Jezioro

To jedna z tych książek, które po prostu trzeba przeczytać. Bianca Bellova w małej objętości zawarła dużo mocnej i wartej poznania treści. Treści, która za każdym razem szerzej otwiera nasze oczy - czasami z przerażenia, czasami z niedowierzenia, aż wreszcie ze świadomości tego, że opisywana rzeczywistość jest bardziej realna niż byśmy tego chcieli.

Autorka zwraca uwagę czytelnika nie tylko na bohatera borykającego się wielką niewiadomą swej tożsamości, ale też na jałowe i brutalne otoczenie, w jakim przyszło mu dorastać i żyć. Rodzima wieś Namiego i wysychające jezioro kiedyś będące żródłem pożywienia, pracy, a aktualnie tchnące pustką coraz bardziej uciekającego brzegu są literackim obrazem Jeziora Aralskiego. Jeziora, które zanika na skutek nieprzemyślanej ingerencji człowieka. Bianca Bellova bez subtelności, w języku dosadnym, prostym opisuje ten szorstki, bezduszny i okrytny świat. Wraz z zanikaniem jeziora, ulegała destrukcji istota bycia całej społeczności. Jezioro, które kiedyś dawało jeść niszczejąc staje się żródłem biedy i choroby i strachu. Ludzie boją się Ducha jeziora i to jego mocy przypisują złe wydarzenia, choroby, zdeformowane dzieci. I na swój sposób starają się go udobruchać, niezdarnie, bezdusznie wobec chorych. W tym świecie Nami zostaje sam. I gdy wydaje się, że już więcej znieść nie może rusza w drogę do poznania tożsamości. Nie będzie ona łatwa, na pewno przekona się , że jest w stanie znieść więcej niż przypuszczał. Czy uda się mu uzyskać odpowiedzi na wszystkie dręczące pytania ... to już na kartach powieści. Powieści, którą moim zdaniem warto przeczytać. Czytelnik bowiem też dostaje szansę by zadać sobie kilka ważnych pytań, pochylić się nad sobą i planetą przy próbie odpowiedzi.

[Adres usunięty]

Gdy cała moja historia z jakąś książką zaczyna się od Magnesia Litera, a dziś już chyba nie znaczy to nic, mam tylko obawy. Lepsze, gorsze, wybitne, worek pełen najrozmaitszych pozycji, a przecież wydaje się chodzić tylko o reklamę. Tak to dzisiaj w biznesie chodzi, a Bianca Bellová i jej Jezioro w tym zestawie bynajmniej poziomu nie śrubują.

Jezioro Aralskie, niegdyś obfite w naturalne bogactwa, obok siermiężny ruski pomysł na lepszy świat, z rodzaju tych, co chcą tym razem wstrzymać dla żartu ziemię. Śmierć zdaje się powolna, a przewidywany sukces przeradza w klątwę niszczącą masowo wątłe życie. Jest Nami, wrosły w tę katastrofę ludzi i życia tego obskurnego miejsca, jest wpierw śmierć dziadka, kołchoźniczy zmysł przedstawiany jako duch jeziora, gdy zatapia się bezużytecznych, zabiera mu babkę, a kawał pryczy i babcina troska umykają pod ciężarem nowego. Dom z całym gorzko-słodkim inwentarzem zastępuje surowa lekcja życia, dla której można wymyślić tylko ucieczkę.

Bianca Bellová szuka kilku płaszczyzn dla swojej prozy, które by nienachalnie razem symbolicznie się przecinały, lecz rezultat zdaje się mętny i nieprzemyślany. Ten i ów już wypuszczał swoich bohaterów w świat w drodze po sens, obdarzał czasowymi interwałami, zmieniał i przynosił morał. Bianca Bellová przynosi mi zwątpienie w swój talent. Bohaterowie drogi Namiego dają p..........[Adres usunięty]