Jaśmina. Córki Botanika. Zielarki. Tom 3

"Miłość to uczucie bardzo skomplikowane. Może trwać całe życie, ale z biegiem lat zmieni swoją naturę."

Bardzo żałuję, że nie rozpoczęłam czytania tej serii od pierwszej części w której poznajemy siostry bliźniaczki Jaśminy i Rozalii – Hortensję i Hiacyntę. Dlatego jeśli są tutaj osoby, które jeszcze nie czytały tej serii to gorąco zachęcam od rozpoczęcia jej właśnie od „Hortensji”. Każdy tom jest poświęcany jednej z sióstr i opisuje jej przychody, ale wszystkie części są połączone ze sobą. Moja przygoda z tą serią rozpoczęła się od „Jaśminy”, która stanowi pierwszą część serii „Zielarki”.

Jaśmina Wigura jest panną, która powinna już stać na ślubnym kobiercu. Jest bowiem najstarszą z sióstr. Ale, dla niej ważniejsze są zioła i zdobywanie wiedzy, oraz to jak nimi można leczyć, szczególnie zwierzęta. Pasją tą zaraził ją ojciec, który jest podróżnikiem, badaczem i botanikiem. Zbiera wszelkie manuskrypty, robi mnóstwo notatek oraz mikstury, które pomogły nie jednej osobie czy zwierzęciu. To on przekazał córce swoją wiedzę, której oddała się bez reszty.

Pewnego dnia wybrali się w poszukiwaniu bylicy, rośliny o magicznych właściwościach, trwała wówczas Noc Kupały, święto w którym brały udział panny i kawalerowie, chcąc wywróżyć sobie długą i szczęśliwą miłość. Jaśmina również puściła wianek na wodzie i niczego nieświadoma, że jeszcze tej nocy i ją również dosięgnie magia, a serce mocniej zabije do pewnego arystokraty, w niedługim czasie miała się o tym przekonać.

Delagor Kossakowski podczas Nocy Kupały skradł jej serce. Ale… miłość była by zbyt nudna, gdyby nie była skomplikowana. Charakterna dość Jaśmina, nie ułatwi Delagorowi drogi do jej serca, a i on nie będzie jej dłużny.

Już nie pamiętam kiedy tak dobrze bawiłam się podczas czytania. Akcja toczy się w XIX wieku, a rozpoczyna dokładnie w czerwcu 1805 roku. Panny wówczas były wychowywane pod rygorem, wielu rzeczy im nie było wolno robić czy mówić. Ale Jaśmina należała do tych dziewczyn, które wiecznie pakowały się w kłopoty.

Mnóstwo przezabawnych scen, świetnych dialogów, sytuacji, szczególnie tych kłopotliwych, które wręcz Jaśminę uwielbiały lub ona je… Nie zabraknie też momentów wzruszeń i tych pełnych emocji, a nawet bardzo bolesnych, które wywołają nie jedną łzę.

Spędziłam cudowny czas z tą książka i gorąco zachęcam Was, byście po nią sięgnęli. Jest tak lekka i przyjemna w odbiorze, że nie sposób odłożyć ją na później. Świetnie się przy niej bawiłam, ale też i wzruszyłam. Fabuły nie będę Wam zdradzać, bo odebrałabym Wam największą przyjemność, jaką jest poznanie tej historii. Mogę Wam jednak zagwarantować, że nie zabraknie tu miłości, intryg, tajemnic… czyli tego wszystkiego, co wciąga czytelnika do świata książkowych bohaterów bez reszty.

I powiem Wam jeszcze, że drugi tom jest jeszcze ciekawszy, bo właśnie jestem po lekturze. A na recenzję „Rozalii” zapraszam w kolejnym wpisie.

Nie pozwólcie, by ta książka czekała zbyt długo na półce.

Cykl Córki Botanika: "Rozalia" Urszula Gajdowska

Moi drodzy nadszedł ten moment, kiedy przychodzę do was z ostatnią w tym roku recenzją i już teraz mogę powiedzieć, że nieuchronne dobiegający końca stary rok zamknęłam wspaniale, gdyż mój wybór padł na drugą część dylogii Córki Botanika „Zielarki” Urszula Gajdowska autorka „Rozalia”, która skradła moje serce. Jej tytułową bohaterką jest jedną z czterech córek barona Wigury, o których losach możemy przeczytać odpowiednio w pierwszej części „Jaśmina”, jak również we wcześniejszej dylogii pisarki Córki Botanika „Bliźniaczki”.

