Kantyczka dla Leibowitza

Kantyczka dla Leibowitza jest jedną z tych książek, na których nowe wydanie czekałem z wielką niecierpliwością. Powieść jest podzielona na trzy części, które rozgrywają się w różnych czasach, odległych od siebie o nawet kilkaset lat. Akcja rozpoczyna się wiele stuleci po wojnie jądrowej, w wyniku której duże obszary ziemi zostały zniszczone, a ocaleni szukają zemsty na wszelkiej maści inżynierach, nauczycielach, naukowcach, czy inżynierach. Ryzykując własnym życiem, mnisi z Albertyńskiego Zakonu Leibowitza, zbierają i kopiują książki, których nikt nie jest w stanie zrozumieć. Do czasu, aż minie wiele stuleci i wiele odkryć zostanie ponownie opisanych.

Wiele stuleci po wojnie jądrowej świat wygląda już zgoła inaczej - promieniowanie zniknęło, zostały różne mutacje i choroby, utworzył się nowy porządek świata i mamy papieża w Nowym Rzymie, który pełni całkiem ważną rolę. Cała sytuacja geopolityczna jest opisana dość pokrótce, ale stanowi ona tylko tło do opisywanych wydarzeń. W pierwszej części obserwujemy losy nowicjusza, który odkrywa schron i artefakty po założycielu zakonu, w którym jest, czyli po Leibowitzu. Pierwsza część ma najbardziej spokojne tempo i możemy powoli poznać świat przedstawiony i całą sytuację ludzkości. W drugiej części akcja rozgrywa się niewiele lat później, ale widać coraz większe ożywienie jeżeli chodzi o wynalazki i rozwój nauki. Co się dzieje w trzeciej nie będę zdradzał, ale tutaj mamy największy przeskok czasowy. Miller w swojej książce porusza wiele różnych tematów, niekiedy trudnych i często bez jednoznacznej odpowiedzi. Czy ludzkość zawsze będzie dążyła do zagłady? Czy pomimo upływu lat i doświadczenia, ludzkość niczego się nie nauczyła i popełni te same błędy, co kiedyś?

Kantyczka dla Leibowitza to interesująca książka poruszająca problem wojny nuklearnej i tego, jak będzie wyglądał świat po tej katastrofie.

„Kantyczka dla Leibowitza” to taka książka, która najpierw wydaje się spokojna, wręcz surowa, a potem nagle orientujesz się, że coś w tobie przestawiła. Nie robi tego krzykiem ani tanimi sztuczkami. Raczej powoli, cierpliwie, jakby z dystansem. I to chyba jej największa siła.

Na pierwszy rzut oka to historia o zakonnikach, którzy żyją gdzieś na pustkowiu i zajmują się kopiowaniem starych tekstów. Niby nic wielkiego. Ale im dalej w to wchodzisz, tym bardziej czujesz, że to nie jest tylko opowieść o przeszłości po katastrofie, tylko o tym, jak uparcie człowiek próbuje ocalić sens, nawet kiedy wszystko wokół mówi, że to bez sensu. Ten świat po upadku cywilizacji nie jest efekciarski. Nie ma tu fajerwerków ani widowiskowych ruin. Jest kurz, monotonia, rytuał i dziwna, cicha nadzieja.

Najbardziej uderzyło mnie to, jak książka traktuje wiedzę. Nie jako coś oczywistego i dostępnego, tylko jako coś kruchego, co można bardzo łatwo stracić. I wtedy zaczyna się robić niewygodnie, bo nagle pojawia się myśl, że to wcale nie jest tak odległe od naszej rzeczywistości, jak by się chciało. Te wszystkie fragmenty o przepisywaniu, o niezrozumiałych schematach, o czczeniu czegoś, czego już nikt do końca nie rozumie — to trochę jak patrzenie na świat, w którym forma przetrwała, ale sens się gdzieś rozmył.

Jest w tej książce też coś dziwnie ironicznego. Autor potrafi pokazać tragedię w sposób, który momentami aż ociera się o absurd. Nie taki śmieszny, tylko raczej gorzki. Jakby mówił: zobacz, do czego dochodzimy jako gatunek, i zobacz, jak niewiele się uczymy. Historia zatacza koło, ludzie popełniają te same błędy, tylko w innych dekoracjach. I to boli, bo brzmi znajomo.

