Jedna z nas musi umrzeć

"Czy to możliwe, że wśród nas są aż tak potworne bestie? Jasne, widział w życiu wiele zbrodni, ale takie zwyrodnialstwo wciąż nie mieściło mu się w głowie."

"Jedna z nas musi umrzeć" to najnowsza książka Darii Orlicz, stanowiącej literackie alter ego znanej i cenionej pisarki powieści obyczajowych - Katarzyny Misiołek. Miałam już wcześniej przyjemność zapoznać się z piórem autorki, ale w tym lżejszym, przeznaczonym dla wrażliwszego odbiorcy wydaniu. Sięgając po tytuł napisany przez nią pod pseudonimem, chyba nie do końca zdawałam sobie sprawę z różnic jakie są pomiędzy książkami, wydanymi pod odmiennymi nazwiskami.

Daria Orlicz okazuje się zdecydowanie mroczniejszą stroną autorki. W powieści "Jedna z nas musi umrzeć" pisarka przywołuje krwawe rytuały z Afryki. Dziwnym trafem nie tak dawno miałam styczność z tą tematyką w "Żołnierce gorejącej". Obie książki dowodzą, że nawet dziś, w wydawałoby się cywilizowanym świecie, mają miejsce brutalne i szokujące zbrodnie. Siedliskiem zła okazują się afrykańskie kraje, gdzie wciąż pokutuje wiara w przesądy i zabobony. W swojej najnowszej książce Daria Orlicz idzie o krok dalej, przenosi praktykowane w Afryce zwyczaje na grunt europejski. Gdy na Mazurach dochodzi do przerażającej zbrodni, wszyscy są przerażeni bestialstwem złoczyńcy. Niestety służbom nie udaje się go złapać. Kiedy po latach ginie kolejna kobieta, mieszkańcy Ostródy obawiają się, że podzieli los swojej poprzedniczki.

Już od pierwszych stron powieści autorka nie szczędzi nam emocji. Bardzo szybko pojawia się nastrój grozy, a nawet niesmaku i przerażenia wywołanego opisem zbrodni. Mocne, dosadne słowa, zupełnie nie wskazują na to, że autorką jest kobieta. Jedynie nieco satyryczne podejście do pewnych kwestii wydaje się być znajome, zwłaszcza jeśli ktoś śledzi profil pisarki w mediach społecznościowych. Początkowe fragmenty widzimy oczami zbrodniarza, co może jeszcze potęgować uczucie przerażenia. W następnych partiach tekstu poznajemy punkty widzenia różnych osób, mieszkańców Ostródy. Wiemy, że złoczyńca żyje pośród nich i jest ciemnowłosym mężczyzną. Dalej autorka wodzi nas za nos przedstawiając męskie postaci, z których większość okazuje się być właśnie brunetami. Każdy z nich może być potencjalnym mordercą. Analizowanie zachowania bohaterów i zastanawianie się nad właściwym typem, wzmaga w odbiorcach uczucie osaczenia i niepewności.

Pośród tego wszystkiego poznajemy "Osę", youtuberkę, która okazuje się być główną bohaterką zapowiedzianego przez autorkę nowego cyklu. To kobieta, która na skutek mających miejsce w przeszłości wydarzeń, postanawia prowadzić dochodzenia dotyczące różnych zbrodni na własną rękę. Udaje jej się to z różnym skutkiem: czasem lepszym, a czasem gorszym. Bohaterce nie brak determinacji i wiary we własne możliwości.

Jednak czy to przekonanie nie okaże się zgubne?

Mroczne sceny, postaci z krwi i kości obarczone życiorysami ze skazą i szokujące zakończenie. Przyznam, że takiego finału to się nie spodziewałam. Moją uwagę zwróciła tylko ilość stron pozostałych do skończenia książki w momencie, gdy morderca został już zdemaskowany. Było ich sporo. Nie sądziłam, że będzie się na nich kryło coś takiego!

Polecam!

Moja ocena 8/10.

Fascynacja Czarnym Lądem i rytuałami w których poświęcane życia niewinnych ludzi są przez naszego tajemniczego mordercę przeniesione do polskiej Ostródy. Pierwsze znalezione zbezczeszczone ciało młodej dziewczyny nie naprowadza służb na żaden konkretny trop. Mieszkańcy jednak obawiają się o życie i zdrowie swoich córek, wnuczek, czy też żon. Skoro w końcu pojawiło się jedno ciało, następne jest tylko kwestią czasu, prawda?

