Jeszcze kiedyś zatańczymy

Oj to była naprawdę lekka i taka urocza lektura. Wchodząc w historię czytamy o przygotowaniu się do imprezy i zbyt wielkim procencie, który namieszał w głowie Alicji. Początkowo patrzymy na postacie jako na paczkę zwyczajnych przyjaciół, którzy postanowili oblać maturę, która wyszła im z różnym skutkiem. Jednak później impreza się rozkręca i tylko Alicja szaleje na stołach. Ona ma dziwną relację z przyjaciółmi, podczas gdy z dwiema dziewczynami bawi się znakomicie, nie bardzo udaje jej się wciągnąć w tą zabawę Mateo. On ze swojej perspektywy opisuje nam ją, jej sposób bycia, oraz to, że ma z nią pewien układ, nie mogą się dotykać. Jak by jednak tej nocy nie zaplanowali, w drodze powrotnej Alicja traci całkowitą kontrolę nad swoim ciałem i pomimo protestów Mateo, przekracza wyznaczoną granicę. W pewnej chwili ich nastawienie się zmienia, gdzieś jakby trzasnął piorun, który pomieszał im trybiki w głowach i on w przypływie ciepłych emocji, coś jej obiecuje. Następnego dnia dziewczyna odczuwa bolesne skutki kaca, jednak przeglądając telefon dostrzega niepokojącą wymianę zdań z Mateo. Jest podekscytowana i zła jednocześnie, gdyż nic nie pamięta z poprzedniej nocy, a to, czego nie jest pewna, czy sobie nie zmyśliła, zaczyna ją prześladować. Każdy wokół zdaje się coś wiedzieć, widzieć, insynuować, a ona nie bardzo potrafi skleić to wszystko do kupy. Oczywiście rozwiązanie jej problemów jest ukazane w perspektywie Mateo, ale sami się przekonajcie, czy nie jest z nim coś nie tak. Bo czy ideały istnieją? Czy ktoś kogoś takiego znalazł?

To naprawdę świetna książka dla młodszego pokolenia. Pokazuje, że z życiem nie można zawrzeć układu, bo ono ma już dla nas plan. Opisy były tak dokładne, bo cokolwiek im nie było, prawie dosłownie przechodziło na czytelnika. Druk jest średniej wielkości, ma ładne odstępy i ten czar, który pcha nas, by czytać bez możliwości przerywania. Polubiłam tutaj wszystkich, choć czasami miałam ochotę pogrozić im palcami. Szkoda, że akurat tak się zakończyła ta historia, ale może właśnie tak miało być. Podobno nie można mieć wszystkiego, ale można docenić to, ile dane nam było przeżyć:-)

Uwielbiam sięgać po debiuty polskich Autorek, zawsze towarzyszy temu dreszczyk ekscytacji, którego nie da się porównać z niczym innym. Czasem w trakcie lektury zdarza się, że całkowicie zapominam, że to dopiero narodziny twórczości pisarskiej i właśnie tak było w przypadku tej pozycji.

Wakacyjna opowieść "Jeszcze kiedyś zatańczymy" wciągnęła mnie od pierwszych stron, skutecznie oderwała od otaczającego świata i wessała do starannie naszkicowanej rzeczywistości, czyniąc ze mnie naocznego świadka tej przyjemnej, choć przecież przejmującej historii. Ostatnie takie wakacje, rozpoczęcie nowego etapu w życiu, skomplikowane relacje towarzyskie i ogromny dylemat, dotyczący przyjaźni, która prawdopodobnie stopniowo przemienia się w coś głębszego… Czy warto postawić wszystko na jedną kartę, zaufać sercu i podjąć ryzyko?

Filarem tej wyjątkowej, klimatycznej powieści są świetnie skonstruowani bohaterowie, zaznający kolejnych przemian, próbujący odnaleźć własne miejsce, miłość i szczęście. Nie sposób się z nimi nie utożsamić, ich historia angażuje wszystkie zmysły, szczególnie, iż bije z niej obezwładniający autentyzm. Postacie bowiem wchodzą w dojrzalszy wiek, kiedy to już muszą zmierzyć się z trudnymi wyborami i ich konsekwencjami, a każda decyzja pociąga za sobą określony skutek. Czytelnik z zapartym tchem śledzi poczynania Alicji i Mateo, dostrzega, jak na zmianę zbliżają i oddalają się od siebie, próbując odgadnąć, co jest właściwe. Czy wreszcie otworzą się na uczucie? A może nadal uparcie będą szukać szczęścia tam, gdzie go nie ma?

