Jak we mgle

*współpraca reklamowa*

👉Dobrze wspominam moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, dlatego też bez większego zastanowienia chciałam sięgnąć po jej kolejną powieść, w której po raz kolejny zrobiła mi ona papkę z mózgu, nic nie było oczywiste, a każdy rozdział jeszcze bardziej mącił i zmieniał sposób postrzegania całej historii. Książka wciąga, dosłownie i w przenośni, jak człowiek zacznie czytać to nie może przestać, bo chce i musi wiedzieć co będzie dalej. Intrygujący i trzymający w niepewności i napięciu thriller, zwracający uwagę na ciekawe tematy.

👉 Od samego początku, niemal do samego końca nie można było być tutaj niczego pewnym na sto procent. Każdy rozdział, pokazywał coś nowego, ujawniał nowe fakty ale też i tajemnice, każda strona wprowadzała coraz większą dezorientację, w kończy człowiek nie ma pojęcia, kto jest dobry, kto jest zły, kto ma rację, kto postępuje słusznie, o tym żeby znaleźć jakiś klucz czy konkretny punkt zaczepienia można tylko pomarzyć.

Lektura w mojej ocenie rewelacyjna, mega dobrze spędziłam przy niej czas, dawno tak mocno nikt nie namieszał mi w głowie, dawno nie miałam tak wielu teorii spiskowych, które raz po raz były obalaneW książce najbardziej widoczny jest motyw opiekuńczej matki, która robi wszytko by uchronić dziecko przez niebezpieczeństwem, które skrywa jej przeszłość. Ruth weszła w rolę perfekcyjne, żyje wedle ustalonego przez siebie scenariusza, umie się kryć, manipulować, naginać fakty tak, żeby osiągnąć sukces. Catherine jednak wcale nie jest taka głupia, choć przez lata nie zwracała uwagi na niejasności i luki, to gdy sytuacja się zmienia, zaczyna drążyć. Jako czytelnicy wiemy ciut więcej niż nasze bohaterki. Autorka nie tylko podzieliła nam fabułę na dwie perspektywy, dzięki którym możemy nie tylko poznać bohaterki i ich działania, oraz próby poradzenia sobie ze zmieniającą się dla nich rzeczywistością.

👉Lektura w mojej ocenie rewelacyjna, mega dobrze spędziłam przy niej czas, dawno tak mocno nikt nie namieszał mi w głowie. Bardzo mi się podobało i ze swojej strony polecam i zachęcam do lektury.

*olilovesbooks2*

⌚ Były związane z sobą troską jak nikt inny [Recenzja] ⌚

Byłam w ich domu, gdy Ruth nie mogła znaleźć swoich okularów i szukała ich wszędzie. Ostatecznie znalazły się w kuchni w szafce. Nie powinny tam leżeć, ale może w ich domu jest taki zwyczaj. Jednak Catherine powiedziałam mi, że to jest zdecydowanie niepokojące.

Relacja matki i córki jest tutaj przedstawiona jako pełna troskiz wsparcia i zrozumienia relacja. Jednak czas pokaże, że i tutaj pojawią się pewne skazy.

Narastają tajemnice, które pokazują nam w książce, że to one będą wiodły prym w kolejnych stronach i rozdziałach. Będziemy mrugać oczami bardzo szybko i zarazem z niedowierzaniem nimi patrzeć na co wywołało się na papierze wśród liter. Mnie także zaskoczyły, przez co chciałam wiedzieć jak to wszystko się zakończy.

Podobała mi się forma pamiętnika w tej książce bardziej przybliżała mnie do zrozumienia historii głównej bohaterki. Był on ciekawym dodatkiem.

Sama praca obu bohaterek, była fascynująca można by rzecz odzwierciedlała to co znajduje się w środku ich samych. Ja mam takie odczucie, ktoś może będzie mieć inne. Ale to w pewien sposób łączyło je całkowicie z tym co wydarzy się później. To było całkiem fascynujące. A te kobiety pracowały w dwóch różniących się od siebie miejscach.

A to wszystko łączy się w spójną historię o dwóch kobietach. Ta historia mnie całkowicie pochłonęła i pokazała, że nie wszystko jest takie oczywiste od początku.