Jest to kolejna pozycja w której nie mamy jednego głównego bohatera z którym cały czas śledzimy akcję. Skaczemy między mieszkańcami Ostródy między którymi autorka wrzuca podpowiedzi jakoby umieściła postać naszego psychola pośród całego zgromadzenia. Jedną z częściej pojawiających się bohaterek na kartach powieści jest Osa, czyli youtuberka prowadząca kanał dotyczący tajemniczych zbrodni. Swoje zainteresowania przekuwa w pracę, toteż wyprawia się do Ostródy licząc na jakiś trop, który uda jej się złapać i zrobić interesujący materiał, który poruszy szerszą publikę.

Ciekawe jest skakanie po perspektywach różnych bohaterów, nawet niektóre tropy wydają się mylące, co skłania do uważniejszego przyglądania się rzucanym przez autorkę wskazówkom.

Nie mogę odmówić (zwłaszcza męskim) postaciom tego czegoś, co sprawia, że w historię się wierzy. Kobiety zostały tutaj przedstawione w bardziej niezależnej formie.

Równolegle w Ostródzie dzieje się kilka historii, które śledzimy i dzięki takiej różnorodności nie czuć zmęczenia materiałem.

Nie ma zbyt wiele opisów otoczenia i dzięki temu skupiamy się na akcji. Podstawowy zarys otoczenia w połączeniu z mrocznym klimatem potrafi świetnie rozruszać wyobraźnię.

Nie ma jednak (niestety) wyłącznie samych plusów. Jedną z bardziej rozczarowujących scen jest moment konfrontacji i rozwiązanie całej sprawy. Całe napięcie i otoczka tego kto jest kim były tak budowane, że chciało się przeczytać ten rozdział więcej, a finał wyszedł dość banalnie.

Można też zauważyć, że tak naprawdę śledztwo było prowadzone, jednak nie przynosiło rezultatów, a było pchane tylko dzięki działaniom naszego sprawcy. Niewiele było tu główkowania ze strony bohaterów, chyba bardziej czytelnicy mogli się wysilić i pobawić w detektywów z bezpiecznego miejsca.

Przy pozycji bawiłam się dobrze. Jakoś ostatnio pojawiło się na mojej półce sporo kryminałów, ale na szczęście na razie takie, które chce się czytać. Nie powiem, że fabuła jest tu jakaś skomplikowana, bo w pewnym momencie na osi czasu się dużo rzeczy zazębia, jednak na pewno jest to miłe czytadło (może niekoniecznie ze względu na treść, a na pióro autorki). Jest trochę brutalnych treści, jednak opisane w na tyle przyjemny sposób, żeby nie odczuwać dyskomfortu, a jednocześnie czytać bez wygładzania niektórych kwestii, które poza światem fikcyjnym również się dzieją.

Polecam na jesienne wieczory, do herbatki.

Daria Orlicz wróciła po niedługiej przerwie, co bardzo mnie cieszy. Wcześniej, w latach 2018-2021 pisarka stworzyła sześciotomowy cykl kryminalny pt. STRACONE DUSZE. Nigdy nie żałowałam, że przeczytałam wszystkie tomy, a najbardziej upodobałam sobie tom trzeci. „Drapieżcy”, bo o tym tytule mowa, to idealny tekst, dzięki któremu możemy przekonać, się, jak mroczną i dwulicową postawę może mieć nie tylko dorosły człowiek, ale szczególnie nastolatek. Książka ta i zawarta w niej fabuła to zatem doskonała przestroga dla rodziców i wychowawców szkolnych- należy zawsze rozmawiać z nastolatkiem, znać jego potrzeby, problemy, pomysły.

Daria Orlicz nie zmieniła upodobania gatunkowego, dlatego też znowu mamy do czynienia z cyklem kryminalnym o bardzo mocnym tytule. PIEKŁO ZA ROGIEM. Muszę podkreślić, że z całą pewnością tom pierwszy, czyli „Jedna z nas musi umrzeć”, nie jest odpowiedni dla wszystkich odbiorców. Autorka, która tworzy także jako Sonia Rosa i Katarzyna Misiołek (prawdziwe personalia) od samego początku serwuje nam ekstremalnie brutalne sceny dziejące się w Afryce. To właśnie tam bardzo niebezpieczni szamani zabijają niewinne kobiety. Co najgorsze, owe mordy traktują jak najlepszą rozrywkę i możliwość zarobku. Chętnych, by oglądać mordercze rytuały, nie brakuje, a wśród widzów można odszukać także i Polaków… Jest to bardzo smutne, ale prawdziwe, a na domiar złego Daria Orlicz nie opisała fikcyjnych zbrodni, warto w tym celu dokładnie przeczytać posłowie. Cóż, wygląda na to, że tortury średniowieczne nie zostały zapomniane, a ludzkie narządy mogą stanowić rodzaj trofeum czy talizmanu. Chore? Niestety…