Rozalia jest wykształconą panienką, która za zasługą nieżyjącego już ojca, przykładającego wagę do tego, aby jego córki zdobyły wykształcenie, podobnie jak jej siostry posiadła wiedzę powszechnie przeznaczoną dla mężczyzn. To ona zna wiele tajników z zakresu ziołolecznictwa, które wykorzystuje, przygotowując maści i specyfiki poprawiające urodę kobiety. Sama również je stosuje, gdyż uważa się za najmniej urodziwą spośród sióstr. Pewność siebie odbiera jej również pewna niepełnosprawność, z którą się zmaga. Serce dziewczyny od lat bije mocniej do Juliana Zaręby. Śmiało można powiedzieć, że jest to uczucie zrodzone z przyjaźni. Mężczyzna jednak choć wiele obiecywał i dawał nadzieję, w momencie, kiedy my czytelnicy wkraczamy w życie tej dwójki ciągle ucieka od wiążącej deklaracji. Oczywiście nie zdradzę, co jest tego powodem, ale niech da do myślenia każdemu, kto zechce poznać powody takiego, a nie innego zachowania Juliana fakt, że aby rozpocząć tak ważny etap w życiu, jakim jest małżeństwo i założenie rodziny, ważne jest uporządkowanie wszystkiego, co może stanąć na przeszkodzie szczęściu małżeńskiemu i rodzinnemu. Pełna niepewności młoda kobieta postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i wreszcie poznać przyczyny nagłego zniknięcia ukochanego. Nie wie jednak jeszcze, że w ten sposób zostanie wciągnięta w wir niebezpiecznych wydarzeń, za którymi stoi tragiczna historia rodziny wybranka jej serca, jak również jego samego.

I tak docieramy do bardzo ważnego aspektu tej mocno wciągającej i angażującej czytelnika historii, jakim jest, silna potrzeba przynależności każdego człowieka do większej społeczności, rodziny, która niestety nigdy nie została w Julianie zaspokojona. On od dziecka wie, jak trudno jest żyć, czując się i będąc traktowanym jak wyrzutek społeczny, który stracił najważniejsze osoby w swoim życiu. Tym którego najwierniejszą towarzyszką była samotność i tęsknota za tymi, których kochał.

Dziś tylko dzięki swojej determinacji, odwadze i ciężkiej pracy udało mu się odbudować swoje życie na nowo. Zanim jednak zwiąże je z tą, do której wyrywa się jego serce i której pragnie ciało, musi dociec prawdy niewyjaśnionych zdarzeń z przeszłości. Tylko, czy prawda okaże się wyzwoleniem, czy wręcz przeciwnie, zniszczy i przekreśli szanse na szczęśliwą przyszłość z damą serca Juliana? Tego musicie dowiedzieć się już sami, do czego gorąco zachęcam.

Zagłębiając się w lekturze powieści, stajemy się niemalże częścią wręcz kryminalnej zagadki pełnej tajemnic i intryg, które zagrażają bezpieczeństwu dwójki naszych bohaterów. A próba ich rozwiązania prowadzi do nawiedzonego dworu i starego klasztoru. Już wkrótce niejednokrotnie zresztą, na własnej skórze przekonają się, że grzebanie w przeszłości ewidentnie nie jest komuś na rękę. Przekonajcie się sami, kto i do czego jest w stanie się posunąć, aby osiągnąć swój cel. Warto w tym miejscu nadmienić, że ponownie zioła odegrają tutaj bardzo ważną rolę. Poznamy ich dobroczynne właściwości, ale także przekonamy się, że zastosowane w nieodpowiedni sposób w nikczemnych celach mogą okazać się bardzo niebezpieczne. Uchylając rąbka tajemnicy, nadmienię, że to właśnie Rozalia dzięki wiedzy zielarskiej rozwiązuje zagadkę, co w rezultacie naraża czyjś misternie uknuty plan na niepowodzenie, a na nią samą sprowadza zagrożenie.