Czy miłość może być tak silna, że zaczyna odbierać drugiej osobie wolność? Gdzie według Ciebie przebiega granica między troską a kontrolą?

Są takie thrillery psychologiczne, które od pierwszych stron budują napięcie dynamiczną akcją. Są też takie, które powoli otulają czytelnika gęstą atmosferą niedopowiedzeń, sprawiając, że z każdą kolejną stroną coraz mocniej czujesz, że coś jest nie tak. „Jak we mgle” zdecydowanie należy do tej drugiej grupy.

Sarah Pekkanen stworzyła historię, która tylko z pozoru opowiada o rodzinnych sekretach. Tak naprawdę to niezwykle poruszająca opowieść o traumie, strachu i konsekwencjach wydarzeń, od których nie da się uciec, nawet jeśli przez lata skutecznie zamiatało się je pod dywan.

Ruth od ponad dwudziestu lat żyje w cieniu przeszłości. Nie przywiązuje się do miejsc, unika ludzi i zawsze ma przygotowaną drogę ucieczki. Jedyną osobą, dla której naprawdę żyje, jest jej córka Catherine. Przez lata funkcjonowały jak zamknięty świat, w którym miały tylko siebie. Wszystko zaczyna się jednak zmieniać, gdy Catherine chce rozpocząć własne życie. Zamiast wsparcia spotyka się z oporem matki, a kolejne odkrywane tajemnice sprawiają, że zaczyna kwestionować wszystko, w co dotąd wierzyła.

Największym atutem tej powieści jest właśnie relacja matki i córki. Czytając, wielokrotnie łapałam się na tym, że próbowałam zrozumieć obie strony. Z jednej strony widziałam ogromną miłość, troskę i chęć ochrony najbliższej osoby za wszelką cenę. Z drugiej dostrzegałam manipulację, lęk i decyzje, które z czasem przestają mieć cokolwiek wspólnego z prawdziwą ochroną. Autorka świetnie pokazuje, że nawet najpiękniejsze uczucia mogą prowadzić do bardzo trudnych wyborów.

Bardzo podobało mi się również stopniowe odkrywanie prawdy. Sarah Pekkanen nie podaje odpowiedzi od razu. Każdy kolejny rozdział odsłania następny fragment układanki, przez co nieustannie próbowałam przewidzieć, dokąd zmierza ta historia. Kilka razy wydawało mi się, że już wiem, co wydarzyło się w przeszłości, po czym autorka umiejętnie zmieniała kierunek opowieści i ponownie wprowadzała mnie w niepewność.

Ogromnym plusem jest także klimat historii. Nie znajdziesz tutaj brutalnych scen ani nieustannych zwrotów akcji. Napięcie budowane jest przede wszystkim emocjami, niedopowiedzeniami i psychologiczną grą pomiędzy bohaterkami. To właśnie sprawia, że książka zostaje w głowie jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Jako mama szczególnie mocno przeżywałam wiele scen. Nie dlatego, że zgadzałam się z decyzjami Ruth. Wręcz przeciwnie. Ale ta książka zmusza do zastanowienia się, jak cienka potrafi być granica między ochroną dziecka a odbieraniem mu prawa do własnego życia. To jedna z tych historii, które prowokują do refleksji długo po zakończeniu lektury.

Bohaterowie są bardzo wiarygodni, a ich emocje autentyczne. Nie są idealni, często popełniają błędy, kierują się strachem i własnymi traumami. Dzięki temu łatwo uwierzyć w ich historię, nawet jeśli nie zawsze rozumie się ich decyzje.

„Jak we mgle” to thriller psychologiczny, który nie opiera się wyłącznie na tajemnicy. To przede wszystkim opowieść o rodzinnych więziach, konsekwencjach przemocy, sile traumy oraz o tym, że przeszłość prędzej czy później zawsze upomina się o prawdę. Jeśli lubisz książki, które budują napięcie emocjami, zmuszają do refleksji i pozostawiają po sobie coś więcej niż chwilowe zaskoczenie, ta powieść zdecydowanie powinna znaleźć się na Twojej liście.

Ocena: 9/10