Kasandra w ruinach. Tom 1

W popowstaniowej Warszawie Stanisław wraz z innymi próbuje ocalić książki. W ruinach biblioteki nie szuka jednak tylko ich. Głównym celem poszukiwań jest Kasandra, młoda kobieta po której ostatni ślad prowadzi właśnie do tego miejsca to.

Kasandra, jak jej ojciec widzi i czuje więcej. Nie jest to dar, który umila życie. Czasem wiedzieć coś wcześniej to przekleństwo. Wychowana przez ojczyma, wygnana do biologicznego ojca i studiująca w Wiedniu filologię. Przebywa tam akurat w czasie wojny domowej oglądając okrucieństwo człowieka przeciw człowiekowi. Jest świadkiem, gdy powoli do życia budzi się zbrodnicza ideologia.

Pierwszy tom bardzo dobrze zapowiadającej się serii o nietuzinkowej i niezwykłej kobiecie. Kasandra od początku nie miała łatwo, wychowywana w toksycznej rodzinie, w szkole traktowana jak odmieniec, dopiero po osiemnastce ma możliwość życia tak, jak to sobie wymarzyła. Biologiczny ojciec, niewidomy, uważany za jasnowidza doskonale rozumie córkę. Wiedeń, gdzie rozpoczyna studia stoi na skraju wojny domowej, a ideologia, która ma się coraz lepiej zaczyna opanowywać ludzkie serca i umysły.

Autorka już raz zachwyciła mnie swoim warsztatem i tym razem mnie nie zawiodła. Potrafi świetnie malować słowami w pełni oddając emocje bohaterów. Wplata fakty i prawdziwe postaci w fikcyjną fabułę, tworząc powieść praktycznie nieodkładalną aż do ostatniej kartki. Najbardziej urzekła mnie wrażliwość Kasandry, jej hart ducha i odwaga, tam gdzie inni milczą. Piękna nie tylko jeśli chodzi o wygląd - cudowna okładka, twarda oprawa i malowane brzegi, ale także pod względem treści. Gorąco polecam i czekam na ciąg dalszy.

Recenzja

„Kasandra w ruinach”

Autor: Magda Knedler

Wydawnictwo: Zwierciadło

„– Bywają też rzeczy brudne i przyziemne, jeszcze nigdzie nieopisane. Jak nasz własny moment odchodzenia, błądzenia, szukania i znajdowania.

– Czy pani nas znajdzie? Czy pani nas znajdzie w ruinach?”

„Kasandra w ruinach” to jedna z tych powieści, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną. To historia cicha, bolesna i przejmująco piękna, która nie krzyczy emocjami, lecz powoli osadza się pod skórą czytelnika i zostaje tam na długo. Nie epatuje dramatem ani nie próbuje na siłę łamać serca. Po prostu wciąga w świat pełen niedopowiedzeń, lęku, tęsknoty i poczucia, że wszystko może rozsypać się w pył.

Od pierwszych stron czuć ciężar ruin Warszawy, pył unoszący się nad spalonym miastem i rozpacz ludzi próbujących odnaleźć sens życia pośród wojennego chaosu. Autorka z ogromną wrażliwością odtwarza rzeczywistość zniszczonej stolicy, która staje się pełnoprawnym bohaterem tej historii, poranionym, złamanym, ale wciąż żyjącym.

Ogromnym atutem powieści jest dwutorowa narracja. Z jednej strony śledzimy rok 1944 i losy Staszka, który pośród ruin próbuje odnaleźć Kasandrę, z drugiej cofamy się do lat 1931–1937, poznając samą bohaterkę i wydarzenia, które ją ukształtowały.

Kasandra jest postacią niezwykle poruszającą, inteligentną, wrażliwą i boleśnie samotną. Od najmłodszych lat odnajduje ukojenie w książkach, które stają się dla niej schronieniem przed światem pełnym chłodu i niezrozumienia. Literatura daje jej poczucie bezpieczeństwa, pomaga oswoić lęki i odnaleźć sens tam, gdzie rzeczywistość coraz częściej odbiera nadzieję.

Bardzo mocno wybrzmiewa również jej niezwykły dar, prorocze sny i wizje, które bardziej przypominają brzemię niż błogosławieństwo. To po ojcu odziedziczyła zarówno miłość do książek, jak i zdolność dostrzegania rzeczy, których inni nie chcą lub nie potrafią zobaczyć. Ich relacja należy do najpiękniejszych elementów tej historii. W świecie pełnym ocen i prób „naprawiania” bohaterki ojciec daje jej coś bezcennego, akceptację.

