Jak uciec Houdiniemu. Stalking Jack the Ripper. Tom 3

Zabójczy rejs. Luksusowy statek Etruria. Księżycowy Cyrk z tajemniczym Mefistofelesem i wielkim Harrym Houdinim na czele. Niepokojące i zapierające dech w piersiach występy. Seria okrutnych, morderstw kobiet wykreowanych na podobieństwo scen z kart tarota. Brak jakiejkolwiek ucieczki. Śledztwo Audrey Rose, jej stryja oraz jej ukochanego, Thomasa. Książka idealna?

Niestety nie.

Absolutnie kocham serię Stalking Jack the Ripper. Wiktoriańskie czasy, mroczny klimat, początki medycyny sądowej i przemyślane, okrutne zbrodnie. Dodatkowo silna i niezależna bohaterka oraz jej czarujący partner z umiejętnościami dedukcji spokojnie na poziomie Sherlocka Holmesa. Zarówno Rozpruwacz jak i Drakula były mnie dla świetną rozrywkę i z niecierpliwością czekałam na Houdiniego, tylko po to, żeby zobaczyć drastyczną i niekorzystną zmianę w charakterze głównej bohaterki, nieudany trójkąt miłosny i dosyć kiepskie rozwiązanie fabuły, które przyczyniły się do tego, że „Jak uciec Houdiniemu” stało się moim wielkim rozczarowaniem.

Zaczęło się rewelacyjnie. Zresztą, do tej pory uważam, że fabuła (zagadki, tajemnicze morderstwa, występy cyrku i sam klimat powieści) była naprawdę świetna i pod tym względem czytało mi się tę część chyba najlepiej ze wszystkich. Byłam zaangażowana, ciekawa i bardzo szybko uciekały mi strony. Stąd 3/5, mimo nerwów związanych z postaciami. Do czasu wielkiego rozwiązania zbrodni, które już mnie tak nie usatysfakcjonowało. Przez całą książkę myślałam sobie „to nie może być ta postać, to będzie za proste” i cóż… to była ta postać. Dodatkowo autorka wprowadziła nowego bohatera, zamaskowanego Mefistofelesa, który całkowicie zawrócił Audrey Rose w głowie, namieszał w jej relacji Thomasem, a dla mnie był dosłownie jego kopią, tylko trochę słabszą. Audrey wiedziona przekonaniem, że wszystko robi „zgodnie ze swoim planem” i to ona „pociąga za sznurki” tak naprawdę była prowadzona za nos i jedyne, co jej tak naprawdę wyszło to irytowanie czytelnika. Natomiast Thomas… Uwielbiam go i w tej książce za każdym razem, kiedy się pojawiał na mojej twarzy od razu tworzył się uśmiech. Szkoda tylko, że pełnił raczej rolę statysty niż faktycznie pełnoprawnego bohatera. Dodatkowo tytułowy Houdini! Dlaczego praktycznie go nie było? Tytuł niesamowicie mnie zmylił, bo przez całą książkę pojawił się zaledwie kilka razy na dosłownie chwilkę. Autorka zostawiła otwarte drzwi na ostatnią część i naprawdę jestem ciekawa jak rozwiąże ten wątek. Wszędzie widzę opinie, że to zdecydowanie najsłabszy tom tej serii i mam nadzieję, że się z tym zgodzę, jeśli czwarty (ostatni tom) znowu mnie zachwyci tak, jak pierwsze dwa.

Pierwsza część nie przekonała mnie do siebie w ogóle, ale dałam szansę Draculi i przepadłam, musiałam sięgnąć po tom 3. Zdecydowanie się nie zawiodłam, to porządny młodzieżowy kryminał z krwi i kości, który wciągnie także dorosłego czytelnika. Mamy tu tych samych bohaterów, Audrey i Thomasa, czuć chemię między nimi, ich postacie są świetnie napisane i widać, że na przestrzeni serii mocno się rozwijają. To najlepsza część całej trylogii, a finał został doskonale przemyślany przez autorkę, dla niego warto poznać tę historię.

Podróż do nowego Jorku miała być dla Audrey rutynowym rejsem z punktu A do punktu B.

Niestety z pozoru zwykła podróż zmieniła się w walkę o przetrwanie za pośrednictwem cyrkowych przedstawień odbiegających się na pokładzie. Co noc na pasażerów miały czekać niezwykle pokazy Księżycowego Cyrku, ktoś postanowił jednak zrobić z nich krwawe widowiska. Na Audrey czeka nowa kryminalna zagadka. Czy uda jej się ją rozwiązać zanim sama stanie się ofiarą mordercy?

Połączenie cyrku, morderstw i zagadki zamkniętego pokoju to genialny pomysł 🎪❤️

Książka jest niezwykle estetyczna dzięki klimatowi XIX wieku, astrologii i cyrkowym kolorom. W trakcie lektury przed moimi oczami pojawiały się barwne sceny pełne barw i dynamiki ❤️

Z fabułą trochę gorzej.