Jak widzicie na kartach książki dzieje się naprawdę wiele, co nie pozwala odłożyć jej nawet na chwilę, zanim nie poznamy ostatniego zapisanego w niej zdania. Całość czytamy w poczuciu pełnego napięcia oczekiwania na to, co wydarzy się za chwilę. A naszą ciekawość mocno podsycają wplecione w fabułę legendy i przypowieści. Ta opowieść ukazuje także złożoność ludzkiej natury, która sprawia, że możemy łatwo ulec mylnym przesłankom i niewłaściwie ocenić drugiego człowieka. A pośród tych wszystkich trudnych do wyjaśnienia zdarzeń i niecodziennych okoliczności rozkwita miłość między dwojgiem zakochanych w sobie ludzi, których uczucie zostało wystawione na ciężką próbę. Ludzi, którzy dźwigając na swoich barkach brzemię bolesnej przeszłości, a nawet poczucia winy, stali się skryci i zamknięci w sobie, podczas gdy otwartość i szczera rozmowa mogłaby być najlepszym lekarstwem dla ich dusz.

Myślę, że nie muszę dodawać niczego więcej, abyście sięgnęli po ten tytuł. Ja bardzo żałuję, że jest to ostatnia zamykająca cały cykl część i muszę rozstać się z jego bohaterami. Czynię to z wielkim żalem, dlatego na pewno jeszcze nie raz do nich wrócę.

🌸 "Zielarki. Jaśmina" autorstwa Urszuli Gajdowskiej to trzeci tom serii pod tytułem "Córki botanika".

🌸 Jaśmina Wigura pochodzi z zamożnej i szanowanej rodziny. Pasjonuje się ziołolecznictwem, oraz zna kilka języków.

Dziewczyna zakochuje się z wzajemnością w Dalegorze, którego poznała w noc Kupały i po wielu perypetiach zakochani w końcu biorą ślub, a niedługo po tym na świat przychodzą ich synowie.

Ich życie nie jest jednak usłane różami, a po rodzinnej tragedii Jaśmina będzie zmuszona odbyć daleką podróż, aby ratować rodzinny majątek.

Co takiego przydarzy się Jaśminie w czasie podróży?

Czy kobieta zdoła uchronić majątek od bankructwa?

Jaką tajemnicę skrywa matka Dalegora?

🌸 Akcja powieści rozgrywa się w XIX wieku, a miejscem akcji jest Narwia oraz kraje Orientu. Autorka jak zawsze nie zawodzi, i po raz kolejny zabiera nas w niezapomnianą i fascynującą podróż pełną przygód i niebezpieczeństw.

Poznajemy historię Jaśminy i Dalegora od momentu poznania, i razem z bohaterami przeżywamy ich wzloty i porażki.

Choć ich droga do szczęścia naznaczona jest cierniami oraz jest pełna bólu i rodzinnych tragedii, to miłość jaką żywią wobec siebie jest tak silna, że pokonuje wszystkie przeszkody. Jednak w pewnym momencie życie Jaśminy zostaje zniszczone, i kobieta aby ratować rodzinny majątek wybiera się w daleką podróż do nieznanego kraju.

Podziwiałam Jaśminę i jednocześnie współczułam jej tego, co się jej przytrafiło.

Niejedna kobieta byłaby złamana, ale Jaśmina pomimo wszystkich przeciwności losu robiła wszystko, aby ocalić rodzinę.

Przyznam, że koncówka trochę mnie zaskoczyła, choć miałam nadzieję, że tak właśnie zakończy się ta historia.

Autorka stworzyła wciągającą i trzymającą w napięciu książkę, od której trudno się było oderwać, a satysfakcjonujące zakończenie było jak miód na moje serce.

Jeśli lubicie romanse historyczne z przygodą w tle, to musicie koniecznie przeczytać tą książkę.

Jaśmina Kossakowska, córka barona Wigury wie, że musi coś zrobić by ratować rodzinę i majątek. Zdesperowana decyduje się na działania, które przynoszą jej spore kłopoty. Dziewczyna zostaje porwana i nie jest pewna czy będzie jeszcze jej dane zobaczyć bliskich.