Autorka subtelnie pokazuje też mechanizmy wykluczenia. Kasandra nie pasuje do świata budowanego na sztywnych normach i społecznych oczekiwaniach. Jej inteligencja budzi bardziej niepokój niż podziw, a im więcej rozumie i dostrzega, tym trudniej odnaleźć jej wspólny język z innymi ludźmi. Szczególnie mocno wybrzmiewa tutaj temat kobiet walczących o wykształcenie i niezależność w rzeczywistości, która nie była na to gotowa.

Poruszający jest również wątek toksycznej relacji rodzinnej oraz wpływu emocjonalnej przemocy na psychikę człowieka. Mimo wszystkich ran Kasandra nadal walczy o siebie, swoje marzenia i własną tożsamość, dzięki czemu staje się bohaterką niezwykle autentyczną, kruchą, ale jednocześnie silną.

Podczas pobytu w Wiedniu angażuje się w pomoc dzieciom mającym trudności z komunikacją. Ten wątek poruszył mnie szczególnie mocno, podobnie jak tło związane z badaniami prowadzonymi przez Hans Asperger oraz obecność postaci takich jak Sigmund Freud. Atmosfera rodzącego się nazizmu coraz wyraźniej przenika codzienność bohaterów, pokazując, że zło nie pojawia się nagle, ono powoli sączy się do języka, relacji i sposobu myślenia ludzi.

Ogromne emocje wzbudził we mnie także Staszek. W świecie pełnym śmierci i rozpaczy wciąż wierzy, że odnajdzie ukochaną. Jego determinacja, tęsknota i oddanie sprawiają, że ta historia nabiera światła nawet w najciemniejszych momentach.

Niezwykle ważnym motywem powieści jest również ratowanie książek i bezcennych zbiorów piśmiennictwa. W świecie, w którym wszystko płonie i obraca się w ruinę, literatura staje się symbolem pamięci, tożsamości i człowieczeństwa. Fragmenty dotyczące ratowania księgozbiorów należą do najpiękniejszych momentów tej historii.

Ogromne uznanie budzi także historyczne przygotowanie autorki. Powieść została napisana z niezwykłą starannością i wyczuciem epoki, a autentyczne wydarzenia związane z niszczeniem Warszawy oraz próbami ratowania polskiego dziedzictwa kulturowego nadają tej historii jeszcze większej siły.

Styl Magdy Knedler zachwyca dojrzałością i subtelnością. Jej język momentami brzmi niemal poetycko, ale nigdy nie popada w przesadę. Emocje ukryte są między słowami, spojrzeniami i niedopowiedzeniami. To książka, która nie potrzebuje gwałtownych zwrotów akcji, by całkowicie pochłonąć czytelnika.

„Kasandra w ruinach” to opowieść o wojnie, ale przede wszystkim o człowieczeństwie. O pamięci, samotności, tęsknocie, miłości i próbie odnalezienia światła pośród ruin świata. To historia, która boli, wzrusza i zostaje w sercu na długo.

Jeśli kochacie literaturę historyczną z duszą, pełną emocji, melancholii i bohaterów, których nie sposób zapomnieć, ta powieść będzie idealnym wyborem.

Książki Magdy Knedler wyróżniają się niezwykłą wrażliwością, pięknym językiem i umiejętnością tworzenia historii, które zostają z czytelnikiem na długo po zamknięciu ostatniej strony.

Nie inaczej było i tym razem...

🧱 „Kasandra w ruinach” to książka, która zostawia w człowieku pęknięcie. Czyta się ją z ciężarem w sercu, jakby każde zdanie było cegłą dokładaną do ruin.

Akcja książki rozgrywa się w powojennej Warszawie, gdzie uderza nas pustka ulic, chłód relacji międzyludzkich, cisza bardziej przerażająca niż krzyk.

W tej scenerii Staszek z ogromną determinacją i oddaniem poszukuje swojej ukochanej Kasandry - kobiety z niezwykle unikalnym darem, będącym raczej obciążeniem niz prezentem od losu...

🧱 Poruszające jest to, jak boleśnie prawdziwa jest Kasandra.

Nie jest bohaterką idealną ani łatwą do pokochania. Jest zmęczona, zagubiona, niezrozumiana, ale dzięki temu ludzka i autentyczna.

Trudno nie odnaleźć w niej własnych lęków przed utratą, obojętnością, światem, który wali się po cichu, bez wielkiego huku.

🧱 "Kasandra w ruinach" to historia pełna emocji.

To opowieść o samotności i desperackiej próbie odnalezienia sensu tam gdzie dawno już go nie ma.

To literatura, która boli, ale jest to ból potrzebny , bo oczyszcza, skleja pęknięcia, wywołuje nostalgię.

To jedna z tych książek, które nie proszą o uwagę — one wchodzą pod skórę i zostają tam na długo.

Z całego serca polecam lekturę i z niecierpliwością czekam na II tom!

