Karolina

Macie ochotę na opowieść o stracie, drugich szansach i sile przyjaźni? Chcecie poznać tajemnicę zza grobu?

"Karolina" Gabrieli Feliksik to poruszająca powieść obyczajowo-romansowa, która już od pierwszych stron chwyta za serce. Wydana w kwietniu 2025 roku przez Wydawnictwo WasPos , liczy 276 stron i zabrała mnie w podróż pełną emocji, refleksji i niespodziewanych zwrotów akcji.

Główna bohaterka powieści Karina wiedzie poukładane życie w małym mieście aż do chwili, gdy dowiaduje się o śmierci Karoliny, przyjaciółki z dzieciństwa. Na pogrzebie spotyka Pawła, brata zmarłej i swoją licealną miłość. Niedługo potem oboje otrzymują tajemnicze listy... napisane ręką Karoliny. Okazuje się, że przyjaciółka przygotowała dla nich misję. Muszą spełnić jej ostatnią wolę, odkrywając przy tym bolesne rodzinne tajemnice i wskrzesając dawne uczucie .

Listy z zaświatów powodują, że Karolina kieruje działaniami Kariny i Pawła, prowadząc ich do rozwiązania zagadki swojego życia – odnalezienia dziecka, które niegdyś oddała do adopcji . Romans sprzed lat Pawła i Kariny, po latach rozłąki, odbudowują relację, co autorka przedstawia z dużą delikatnością, ale i realizmem . Autorka porusza temat zaniedbanych relacji i zmusza nas do refleksji nad życiem dając do myślenia. Zastanawialiście się kiedyś, co zrobilibyście, gdybyście nie zdążyli powiedzieć tego, co najważniejsze?

Autorka po mistrzowsku maluje emocje bohaterów – żal Kariny po stracie przyjaciółki, jej wyrzuty sumienia (przez ostatnie lata nie miały dla siebie czasu), a także stopniowe odradzanie się miłości do Pawła . Niesamowicie pokazana głębia psychologiczna.

Autorka pozostawia nas z uniwersalnym przesłaniem, bo przypomina, że przyjaźń przetrwa nawet śmierć, a strata może być początkiem nowego rozdziału. Można odnaleźć tu swoje doświadczenia z zaniedbanymi relacjami . Sceny żałoby wyciskają łzy więc ostrzegam, że chusteczki są obowiązkowe, ale pojawia się też ciepło i nadzieja, zwłaszcza w momentach, gdy Karina i Paweł odnajdują radość w odbudowanym związku. Przekonacie się, że śmierć przyjaciółki staje się katalizatorem zmian, a zbiegi okoliczności symbolizują opiekę Karoliny z zaświatów . Autorka pisze prostym językiem i potrafi podkreślić uczuciowy wymiar historii. Wspomnienia z dzieciństwa trójki przyjaciółek (Karolina, Karina i Kasia) są pełne światła, kontrastując z ciężarem dorosłych zaniedbań. Autorka unika patosu ponieważ nawet sceny w cmentarza czy lektury listów opisuje z wyczuciem .

Polecam tę książkę miłośnikom emocjonalnych historii, poszukującym refleksji . Jeśli lubisz opowieści o przebaczeniu, sile miłości i przyjaźni to pozycja dla Ciebie. Autorka zmusza do zastanowienia się nad własnymi relacjami i tym, co w życiu naprawdę ważne. Mimo trudnego tematu śmierci, finał jest pełen nadziei.

Moja ocena: 8/10⭐️

Polecam!

BRUNETTE BOOKS

Okładka jest zachwycająca – zapowiada lekką i pogodną, ulotną jak rój motyli historię, która rozświetli gorsze chwile… I finalnie rzeczywiście tak jest, chociaż nie zabraknie wielu emocji… i namiętności…

Zaczyna się niezbyt optymistycznie – od informacji o śmierci tytułowej Karoliny. To ogromna zaleta tej powieści - w nieszablonowy sposób splata wątki żałoby, wyrzutów sumienia, odradzającego się uczucia i tajemnicy zza grobu. Autorka zabiera nas w podróż, w której śmierć nie jest końcem, lecz początkiem skomplikowanej drogi dla tych, którzy pozostali.

Tytułowa Karolina, jedna ze szkolnych trzech przyjaciółek, choć fizycznie nieobecna, staje się katalizatorem wydarzeń, wpływając na życie bliskich nawet po swoim odejściu. Jej przedwczesna śmierć, spowodowana chorobą, stanowi punkt wyjścia dla fabuły, ale prawdziwa akcja zaczyna się dopiero, gdy bohaterowie odkrywają jej ostatnią wolę.

Kluczową postacią jest trzydziestoletnia Karina, która mierzy się z ciężarem zaniedbanej relacji. Jej ból i wyrzuty sumienia są odczuwalne, a proces pogodzenia się z utratą przyjaciółki stanowi ważny wątek. Któż z nas nie wyrzucał sobie, że przez zabieganie, przytłoczenie codziennością lub lenistwo za długo odkładał spotkania z bliskimi, aż okazało się za późno?

