Epidemia samotności. Jak budować trwałe więzi we współczesnym świecie

Mamy trudne czasy, mimo postępu i ciągłej gonitwy za czymś. Niedawno mieliśmy pandemie, zamknęli nas w domach odizolowali. Do dziś i pewnie jeszcze przez kilka następnych lat będziemy odczuwać tego skutki. Najgorsza w tym wszystkim była samotność. Wystarczy spojrzeć na ludzi starszych, dla których technologia i technika to czarna magia czy chociażby osoby chore, pozbawione w tamtym czasie możliwości kontaktu z bliskimi. Nie bez przyczyny o tym wspominam. Z samotnością mamy do czynienia bardzo często chociaż nie zawsze jesteśmy tego świadomi. Nie zawsze chcemy i potrafimy nazwać te uczucia, które gdzieś w nas kiełkują. O tym się głośno nie mówi. Myślę, że to błąd, bo warto na pewne rzeczy zwrócić uwagę nim będzie za późno. I tu właśnie zmierzam do tego z czym do Was dziś przychodzę. Jest to lipcowa premiera, przy której miałam możliwość współpracy z wydawnictwem Filia i o niej będzie kilka słów (oczywiście zapowiedź z opisem od wydawcy znajdziecie na moim profilu IG @zaczytanaa_sara)

Moją uwagę przykuła już sama okładka, ale także tytuł. Nie wiedząc o czym będzie książka epidemia samotności brzmi przerażająco. Samo słowo epidemia nie za dobrze się kojarzy. A czego możemy się spodziewać? Otóż dwie dziennikarki Agnieszka Łopatowska i Monika Szubrycht wraz ze specjalistami podjęły się trudnego tematu jakim jest samotność. Każdy rozdział to rozważania o innym z 12 aspektów, w których możemy odczuwać właśnie samotność i jej różne definicje. Czytając dowiemy się o samotności: w tłumie, w pojedynkę, w związku, w macierzyństwie, w nieheteronormatywności, w narcystycznym zaburzeniu osobowości, w dzieciństwie, w dojrzewaniu, w chorobie, w nałogu, w traumie i w opiece. Książka jest napisana bardziej w formie wywiadu. Rozmowy naprzemiennie przeprowadzały autorki z różnymi specjalistami głównie psychiatrii, psychologii i psychoterapii. Kluczowe pytania dziennikarek i wyczerpujące odpowiedzi konkretnych fachowców odkrywały i poddawały analizie odcienie samotności. Próbowali podpowiedzieć jak sobie z nią radzić w dzisiejszych czasach oraz jaki ma i może mieć wpływ na więzi a także relacje z innymi, sobą samym.

Książka napisana prostym, zrozumiałym językiem. Zawiera wskazówki, wiedzę i opisuje doświadczenie specjalistów w pigułce streszczając pojęcie samotności. Jest to ciekawa propozycja, dająca do myślenia. Moim zdaniem warta przeczytania. Dużo się z tej książki dowiedziałam. Wartościowo spędziłam czas. Jeśli lubicie czytać książki z kategorii poradników to jak najbardziej polecam.

Podsumowując: Czy było warto przeczytać? Zdecydowanie tak! Czy przeczytałabym ponownie? TAK!

W mojej ocenie: 9/10 Ja Wam polecam! Przeczytajcie sami i dajcie znać czy było warto ;)

,,Każdy mógłby mieć w sobie wewnętrznego przyjaciela, który o niego zadba. Warto więc sprawdzić, czy nasze wewnętrzne ,,ja" jest dla nas życzliwe i czy umie dodać nam otuchy. Wtedy samotność będzie nie tylko monitorowana, ale także osłabiana."

