenia Pol, Polka, która przyjęła narodowość niemiecką. Była to kobieta bez krzty współczucia i serca. Sadystka, która miała niejedną śmierć dziecka na sumieniu. Znęcała się nad dziećmi psychicznie i fizycznie. Każdy pretekst był dobry, aby skatować. Wiele dzieci umierało z głodu, z wycieńczenia, w wyniku chorób czy pobicia. Kary, jakie stosowała Pol, były nie do pomyślenia; okrutne i bezlitosne.

Książka stworzona jest z zeznań z procesu Eugenii Pol dawnych osadzonych w obozie  oraz z archiwalnych dokumentów.

Książka opisuje brutalne sceny, czerpanie satysfakcji i radości z bólu młodego człowieka, z jego śmierci. Dowodzi, że ten obóz nie był obozem wypoczynkowym, poprawczym tylko koncentracyjnym. Opisuje życie Eugenii Pol po wojnie, to, że tej kobiecie bez sumienia jakimś cudem wszystkie zbrodnie uszły na sucho aż do końca lat 70. Wiele kwestii jest niewyjaśnionych, niektórzy świadczyli za Pol. Wszystko, co przeczytacie w tej pozycji, będzie dla Was szokiem.

Tyle lat po wojnie, a okazuje się, że wiele jeszcze nie wiemy. Jak dużo dusz ludzkich pragnie, aby cała prawda ujrzała światło dzienne. Takie książki są potrzebne.

Temat ciężki, lecz warty przeczytania.

ulubieńcy bogów umierają młodo

Książka

Kat polskich dzieci. Opowieść o Eugenii Pol

Błażej Torański

Okładka książki - Kat polskich dzieci. Opowieść o Eugenii Pol

KUP TERAZRecenzja książki: Kat polskich dzieci. Opowieść o Eugenii Pol

Recenzuje: Małgorzata Styczeń

Kat Polskich dzieci. Opowieść o Eugenii Pół", to książka która dosłownie mną wstrząsnęła. Sama bardzo chętnie i często sięgam po literaturę obozową, bo osobiście uważam, że nie możemy zapominać o okrucieństwach wojny, których doświadczali nasi przodkowie. Myślę, że to wyjątkowo wartościowa literatura po którą sięgać powinien każdy z nas. Niemniej jednak nie są to książki, które czyta na odstresowanie po ciężkim dniu, a trudna literatura do której potrzeba spokoju i skupienia.

Książka opowiada historię Genowefy Pohl, a tak naprawdę Eugenii Pol, która była pracownicą funkcyjna w hitlerowskim obozie dla dzieci i młodzieży przy ulicy Przemysłowej w Łodzi. Eugenia Pol była zbrodniarką wojenną, została zatrudniona w Oddziale VI, czyli w obozie dziewczęcym i dzieci poniżej 8 roku życia. W roku 1970 trafiła do aresztu, została oskarżona o morderstwo, a także pomoc państwu hitlerowskiemu w bestialskim mordowaniu dzieci. Niemniej jednak Eugenia Pol nigdy nie przyznała się do zarzucanych jej czynów. Zbrodniarka nie przyznawała się do znajomości języka niemieckiego, a także do wielu sytuacji, które miały potwierdzenie w zeznaniach świadków, którym udało się przeżyć te okrucieństwa. Jak można z taką obojętnością traktować dzieci, niewinne istoty, za których uśmiech oddałbym życie. Nie potrafię zrozumieć tego okrucieństwa i uważam, że kara która spotkała Eugenię Pol była nieadekwatna do jej winy, ją i wszystkich innych, którzy nie wahali się przed krzywdzeniem niewinnych dzieci.

Sięgając po ten tytuł spodziewałam się, że będzie okrutnie, że bestialstwo tych ludzi nie znało granic i myślałam że mnie książka nie przerazi. Niestety mocno się rozczarowałam, bo myślałam że jestem przygotowana na wiele, ale na to nie byłam. Ta historia jest tylko i wyłącznie dla ludzi o silnych nerwach! Jest dla tych, którzy potrafią dobrze sobie radzić z cierpieniem innych. Dla mnie to było tyle emocji, dosłownie książka mną wstrząsnęła. Nie jestem nawet w stanie wyrazić szoku jakiego doznałam i który pozostanie we mnie na długo.

Sama jestem mamą dwójki dzieci i myślę, że to również miało wielki wpływ na odbiór tej książki. Czytałam i płakałam, a wczytaniu musiałam robić przerwy, żeby brnąć przez te okrucieństwa dalej. Tamte dzieci nie miały przerwy, nie miały nikogo bliskiego, a były nikomu nic winne. Małe, niedoświadczone istoty, które cierpiały katusze.

Książka to świadectwo strasznych rzeczy, jakie niestety miały miejsce. Zdecydowanie nie jest to tytuł dla każdego, bo okrucieństwo wojny i ludzi zostanie z nami na długo. Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Eugenia Pol była strażniczką w obozie dla dzieci i młodzieży przy ul. Przemysłowej w Łodzi. Patrząc na zdjęcie młodej i uśmiechniętej dziewczyny w kwiecistej sukience ciężko uwierzyć, że była jedną z najokrutniejszych osób, o których przyjdzie Wam czytać. Na jej widok dzieci zamierały z przerażenia, a ona sama z nieodłącznym uśmiechem i batem katowała je na śmierć. Kazała jeść kał, żywe myszy i biła aż krew tryskała wokoło.

Aż dziw bierze, że po wojnie nie została skazana, tylko przez wiele lat pracowała w żłobku(!), a kiedy już doszło do procesu, nie przyznała się do winy.

Dopóki nie przeczytałam tej książki, w której dorośli już małoletni więźniowie otwarcie opowiadają o zgotowanym przez nią bestialstwie, bo inaczej nazwać tego się nie da, nie miałam pojęcia o istnieniu ani takiego obozu, ani tej okrutnej kobiety.

Autor nie bawi się tutaj w żadne pół- środki, tylko otwarcie opisuje słowami świadków to, co działo się za zamkniętą bramą więzienia. Momentami trzeba mieć naprawdę nerwy ze stali, aby móc to wszystko na spokojnie czytać, a załączone zdjęcia dodatkowo potęgują uczucie smutku, złości i żalu. Mówię tutaj przede wszystkim o Uli Kaczmarek. To, co zrobiono tej dziewczynce było tak nieludzkie, tak niesprawiedliwe...

Nie mogę pojąć jakim trzeba być człowiekiem, aby tak krzywdzić!!!

I wiecie co..podziwiam te bestie za ich hipokryzję. Jak podczas procesu bez mrugnięcia okiem udają niewinne sierotki, wypierają swoje czyny i zarzucają wszystkim wkoło kłamstwa.

Sama osobiście uważam, że skoro z taką dumą i uśmiechem potrafiły krzywdzić, to powinny z taką samą dumą i odwagą, patrząc swoim ofiarom prosto w oczy, opowiadać w sądzie o tym, co robiły. Trzeba brać odpowiedzialność za swoje czyny, tym bardziej, że w swoim mniemaniu zapewne uważały, że robiły dobrze.

Cóż...

Jak widać, summa sumarum, są to zwykli tchórze.

Książkę Wam oczywiście polecam, chociaż od razu mówię, że lekko nie będzie, bo szykujcie się na drastyczne opisy.