Na cmentarzu, w obliczu straty, Karina spotyka Pawła, starszego brata Karoliny, do którego przed laty żywiła głębsze uczucia. To spotkanie, początkowo naznaczone wspólną żałobą, szybko nabrało nowego wymiaru.

Gdy oboje otrzymują tajemnicze listy napisane przez Karolinę jeszcze przed śmiercią, akcja nabiera tempa, bo to właśnie one zmieniają wszystko. Karina i Paweł nie tylko uświadamiają sobie, że dostali drugą szansę na odnalezienie drogi do siebie, ale zostaje im powierzone ważne zadanie, które musi zostać zrealizowane i zbliża ich jeszcze bardziej.

Powieść spodoba się tym, którzy są w stanie uwierzyć w niemożliwe zbiegi okoliczności i „cudowne” przypadki. Niestety, w rzeczywistości trudno liczyć na nadzwyczajną łatwość rozwiązywania problemów czy niewiarygodną życzliwość obcych… A jednak miło się myśli o takiej opcji…

Karolina, Karina i Kasia to przyjaciółki ze szkolnych lat, kiedyś nierozłączne a od kilka lat nie miałam ze sobą kontaktu. Kiedy Karina i Kasia dowiadują się, że Karolina zmagała się z poważną chorobą i niestety rozegrała walkę, obie zarzucają sobie, że nie pielęgnowały tej pięknej przyjaźni. Karina nie może pozbierać się po stracie przyjaciółki i często przebywa na cmentarzu. Tam spotyka Pawła, brata Karoli w którym od zawsze się podkochiwała. Karina i Paweł odnawiają znajomość i wspominają Karolinę. Oboje dostają listy od zmarłej kobiety w których zdradza im największy sekret i prosi ich o wielką przysługę. Okazuje się, że Paweł również kiedyś wzdychał do Kariny i teraz po latach uczucie odradza się na nowo.

Jakie tajemnice skrywała Karolina?

Czy Paweł i Karina spełnią prośbę Karoliny?

Historia o przyjaźni, miłości, bólu po stracie bliskiej osoby, rodzinie, odnalezieniu szczęścia po latach, swojego miejsca na ziemi i tęsknocie. Książkę czytało się bardzo szybko i przyjemnie. Chociaż natrafiłam na kilka błędów i trochę przeszkadzały mi powtórzenia, ale ogólny zarys historii jest bardzo realny i życiowy. Na epilogu się wzruszyłam i to było piękne zwieńczenie opowieści.

Polecam przeczytać i zatopić się w historii.

Powiem tak. Już długo, naprawdę długo nie ryczałam jak bóbr od samego początku książki. Owszem, gdzieś w środku, czy na końcu zdarzyło się. Ale nie na początku!! Zresztą tutaj sporo płaczu było przez całą książkę. Więc chusteczki sobie naszykujcie od razu! Ta historia o Karolinie, to masa wspomnień, które bardzo wzruszają podczas czytania. Karinę i Pawła kiedyś łączyła Karolina - to dzięki niej się poznali, a później podkochiwali się w sobie, ale żadne z nich nie miało śmiałości wyznać drugiemu swoich uczuć. Potem ich drogi się rozeszły. Ale zauroczenie i młodzieńcza miłość przetrwała. Dziś ta dwójka miała okazję w końcu być razem. Muszą sobie tylko dać szansę. Pewne okoliczności wymuszają na nich pewne nagłe i szybkie decyzje - tylko czy młodzi sprostają temu wszystkiemu? Autorka pokazuje tutaj prawdziwą przyjaźń, ale i miłość, która po latach nie wypaliła się, a wręcz stała się jeszcze mocniejsza. Pokazuje też, że kiedy poważnie chorujemy, to najczęściej wolimy tą chorobą nie obarczać bliskich nam osób. Tylko przez takie zachowanie nie zawsze mamy okazję pożegnać się z taką osobą. Dochodzą tajemnice sprzed lat. Czemu stało się jak się stało? Bo z miłości też popełniamy błędy. A ta masa wspomnień o Karolinie pokazuje, że dzisiejsi ludzie naprawdę pędzą za pracą, karierą, rodziną i czasem w tej pogoni brakuje nam czasu dla naszych przyjaciół i znajomych, ale też i dla nas. W całej tej historii jest masa zbiegów okoliczności, które sprzyjają pozytywnym rozwiązaniom różnych spraw. Więc chyba faktycznie duch Karoliny im pomagał. Niemniej łatwo nie mają, za to kończy się wszystko kumulacją szczęścia. Co i mnie bardzo ucieszyło, bo lubię takie szczęśliwe zakończenia. Jeśli i Wy takie lubicie, to zapraszam Was do tej lektury! Karolina na Was czeka:)