Podobało mi się też, że to nie jest książka, która się spieszy. Ona daje czas na myślenie. Czasem aż za bardzo, bo bywają momenty cięższe, bardziej statyczne, gdzie można się lekko odbić. Ale jeśli się przez to przejdzie, to dostaje się coś więcej niż zwykłą fabułę. Dostaje się klimat, refleksję i taki cichy niepokój, który zostaje po zamknięciu książki.

No i ten podział na części — każda z nich trochę inna, trochę o czym innym, a jednak wszystko się łączy. To daje poczucie, że patrzysz na coś większego niż jedna historia. Jakbyś oglądał cykl, a nie pojedynczy moment. I wtedy dopiero widać, o co tu naprawdę chodzi — o powtarzalność, o pamięć, o to, czy człowiek jest w stanie wyrwać się z własnych schematów.

To nie jest książka dla każdego, bo nie próbuje się przypodobać. Jest spokojna, momentami chłodna, chwilami wręcz niewygodna. Ale jeśli trafisz na nią w odpowiednim momencie, to potrafi wejść głęboko. Zostawia z pytaniami, na które nie ma prostych odpowiedzi. I chyba właśnie dlatego warto ją przeczytać.

Lubicie powieści osadzone w postapokaliptycznej rzeczywistości?

Jeśli tak, mam dla Was coś ekstra. Kantyczka dla Leibowitza - nowość od mojego ulubionego @dom_wydawniczy_rebis – opowiada historię mnichów żyjących na pustyni, którzy są ostatnimi obrońcami dorobku naukowego i kulturowego świata. Książka zawiera trzy opowiadania, które przedstawiają losy zakonu na przestrzeni wieków. Historia świata ewoluuje, odchodzą i przychodzą kolejne pokolenia, jednak jego przedstawiciele wciąż skrupulatnie wykonują swoją pracę, gromadząc i przepisując stare teksty, nawet jeśli te są dla nich niezrozumiałe. Opisany w powieści XXVI wiek, a więc przyszłość, okazuje się mroczny i barbarzyński. Po wojnie nuklearnej ludzie cofnęli się w rozwoju, atakując naukowców i technologów, których obwiniali za zniszczenie świata. Tylko mnisi stoją na straży dorobku dawnych cywilizacji, starając się zachować je dla przyszłych pokoleń.

Historia Waltera M. Millera Jr to fenomenalne studium upadku cywilizacji. Autor snuje rozważania egzystencjalne, zahacza o filozofię, ale i religię. Wiele razy nawiązuje do łaciny, wprawnie wplatając jej terminologię w tekst, przez co całość nabiera mistycznego charakteru. Po lekturze czytelnik zostaje z refleksją na temat natury człowieka i jego dążenia do samounicestwienia. Mimo mrocznego charakteru tej opowieści, widać w niej nutę optymizmu. Wśród zacofanych zawsze znajdą się ludzie światli, nie wszystko więc skazane jest na zagładę.

Polecam!

Wojna jądrowa nie zna litości, a żniwa, które zebrała są ogromne. Przy życiu pozostawiła niewiele ludzi, którym odebrała normalną codzienność - dach nad głową i najbliższych. Teraz każdy kolejny dzień dla nich to walka o przetrwanie…

Ci, którym udało się przeżyć wybuch nuklearny, pragną zemsty za to, co się stało. Bezdyskusyjnie winą obarczają naukowców i techników. Nie mając nic do stracenia, nie zastanawiają się nawet przez chwilę, jakie może to przynieść skutki. Świat pogrąża się w jeszcze większym chaosie.

„OD ZEROWEGO PUNKTU WYBUCHU

WYBAW NAS, PANIE.

OD KOBALTOWEGO DESZCZU

WYBAW NAS, PANIE.”

Gdzieś na pustyni w stanie Utha, mieści się Albertyjski Zakon Leibowitza, w którym mnisi starają się ocalić wiedzę poprzednich pokoleń. Gromadzą i kopiują fragmenty starych tekstów z nadzieją, że kiedyś trafią one w ręce przyszłych pokoleń.

Zło nowego świata dotrze do nich szybciej, niż myślą…

„Kantyczka dla Leibowitza” to zbiór trzech opowiadań, dla których punktem wspólnym jest zakon mnichów. Opowiadań tych nie dzielą lata, lecz wieki, które ukazują zmiany świata po zagładzie nuklearnej. Z łatwością można zauważyć, że takim filarem tej powieści jest wiara, która odgrywa dużą rolę w całej fabule.

Książka swoją treścią zmusza czytelnika do wielu refleksji. Autor świetnie skonsultował wizję ludzkiej przyszłości, która fascynuje i jednocześnie przeraża!