Motyw głównego antagonksty okazał się banalny 😶

Było dużo nieścisłości i niekiedy miałam ochotę trzepnąć Audrey...

Zadrżały się dłużyzny, a tego w książkach nie znoszę. Miałam wielkie nadzieje, ale niestety książzka wypadła najgorzej z całej serii.

Luksusowy transatlantyk Etruria, to niczym magiczna scena Księżycowego cyrku, na której rozgrywa się sztuka o życie i śmierć. W tym niezwykłym spektaklu, grasujący morderca to tylko jedno z niebezpieczeństw, które czyhają na bohaterów, gdy przemierzają bezkresne morze. Ale to nie wszystko, czego muszą się obawiać, dopóki nie dotrą do bezpiecznego portu. Wielki finał zbliża się nieubłaganie, a stawka jest tak ogromna, że serca biją szybciej w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie.

"Jak uciec Houdiniemu", trzeci tom serii "Stalking Jack The Ripper", bez wątpienia zaskoczył mnie swoją wspaniałą intrygą i mrocznym pięknem.! Już od pierwszych stron nie mogłam oderwać się od tej książki, a nawet marzyłam o tym, by pochłonąć ją w jeden wieczór.

Fabuła prowadzi nas przez labirynt tajemnic, nie dając nam chwili oddechu. Byłam wręcz uwikłana w jej splątane nitki i nawet nie zauważyłam, kiedy znalazłam się w połowie drogi! Szczególnie wtedy, gdy cała akcja jest owiana mistycznym mrokiem, który oczarowuje nas i nie pozwala zapomnieć o sobie.

Audrey Rose i Thomas Cresswell to idealny duet na zabój.Ta chemia między nimi jest jak burza, która rozwija się w mojej duszy i wywołuje wielki uśmiech na mojej twarzy. Thomas staje się jeszcze bardziej fantastyczny w tym tomie, jakby magia liter wypełniła jego postać, a autorka stworzyła go z czystego perfekcjonizmu. Kocham ich banter! Uwielbiam to, jak autorka go stworzyła! Postać mefistofelesa też była genialnym dodatkiem! No po prostu wow…

Fantastycznie się bawiłam przy tej książce i polecam Wam bardzo gorąco!!!

Jak uciec Houdiniemu to już 3 tom przygód Audrey Rose Wadsworth i Thomasa Cresswella. W tym tomie również nie zabrakło upiornych zbrodni a zarazem zagadkowych zbrodni, a uczucia naszych bohaterów nigdy wcześniej nie były tak wystawione na próbę... śmierci. Ale od początku.

"Prawda to trucizna. Proszę uważać ile się jej przyjmie w jednej dawce".

Ten tom zawiera w sobie niespotykane elementy, mamy motyw drogi ale wodnej a także motyw cyrku, który rzadko jest spotykany w książkach. Więc jest to dość niebanalne połączenie. Na dodatek od początku historii, akcja nie zwalnia a jeszcze bardziej się zagęszcza. Przez to gubimy nieco wątek na czym skupić swoją uwagę. Czy podziwiać razem z pasażerami występy cyrkowców czy być ostrożnym i patrzeć na wszystko przez palce.

"Najlepsza sztuczka jest snucie marzeń bez granic".

Jednym z największych atutów tej historii jest właśnie cyrk i to jakie atrakcje w sobie kryje. Na pochwałę zasługuje postać Mefistofelesa, która do samego końca wodzi nas za nos a dzięki temu jeszcze bardziej chce się zagłębić w historię nie tylko samego cyrku ale i osoby, która przewodzi całemu przedsięwzięciu. Występy artystyczne choć podszyte grożą za każdym razem otwierają furtkę do nieznanego świata, nieco dziwnego ale bardzo kuszącego.

"Każda róża choć budzi zachwyt, potrafi również boleśnie ukłuć, a mimo to bez wahania rozkoszujemy się jej zapachem. Niebezpieczeństwo nie odbiera powabu, a wręcz go przydaje".

Tak jak motyw w książce jest świetnie wykreowany tak Audrey Rose w tym tomie budzi moją niechęć. Szczególnie irytowała swoim zachowaniem. Tak jakby działa ku zasadzie mieć ciastko i zjeść ciastko. Nie lubię gdy autor pokazuje inny wybór i stawia naszych bohaterów na ścieżce niezdecydowania. Choć z drugiej strony powody wydają się właściwe, to niesmak pozostaje.

"Prawda jest jak nóż: brutalna i zimna, a do tego rani. Pochopnie wypowiedziana czasami zostawia blizny".

Końcowe rozdziały trzymają w napięciu i to co uświadomią sobie główni bohaterowie, my odkryjemy nieco wcześniej, szczególnie jeśli chodzi o uczucia i wybór. Nie mniej jednak czytałam tę część pochłaniając strony i czekając na wielki finał. Morderstwa w trzecim tomie weszły na level wyżej, tak jak i zagadki. Oprócz zachowania Audrey Rose książka była niesamowita i czekam na ostatni tom.