Q: Musicie uratować książki przed zniszczeniem – jaki rodzaj/motyw znajdzie się u was?

Książka przypomina sen śniony wśród gruzów. Ciężki, melancholijny i przesycony poczuciem nieuchronnej straty. Autorka prowadzi czytelnika przez Warszawę zniszczoną wojną, ale największe ruiny znajdują się nie w murach, lecz w ludzkiej psychice. Od pierwszych stron czuć, że to historia o samotności, pamięci i umysłach próbujących przetrwać w świecie, który dawno utracił normalność.

Najciekawszym elementem powieści jest Kasandra. Bohaterka niepokojąco wycofana, obserwująca świat z dystansu. Jej niezwykła pamięć, nadwrażliwość i zdolność dostrzegania rzeczy niewidocznych dla innych czynią ją postacią zawieszoną między rzeczywistością a czymś trudnym do nazwania. Im bardziej próbuje zrozumieć siebie, tym mocniej pogrąża się w emocjonalnym osamotnieniu.

W tej historii trauma nie kończy się wraz z wystrzałami. Ona osiada w ludziach na lata, zmieniając sposób myślenia, odczuwania i budowania relacji. Miłość do książek, wiedzy i literatury staje się dla bohaterki jedynym miejscem schronienia przed brutalną rzeczywistością. W świecie pełnym przemocy najcenniejszą rzeczą okazuje się pamięć. O ludziach, słowach i historiach, które ktoś próbuje ocalić przed zniknięciem.

Powieść, która nie krzyczy emocjami, lecz powoli zatapia czytelnika w smutku i niepokoju. Autorka stworzyła historię subtelną, ale psychicznie obciążającą. Pełną cichy, melancholii i niedopowiedzeń. Książka o ludziach żyjących na granicy światów – między wojną a próbą odbudowania życia, między racjonalnością a przeczuciem. Między nadzieją, a świadomością, że niektórych ruin nie da się już odbudować.

Akcja „Kasandry w ruinach” toczy się w 1944 roku, w Warszawie. Tam, Staszek, człowiek bliski tytułowej bohaterce, pracuje w specjalnej brygadzie, której zadaniem jest zabezpieczyć i przygotować do ewakuacji część zbiorów bibliotecznych i muzealnych. Obserwujemy ich wysiłki, by wybrać, wyselekcjonować, uratować tyle intelektualnego dziedzictwa, ile się da. Jednocześnie Staszek poszukuje w ruinach swojej ukochanej, trzymając się nadziei, że przeżyła.

Kasandra nie tylko ma niezwykłe imię. Jest wyjątkową osobą. Jej umysł funkcjonuje w osobliwy sposób. Na zasadzie retrospekcji poznajemy jej przeszłość. Od dziecka zaskakiwała - bardzo szybko nauczyła się czytać, potrafiła doskonale zapamiętywać, łączyć fakty, wyciągać wnioski. Swoją innością irytowała matkę i nauczycieli. Wychowała się w nieprzyjaznym domu ojczyma i długo nie miała kontaktu z ojcem. Zawsze była trochę zdystansowana, introwertyczna, inna…

Z trudem nawiązywała przyjaźnie, za to niezwykle kochała książki. Ukończyła studia filologiczne w Warszawie, dyplom bibliotekarski zdobyła w Wiedniu. Niezmienna fascynacja literaturą, fotograficzna pamięć oraz ekspresowe tempo czytania bardzo jej to ułatwiły. Tam poznała wiele ciekawych osób, między innymi psychoanalityka Freuda. Jako wolontariuszka, czytając dzieciom, pracowała w Klinice Pedagogiki Leczniczej, obserwowała metody leczenia doktora Aspergera. Zakochała się w Karlu - obiecującym lekarzu psychiatrze…

Po ojcu, nazywanym jasnowidzem, odziedziczyła niezwykły dar. Śniła dziwne sny, przeczuwając, że część z nich się ziści, miewała przebłyski wizji, przepowiadające przyszłość. Musiała nauczyć się żyć z tym brzemieniem. Magda Knedler, jak zwykle, stworzyła powieść wymykającą się schematom. Nie jest to typowa literatura wojenna, dużo w niej rozważań psychologicznych, egzystencjalnych, historycznych „smaczków”. Podoba mi się ten styl, to, że zdania mają specyficzną melodykę, która wprowadza w stan pewnego zawieszenia. To proza, którą czyta się powoli, by nie przegapić żadnego odcienia emocji.

Powieść jest pięknie wydana! Biorąc do ręki czuć wyjątkową fakturę, twarda oprawa dodaje szlachetności, barwione brzegi zachwycają.

Czy lubisz czytać o bohaterach wymykających się z ogólnego pojęcia „normalności”?

