Kamyk na niebie. Imperium Galaktyczne. Tom 3

Podróż w czasie nieodłącznie kojarzy mi się z "Wehikułem Czasu" Wells. Tutaj mamy dość podobny zabieg. Mimo, że powieść nie dorównuje swoim kunsztem dziełu pana Wellsa to trzyma poziom i napisana jest dość zgrabnie, a temat, który porusza rzadko pojawia się w literaturze, przez co tym chętniej czytelnik chce się z nim zapoznać. Główny bohater jest ciekawie zbudowany i identyfikujemy się z nim. Jest nam bliski, to zwykły krawiec, a nie astronauta. Oceniam książkę dość wysoko. Polecam fanom fantastyki.

Ig:co_my_dzis

Jakie macie plany czytelnicze na najbliższe dni?

Jeśli Wasza lista świeci pustakami i nie wiecie po co sięgnąć już spieszę z pomocą. Niedawno premierę miała kolejna książka wydawnictwa @dom_wydawniczy_rebis:

Kamyk na niebie- Isaac Asimov

Jak dobrze wiecie ostatnio oprócz mrożących krew w żyłach książek, uwielbiam SF i fantastykę. I właśnie przez ostatnie dni miałam przyjemność czytać wciągająca książkę z gatunku sf. To już trzecia części serii Imperium Galaktycznego i bardzo żałuję, że ominęłam dwie pierwsze części. Książki nie są w prawdzie ze sobą powiązane, nie ma tu kontynuacji przygód bohaterów z poprzednich części, więc nie ma problemu z odnalezieniem się w akcji. Jednak książka jest tak dobrze napisana, że na pewno przeczytam poprzednie. Aż szkoda, że to ostatnia część tej trylogii. Książka bardzo szybko wciągnęła mnie do swojego świata i powiem szczerze, że nie mogłam się od niej oderwać. Uwielbiam takie klimaty, podróże w czasie i poznawanie kolejnych wyobrażeń na temat tego jak rozwinie się ludzkość i nasze możliwości, ale też co może być dla nas ograniczeniami przyszłości.

Mimo mojej niechęci do opisów miejsc, autor stanął na wysokości zadania opisując nowoczesne technologie.

Świetnie zostały przedstawione niektóre postaci, inne są trochę przerysowane i nierealne, ale to książka sf więc można wybaczyć to szaleństwo.

Jedyne co mnie trochę rozczarowało to zakończenie. Po tak dobrej książce, częstych akcjach, zawiłej fabule i bardzo skomplikowanym problemie, bohater na sam koniec bez większych ceregieli i fantazji autora rozwiązuje problem krótko i banalnie.

Niemniej jednak cała książka była świetna. Mam nadzieję, że poprzednie części miały lepsze zakończenia.

Kamyk na niebie, to już ostatnia część trylogii, która przybliża realia Imperium Galaktycznego, znanego później z cyklu Fundacja. Każdy z poszczególnych tomów tej trylogii skupia się na innych czasach, bohaterach, a nawet miejscach. W Kamyku na niebie akcja toczy się na Ziemi, uważanej przez pozostałe światy za zacofaną i radioaktywną planetę. To tutaj trafia z przeszłości Joseph Schwartz i zostaje wplątany w bardzo niebezpieczny spisek, mogący zagrozić życiu na wszystkich światach Imperium Galaktycznego. Jednocześnie znany archeolog Bel Arvardan wyrusza na Ziemię, aby wszystkim udowodnić, że to na niej powstało życie i z niej rozprzestrzeniło się na 200 milionów planet. Jak się łatwo domyślić, oba te wątki są ze sobą powiązane i to dużo bardziej niż może się z początku wydawać.

Książka Asimova jest dość krótka i liczy niewiele ponad 200 stron, ale czyta się ją bardzo przyjemnie i szybko. Akcja jest dynamiczna, nieustannie coś się dzieje, a w trakcie lektury śledzimy nie tylko losy Arvardana i Schwartza, ale również innych bohaterów powiązanych z ich wątkami. Jak przystało na książkę science fiction mamy tutaj ciekawe opisy nowych technologii, takich jak synapsyfikator, czy bicze neutronowe, ale również interesujące koncepcje i rozważania. Między innymi Ziemia jest pokryta radioaktywnymi strefami, ale pomimo tego ludzie na niej żyją i wcale nie umierają na chorobę popromienną. Mamy z góry ustalony wiek życia na Ziemi, czyli 60 lat, po którym trzeba poddać się eutanazji. A w trakcie lektury Arvardan przedstawia różne koncepcje powstania życia na planecie.

Kamyk na niebie to kolejny, ciekawy obraz Imperium Galaktycznego. Tym razem akcja toczy się na radioaktywnej Ziemi, a głównym bohaterem jest Joseph Schwartz, który z nieznanych powodów przeniósł się w czasie w odległą przyszłość i został uwikłany w niebezpieczny spisek.

,,Podniósł stopę, aby przekroczyć szmacianą lalkę, leżącą na środku ulicy, uśmiechającą się, mimo że została porzucona- zgubę, której nikt nie szukał. Nie zdążył jeszcze postawić nogi z powrotem..."