Polecam~

Nawet nie jesteście sobie w stanie wyobrazić jak ja uwielbiam tę serię. Każda kolejna zbrodnia i kolejny tajemniczy morderca sprawia, że czyta się ją z ogromnym zainteresowaniem. Nie mogę się doczekać kolejnego finałowego tomu i tego co nam przyniesie.

🔹Audrey Rose wraz ze swoim stryjem i wiernym towarzyszem śledztw Thomasem Creswellem przebywa na statku, który ma przybyć do portu w Nowym Jorku. Jednak ten rejs nie należy do najprzyjemniejszych. Na pokładzie grasuje morderca, a dodatkowej aury tajemniczości dokładają mroczne i intrygujące występy trupy cyrkowej, której główną atrakcją jest Harry Houdini i tajemniczy właściciel Mefistofeles.

Tak jak wspomniałam wcześniej uwielbiam tę serię jednak nie jest to moja ulubiona część. Dzieje się tak głównie za sprawą głównej bohaterki. W poprzednich tomach dziewczyna wydawała mi się mniej rozdarta emocjonalnie, co sprawiało że jej postać była niezwykle łatwa do darzenia sympatią. Tutaj mimo tego, że miała pozostawione dużo swobody i nadal mogła zajmować się śledztwami dotyczącymi morderstw jej myśli błądziły gdzie indziej przez co wydawała mi się mnie efektywna. Myślę, że stało się tak w głównej mierze dzięki wprowadzeniu nowego bohatera - Mefistofelesa. Który został przedstawiony jako nowy obiekt miłosny, próbujący namieszać w relacji naszej głównej parze.

Jego postać była niezwykle interesującą pod względem teraźniejszych wydarzeń, a także jego przeszłości, także myślę że był ciekawym dodatkiem do historii, jednak główna bohaterka dzięki jego urokowi trochę wpadła w niepotrzebne tarapaty 🙈

Same morderstwa niezwykle ciekawe. Do końca nie byłam w stanie odgadnąć, kto za nimi stoi. Mimo, że w trakcie czytania dostawaliśmy mnóstwo poszlak. Jednak widzę je dopiero wyraźnie po przeczytaniu całości. Nie byłby że mnie dobry detektyw 🙈

Ogromnie polecam, bawiłam się świetnie i czekam na więcej!

Czas na dzisiejszą premierę od Kerri Maniscalco! I to nie byle jaką, bowiem "Jak uciec Houdiniemu" to trzeci tom serii Stalking Jack the Ripper", a jednocześnie pierwszy, który wpadł mi w ręce. Bardzo zależało mi na przeczytaniu tej książki, bo słyszałam wiele dobrego o poprzednich tomach! Oczywiście nie zawiodłam się i jestem przekonana, że przeczytam również poprzednie części. Jest to co prawda seria młodzieżowa, ale ostatnio coraz częściej sięgam po tego typu książki i muszę przyznać- cieszą mnie znacznie bardziej niż parę lat temu.

O czym jest ten tom?

Audrey wraz Thomasem wyruszają na niezapomnianą podróż, luksusowym transatlantykiem do Ameryki. Czeka ich tu mnóstwo atrakcji, ale najciekawsze wydają się występy wędrownego cyrku, które umilają rejs. Już na samym początku książki, po pierwszym popisowym numerze ginie jedna z pasażerek. Mijają dni, a wycieczka zamiast sprawiać przyjemność, zaczyna zamieniać się w koszmar. Giną kolejne, niewinne osoby...

Czy Audrey zdąży rozwiązać zagadkę tajemniczych śmierci? Czy zrozumie co jest prawdą, a co fikcją? Jak zakończy się rejs?

Tego dowiecie się po lekturze "Jak uciec Houdiniemu", do której gorąco zachęcam. Sięgając po tę książkę byłam trochę załamana jej objętością, ale wystarczyła chwila, a fabuła tak mnie wciągnęła, że nie zauważyłam kiedy byłam już za połową! Cudownie było móc przenieść się do tak wykreowanej rzeczywistości, rozbudzić swoją wyobraźnię i znów poczuć się jak za starych dobrych czasów 😅

Bardzo, ale to bardzo podobała mi się ta książka. Totalnie inna od tych, które zazwyczaj czytam, ale właśnie tego potrzebowałam. Bawiłam się świetnie i będę ją polecała zarówno młodszym jak i starszym czytelnikom.

Duży plus również za marketing - do książki zostały dołączone karty tarota, które bardzo mnie zaintrygowały. Jak się później okazało, to na ich podstawie zostały zaplanowane zbrodnie.

Świetny pomysł, genialna fabuła, akcja, która toczy się w odpowiednim tempie, nie pozwala czytelnikowi na nudę, a wręcz przeciwnie - sprawia, że chce się więcej i więcej.

Ja ze swojej strony polecam!