Jo

"Jo" to jedna z najdziwniejszych książek, jakie czytałam. Bardzo pokręcona, drastyczna, zagmatwana.

Mamy tutaj sprawę brutalnego zabójstwa nastolatki w kaszubskiej wsi.

Do owej wsi przyjeżdża śledczy z Warszawy aby znaleźć zabójcę.

Borys Iwanicki czyli właśnie ten śledczy z Warszawy tonie w swoich problemach psychicznych, ma różnego rodzaju tiki, paranoje a do tego jest uzależniony od leków i narkotyków.

Bardzo dziwny człowiek.

Gdzieś przeczytałam, że autor książki powiedział, że jeśli się lubi postać Borysa to potrzebny to należy udać się do psychiatry. Hmm, ja nie mogę powiedzieć czy go lubię czy też nie. Myślę, że czytając książkę było mi go po prostu żal, choroba nie wybiera a stresująca praca i problemy rodzinne tylko pogarszały stan Iwanickiego.

Wracając do sprawy zabójstwa. W tej książce znajdziemy wiele brutalnych opisów morderstw, ciał, miejsc zbrodni.

To prawda, że w tej książce "trup ściele się gęsto". Nie jest to książka dla każdego, dla mnie była trudna ale zarazem ciekawa, chciałam się dowiedzieć co będzie dalej, jak to wszystko się skończy.

Akcja toczy się bardzo prężnie, jest dużo poszlak, co chwilę nowe tropy, nie ma czasu na nudę.

Z racji tego, że cała sprawa ma miejsce na Kaszubach to mamy tutaj wpleciony język kaszubski, zwyczaje, dla mnie to także było bardzo ciekawe bo nie wiedziałam zbyt wiele o tym rejonie.

Moje emocje podczas czytania były dla mnie bardzo dziwne, niby chciałam czytać dalej i wiedzieć więcej i więcej ale musiałam robić sobie przerwy, bo tego wszystkiego było dla mnie za dużo.

Zakończenie całkowicie mnie zmiażdżyło, do tej pory nie mogę sie do końca pozbierać, jestem osobą dosyć wrażliwą a ta książka jest bardzo mocna.

Wielkie brawa dla autora za wyobraźnię, jest to bardzo udany debiut jeśli chodzi o napięcie, gęstą atmosferę i mrok, który przepełnia strony książki.

"Jo" polecam wszystkim miłośnikom dobrego kryminału, przepełnionego brutalnością, krwią i zwrotami akcji.

[[Adres usunięty]nki]

Czy człowiek rodzi się ze złem czy je nabywa? Są takie historie, które powinny istnieć jedynie na kartach książek.

Borys Iwanicki, warszawski policjant, przybywa do małej kaszubskiej miejscowości, aby wesprzeć miejscowych śledczych w sprawie bestialskiego morderstwa młodej dziewczyny. Policjant zderza się z miejscowymi obyczajami, obrządkami, wierzeniami a czasami językiem. Jawa zaczyna przeplatać się ze snem, giną kolejne osoby. Prawda jest okrutniejsza niż myślimy.

Książka balansuje na granicy prawdy, wierzeń i snu. Autor często wywraca rzeczywistość na lewą stronę. Kaszubskie obyczaje, dawne obrządki zamazują wątek i utrudniają podjęcie właściwego tropu. Czuć, że nic nie będzie w tej powieści proste, że czytelnikowi zostanie rzucone wyzwanie.

Sporo jest tutaj opisów, odnośników do Kaszub oraz tradycji i wierzeń tego regionu. Cudownym kolorytem są pojedyncze słowa lub wyrażenia kaszubskie wrzucane w dialogi.

Autor nie lubi owijać cukierków w papierki i to co jest brudne, jest bardzo brudne, to co jest brutalne, jest zwierzęco brutalne, to co ma dotknąć czytelnika, dotyka go do głębi trzewi. Jego główny bohater jest dziwny, niepokojący, odstręczający momentami, cierpi na natręctwa skręcające niebezpiecznie ku paranojom. Nie lubimy go i nie za bardzo mu ufamy.

Nastrój powieści jest gęsty, czasami niezrozumiały, niepokojący i pozbawiony stabilności, jakbyśmy pływali we mgle.

Niewątpliwie „JO” jest ciekawym i niepowtarzalnym debiutem. Autor wymaga od czytelnika uwagi, otwartości i zaangażowania. Jego opowieść jest klimatyczna i bardzo charakterystyczna. Niestety mnie nie udało się wyciągnąć wszystkich jej walorów i nie do końca mnie porwała. Sięgajcie jednak po nią, bo Autor ma potencjał.

Książka "Jo" to debiut literacki Szymona Grota. Zaznaczę już na wstępie recenzji, że bardzo udany debiut. Znajdziemy tutaj wszystko to, co powinno składać się na dobry kryminał. Świetna fabuła, trzymająca w napięciu i zaskakująca zwrotami akcji, mój ulubiony motyw czyli małe miasteczko, w tym przypadku nadmorskie, gdzie wszyscy się znają, no i oczywiście zabójstwo. Wielbiciele dawnych zwyczajów i przesądów, też znajdą tutaj coś dla siebie. Jednym słowem mocna, mroczna historia, która momentami przechodzi wręcz w horror, warta przeczytania. Szczególnie teraz, gdy za oknem klimat sprzyjający takiej lekturze.