Od razu zaznaczam, że nie czytałam pierwszych dwóch części, ale nie odniosłam wrażenia, by miałyby przedstawić coś, do czego tutaj było nawiązanie. A przynajmniej tego nie zauważyłam. Co prawda początek jest nagły, ale bardzo szybko można się w niego wdrążyć. Książka w twardej oprawie i nieco większa od innych powieści. Na szczęście jest całkiem sporo dialogów, bardzo żywo opisanych. Strasznie szybko się ją czyta, choć bywały słowa, które nie do końca rozumiałam. Bohaterowie jednak podzieli się jakby na dwóch, gdzie jeśli już jeden miał poruszyć trudny temat, to zadawał pytania, a ten drugi na nie odpowiadał, ale w taki sposób, byśmy mogli zrozumieć te odpowiedzi. Będzie nieco o fizyce kwantowej, więc te proste odpowiedzi mnie cieszyły. Spodobały mi się też przeskoki w czasie, które następowały nagle i nie czuć było tu jakiejś sztuczności. Po tym jak przeniosło emerytowanego krawca w odległą przyszłość zaczęło się robić coraz ciekawiej. Znalazł się w Imperium Galaktycznym, gdzie Ziemia była zwykłym kamykiem na niebie. Krawiec zaczyna tam odczuwać pogardę ze strony ludzkości, gdyż wiedza na różne tematy poszła bardzo daleko do przodu. On zdaje się być malutkim mieszczaninem, który o niczym nie ma pojęcia. Mało tego, istnieje tutaj wyznacznik wiekowy. Osoby, które kończą sześćdziesiąty rok życia muszą poddać się eutanazji. I tu zaczyna się problem, gdyż ów krawiec ma dwa lata więcej niż jest dopuszczalne. Co zatem się z nim stanie?

Oj nawet nie zamierzam sobie wyobrażać, że takie czasu nastąpią tutaj. Życzę sobie przekroczyć ten ogranicznik czasu i żyć co najmniej powyżej osiemdziesięciu lat! Było to jednak bardzo ciekawe. Już ktoś po raz kolejny opisuje jak na ziemi dochodzi do wielkiego skażenia i wciąż pragnę, by to pozostało jedynie w literaturze. Wielbiciele misji galaktycznych będą tą pozycją zachwyceni!

CZY JEST JESZCZE NADZIEJA?

Trzeci i ostatni tom „Imperium Galaktycznego” już niedługo trafi na sklepowe półki. I, jak poprzednie, wart jest uwagi. Bo to kawał świetnej fantastyki, która porywa, a przy okazji w odróżnieniu od „poprzednich” tomów, jest tworem jeszcze dojrzalszym i lepszy niż pozostałe.

Joseph Schwartz ma życie niemal za sobą. Kiedyś był krawcem, teraz został emerytem i nic nie wskazuje na to, by w jego życiu miało wydarzyć się coś niezwykłego. Ale do czasu. W wyniku wypadku trafia do odległej przyszłości, w czasy, gdy kwitnie Imperium Galaktyczne, ale Ziemia pozostaje zaściankiem, pośmiewiskiem kosmosu i niczym więcej, jak zacofanym kamykiem, gdzieś na kosmicznym niebie. A jednocześnie to świat niegościnny, skażony i nieprzychylny starcom, bo nakazujący każdemu po sześćdziesiątym roku życia poddanie się eutanazji. Dla Josepha, który przekroczył ten wiek, może okazać się on istnym piekłem. Czy jest jeszcze nadzieja?

Zanim Imperium Galaktyczne zaczęło nam się kojarzyć z „Gwiezdnymi Wojnami”, była trylogia Isaaca Asimova wydana pod takim właśnie tytułem. I to trylogia wydana we wczesnych latach 50. Właściwie ten tom, teraz wydany jako część trzecia, bo chronologicznie rzeczywiście jest późniejszy od pozostałych, to powieściowy debiut autora. Wydany w 1950 roku, jeszcze przed pierwszym tomem „Fundacji”, której część, poboczną, ale jednak, stanowi, nadal robi wrażenie i oferuje wszystko to, co najlepsze w klasyce science fiction. Czyli opowieść, która porywa zarówno fabularnie, jak i stylistycznie, satysfakcjonuje i dostarcza rozrywki na poziomie.

To, co dostajemy na stronach powieści, to miks dobrze skrojonych postaci, przemyślanego, ciekawie zaprojektowanego świata i intrygujących wydarzeń. Bywa pomysłowo, bywa ponuro, ale przede wszystkim jest frapująco i wciągająco. Bo to nie tylko kawał naprawdę dobrej rozrywki, ale i rzecz niosąca z sobą coś więcej, potrafiąca skłonić do zadumy i dostarczyć materiału do przemyśleń.

W skrócie, coś dla miłośników fantastycznych wrażeń. Już bez tak mocnego kosmicznego zacięcia, jak wcześniejsze tomy, bardziej przyziemna i zadziwiająco aktualna, mimo ponad siedemdziesięciu lat, jakie upłynęły od jej premiery. Czyli, jak na klasykę science fiction, najczęściej jakże ponadczasową, przystało.

Wniosek będzie więc tylko jeden: poznajcie koniecznie. I nie ma znaczenia, czy znacie poprzednie dwa tomy, czy nie. To od „Kamyka” wszystko się w końcu zaczęło i można go czytać niezależnie. A to klasyka, której naprawdę nie warto przegapić.