„Jedna z nas musi umrzeć” to także stuprocentowa przestroga dla młodych dziewcząt, które bywają uległe, zbyt ufne i beztrosko korzystają z darmowego przejazdu. Autostopowiczki często kończą tragicznie, czego przykładem staje się jedna z bohaterek. Daria Orlicz dobitnie podkreśla, jak spragniony krwi kat uważnie dobiera sobie ofiarę i nie musi zbytnio się gimnastykować, by osiągnąć swój cel. A zatem, Droga Czytelniczko, masz dalej ochotę na przejażdżkę z nieznajomym? Mam nadzieję, że po lekturze definitywnie zmienisz zdanie. W przeciwnym razie możesz odbyć swoją ostatnią podroż, na domiar złego nie do domu, a na tamten świat…

Warto zadać też sobie sakramentalne pytanie: kim tak naprawdę może być kat? Autorka słusznie mówi nam, że wilk w owczej skórze to często spokojna, małomówna, niekoniecznie przystojna postać, o której nikt nic nie wie lub nigdy w życiu nikt nie przypisałby jej złych cech charakteru. Typowa przezroczystość to idealny zabieg na to, by uśpić czujność ofiary. Wystarczy tylko w odpowiednim czasie wyciągnąć szpony, gdyż kat działa trochę jak bateria. Chęć zabicia to jakby mocny ładunek emocjonalny, a wybór ofiary to bułka z masłem, kaszka z mleczkiem- zwał jak zwał. Liczy się końcowy efekt, czyli bestialsko popełniony mord i porzucenie ciała.

W przypadku historii opisanej przez Darię Orlicz z całą pewnością zwrócimy uwagę na Lenę „Osę” Ostrowską. Dziewczyna jest bardzo młoda, ale już interesuje się światem true crime. Dziś, na łamach mediów społecznościowych, naświetla konkretne morderstwa, tak też zarabia na życie. Sama nie jest już anonimowa, często zostaje rozpoznana przez osoby notorycznie przeglądające portale typu YouTube czy Instagram. Jej mroczne zainteresowania mają związek z przeszłością, a konkretnie z tragiczną śmiercią matki. Nie chcę zbyt wiele zdradzać, ale dzięki pisarce możemy dobrze zdać sobie sprawę, jak ówczesne historie kształtują nasze późniejsze podejście do życia.

Dla Leny najważniejsza staje się sprawa zaginionej Jagody Wiśniewskiej. Młoda dziewczyna była fanką fotografii, wychowywał ją ojciec. W sieci swój blog fotograficzny prowadziła bardzo sumiennie, a samą siebie nazywała Świtezianką. Czy jej zaginięcie może mieć związek ze sprawą sprzed roku, kiedy to na opuszczonym poligonie znaleziono bestialsko zniszczone zwłoki? Warto się o tym przekonać i bardzo dokładnie śledzić ten mocny wątek kryminalny.

Przypuszczalne połączenie obu spraw kryminalnych próbuje rozwiązać także policjant, starszy aspirat Adrian Rożek. Robi to, choć sprawy nie są mu przypisane. Jako mąż pięknej Kamili i ojciec malutkiej Amelii obawia się o swoje kobiety, co jest zrozumiałe. Policjant wytypował aż pięciu potencjalnych morderców, a ich portrety psychologiczne są niesamowicie zróżnicowane. Dzięki temu autorka zafundowała nam istną mieszankę z nutą obyczaju w tle, a dotarcie do rzeczywistego sprawcy nie jest wcale takie oczywiste… Kto dojdzie do prawdy- policjant czy youtuberka, która staje się też smakowitym kąskiem dla kata? Czy morderca jest mieszkańcem Ostródy? Czy może przebywać blisko bohaterów? Sami się o tym przekonajcie.

Całą książkę przeczytałam bardzo szybko, a na dodatek zrozumiałam, jak bardzo pokrętne i dwuznaczne mogą być niektóre wydarzenia w naszym życiu. Co więcej, nasi sąsiedzi wcale nie muszą być serdeczni i życzliwi. Tak naprawdę nierzadko pragną sensacji, tworzą tak zwaną pocztę pantoflowa, która z błahego podejrzenia tworzy sprawę na miarę sensacji stulecia. Warto więc uważać na to, co mówią inni i nie brać wszystkiego za pewnik.