Przyznam wam, że nie mogłam się od niej oderwać. Momentami odnosiłam wrażenie, jakbym brała udział w tych wszystkich wydarzeniach. Tak sugestywnie autor zaprezentował swoją opowieść. Dreszcz emocji i podskórnego strachu towarzyszyły mi nieustannie. Do samego końca. Genialnie stworzona fabuła w której rzeczywistość miesza się z halucynacjami, wwierca się w umysł czytelnika i pozostawia w nim trwały ślad, a nerwy pozostawia w strzępach. Tworzyłam w trakcie czytania własne teorie, kto z kim i dlaczego, ale wszystkie zostały zniweczone przez geniusz autora, który jak gdyby pogrywał sobie z czytelnikiem. I bardzo dobrze. Ta nieobliczalność i zaskoczenie, przemawiają na korzyść. Gdybym nie wiedziała, że to debiut, to nigdy bym na to nie wpadła. Zacząć tak mocny uderzeniem... Gratuluję!!!

Borys Iwaniecki przyjechał na Kaszuby prosto z Warszawy, by poprowadzić śledztwo w sprawie zabójstwa Sonii Dampz.

Uzależniony od różnych substancji i czynności wraz z towarzyszącymi mu trikami i natręctwami będzie próbował rozwikłać trudną zagadkę zdekapitowanej nastolatki. Sonia była córką miejscowych właścicieli garbarnii. Czy morderstwo mogło mieć związek z kaszubskim rytuałem, w którym ścinało się głowę ptaka?

Już na samym początku w nadmorskiej Bece, spotyka przy sklepie nastolatki, które mówią mu, że wiedzą kto to zrobił. Całą winę zrzucają na czarownicę Sydonię, która rzuciła kiedyś klątwę na Kaszubów. Po przyjedzie na komisariat i wprowadzeniu do śledztwa okazuję się, że wszystkie ślady zostały zatarte bo nikt dobrze nie zabezpieczył miejsca zbrodni.

Policjantowi ciężko jest się odnaleźć wśród lokalnych mieszkańców posługujących się głównie kaszubskim językiem oraz wśród ich nietypowych tradycji. Do pomocy dostanie Pawła Arendta.

Śledczy, który zmaga się z chorobą, uzależnieniem i ma w sobie wiele demonów będzie próbował dorwać innego psychopatę. Czy to mu się uda? Trup ściele się naprawdę gęsto, a im dalej w książce tym częściej rzeczywistość przeplata się z halucynacjami.

Koniec książki jest tak szokujący i przerażający, że ciężko to opisać. Bałam się czytać kolejne strony. Nigdy nie czytałam tak kontrowersyjnej książki. Nie wiem jak tego autor dokonał. „Jo” jest mocniejsze niż książki true crime Maxa Czornyja, które do tej pory były dla mnie czymś przerażającym i dziwiłam się jak autor był w stanie tak pisać z perspektywy zabójcy. Szymon Grot dokonał tutaj czegoś czego jeszcze nie spotkałam w literaturze. Zupełnie się nie dziwię, że inne wydawnictwa próbowały ugrzecznić mu tę historię, o czym wspomina w „Kilku słowach od autora”. Mimo tego nie mamy tu krwawych opisów z dokonywania zbrodni.

„Jo” to połączenie kryminału, thrillera z odrobiną horroru. Fabuła to istny majstersztyk ale taki po którym ciężko będzie wam się otrząsnąć.

Na początku książki było mi żal pewnego bohatera, na końcu odczuwałam do niego wstręt i obrzydzenie a jednocześnie miałam małe uczucie niesprawiedliwości, która go dotknęła.

Mieliście tak, że po przeczytaniu książki obudziliście się w nocy i o niej myśleliście? Ja nie potrafię się po tej książce pozbierać. Dawno już nie miałam tylu przemyśleń. Jeżeli szukacie mocniejszych wrażeń, lubicie mocniejsze kryminały to gwarantuje, że książka sprosta waszym oczekiwaniom. Naprawdę nie mam się do czego doczepić w tym debiucie. Nie nudziłam ani trochę. Akcja cały czas byłą dynamiczna. Może przez chwilę razem z prokuratorką i policjantami, którzy chwilowo się pogubili, miałam wrażenie, że te zbrodnie nie mają końca i nigdy nie poznamy prawdy.

Towarzyszą mi naprawdę dziwne uczucia po przeczytaniu tego i zadaje sobie mnóstwo pytań. Najlepszą wiadomością na końcu jest na pewno informacja, że będzie kontynuacja tej książki. Bardzo mocny i warty przeczytania debiut.

„Czy ta bestia kryła się w człowieku, czy też resztki człowieka żarzyły się jeszcze w skorupie bestii? Dla x było to pytanie fundamentalne. Czy miał jeszcze szanse na powrót do człowieczej formy? Czy po przekroczeniu pewnej granicy nie ma już drogi powrotnej? Czym jest zło i czy da się zaakceptować fakt, że jest się złym?”