Poradnik jest napisany w formie pytań i odpowiedzi na które odpowie nam psychiatra i terapeuta, publicysta, pedagog, nauczyciel, arteterapeuta, dziennikarka, redaktorka, trenerka, seksuolożka i część z tych osób będzie posiadała kilka tytułów. Zebrali się, by porozmawiać i odpowiedzieć nam na pytania dotyczące samotności. Powiem wam, że cieszę się, iż ktoś napisał taką książkę, bo samotność dotyka coraz większą liczbę osób. Według mnie winne przede wszystkim są media. Kiedyś bez nich nikt nie był oceniany, każdy był sobie równy, potrafił pomóc nawet o dwunastej w nocy. W obecnych czasach, połowę dnia spędzamy na telefonach, więc nie wychodzimy do ludzi, oglądamy ich w telefonach, a że ukazują zdjęcia często niezgodne z tym, co posiadają, gdyż wybierają tylko skrawek miejsca, które jest idealne i służy tylko do zdjęć, to ludzie zrobili się zazdrośni. Widząc człowieka nie ukryje się choroby, gorszego samopoczucia, kłótni małżeńskiej, czy pomiędzy dziećmi, ani tego, że często nasze stroje nie są markowe, bo nie jesteśmy w sklepie, nie przymierzamy ich i nie robimy sobie selfi. Odkąd mamy internet, wszystkie wiadomości się pisze lub robi zdjęcia, więc nigdy nie ma pewności co jest prawdą, a co wymysłem, bądź fantazją. Z tego powodu ludzi zrobili się smutni, sami siebie poszufladkowali na lepszych i gorszych, sami ze wstydu, który często jest tylko ich wymysłem, pozamykali się w domach, by nikt nie widział jak cierpią. Bo w telewizji wszystko jest idealne i zauważcie, tam są tylko dramaty. Jeszcze na początku pierwszej telewizji ogłaszali, ile urodziło się dzieci, że bezrobocie zanika, dawali jakąś namiastkę radości, byśmy mogli się uśmiechnąć. Teraz śmiejemy się tylko z kabaretów, ale zauważcie, że kabarety wyśmiewają się ze złych rzeczy. Często śmiejący nawet mówi ,,to prawda, wolności już nie ma". Gdzie zatem jest szczęście? Takie myśli powodują depresję, a ona właśnie samotność. Osoby z poradnika tłumaczą nam rodzaje samotności, która powstała właśnie poprzez media. Zwracają uwagę, że ludzie coraz bardziej chcą być samotni. A dlaczego? Bo z kim by się nie spotkał, to każdy na coś narzeka, każdego coś boli, albo odnoszą się do wiadomości z których już nic w ogóle nie jest pozytywne. Ludzie wybrali samotność, bo tam nikt nie narzeka. Poradnik pokazuje, że samotność ma wiele twarzy, a z tych pozytywnych, to zdradzę wam, że czasami potrzeba nam oddechu od wszystkiego. Jeśli wiemy, że akceptujemy siebie takim jakim jesteśmy, kochamy siebie i cisza bywa dla nas taką oazą w której zbieramy swoje siły, to jest to samotność pozytywna. Dowiecie się również jak zbudować na nowo więzi nie tylko ze społeczeństwem, ale i z własną rodziną, którą z jakichś powodów odtrąciliśmy. Gdybają tutaj nad wieloma stwierdzeniami, które czasami i nas zastanawiają, a nie potrafimy odnaleźć na nie odpowiedzi. Ukazują, że jako istota stadna, gdzie czuje się bezpiecznie, wciąż powinna taką pozostać. Jest tutaj sporo opinii o zmianie siebie na lepsze, przy czym wiemy, że chcąc być najlepszą wersją siebie musimy się zmienić, czyli oddzielić od ludzi, którzy nie wnoszą niczego dobrego do naszego życia. Myślę, że z niektórymi stwierdzeniami mogłabym się zgodzić, ale inne nie bardzo do mnie przemawiały. W stadzie co myśli większość, to powiela to reszta, a w samotności mamy własne myśli ukształtowane na podstawie własnego życia. Jedyne co można zrobić, to łączyć się z osobami o podobnych zainteresowaniach, które wywyższą naszą wiedzę, a nie sprowadzą do spraw przyziemnych. Co inna postać, to rozważała to na swój sposób. Pamiętajcie, że poradnik nie chce was do niczego przekonać, jedynie nakreślić sytuację z różnych perspektyw, byście wy, jako ludzie samotni, bądź uważający, że tacy nie jesteście, mogli wyjść i móc cieszyć się życiem. Mogą wam pomóc, ale to wy musicie tego chcieć. Podsumowując, uważam, że to wartościowa pozycja, bo opowiada o problemie z którego większość z nas kpi, bo nie zna przyczyny, bo za szybko ocenia, bo nie ma w tym kierunku większej wiedzy. Nie musicie się zgadzać ze wszystkim, ale warto wiedzieć, że nie musicie być sami, nawet jeśli nie ma już nikogo z waszej rodziny. Decyzja zawsze należy tylko do was:-)