"Jeszcze kiedyś zatańczymy" to niezwykle ciepła, przyjemna i urokliwa powieść młodzieżowa, idealna na zakończenie lata. Gwarantuję, że pokochacie nakreślonych nieszablonowych bohaterów już od pierwszych stron i będziecie im kibicować z całego serca. Ta powieść otuli was niczym ciepły kocyk i zafunduje niezapomniany relaks. Polecam gorąco!❤️

„Jeszcze kiedyś zatańczymy” Julia Hantulik to książka idealna na chłodne jesienne wieczory, bo zdecydowanie wprowadzi w nasze życie nieco ciepła. Wspaniałe uczucie, które dojrzewa na naszych oczach pomiędzy dwójką przyjaciół, nabiera tempa i dojrzałości, uświadamiając czytelnikowi jak piękne i wartościowe jest to uczucie.

Zgrana grupa przyjaciół, do której należy również Alicja i Mateo ma przed sobą najdłuższe wakacje w życiu. Trzymają się zawsze razem, wzajemnie wspierają i mogą liczyć na siebie niezależnie od sytuacji. Między Alicją i Mateo stopniowo jednak przyjaźń przeradza się w uczucie, które napawa ich jednak wielkimi obawami. Czy aby na pewno to uczucie ma szanse przetrwać, ale przede wszystkim, co się wydarzy, jeśli by im nie wyszło, czy przyjaźń całej paczki zostanie narażona na szwank? Wiele kłębiących się w głowach dylematów, które powodują obawy przed powiedzeniem na głos tego, co czują.

„Jeszcze kiedyś zatańczymy” to niezwykle ciepła, bardzo przyjemna powieść, która jest literackim debiutem autorki. Ja z tym tytułem spędziłam wspaniały czas. Czyta się ją bardzo szybko, a poznani bohaterowie zostali wykreowani w taki sposób, że nie można nie obdarzyć ich sympatią! Ja polubiłam ich od razu, pozwolili mi samej przenieść się w lata mojej młodości i wspomnieć własne obawy przed mówieniem głośno o swoich uczuciach!

Myślę, że ten tytuł idealnie sprawdzi się do czytania w jesienne wieczory, pod ciepłym kocykiem i w towarzystwie aromatycznej herbaty! Ja ze swojej strony bardzo serdecznie polecam, bo z pewnością miłośnicy gatunku będą zachwyceni! Myślę, że to świetny debiut i z wielką przyjemnością sięgnę po kolejne książki autorki! Dziękuję wydawnictwu za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki.

Czasem uczucie przechodzi zupełnie nieoczekiwanie dla nas samych i całkowicie zmienia nasz świat I jego postrzeganie.

" Kocham ją. Kocham ją. Te słowa wirują mi w głowie i wiem, że to prawda. Gdy sie odsuwa, próbuje dość nieporadnie zetrzeć jej tusz z policzka. Ona sie śmieje, przez co rośnie mi

Alicja i Mateo wraz z Kają , Oliwią i Filipem są maturzystami i wspólnie tworzą zgraną paczkę przyjaciół mogącą polegać na sobie w każdej sytuacji.

Przed nimi najdłuższe wakacje w życiu i mnóstwo kluczowych decyzji do podjęcia. Letnie dni sprzyjają też podniesieniu temperatury we wzajemnych relacjach.

Para głównych bohaterów zdecydowanie ze sobą kontrastuje, podczas gdy ona jest żywym srebrem , nie zamyka jej się buzia, uwielbia tańczyć i śpiewać, on jest raczej stanowany i zamknięty w sobie, przede wszystkim zaś nie lubi kontaktu fizycznego i dotyku drugiej osoby.

Co było decydującym o tym czynnikiem? Czy młodzi ludzie dopuszczą do siebie myśl o tym, że wieloletnia zażyłość może zmienić się w coś głębszego?

Czy związek zbudowany pod koniec liceum , a właściwie po jego ukończeniu może przetrwać rozpoczęcie studiów i zupełnie nowej codzienności?

Z piórem Pani Julii zerknęłam się po raz pierwszy , jednak mogę powiedzieć, że jest w nim coś magicznego - niezwykła wręcz subtelność i stopniowo rozkwitająca młodzieńczą miłość sprawia,że w sercu czuje się przyjemne ciepło, bohaterów zaś szybko darzymy sympatią kibicując w rozstrzyganiu ważnych dla nich spraw. Oczywiście nie brakuje trudności i zawirowań jednak nie kipi tu od ich nadmiaru, co sprawia, że historia staje się dużo bardziej autentyczna i pełna wdzięku.

Mimo,że jestem starsza od dwojga narratorów lektura była dla mnie bardzo przyjemna, nie dłużyła się i z przyjemnością obserwowałam zmiany jakie zachodziły w gronie szkolnych przyjaciół.