Do tej pory mieliśmy szansę podróżować z bohaterami wykreowanymi przez autorkę do dziewiętnastowiecznej Anglii. Wraz z nimi przemierzaliśmy ulice angielskich miast i odwiedzaliśmy siedziby angielskiej arystokracji. Tym razem obrany został całkiem inny kierunek… Tym razem autorka wraz z bohaterami zabrała czytelników na Bliski Wschód, gdzie można było wraz z bohaterami przemierzać pustynie i przechadzać się po pałacu sułtana… Tak. To była niezapowiedziana przygoda a wszystko zapowiadało się tak niewinnie… Z początku myślałam, że zmiany w życiu Jaśminy, czyli głównej bohaterki tej części będą następować spokojnie i nieśpiesznie. Myliłam się, bo to był istny rollercoaster! Życie Jaśminy to były wzory i upadki. Wiele zyskała, ale sporo straciła. Mogła cieszyć się szczęściem, ale nie raz najadła się strachu. Nie raz z jej oczu płynęły łzy smutku.

Jaśmina to lektura niebanalna a przy tym lekka i barwna a momentami przezabawna. Nie brak w niej zagadek, które mają niebagatelny wpływ na rozwój fabuły. Przez to czytający nie raz może poczuć się zaskoczony, gdy bohaterowie będą odkrywali kolejne karty. Nie raz będzie zdziwiony, że nie zwrócił uwagi na wskazówki, które podsuwała autorka. A trzeba przyznać, że robiła to szalenie umiejętnie… Polecam tę książkę… Szczerze ją polecam. Czas spędzony przy tej książce absolutnie nie jest czasem straconym.

Poprzednia dylogia "Córki botanika. Bliźniaczki" dostarczyły mi nie lada emocji i przygody z Hortensją i Hiacyntą - młodszymi siostrami Jaśminy i Rozalii. Poza tym fajnie było dowiedzieć się, co u nich słychać. Nie inaczej było w przypadku Zielarek. Działo się bardzo dużo. Swoją drogą ciekawa jestem, czy lubicie takie kwiatowe imiona? Mnie się podobają ze względu na swoją oryginalność. 

Każda z bohaterek jest na swój sposób wyjątkowa i każda bez problemu da się lubić. Wracamy do ich dzieciństwa i zdarzeń, które zaważyły na tym, jakimi stały się kobietami. Obserwujemy ich zmianę poglądów, przełamywanie stereotypów, podziwiamy za odwagę w walce o swoje.

Autorka zabiera nas do XIX wieku nad Narew i krajów Orientu. Gdziekolwiek by nie była umieszczona akcja, to uwielbiam spotykać ten okres w literaturze. Autorce doskonale udało się uchwycić tamte realia. Pojawi się pewien sułtan ze swoim haremem (nie pamiętam, kiedy czytałam coś takiego) i handlarze niewolników. Nie zabraknie również niebezpiecznych momentów, tarapatów, śledztw, spisków, tajemnic, sekretów, niedomówień, ciekawostek zielarskich, humoru oraz komedii pomyłek. Nie obędzie się również bez trosk i problemów, które niezależnie od epoki dotykają każdego z nas tak samo. To problemy małżeńskie, strata, poszukiwanie własnych korzeni czy potrzeba decydowania o sobie. 

W pierwszym tomie dylogii totalnie zaskoczył, a nawet zszokował mnie wstęp. Czegoś takiego się nie spodziewałam. Widzimy, jak nieprzewidywalny, zaskakujący bywa los. Nigdy nie możemy być pewni tego, co nam przygotował. A autorska zgrabnie lawiruje, by niejednokrotnie wywieźć nas w przysłowiowe pole. 

Tak jak i poprzednio, tak i teraz moją uwagę zwróciły rysunki przedstawiające głównych bohaterów, których autorką jest sama Urszula Gajdowska. Moim zdaniem idealnie oddają ich charakterystykę. 

"Córki botanika. Zielarki" to barwne, porywające, wielowymiarowe i nietuzinkowe powieści romantyczno-przygodowe, z którymi nuda nikomu nie grozi. Emocji co nie miara! Jeśli jesteście fanami romansu kostiumowego - musicie koniecznie sięgnąć po te tytuły!