Zdawałoby się, że w świecie tak bardzo otwartym na kontakty społeczne w sieci, nie spotkamy się z człowiekiem samotnym. Z problemem samotności. I nie mam tu na myśli samotności stricte z definicji bowiem nie może być ona równoznacznie określana z byciem samemu. To, dwa inne zjawiska, choć podobne w wymowie, znaczeniowo są jak dwa przeciwne bieguny. Ktoś może otaczać się wianuszkiem znajomych, przyjaciół, lecz w głębi duszy może odczuwać pustkę samotności. Ktoś inny zaś może przyjaźnić się z garstką osób i wewnętrznie chłonąć radość życia. Jak wskazuje Agnieszka Łopatowska i Monika Szubrycht samotność jest nie tylko problemem globalnym, lecz również zalążkiem wielu chorób, w tym depresji.

„Epidemia samotności. Jak budować trwałe więzi we współczesnym świecie” to książka, na której kartach dziennikarki prowadzą rozmowę ze specjalistami, którzy uświadamiają nam istotę problemu samotności. Tłumaczą nam jak radzić sobie z samotnością. Dzięki tej lekturze dowiemy się również jak skutecznie i trwale budować więzi we współczesnym świecie.

Agnieszka Łopatowska i Monika Szubrycht do rozmowy na temat samotności zaprosiły psychiatrów, psycholożki, terapeutki i pedagoga. A nas czytelników zapraszają do pochylenia się nad tym problemem, który dotyka wielu z nas. Dlatego też lektura książki „Epidemia samotności. Jak budować trwałe więzi we współczesnym świecie” może być dla nas doskonałą receptą na samotność w wielkim świecie. Co ważne ta książka pozwoli nam zbudować trwałe więzi, nie tylko z innym człowiekiem, lecz również z samym sobą.

Wielu specjalistów alarmuje o epidemii samotności. Jak podkreślają „nasze poczucie osamotnienia pogłębiło się w okresie pandemii, ale kiedy wirus został opanowany, wcale nie zrobiło się lepiej”. Jak to jest, że w łatwym dostępie do komunikatorów, mając na kontach społecznościowych setki znajomych, często czujemy się samotni? Z tym pytaniem pozostawiam Was bez odpowiedzi. Jestem przekonany, że każdy z Was odpowie na nie na podstawie własnych doświadczeń czy też obserwacji.

Agnieszka Łopatowska i Monika Szubrycht chcą, abyśmy przyjrzeli się samotności i wyciągnęli wnioski. Co ważne dziennikarki rozróżniają różne typy, charaktery samotności. W tej książce przyjrzymy się aż jej dwunastu twarzom. Każda z nich tworzy inny obraz, ukazuje różnorodność i przyznam szczerze, że nie byłem dotąd świadomy powagi tego zjawiska. Dzięki tej lekturze mogłem zrozumieć samotność, za co dziękuję autorkom tej książki.