Jeśli tak, to pierwszy tom nowej serii Magdy Knedler, czyli „Kasandra w ruinach” to coś dla Ciebie.

Śledzimy losy niezwykłej Kasandry, która ekstremalnie nieszablonowa, introwertyczna, gdzieś w spektrum autyzmu, próbuje odnaleźć się w świecie, powoli zmieniającym się w ruiny. Jej ojciec, niewidomy jasnowidz, pasjonata bibliofil, przekazał córce nie tylko miłość do książek i liter, ale brzemię przeczuwania przyszłości. Postawiona wobec wydarzeń u progu II wojny światowej, próbuje nawigować w zmieniającym się świecie.

W drugiej linii czasowej, Staszek - kochający Kasandrę od pierwszego spotkania, próbuje ją odnaleźć pośród ruin w jakie obrócono Warszawę tuż po powstaniu. Jednak wie tylko, że Kasandra, z niewidomym jasnowidzem, w trakcie powstania udali się do biblioteki, odnaleźć ukochany skrypt ojca.

Ten opis fabuły i tak brzmi bez ładu i składu, bo ta książka zahacza o wiele więcej. Kasandra podróżuje do Wiednia, gdzie przebywa w kręgu Freuda, innych filozofów, ale też Aspergera. Poruszony zostaje temat dzieci, które wymykają się normom. Dalej w związku z jej rodziną ze strony matki, przyglądamy się jakim psychologicznym zmianom poddani zostają wyznawcy Hitlera.

Jak zwykle Autorka nie zawodzi. Fabuła wciąga, narracja jest bogata zarówno językowo, jak i w treści - fakty historyczne, o dzieciach w spektrum, przedstawienie wielu koncepcji od filozoficznych po polityczne, to wszystko sprawia, że lektura jest bogata, nie tylko emocjonalnie, ale i intelektualnie. Przy tym nie cofa się przed przedstawieniem również mało chlubnych faktów, choćby o Aspergerze.

To co bardzo mi się spodobało, oprócz bogactwa historycznego i społecznego, to przepiękna miłość Staszka do Kasandry. Aż chce się wiedzieć co było dalej, w obu liniach czasowych. Chce się założyć, że ukochanym będzie dane być razem. Pozostało tylko czekać na kolejne tomy! Bardzo polecam.

" Czasami to "teraz" i "jutro" jest wszystkim, co się ma. I przychodzi moment, w którym człowiek rozumie, że to dużo".

📚 Początkowo nie mogłam się skupić na fabule i uznałam, że będzie to trudna lektura. Szybko jednak zmieniłam zdanie a autorka wciągnęła mnie w świat wykreowany w książce.

📚 Akcja powieści dzieje się na przestrzeni 1911 - 1944 roku i opowiada o życiu dziewczyny obdarzonej darem, który stał się jej brzemieniem. Kasandra podobnie jak jej ojciec miewa wizje tego co nastąpi. Obrazy bólu, zniszczenia, śmierci. Widzi śmierć swoich bliskich i zgliszcza miast. Po 18 latach wychowywania surową ręką przez matkę i ojczyma przeprowadza się do swojego ojca. On docenia zdolności dziewczyny i pomaga zdobyć wykształcenie. Umożliwia jej również dalsze studia w Wiedniu i wspiera w rozwijaniu pasji. To przy nim może swobodnie oddawać się miłości do książek i być sobą. On rozumie brzemię jej daru, bo sam się z nim mierzy.

📚 To wolno płynąca opowieść, snuta pomiędzy ruinamy popowstaniowej Warszawy. Opowieść o miłości do książek i próbie ratowania naszego dziedzictwa, zabytków piśmiennictwa przed rozgrabieniem i spaleniem przez Niemców. To również opowieść o dzieciach innych niż my. Dzieciach z dysfunkcjami rozwojowymi, które wykluczały ich użyteczność dla rodzin i narodu. Dzieci wybitnie uzdolnionych w jakiejś dziedzinie, a jednocześnie niezdolnych do przystosowania się, rozumienia i stosowania narzuconych reguł. Skazanych na wykluczenie i eliminację.

"Nie zawsze zabija się za pomocą narzędzi, czasem tylko słowami lub ich brakiem. Ciszą... ciszą też...".

📚 "Kasandra w ruinach" to książka oparta na faktach. Pokazuje nie tylko niszczycielski wpływ nazistowskiej ideologii i walkę o przetrwanie, ale również ogromną determinację w walce o ocalenie naszej kultury. To powieść przepełniona bolesnymi emocjami, nadzieją i miłością, ale i pokazująca nieustający upór w poszukiwaniu śladów ukochanej osoby. Czekam na dalsze losy Kasandry i Staszka 😊