Z chęcią poczekam na drugi tom cyklu. Mam nadzieję, że będzie tak samo wciągający, mądry i mocny. Zresztą, jako wieloletnia fanka pisarki sięgam po każdą jej powieść, niezależnie od tego, jakich danych użyje i jaki gatunek literacki wybierze.

Polecam!

Gdy widzę na okładce pseudonim Daria Orlicz, borę książkę w ciemno. Przepadłam w serii Stracone dusze, która dostarcza wszystkiego, czego można chcieć od dobrego kryminału. Więc nie muszę mówić, jakież było moje zadowolenie, gdy dowiedziałam się o rozpoczęciu nowej serii. Przyznam, że „Osa” to bohaterka ciężka do polubienia. Nie lubię osób wtykających nas w cudze życie, kopanie w nim i wchodzeniu oknem, gdy wyrzucają drzwiami. Ale cóż by z niej była za łowczyni sensacji, gdyby poddawała się po tym, jak usłyszy „nie”. Tak więc i tym razem autorka zafundowała nam genialny kryminał z możliwością obstawiania, kto jest złą postacią, oraz solidną dawką okrucieństwa wymierzonego w kobiety. Nie mogę się doczekać kolejnych tomów. Muszę je mieć!

Bardzo ubolewam nad wciąż zbyt małą znajomością przez innych książek Darii Orlicz. To autorka, która rewelacyjnie się rozwija, robi ogromny progres i zawsze pozytywnie mnie zaskakuje. Czytałam wszystkie jej powieści, ani jedna mnie nie zawiodła a jej najnowsze dzieło oraz wstęp do serii tylko potwierdzają jak dobrze autorka radzi sobie z gatunkiem.

Niewiele potrzeba, aby wpłynąć na wyobraźnię czytającego, gdy do głosu dochodzi thriller z minimalnymi (ale jednak obecnymi) elementami grozy. Dusząca atmosfera, gęsta akcja a także lawina podejrzeń, które wciąż wymykają się nam z dłoni przekładają się na dopracowaną oraz wiarygodną opowieść, przy której warto spędzić wieczorne chwile. Od początku zostajemy bowiem zaangażowani w intensywne tempo oraz napływ wrażeń, więc żadnego przestoju czy nudnawych momentów na pewno nie znajdziecie.

Lena „Osa” Osowska, młoda youtuberka wyrusza do malowniczej Ostródy, aby przyjrzeć się z bliska tajemniczemu zaginięciu instagramowej celebrytki. Jagoda przepadła jak kamień w wodę a Lena ma zdecydowanie zbyt dużo w głowie informacji na temat brutalnych zbrodni, aby nie połączyć faktów z potencjalnym morderstwem. Przygotowując materiał do swojego nowego filmiku dziewczynka nie wie, że sama stanęła na celowniku człowieka, który nie cofnie się przed niczym w drodze do osiągnięcia celu. Niedługo przyjdzie jej więc stanąć w obliczu prawdziwego zagrożenia, ale nim się to stanie, zdąży poruszyć tropy, które do tej pory były wyrzucane ze świadomości przez mieszkańców.

Wikary, który spaceruje nocami, zakochany w Jagodzie odludek a także wiele innych podejrzanych postaci przewinie się przez karty powieści tworząc mylne tropy oraz wprowadzając nas w ślepe zaułki. To jednocześnie gwarantuje dobrą zabawę podczas czytania, ponieważ możemy bawić się wraz z Leną w detektywów, doszukiwać się szczegółów ważnych dla sprawy, by zdążyć z rozwiązaniem przed wyjaśnieniami od autorki. Główna bohaterka to dziewczyna odważna i temperamentna co dobrze rokuje fabule, ponieważ to dzięki niej poznajemy wszelkie okoliczne plotki związane z niedawnymi morderstwami. Tak napędza się machina strachu, która w przypadku tej książki potęguje wrażenia.

"Jedna z nas musi umrzeć" to kawał ciekawego kryminału a także wstęp do serii, która - mam nadzieję - urośnie w siłę. Jeśli Osa będzie łączyć wszystkie tomy i bawić się w detektywa, biorę całość w ciemno! Doskonale się bawiłam, strony przewracałam w zawrotnym tempie, czułam na plecach oddech mordercy a zagadkę uważam za w pełni przemyślaną i równie dobrze przedstawioną. Po raz kolejny przekonałam się, że Daria Orlicz potrafi pisać i swoją wyobraźnię przekuwa w warte uwagi lektury.