Mam też cichą nadzieję, że autorka kiedyś powróci do tej fabuły, by przedstawić dalsze losy Ali i Mateusza.

Grupa przyjaciół tuż po zakończeniu liceum spędza wakacje. Jest ich piątka: Alicja, Kaja, Oliwia, Filip i Mateusz (Mateo). Razem wchodzą w dorosłość, która nie jest zbyt łatwa. Każde z nich ma swoje problemy, ale mimo to zawsze trzymają się razem. Imprezują na działce, wygłupiają się i mają swoje większe lub mniejsze przygody. Mają jeden cel: to będą najwspanialsze wakacje w ich życiu.

Ale czy tak będzie?

„Wymagają od nas, żebyśmy wiedzieli więcej, a tak naprawdę wiemy tylko tyle, ile nas nauczyli”.

Narratorami w książce są Alicja oraz Mateo i to na nich skupia się powieść. Przyjaźnią się od początku liceum i blisko siebie mieszkają. Z tym, że różnią się jak ogień i woda.

Ona sprawia wrażenie, jakby żyła w musicalu, cały czas śpiewa, tańczy i wszędzie jej pełno.

On skryty, nieco opryskliwy, ceni swoją przestrzeń osobistą i nie lubi, gdy ktoś ją zaburza.

Choć bez przerwy sobie dogryzają, tego lata coś się między nimi zmienia. Zwłaszcza, kiedy Mateo składa jej obietnicę, że kiedyś z nią zatańczy.

Zdecydowanym plusem tej książki jest to, jak autorka oddała realia życia po maturach. Choć u mnie było to już dawno temu, pamiętam te noce na działce i zabawę do samego rana. Tę mieszankę radości oraz lęku, co wydarzy się w przyszłości. Bohaterowie zmagają się z pierwszymi dorosłymi decyzjami, jak wybranie kierunku studiów i pokierowanie swojego życia. Choć mówi się, że studia to tylko papier, to jednak ważny krok, bo co jeśli wybierzemy kierunek i później okaże się, że to jednak nie to? Zmarnujemy najlepsze lata na coś, czego nie lubimy. I właśnie bohaterowie tej książki mają podobne przemyślenia.

„- Ufam ci. Bezgranicznie.

I mam wrażenie, że świat wokół mnie kurczy się do tych trzech słów, które wirują między jego pełnymi wargami, a moją świadomością. Wdech. Wydech. Myśl racjonalnie. Jesteśmy przyjaciółmi, więc sobie ufamy. To nic takiego”.

Alicja z miejsca wzbudza sympatię. To ten typ dziewczyny, co tańczy na stole i śmieje się na całe gardło. Jednak kiedy jej relacja z Mateo zaczyna się zmieniać, nie wie co począć. To jej przyjaciel i nie chce by cała paczka się rozleciała. Sprawy nie ułatwia to, że Mateusz to ciężki przypadek i tak naprawdę nikt nie wie co myśli, poza nim samym.

Mateo pozuje trochę na luzaka. Nie jest to mój ulubiony typ bohatera i może nie zakochałam się w nim od pierwszej strony, ale jak to często bywa w książkach, ten jeden mruk, któremu na niczym nie zależy, jest niezwykle opiekuńczy w stosunku do dziewczyny, którą lubi – cóż przynajmniej, gdy w końcu się przyzna do swoich uczuć.

Ta dwójka to niecodzienny duet. Mimo to, kiedy spędzają razem czas, czuć między nimi chemię. Jednak wszystko jest pełnie niedomówień, bo żadne z nich nie chce zrobić pierwszego kroku. A kiedy dochodzi zazdrość, wtedy granica ich przyjaźni wyraźnie się zaciera.

Myślę, że książka to idealna młodzieżówka. Całkowicie inna od tych zagranicznych, ale to trochę taki powiew świeżości. Możemy poczytać o prawdziwych dylematach młodych dorosłych. Utożsamić się z ich problemami.

Dla mnie dużym atutem też jest duża ilość muzyki. Dzięki temu mamy inny klimat i możemy wczuć się w atmosferę danej sceny. Ja kocham tę playlistę.

Szczerze mówiąc byłam zauroczona. Czytałam ją z ogromną dozą sentymentalizmu. Ich przygody i odkrywanie siebie sprawiły mi niesamowitą frajdę. Cała paczka to gama różnorodnych postaci, która zawsze stała za sobą murem. Czy to w przypadku dziewczyn, czy chłopaków.

Reasumując, to idealna książka na zakończenie sezonu letniego. Wzbudzi w was nutkę nostalgii i dostarczy miłych wrażeń.